Γάτος γαμεί και γάτος σκούζει

Οι Εβραίοι, δεν είναι δολοφόνοι, ψεύτες, βρομεροί, τρισάθλιοι, είναι και τα ποιο μαγαρισμένα βδελύγματα. 

Πουθενά δεν λένε, ότι οι Έλληνες έσωσαν τους Εβραίους στην Ελλάδα από τον Χίτλερ, πουθενά δεν λένε τα βρομερά υποκείμενα, ότι οι Εβραίοι έχουν φορολογικές απαλλαγές, που δεν έχουν ούτε οι γηγενείς Έλληνες, πουθενά δεν λένε ότι οι βιομήχανοι, έμποροι, επιχειρηματίες, είναι Εβραίοι, πουθενά δεν λένε, ότι όλη η Βουλή των Ελλήνων είναι γεμάτη από Εβραίους;;;

Καλά μας κάνουν, αφού εμείς διδάσκουμε πολιτισμό και μαλακισμένη δουλικότητα.

Η ποιο δολοφονική φυλή κατά των Ελλήνων 2.000 χρόνια κάνει αυτό ακριβώς, μαχαιρώνει πισώπλατα τον ελληνισμό και ταυτόχρονα τρέφεται από αυτόν σαν την Βδέλλα/ και δυστυχώς η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν το γνωρίζει, ότι μας συκοφάντη παγκόσμια.

Πως να επιβίωση αυτή η ιερή φυλή των Ελλήνων με τέτοιους φίλους, Τούρκους & Εβραίους;

Επί 2.000 χιλιάδες χρόνια έχουμε ένα δηλητηριώδες φίδι στον κόρφο μας και μα δαγκώνει όταν του αρέσει!

Κάποιοι ηλίθιοι φίλοι μου μου λένε μην βρίζεις τους Εβραίους, δεν είναι αυτοί που ήταν, τώρα έχουν αλλάξει έναντι της Ελλάδος;;;;;;;;;;;

Για διαβάστε και να μου ανταπαντήσετε που είδατε την αλλαγή συμπεριφοράς απέναντι στην Ελλάδα;;;;

Και το χειρότερο ότι αυτές τις δήθεν στατιστικές μελέτες. δεν της κοινοποιούν στην Ελλάδα, ή στα Ελληνικά ΜΜΕ, για να είναι η πισώπλατες μαχαιριές αποτελεσματικές και θανατηφόρες.

 Οι Εβραίοι φτιάχνουν μια πιατέλα με ακαθαρσίες διαφόρων ζώων και τις σερβίρουν για αστακό, μπορούν να κάνουν το ψέμα αλήθεια και την αλήθεια ψέμα, ΠΩΣ;;;; Μα καταπατώντας κάθε ηθική αξία, άλλωστε δεν το βλέπετε σε παγκόσμια κλίμακά;;;;;

ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

Γιατί οι Έλληνες μισούν τους Εβραίους ή το Ταλμούδ και την Τραγωδία
ΤΟΥ DAVID P. GOLDMAN 12:26 Μ.Μ. ΣΤΙΣ 25 ΙΟΥΛΙΟΥ 2021(Ένας αναγνώστης δυσκολεύτηκε να βρει αυτό το δοκίμιο των Asia Times του 2015, οπότε το αναδημοσιεύω εδώ).

Το Anti-Defamation League του B’nai B’rith ρώτησε 10.000 Έλληνες αυτόν τον Ιούνιο και σοκαρίστηκε όταν έμαθε ότι οι Έλληνες μισούν τους Εβραίους.

Ελλάδα, έγραψε η Alana Goodman στο Washington Free Beacon,

…ξεπερνά το Ιράν και ακολουθεί λίγο πίσω από την Τουρκία στο ποσοστό των κατοίκων της που έχουν αντισημιτικές απόψεις.

Συνολικά, το 67 τοις εκατό των Ελλήνων ερωτηθέντων συμφώνησε με την πλειοψηφία μιας λίστας αντισημιτικών δηλώσεων που περιλαμβάνονται στην έρευνα.

Άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ιδιαίτερα η Γαλλία και η Γερμανία, γνώρισαν μείωση της συνολικής αντισημιτικής στάσης στον απόηχο των πρόσφατων επιθέσεων κατά των Εβραίων.

Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της ADL, το 90 τοις εκατό των Ελλήνων συμφώνησε με τη δήλωση ότι «οι Εβραίοι έχουν πολύ μεγάλη δύναμη στον επιχειρηματικό κόσμο» και το 85 τοις εκατό συμφώνησε «Οι Εβραίοι έχουν υπερβολική δύναμη στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές».

