ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Στατιστικά στοιχεία που παρασχέθηκαν από το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ, το 2003, υπογράμμισαν ότι υπήρχαν περίπου 725 αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις τοποθετημένες εκείνη τη χρονιά στο εξωτερικό σε 38 χώρες, συμπεριλαμβανομένης της παρουσίας 100.000 Αμερικανών στρατιωτών στην Ευρώπη. 

Μια δεκαετία αργότερα, μέχρι το 2012 σημειώθηκε αύξηση σε 750 αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις που υπήρχαν παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένων 1,4 εκατομμυρίων Αμερικανών στρατιωτών σε ενεργό υπηρεσία, στοιχεία που αναφέρονται μέχρι σήμερα.

Άλλες εκτιμήσεις δείχνουν ότι οι Αμερικανοί κατείχαν ή διατηρούν την εξουσία σε περισσότερες από 1.000 στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο εξωτερικό.

Το δίκτυο των βάσεων είναι τόσο εκτεταμένο που ακόμη και το Πεντάγωνο μπορεί να μην είναι σίγουρο για τον ακριβή αριθμό.

Στην Ευρώπη, ορισμένες από τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ΗΠΑ που λειτουργούν αυτή τη στιγμή χρονολογούνται από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

Πολλά έχουν αλλάξει κατά την προηγούμενη γενιά, καθώς πολλά ευρωπαϊκά κράτη έχουν ενταχθεί στο ΝΑΤΟ που κυριαρχείται από την Ουάσιγκτον, μια ολοένα και πιο επιθετική στρατιωτική ένωση.

Η διεύρυνση του ΝΑΤΟ φυσικά συνεχίζεται, παρά το γεγονός ότι η ένταξη οδηγεί αναπόφευκτα σε σημαντική διάβρωση της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας, ειδικά για τις μικρότερες χώρες που επέλεξαν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ.

Από το 2004 κατασκοπευτικά αεροπλάνα που λειτουργούν από το ΝΑΤΟ (Airborne Warning and Control System) περιπολούν τα έθνη της Βαλτικής Θάλασσας και τα κράτη του ΝΑΤΟ όπως η Εσθονία και η Λετονία, στα πραγματικά σύνορα της Ρωσίας, μιας πυρηνικής υπερδύναμης.

Τέτοιες ενέργειες του ΝΑΤΟ όπως αυτές έχουν οδηγήσει σε σαφές δυναμικό για πυρηνικό πόλεμο, μια απειλή που αυξάνεται καθώς οι εντάσεις κλιμακώνονται στην κρίση της Ουκρανίας.

Από το 1940 έως το 1996, η Ουάσιγκτον ξόδεψε περίπου 5,5 τρισεκατομμύρια δολάρια για το πυρηνικό της πρόγραμμα.

Αυτό το ποσό δεν περιλαμβάνει τα 320 δισεκατομμύρια δολάρια, που αφορούν το ετήσιο κόστος αποθήκευσης και απομάκρυνσης συσσωρευμένων ραδιενεργών αποβλήτων άνω των 50 ετών, και τα 20 δισεκατομμύρια δολάρια που απαιτούνται για την αποσυναρμολόγηση συστημάτων πυρηνικών όπλων και την απομάκρυνση του πλεονάζοντος πυρηνικού υλικού.

Μια μελέτη από το Ινστιτούτο Brooking στην Ουάσιγκτον υπολόγισε ότι, από τα χρόνια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου έως το 2007, οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ δαπάνησαν συνολικά 7,2 τρισεκατομμύρια δολάρια για πυρηνικά όπλα.

Οι συνολικές στρατιωτικές δαπάνες της Ουάσιγκτον την ίδια περίοδο των 6 δεκαετιών, λαμβάνοντας υπόψη τα συμβατικά όπλα, ανήλθαν σε 22,8 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Από τους ατομικούς βομβαρδισμούς της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, η Αμερική έχει παράγει περίπου 70.000 πυρηνικά όπλα.