Επιπλέον, το 70 τοις εκατό είπε ότι «οι Εβραίοι εξακολουθούν να μιλούν πάρα πολύ για το τι τους συνέβη στο Ολοκαύτωμα» και το 51 τοις εκατό είπε: «Οι Εβραίοι δεν ενδιαφέρονται για το τι συμβαίνει σε κανέναν εκτός από το δικό τους είδος».

Όποιον θέλουν να καταστρέψουν οι θεοί, πρώτα τον τρελαίνουν, έλεγαν οι Έλληνες της αρχαιότητας.

Τον οποίο ο ΓΧΒΧ θέλει να καταστρέψει, κάνει πρώτα έναν αντισημίτη.

Οι Έλληνες είναι από τους πιο έξυπνους λαούς του κόσμου -η διασπορά τους ξεχειλίζει από επιτεύγματα σε κάθε τομέα της πνευματικής προσπάθειας- και είναι απογοητευτικό να τους ακούς να αποδοκιμάζουν το είδος της χυδαία προκατάληψης που θα περίμενε κανείς από έναν ημιγράμματο αγρότη της Ανατολίας.

Και πάλι, οι Γερμανοί του 1933 ήταν το πιο καλλιεργημένο έθνος στον κόσμο.

Το ενδημικό μίσος κατά των Εβραίων στην Ελλάδα μας υπενθυμίζει ότι η άγνοια είναι μια απίθανη εξήγηση για τον αντισημιτισμό.

Σκεφτείτε δύο χώρες φωλιασμένες στην ίδια γωνιά της Ανατολικής Μεσογείου, αρχαίας προέλευσης και περίπου ίσου μεγέθους.

Στο αποκορύφωμά του γύρω στο 565 Κ.Χ., ο ελληνικός κλάδος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είχε πληθυσμό ίσως 26 εκατομμυρίων, έναντι ενός παγκόσμιου πληθυσμού 1 έως 1,5 εκατομμυρίου Εβραίων.

Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι Ισραηλινοί ηλικίας 15 έως 24 ετών από Έλληνες —περίπου 1,2 εκατομμύρια έναντι 1,1 εκατομμυρίου— και με τα σημερινά ποσοστά γονιμότητας, θα υπάρχουν 1,8 εκατομμύρια νέοι Ισραηλινοί έως το 2050 και μόλις οι μισοί νέοι Έλληνες.

Το Ισραήλ είναι μια στρατιωτική και οικονομική υπερδύναμη ενώ η Ελλάδα έχει γίνει σύνθημα για την κρατική αποτυχία.

Πώς να μην μας μισούν οι Έλληνες;

Υπάρχει επίσης κάποια τραγική ιστορία μεταξύ Εβραίων και Ελλήνων.

Μόλις πριν από έναν αιώνα το ένα πέμπτο του πληθυσμού της Ανατολίας ήταν χριστιανοί.

Περίπου 1,5 εκατομμύριο Αρμένιοι δολοφονήθηκαν στη γενοκτονία του 1915-1923 και 1,5 εκατομμύριο Έλληνες εκδιώχθηκαν από την τουρκική επικράτεια το 1923 μετά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο που ακολούθησε τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι Τούρκοι σφαγιάστηκαν αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες.

Τα δεξιά ελληνικά ιστολόγια (για παράδειγμα εδώ) κάνουν τον παρανοϊκό ισχυρισμό ότι η «καταστροφή της Ανατολίας» ήταν έργο Σιωνιστών σε σύγκρουση με τον μελλοντικό Τούρκο πρόεδρο Kamel Ataturk, τον οποίο οι Έλληνες (καθώς και μουσουλμάνοι) θεωρητικοί συνωμοσίας ισχυρίζονται ότι ήταν μυστικός Εβραίος .

Πιο οδυνηρή, ίσως, είναι η ενοχή για τη συνενοχή των Ελλήνων στην απέλαση 47.000 Εβραίων από τη βόρεια ελληνική πόλη της Θεσσαλονίκης το 1943.

Η σύγχρονη Ελλάδα γράφει μια αφήγηση εθνικής αντίστασης στους Ναζί, αλλά η ελληνική αστυνομία έβαλε τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης σε τρένα για το Άουσβιτς και οι ντόπιοι βοήθησαν τους εαυτούς τους στην εβραϊκή περιουσία.

Αν οι Γερμανοί δεν συγχωρήσουν τους Εβραίους για το Άουσβιτς, οι Έλληνες δεν θα συγχωρήσουν τους Εβραίους για τη Θεσσαλονίκη.