Όταν λέγεται ότι ο Ψυχρός Πόλεμος τελείωσε επίσημα το 1991, η Ουάσιγκτον διέθετε ένα οπλοστάσιο εκείνη τη χρονιά με 23.000 πυρηνικές κεφαλές.

Οι Αμερικανοί, στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου, τοποθέτησαν τις πυρηνικές τους βόμβες σε 27 διαφορετικά έθνη και εδάφη, συμπεριλαμβανομένων της Γροιλανδίας, της Γερμανίας, της Τουρκίας και της Ιαπωνίας.

Παρά τη μεγάλη παρακμή του κομμουνισμού στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το Πεντάγωνο το 2006 διέθετε ακόμη 9.962 άθικτες πυρηνικές κεφαλές, συμπεριλαμβανομένων 5.736 κεφαλών που πιστεύεται ότι ήταν ενεργές και λειτουργικές.

Το σχέδιο ήταν να διατηρηθούν από 150 έως 200 πυρηνικές βόμβες στην Ευρώπη. αλλά μια από τις τελευταίες πρωτοβουλίες, του προέδρου Μπιλ Κλίντον (1993-2001), ήταν να υπογράψει σε νόμο στις 29 Νοεμβρίου 2000 την Προεδρική Απόφαση Οδηγία/NSC-74, η οποία εξουσιοδότησε το Υπουργείο Άμυνας να αποθηκεύσει 480 πυρηνικές κεφαλές στην Ευρώπη. σημαντικό ποσό από αυτά σε αμερικανικές βάσεις στη Γερμανία.

Ο Βραζιλιάνος ιστορικός Moniz Bandeira ρώτησε:

«Ποιος θα μπορούσε να είναι ο σκοπός της διατήρησης 480 πυρηνικών κεφαλών στην Ευρώπη μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου;

Καταπολέμηση της τρομοκρατίας; Ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους δεν μείωσε αυτό το επίπεδο οπλισμού και το μόνο που έκανε ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ήταν να αντικαταστήσει τις απαρχαιωμένες και απαρχαιωμένες πυρηνικές βόμβες της ποικιλίας ελεύθερης πτώσης με άλλα, πιο εξελιγμένα συστήματα καθοδήγησης ακριβείας που θα μπορούσαν να μεταφερθούν με σύγχρονα αεροπλάνα με κόστος 6 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ».

Η Ουάσιγκτον σχεδίαζε να κατασκευάσει υποδομή για το σύστημα άμυνας βαλλιστικών πυραύλων, στις χώρες του ΝΑΤΟ, την Πολωνία και την Τσεχική Δημοκρατία, σχετικά με τα πυρηνικά όπλα, κινήσεις που αντιτάχθηκαν από το μεγαλύτερο μέρος των πληθυσμών και στα δύο κράτη.

Σύμφωνα με την Έκθεση Δομής Βάσεων του 2010 του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ, το Πεντάγωνο συνολικά διατηρούσε 4.999 στρατιωτικές εγκαταστάσεις εντός της ίδιας της Αμερικής, σε 7 εδαφικές κτήσεις της χώρας και σε 38 ξένες χώρες.

Οι εγκαταστάσεις αποτελούνται από βάσεις που σχετίζονται με τον στρατό, το ναυτικό, την αεροπορία, το Σώμα Πεζοναυτών και τις Υπηρεσίες των Αρχηγείων της Ουάσιγκτον.

Οι αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις βρίσκονται πιο πυκνά στη Γερμανία (218), την Ιαπωνία (115) και τη Νότια Κορέα (86).

Η Γερμανία έχει φιλοξενήσει έναν ιδιαίτερα μεγάλο αριθμό αμερικανικών στρατευμάτων που σταθμεύουν στο εξωτερικό ανά πάσα στιγμή σε 53.766, με την Ιαπωνία να φιλοξενεί 39.222 Αμερικανούς στρατιώτες και τη Νότια Κορέα στη συνέχεια με 28.500.