Ο φθόνος για την εβραϊκή επιτυχία, ωστόσο, είναι αποβράσματα που επιπλέουν στην κορυφή μιας βαθύτερης πηγής μνησικακίας.

Οι Έλληνες μισούν τους Εβραίους για τον ίδιο λόγο που μισούσαν τον Σωκράτη, μόνο περισσότερο.

Η ζωή είναι μια επίκτητη γεύση.

Όσοι δεν το έχουν αποκτήσει αναζητούν ψευδαισθήσεις «επιβεβαιωτικές της ζωής» που αποσπούν την προσοχή των φορέων τους από την υποβόσκουσα αποστροφή τους από τη ζωή, της οποίας το αρχέτυπο είναι η λατρεία των αιώνια όμορφων Ολυμπιονικών.

Ο Σωκράτης είπε στους κλασικούς Έλληνες με τόσα λόγια ότι οι Ολυμπιονίκες τους είναι αποκυήματα της φαντασίας τους και τον έβαλαν να πιει κώνειο.

Όπως και έγινε, έπιασε τους Αθηναίους σε μια στιγμή συναισθηματικής ευθραυστότητας, αμέσως μετά την ήττα τους στον Πελοποννησιακό πόλεμο με την απώλεια του ενός τέταρτου του πληθυσμού της πόλης.

Αυτός ήταν ο Σωκράτης ο ειρωνευτής, σύμφωνα με την αφήγηση του Κίρκεγκωρ, που χλεύαζε τις αστικές ασθένειες της Αθήνας, αλλά δεν προσφέρει καμία θεραπεία,

Ο Νίτσε συνδύασε περίφημα την Απολλώνια ομορφιά με τη Διονυσιακή απόγνωση στη Γέννηση της Τραγωδίας.

Σαράντα χρόνια μετά την πρώτη ανάγνωση του Νίτσε, τελικά πείθομαι ότι ο Νίτσε είχε καρφώσει τους Έλληνες.

Υπάρχει μια αρχαία ιστορία ότι ο βασιλιάς Μίδας κυνηγούσε στο δάσος για πολύ καιρό τον σοφό Σιληνό, τον σύντροφο του Διόνυσου, χωρίς να τον αιχμαλωτίσει.

Όταν τελικά έπεσε στα χέρια του, ο βασιλιάς ρώτησε τι ήταν καλύτερο από όλα και πιο επιθυμητό για τον άνθρωπο.

Σταθερός και αεικίνητος, ο δαίμονας έμεινε σιωπηλός. ώσπου επιτέλους, εξαναγκασμένος από τον βασιλιά, ξέσπασε με ένα τσιριχτό γέλιο με αυτά τα λόγια: «Ω, άθλια ράτσα μιας ημέρας, παιδιά της τύχης και της δυστυχίας, γιατί με αναγκάζετε να σας πω τι ήταν πιο σκόπιμο για εσάς να μην ακούσω;

Το καλύτερο από όλα είναι για πάντα πέρα ​​από τις δυνατότητές σου: να μην γεννηθείς, να μην είσαι, να μην είσαι τίποτα.

Το δεύτερο καλύτερο για εσάς, ωστόσο, θα πεθάνει σύντομα».

Ο Νίτσε συνεχίζει:

Πώς σχετίζεται ο ολυμπιακός κόσμος των θεοτήτων με αυτή τη λαϊκή σοφία;

Ακόμη και ως το συναρπαστικό όραμα του βασανισμένου μάρτυρα στα βάσανά του.

Τώρα το ολυμπιακό μαγικό βουνό ανοίγεται, λες, στη θέα μας και μας δείχνει τις ρίζες του.

Ο Έλληνας γνώριζε και ένιωθε τους τρόμους και τις φρικαλεότητες της ύπαρξης: για να μπορέσει να ζήσει, έπρεπε να παρεμβάλει τη λαμπερή ονειρογέννηση του Ολύμπιου κόσμου ανάμεσα στον εαυτό του και σε αυτούς.

Μέσω της τραγωδίας, υποστήριξε ο Νίτσε, η διονυσιακή παρόρμηση προς την αυτοκαταστροφή εξαχνώθηκε σε μια απολλώνια αίσθηση ότι η τρεμοπαίζοντας παρέλευση της θνητής ζωής είχε κάποια αξίωση για το αιώνιο.