Όπως βλέπουμε, η Γερμανία και η Ιαπωνία δεν έχουν πραγματική ανεξαρτησία και συνεχίζουν να πληρώνουν το τίμημα για τις ήττες τους στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αν και οι Αμερικανοί με τη βρετανική βοήθεια αναμφίβολα νίκησαν τους Ιάπωνες, οι Δυτικοί σπάνια πληροφορούνται ότι οι Γερμανοί στην πραγματικότητα χτυπήθηκαν από τους Ρώσους και όχι από τους Δυτικούς συμμάχους. καθώς ο πόλεμος στην Ευρώπη είχε ουσιαστικά κερδηθεί από τη Σοβιετική Ρωσία δίπλα στη Μόσχα και στη συνέχεια επιβεβαιώθηκε στο Στάλινγκραντ, πολλούς μήνες πριν από την απόβαση της Ημέρας D τον Ιούνιο του 1944 στη βόρεια Γαλλία.

Μέρος του λόγου για την ίδρυση του ΝΑΤΟ το 1949, και τη συνεχιζόμενη ύπαρξη και επέκταση, είναι να διασφαλιστεί ότι η Ευρώπη, και ιδιαίτερα η Γερμανία, θα παραμείνει εξαρτημένη από την Αμερική και επίσης υπάκουη.

Μπορεί κανείς να δει τη γερμανική υποστήριξη ανώτατου επιπέδου για τις συγκρούσεις της Αμερικής στην άλλη άκρη του κόσμου, με τη μελλοντική καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ να υποστηρίζει δημόσια την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003, αγνοώντας ακόμη και την αντίθεση από το ίδιο το κόμμα της, τη Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU).

Η Μέρκελ είπε πριν ξεκινήσει η επίθεση ότι η στρατιωτική δράση κατά του Ιράκ «είχε γίνει αναπόφευκτη.

Το να μην ενεργείς θα είχε προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά».

Καμία αμερικανική κυβέρνηση από την κυβέρνηση Dwight D. Eisenhower (1953-61) δεν κατάφερε να μειώσει τον προϋπολογισμό των όπλων του έθνους.

Ανεξάρτητα από τις προειδοποιήσεις του προέδρου Αϊζενχάουερ, το στρατιωτικό-βιομηχανικό συγκρότημα έχει ενσωματωθεί εδώ και πολύ καιρό στην αμερικανική οικονομία.

Οι περικοπές στις αμερικανικές δαπάνες για όπλα θα επηρέαζαν, είναι αλήθεια, αρνητικά τις οικονομίες διαφόρων αμερικανικών πολιτειών, ιδιαίτερα εκείνων όπως το Τέξας, η Καλιφόρνια, η Νέα Υόρκη και η Φλόριντα. Μετά το 1980, η Καλιφόρνια εξαρτιόταν περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη πολιτεία των ΗΠΑ στις στρατιωτικές δαπάνες του Πενταγώνου.

Μέχρι το 1986, οι εργολάβοι του Πενταγώνου στην Καλιφόρνια λάμβαναν το 20% του προϋπολογισμού του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ, ενώ στη Νέα Υόρκη, το Τέξας και τη Μασαχουσέτη χορηγήθηκε άλλο 21% του προϋπολογισμού.

Μεγάλο μέρος των στρατιωτικών δαπανών των ΗΠΑ έχει διατεθεί για την παραγωγή εξαιρετικά προηγμένου στρατιωτικού υλικού, όπως το βαρύ βομβαρδιστικό B-1 (που εισήχθη το 1986) και το βαρύ βομβαρδιστικό B-2 (που εισήχθη το 1997), μαζί με τους πυραύλους Trident I και II, το MX πυραύλους, το Πρόγραμμα Πρωτοβουλίας Στρατηγικής Άμυνας και το Milstar (Στρατηγικοί Στρατηγικοί και Τακτικοί Δορυφόροι Αναμετάδοσης).