Η μοίρα του ανθρώπου στη γη ήταν τραγική αλλά

…η πιο θλιβερή φιγούρα της ελληνικής σκηνής, ο δύσμοιρος Οιδίποδας, κατανοήθηκε από τον Σοφοκλή ως ο ευγενής άνθρωπος, ο οποίος, παρά τη σοφία του, προοριζόταν στο λάθος και τη δυστυχία, αλλά εντούτοις μέσα από τα εξαιρετικά βάσανά του άσκησε τελικά μια μαγική, υγιεινή επιρροή στον παντού γύρω του, η οποία συνεχίζει να είναι αποτελεσματική και μετά τον θάνατό του.

Η τραγωδία είναι το αντίθετο στην ελληνική απελπισία, της οποίας οι στυλιζαρισμένες μάσκες, ο χορός και οι στίχοι προσφέρουν στον Έλληνα «μια ματιά στα μυστικά και φοβερά πράγματα της φύσης, σαν λαμπερά σημεία για να θεραπεύσουν το μάτι που έχει καεί η τρομερή νύχτα».

Υπάρχει ένα κανονικό αστείο που εκφράζει την εβραϊκή άποψη για την τραγωδία.

Υπάρχει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι Εβραίων, ο Abe και η Esther.

Η Εσθήρ λέει, «Άμπε, πάμε στο θέατρο!»

Ο Άμπε απαντά: «Δεν θέλω να πάω στο θέατρο.

Είναι βαρετό.

” «Τι εννοείς, «Είναι βαρετό;», αντιτίθεται η Έσθερ.

«Το θέατρο είναι εκεί γιατί ο κόσμος θέλει να ψυχαγωγείται!

Οι άνθρωποι πηγαίνουν στο θέατρο επειδή είναι διασκεδαστικό, και αν ήταν βαρετό, δεν θα πήγαιναν, και δεν θα υπήρχε θέατρο – οπότε πώς μπορεί να είναι βαρετό;» Ο Άμπε αναστενάζει, «Είναι βαρετό.

Όταν θέλει, εκείνη δεν θέλει.

Όταν εκείνη θέλει, εκείνος δεν θέλει.

Και όταν θέλουν και οι δύο, τελείωσε».

Ο Eugene Rosenstock-Huessy, ο Εβραίος που ασπάστηκε τον Χριστιανισμό που θυμάται περισσότερο για την αλληλογραφία του με τον Franz Rosenzweig, αφηγείται ένα ανέκδοτο που διευκρινίζει τη σημασία του αστείου:

Στη Γερμανία, κατά τη διάρκεια των οργίων του χιτλερισμού, ζητήθηκε από έναν Εβραίο δημοσιογράφο να διορθώσει το βιβλίο μιας ναζί συγγραφέα. και σε αντάλλαγμα της χάρης συμφώνησε να τον πάει να δει τον Γκέμπελς και τον Γκέρινγκ.

Αφού έφαγαν μαζί τους, επέστρεψε σαν πεφωτισμένος και είπε στους φίλους του: «Δεν μπορούν να μην μας διώξουν. παίζουν με κόκκινους Ινδιάνους και ξέρουν ότι δεν μπορούμε να πάρουμε το παιχνίδι τους στα σοβαρά».

Και η Rosenstock-Huessy πρόσθεσε ότι η εβραϊκή κοινότητα

…δημιουργήθηκε πάνω και πέρα ​​από όλες τις ανθρώπινες διαιρέσεις.

Θυμίζει στους ανθρώπους την ελπίδα πέρα ​​από τις καθημερινές τους ελπίδες, ένα πιο σημαντικό βήμα που θα ακολουθήσει.

Με τη δίωξή τους οι Εθνικοί αψηφούν αυτή την πρόκληση από την πλευρά της Αιωνιότητας και της τελικότητας.

Κατηγορούν πάντα τον Εβραίο για πρόκληση, γιατί αν και είναι αρκετά ικανός να παίξει τον κόκκινο Ινδιάνο από αγάπη για τους γείτονές του, είναι ανίκανος για οποιαδήποτε από τις ειδωλολατρίες τους, και παρόλο που μπορεί να χύσει το αίμα του για την πατρίδα του, πάντα θα νιώθει ότι Κανένας ουρανοξύστης, κανένας άνθρωπος του πολέμου, καμία Αφροδίτη της Κνίδου, και καμία δόξα των όπλων δεν είναι πιο σημαντικά από τα δάκρυα της χήρας ή τον αναστεναγμό του ορφανού.

Ή, θα μπορούσε να προσθέσει κανείς, τις κατσαρόλες και τα τηγάνια της κουζίνας kosher.

Η αλήθεια είναι ότι οι Εβραίοι βλέπουν τις πολιτιστικές προσπάθειες των Εθνικών ως παιδικά παιχνίδια που οι μεγάλοι πρέπει να βρίσκουν βαρετά.

Για τους παίκτες, όμως, αυτά δεν είναι απλά παιχνίδια, αλλά απάντηση στην υπαρξιακή απόγνωση.

Ο κόσμος σήμερα αφθονεί σε τέτοια παιχνίδια.

Η Κέιτλιν Τζένερ πιστεύει ότι είναι γυναίκα και οι Πέρσες πιστεύουν ότι είναι αυτοκρατορία.

Οι Παλαιστίνιοι Άραβες πιστεύουν ότι είναι ένα έθνος (και όχι μεταναστευτικοί Ιορδανοί ή Σύροι ή Αιγύπτιοι, όπως οι περισσότεροι από αυτούς μέχρι τη δεκαετία του 1970) και οι Ευρωπαίοι πιστεύουν ότι είναι φιλειρηνικοί αλτρουιστές.

Οι ασκούμενοι της πολιτικής ταυτότητας βρίσκουν γνωστικά παράφωνο να μισούν οποιαδήποτε ομάδα ταυτότητας, ακόμη και τους Εβραίους, επομένως ισχυρίζονται ότι μισούν μόνο το Κράτος του Ισραήλ.

Ο θρίαμβος των πολιτικών ταυτότητας στις Ηνωμένες Πολιτείες έφερε μαζί του ένα κύμα αποστροφής ενάντια στο Κράτος του Ισραήλ, το οποίο έχει την ατυχία να ζει σε συνθήκες που απαιτούν μια κρίση για το σωστό και το λάθος.

Είτε η Χαμάς είναι μια κακιά οντότητα που εκτοξεύει ρουκέτες πίσω από μια οθόνη αμάχων για να μεγιστοποιήσει τις απώλειες των δικών της μη μαχητών – μια νέα και φρικτή καινοτομία στη σκληρή ιστορία του πολέμου – είτε το Ισραήλ είναι ένα ρατσιστικό έθνος που δολοφονεί μωρά Άραβες.

Μην πειράζετε ότι η κυβέρνηση της Αιγύπτου, μακράν το μεγαλύτερο αραβικό έθνος, έχει συμμαχήσει με το Ισραήλ ενάντια στην ίδια ομάδα κακοποιών: αυτό που έχει σημασία στην πολιτική ταυτότητας είναι η αυτοπροσδιοριζόμενη αφήγηση των υποτιθέμενων καταπιεσμένων.

Σχεδόν τα μισά μέλη του Δημοκρατικού Κόμματος πιστεύουν τώρα ότι το Ισραήλ είναι μια «ρατσιστική χώρα», αναφέρει ο ερευνητής Frank Luntz,

Πολλοί από τους μισητές του Ισραήλ, των οποίων η προκατάληψη καταγράφηκε στη δημοσκόπηση του Λουντς, είναι οι ίδιοι Εβραίοι, σίγουρα, από το είδος που κυλιέται σε ένα μυθικό ισραηλινό παρελθόν «πρωτοπόρους που ξεκίνησαν όχι μόνο να προστατεύσουν ένα έθνος, αλλά να ξαναφτιάξουν τον κόσμο», όπως Ο Μπαράκ Ομπάμα είπε στην εκκλησία του Adas Yisrael στην Ουάσιγκτον στις 22 Μαΐου.

Αλλά στην πραγματικότητα δεν αφορά το Ισραήλ: πρόκειται για «το δικαίωμα να ορίζεις και να εκφράζεις μια ταυτότητα», που θέτει ο δικαστής Άντονι Κένεντι, και την ιδέα ότι υπάρχει σωστό και λάθος ανεξάρτητα από την ταυτότητα που θα μπορούσαμε να επιλέξουμε.

Δεν είναι απλώς ότι η δύσκολη θέση του Ισραήλ απαιτεί μια κρίση για το σωστό και το λάθος, μια επιλογή μεταξύ μιας κουλτούρας ζωής και μιας κουλτούρας που διακηρύσσει «Αγαπάμε τον θάνατο περισσότερο από ό,τι αγαπάτε τη ζωή!»

Οι Εβραίοι ήταν ο πρώτος λαός στην ιστορία που προσδιόρισε ένα απόλυτο σωστό και λάθος, δηλαδή νόμους που εξέδωσε ο Πλάστης του Ουρανού και ισχύουν για όλους τους λαούς ανά πάσα στιγμή.

Οι Έλληνες το καταλαβαίνουν.