Τα βαρέα βομβαρδιστικά B-1 και B-2, για να δώσουν παραδείγματα, παραμένουν σε υπηρεσία στον αμερικανικό στρατό σήμερα.

Την ίδια περίοδο, καθώς οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές εισήχθησαν από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 υπό τον πρόεδρο Ronald Reagan (1981-89), η ανισότητα εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Αμερική.

Το 1982 το 1% των Αμερικανών με τις υψηλότερες αποδοχές λάμβανε το 10,8% του εθνικού εισοδήματος, ενώ το χαμηλότερο 90% λάμβανε το 64,7% του εθνικού εισοδήματος.

 Τρεις δεκαετίες αργότερα, το 2012 το υψηλότερο εισόδημα 1% των Αμερικανών έλαβε το 22,5% του εθνικού εισοδήματος, έχοντας υπερδιπλασιάσει το μερίδιό του, ενώ το σύνολο του υπόλοιπου 90% είχε πέσει στο 49,6%.

Σε αυτό το στάδιο, θα χρειαζόταν μια πολύ σημαντική προσπάθεια για το αμερικανικό κοινό να αντιμετωπίσει την άνιση φύση της κοινωνίας της χώρας τους. όπου οι δισεκατομμυριούχοι, από τους οποίους η Αμερική έχει τώρα 735 από αυτούς και περισσότερους από οποιαδήποτε άλλη χώρα, μπορούν να επηρεάσουν τους πολιτικούς με μικρή αυτοσυγκράτηση.

Ένα παρόμοιο σενάριο εκτυλίχθηκε στη Βρετανία υπό τη στενή σύμμαχο του Ρίγκαν, την πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ (1979-90), μια άλλη ισχυρή υποστηρίκτρια του νεοφιλελευθερισμού, που ισοδυναμεί με αχαλίνωτο καπιταλισμό.

Η πιο ενδεικτική κληρονομιά της Θάτσερ ήταν η τεράστια αύξηση της κοινωνικής και οικονομικής ανισότητας, που σημειώθηκε στη Βρετανία υπό την ηγεσία της, ιδιαίτερα από το 1985.

Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ βασίστηκαν στις ένοπλες δυνάμεις τους και στη διεξαγωγή διαδοχικών στρατιωτικών επιθέσεων, προκειμένου να διατηρήσουν την οικονομία τους, να αποφύγουν την κατάρρευση της πολεμικής βιομηχανίας και της αλυσίδας παραγωγής τους. να αποτρέψει τη χρεοκοπία των αμερικανικών πολιτειών, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων από τις μεγαλύτερες, όπως το Τέξας και η Καλιφόρνια, οι οποίες, όπως αναφέρθηκε, εξαρτώνται από την παραγωγή όπλων για τα έσοδά τους.

Ο στρατιωτικός προϋπολογισμός των ΗΠΑ αντιπροσωπεύει επί του παρόντος τουλάχιστον το 40% των συνολικών παγκόσμιων δαπανών για όπλα.

Αυτό δείχνει την αμείωτη φιλοδοξία της Ουάσιγκτον για παγκόσμια ηγεμονία, παρά το γεγονός ότι η αμερικανική ισχύς συνέχισε να μειώνεται σταδιακά από την ακμή της στα μέσα της δεκαετίας του 1940 – με την οπισθοδρόμηση των ΗΠΑ που ξεκίνησε το 1949 με την «απώλεια της Κίνας» στον κομμουνισμό εκείνο το έτος, την αποτυχία επιτύχει τους μέγιστους στόχους της στον πόλεμο της Κορέας, με αποτέλεσμα το βόρειο μισό της Κορέας να φύγει για πάντα από τον έλεγχο της Ουάσιγκτον, αποτυχία να επιτύχει τους μέγιστους στόχους του στον πόλεμο του Βιετνάμ, επιστροφή της Ρωσίας αυτόν τον αιώνα ως ισχυρή χώρα, συνεχιζόμενη άνοδος της Κίνας, μαζί με στρατιωτικές ήττες που υπέστη στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν.