Δεν απαιτούν εκλογικεύσεις σχετικά με το ότι το Ισραήλ είναι θηριώδες για τους Παλαιστίνιους.

Απλώς μισούν τους Εβραίους.

Έχουν κυκλοφορήσει αρκετό καιρό για να μάθουν ποιο είναι πραγματικά το ζήτημα.

Από τους σωζόμενους πολιτισμούς του κόσμου, οι Έλληνες μας γνώρισαν περισσότερο.

Μας γνώρισαν αρκετά καλά όταν πετάξαμε τον Αντίοχο Δ’ από τη Γη του Ισραήλ το 164 π.Χ.

Τίποτα οι Εβραίοι δεν θα κάνουν τους Έλληνες να μας αρέσουν, ούτε καν ο εναγκαλισμός του «κλασικού πολιτικού ορθολογισμού» από εξέχοντες Εβραίους διανοούμενους.

Αυτό φέρνει στο νου την κοροϊδία του Καντ για έναν άντρα που αρμέγει έναν τράγο ενώ ένας άλλος κρατάει ένα κόσκινο.

Ο Καντ μπορεί να είχε προσθέσει ότι θα ενοχλήσει τον τράγο χωρίς τέλος.

Οι Εβραίοι βρίσκουν το ελληνικό θέατρο βαρετό.

Οι Έλληνες βρίσκουν την Εβραϊκή Γραφή ασήμαντη.

Όμως ο Ιουδαϊσμός δεν στοχεύει σε καθαρτικές στιγμές αλλά σε πρακτικές λύσεις.

Οι ιστορίες της Εβραϊκής Βίβλου είναι τραγικές ως προς την κατασκευή αλλά όχι ως προς το αποτέλεσμα: ακόμη και στον Κάιν δίνεται η ευκαιρία να λυτρωθεί.

Ο Ισαάκ δεν θυσιάζεται όπως η Ιφιγένεια αλλά αντικαθίσταται στο βωμό από ένα κριάρι.

Ο Ιακώβ και ο Ησαύ δεν αλληλοσκοτώνονται όπως ο Πολυνείκης και ο Ετεοκλής στο Επτά εναντίον της Θήβας, εκπληρώνοντας την κατάρα του πατέρα τους Οιδίποδα.

Ο Ιακώβ εξευμενίζει τον αδερφό του του οποίου έκλεψε τα πρωτογενή δικαιώματα και με μια άλλη εξαπάτηση βάζει τον εαυτό του και την οικογένειά του σε απόσταση ασφαλείας σε περίπτωση που ο Ησαύ αλλάξει γνώμη.

Δεν υπάρχει ούτε σύγκρουση ούτε συμφιλίωση, και η σχέση του Ισραήλ με τους απογόνους του Ησαύ παραμένει γεμάτη και διφορούμενη μέσα από τα επόμενα βιβλία της Βίβλου.

Ένα κομβικό επεισόδιο στη Βίβλο, όπου ο Τζέικομπ αποκτά το όνομα «Ισραήλ», τελειώνει με ένα αντι-κορύφωμα που δεν δείχνει τον Ιακώβ σε ένα ιδιαίτερα ηρωικό φως.

Ο ηρωισμός του Ιακώβ γίνεται φανερός το βράδυ πριν από την τελευταία του συνάντηση με τον Ησαύ, όταν παλεύει έναν άγγελο σε μια όχθη ποταμού.

Ο Τζέικομπ δεν είναι ήρωας με την ελληνική έννοια, ωστόσο κάνει αυτό που κανένας Έλληνας ήρωας δεν έκανε ποτέ: Αλλάζει.

Όταν ο Κλέων αποφασίζει να σκοτώσει την Αντιγόνη για το έγκλημα της ταφής του αδελφού τους Πολυνείκη, σίγουρα, ένας Εβραίος θα πει κάτω από την ανάσα του, «Σμέντρικ!

Πάρε μια ζωή!»

Αλλά το γεγονός είναι ότι η συνηθισμένη ζωή είναι γεμάτη αντικρουόμενες πίστες, όχι πάντα τόσο δραματικές όσο οι αντικρουόμενες υιικές υποχρεώσεις του Ορέστη προς τον πατέρα που έχει εκδικηθεί με τη δολοφονία της μητέρας του, σίγουρα, αλλά οδυνηρές και συχνά καταστροφικές.

Η ελληνικής έμπνευσης λογοτεχνία είναι αφιερωμένη στην αποκάλυψη τραγικών συγκρούσεων και στην κατάργησή τους.