Η αμερικανική βιομηχανία όπλων θέλει να δοκιμάσει τη στρατιωτική της τεχνολογία στον πόλεμο. έτσι ώστε το Πεντάγωνο να μπορεί να προωθήσει τα όπλα του, να τα πουλήσει σε άλλες χώρες και στη συνέχεια να δώσει νέες παραγγελίες για να αναπληρώσει τα εξαντλημένα οπλοστάσια και να δημιουργήσει προμήθειες.

Τα μετρητά που συγκεντρώθηκαν από τις συμφωνίες όπλων έχουν επηρεάσει τις προεκλογικές εκστρατείες των δύο πολιτικών οργανώσεων της Αμερικής, των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικανών.

Το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα κυριαρχεί επίσης στο Κογκρέσο των ΗΠΑ και στα δυτικά κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης.

Ο στρατιωτικός βραχίονας της Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει οικονομικά όρια, ως αποτέλεσμα της δημοσιονομικής κακοδιαχείρισης, των υψηλών δημοσιονομικών ελλειμμάτων και του υψηλού εξωτερικού χρέους, του μόνιμου ελλείμματος του εμπορικού ισοζυγίου και των απεριόριστων δημόσιων δαπανών.

Το εθνικό δημόσιο χρέος της Αμερικής είχε φτάσει τα 10 τρισεκατομμύρια δολάρια το 2008 και, αν δεν υπήρχαν ξένα δάνεια που δεν θα μπορούσαν να αποπληρωθούν, η Ουάσιγκτον δεν θα μπορούσε να συνεχίσει τις στρατιωτικές της εκστρατείες στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, πόσο μάλλον τις άλλες ακριβές εξωτερικές και εσωτερικές πολιτικές της.

Ένας από τους παράγοντες πίσω από την παρακμή του μεγάλου συμμάχου της Αμερικής, της Αγγλίας, ήταν η πολιτική του Λονδίνου να αναλαμβάνει χρέη για να συντηρήσει την αποικιακή αυτοκρατορία και τους πολέμους του.

Η βρετανική οπισθοδρόμηση μπορεί πιθανώς να ανιχνευθεί γύρω στο 1870, καθώς η Αμερική ξεπέρασε τη Βρετανία ως η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου στις αρχές της δεκαετίας του 1870. αλλά η Βρετανική Αυτοκρατορία αντιμετώπιζε σαφώς προβλήματα μέχρι το 1895.

Η περιττή εμπλοκή της Αγγλίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-18), μέσω του οποίου σπατάλησε τεράστιες ποσότητες χρημάτων και ανδρών, επιτάχυνε την παρακμή της.

Μέχρι το 1933 η Βρετανία είχε πέσει και έγινε το 6ο πλουσιότερο έθνος του πλανήτη και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (1939-45) το Λονδίνο εξαντλούσε ό,τι είχε απομείνει από τα αποθέματά του σε χρυσό και μετρητά.

Το 1945 η Βρετανία, η οποία παρόμοια με την Ιαπωνία ήταν πάντα ένα νησί με φτωχούς πόρους, βρισκόταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Ο Πρωθυπουργός Ουίνστον Τσόρτσιλ, αντί να επιδιώκει στενότερους δεσμούς με τη Σοβιετική Ένωση, υποσχέθηκε το μεγαλύτερο μέρος της εναπομείνασας κυριαρχίας της χώρας του στην Αμερική σε έναν μικρό εταιρικό ρόλο, κάτι που έχει παραμείνει μέχρι σήμερα.

Σε αντάλλαγμα οι Βρετανοί έλαβαν από την Ουάσιγκτον τρόφιμα, πρώτες ύλες, βιομηχανικό εξοπλισμό και όπλα, τα είδη των εμπορευμάτων που η Βρετανία θα μπορούσε εύκολα να λάβει από την πλούσια σε πόρους Ρωσία χωρίς να εγκαταλείψει την ανεξαρτησία της.

Η Moniz Bandeira έγραψε ότι ο Τσόρτσιλ «δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι η κύρια απειλή για τα βρετανικά συμφέροντα δεν προερχόταν από τη Ρωσία, αλλά από τις Ηνωμένες Πολιτείες».

Μέχρι αυτόν τον αιώνα, η Αμερική αντιμετώπιζε προβλήματα που παρομοίως εμπόδιζαν τη Βρετανία στο παρελθόν.

 Οι ΗΠΑ έχουν γίνει μια υπερχρεωμένη υπερδύναμη, ειδικά στη σχέση τους με την Κίνα, και η Αμερική καταναλώνει περισσότερα από όσα παράγει.

Η Ουάσιγκτον μπορεί να διατηρήσει το μοτίβο ανάπτυξής της μόνο μέσω του χρέους, της έκδοσης κρατικών ομολόγων χωρίς εγγυήσεις, και έτσι σε διάστημα μερικών δεκαετιών έχει μετατραπεί από το έθνος του κύριου πιστωτή στο έθνος του κύριου οφειλέτη.

Σημείωση για τους αναγνώστες: Κάντε κλικ στα κουμπιά κοινής χρήσης πάνω ή κάτω. Ακολουθήστε μας στο Instagram και στο Twitter και εγγραφείτε στο κανάλι μας στο Telegram.

Μη διστάσετε να αναδημοσιεύσετε και να μοιραστείτε ευρέως άρθρα της Παγκόσμιας Έρευνας.

Ο Shane Quinn  απέκτησε άριστα πτυχίο δημοσιογραφίας και γράφει κυρίως για εξωτερικές υποθέσεις και ιστορικά θέματα. 

Είναι Επιστημονικός Συνεργάτης του Κέντρου Έρευνας για την Παγκοσμιοποίηση (CRG).

Πηγές

Διαρκές απόθεμα πυρηνικών όπλων των ΗΠΑ,  τελευταία αλλαγή στις 31 Αυγούστου 2007

Markus Becker, «Οι εμπειρογνώμονες αναβάθμισης πυρηνικών όπλων των ΗΠΑ αναφέρουν μαζική αύξηση κόστους», Der Spiegel,  16 Μαΐου 2012

Luiz Alberto Moniz Bandeira, The Second Cold War: Geopolitics and the Strategic Dimensions of the USA (Springer; 1st ed., 23 Ιουνίου 2017)

The Economist, «Διπλή διαίρεση»,  3 Απριλίου 2003

Hans M. Kristensen, «Πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ στην Ευρώπη — Ανασκόπηση της μεταψυχροπολεμικής πολιτικής, των επιπέδων δυνάμεων και του προγραμματισμού πολέμου», Συμβούλιο Άμυνας Φυσικών Πόρων,  Φεβρουάριος 2005, σελ. 9

Federica Romaniello, «Οι ΗΠΑ αντιπροσωπεύουν το 40% των παγκόσμιων αμυντικών δαπανών», Forces.net,  25 Φεβρουαρίου 2021

Luiz Alberto Moniz Bandeira, The World Disorder: US Hegemony, Proxy Wars, Terrorism and Humanitarian Catastrophes (Springer; 1st ed., 4 Feb. 2019)

Nayan Chanda, Susan Froetschel, A World Connected: Globalization in the 21st Century (Κέντρο Yale για τη Μελέτη της Παγκοσμιοποίησης, 3 Δεκεμβρίου 2012)

Donald J. Goodspeed, The German Wars (Random House Value Publishing, 2η έκδοση, 3 Απριλίου 1985)

Προτεινόμενη εικόνα: Το USS John Warner, ένα πυρηνοκίνητο υποβρύχιο τύπου Αυστραλίας θα αναπτυχθεί σύντομα. Πηγή: Ναυτικό των ΗΠΑ