Ο εβραϊκός νόμος προσπαθεί να εκτονώσει τέτοιες συγκρούσεις πριν γίνουν τραγικές.

Το Ταλμούδ είναι το διαμετρικά αντίθετο της τραγωδίας: μεταξύ άλλων, είναι η πρακτική της συμφιλίωσης αντικρουόμενων πιστών στην πορεία της καθημερινής ζωής.

Σε ποιο σημείο η εντολή για διατήρηση της ζωής υπερισχύει των νόμων του Σαββάτου;

Κάτω από ποιες συνθήκες είναι υπεύθυνος ένας άνθρωπος που ανάβει φωτιά για μια τυχαία πυρκαγιά ή ένας άνθρωπος που έχει ένα βόδι όταν αυτό κατατρώει τον γείτονά του;

Κάτω από ποιες συνθήκες μπορεί ένας ραβίνος να αγνοήσει μια βλάβη στον πνεύμονα ενός κοτόπουλου που αγόρασε μια φτωχή νοικοκυρά για το γεύμα του Σαββάτου;

Για τους Έλληνες, ο Ιουδαϊσμός εμφανίζεται ως ένας θύλακας άσκοπων τελετουργιών που εκτελούνται με εμμονή.

Μια παρατηρητική νοικοκυρά ανάβει τα κεριά του Σαββάτου με μια χειρονομία εξάσκηση όπως η αισιοδοξία που δίνει ένας μαέστρος σε μια ορχήστρα.

Τα δίδυμα ψωμιά του Σαββάτου πρέπει να καλύπτονται όσο το κρασί ευλογείται. το ποτήρι του κρασιού πρέπει να γεμίσει μέχρι το χείλος και να στραγγίξει στο κάτω μέρος για την ευλογία του Σαββάτου.

Το νερό πρέπει να χύνεται από το ένα χέρι στο άλλο τρεις φορές μετά από τις οποίες λέγεται μια ευλογία, αλλά δεν προφέρεται άλλη λέξη μέχρι να ευλογηθεί το ψωμί.

Η προέλευση πολλών από αυτές τις τελετουργίες είναι άγνωστη σε πολλούς που τις έμαθαν μιμητικά. οι μαθητευόμενοι θα εμβαθύνουν στην πηγή τους και θα εμπλουτίσουν την πρακτική τους.

Οι Έλληνες δεν θα καταλάβουν ποτέ τους Εβραίους.

Όχι το μάρμαρο του γλύπτη ή η παλέτα του καλλιτέχνη ή οι τόνοι του μουσικού, αλλά η συνηθισμένη ζωή των οικογενειών είναι ο τόπος της εβραϊκής αισθητικής.

Η τεχνική της εβραϊκής τέχνης βρίσκεται στον καλλωπισμό του σαββατιάτικου τραπεζιού, στην ακρίβεια και στον αυθορμητισμό της κοινής προσευχής, στην εξύψωση και τον αγιασμό των συνηθισμένων καθώς και των εξαιρετικών γεγονότων της ζωής: το εβδομαδιαίο γεύμα του Σαββάτου και η γέννηση, η έλευση ηλικία, γάμος και θάνατος.

Μετά από κάθε μία από τις επτά αναγνώσεις Τορά του Σαββάτου (ή «αναβάσεις»), η ευλογία δοξάζει τον Θεό «που μας έδωσε την αληθινή Τορά (διδασκαλία) και φύτεψε την αιώνια ζωή ανάμεσά μας».

Ο Θεός έχει φυτέψει την αιώνια ζωή στους Εβραίους και ο Ιουδαϊσμός είναι η καλλιέργειά του.

Η αισθητική αίσθηση στον Ιουδαϊσμό ομορφαίνει τα σημάδια και τα σύμβολα της αιώνιας ζωής που είναι ορατά στις κατσαρόλες και τα τηγάνια της κουζίνας kosher, τα κεριά του Σαββάτου και το εορταστικό γεύμα και τις συζυγικές σχέσεις μεταξύ των Εβραίων συζύγων.

Αυτά είναι τόσο θαυματουργά και γεμάτα προμήνυμα όσο ο φλεγόμενος θάμνος του Μωυσή, ή η σκάλα του Ιακώβ ή το άρμα του Ιεζεκιήλ.

Αλλά η κεντρική και πιο χαρακτηριστική εβραϊκή δραστηριότητα είναι η μελέτη της Τορά, η ατελείωτη έρευνα του άπειρου μυαλού του Θεού.

Όπως παρατηρεί ο Ραβίνος Meir Soloveichik (αναφέροντας τον θείο του, τον ραβίνο Joseph Soloveitchik), η μελέτη της Τορά διατηρεί ένα συνέδριο σε όλες τις γενιές και κρατά τους προγόνους μας ζωντανούς μαζί μας.

Κάθε Εβραίος πρέπει να αισθάνεται σαν να έφυγε πραγματικά από την Αίγυπτο, διαβάζει το κείμενο για τη λειτουργία του Πάσχα, αλλά κάθε Εβραίος μπορεί πραγματικά να αισθάνεται σαν να συζητούσε με τους σοφούς της αρχαιότητας, με τον Μαϊμονίδη, με τον Ραβ Σολοβέιττσικ.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι οι Έλληνες θεώρησαν ασήμαντη την εβραϊκή πρακτική, αλλά ότι βρήκαν την εβραϊκή ύπαρξη απειλητική.

Όταν ο Αντίοχος Δ’ κατέλαβε την Ιερουσαλήμ το 134 π.Χ., «η πλειονότητα των φίλων του συμβούλεψε τον βασιλιά να κατακτήσει την πόλη και να εξαφανίσει εντελώς τη φυλή των Εβραίων, αφού μόνο από όλα τα έθνη απέφευγαν να συναλλάσσονται με οποιονδήποτε άλλο λαό και κοιτούσαν όλους οι άνδρες ως εχθροί τους».

Αυτό αναφέρεται από τον David Nirenberg στο Anti-Judaism, μαζί με μια πληθώρα παρόμοιων παραπομπών.

Οι Βαβυλώνιοι έκαψαν τον Ναό αλλά άφησαν τους εξόριστους Εβραίους να ασκήσουν τη θρησκεία τους και οι Πέρσες που τους κατέκτησαν έστειλαν εξόριστους πίσω για να χτίσουν τον Δεύτερο Ναό.

Αλλά οι Έλληνες που αντικατέστησαν τους Πέρσες ένιωσαν ένα μοναδικό είδος αντιπάθειας για τους Εβραίους.

Γιατί;

Ο Νίτσε παραθέτει τον μύθο του Σιληνού για να εξηγήσει την απόγνωση ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του ελληνικού πολιτισμού, αλλά ποτέ δεν εξηγεί γιατί πρέπει να συμβαίνει αυτό.

Το ρητό του Σιληνού, ασφαλώς, εμφανίζεται επίσης στον Εκκλησιαστή 4:2-3, αν και απαντάται στο Κεφάλαιο 9 7-9: «Πήγαινε, φάε το ψωμί σου με χαρά, και πιες το κρασί σου με χαρούμενη καρδιά. γιατί ο Θεός δέχεται τώρα τα έργα σου… Ζήσε με χαρά με τη γυναίκα που αγαπάς όλες τις ημέρες της ζωής της ματαιοδοξίας σου, που σου έδωσε κάτω από τον ήλιο, όλες τις ημέρες της ματαιοδοξίας σου· γιατί αυτή είναι η μερίδα σου σε αυτή τη ζωή, και στον κόπο σου που παίρνεις κάτω από τον ήλιο».

Ο Εκκλησιαστής λέει: Πάρε μια ζωή.

Οι Εβραίοι δεν μπορούν να πάρουν στα σοβαρά τον Σιληνό, όπως στο κανονικό αστείο για το θέμα: Δύο μαθητές του Yeshiva μαθαίνουν τον Εκκλησιαστή.

Ο Μόσε λέει στον Γιάνκελ: «Έχει δίκιο!

Η ζωή είναι τόσο επώδυνη, ο πόνος είναι τόσο μακρύς, η χαρά είναι τόσο σύντομη, καλύτερα να μην έχεις γεννηθεί ποτέ».

«Ναι», λέει ο Γιάνκελ, «αλλά ποιος έχει τέτοια τύχη;

Ούτε ένας στις δέκα χιλιάδες».

Η καλλιέργεια της κοινοτικής και οικογενειακής ζωής ως έργο τέχνης συντηρούσε τον εβραϊκό λαό για 3.500 χρόνια και έδωσε στους Εβραίους μια αίσθηση σιγουριάς για το μέλλον τους σε αντίθεση με αυτό οποιουδήποτε άλλου λαού δυτικά του Ινδού.

Η εναλλακτική είναι να λατρεύουμε την ίδια τη νεολαία, κάτι που έκαναν οι αρχαίοι Έλληνες, με τρόπο που δεν διαφέρει πολύ από τη δική μας λαϊκή κουλτούρα με εμμονή στη νεολαία.

Το απόλυτο ποπ είδωλό μας ήταν ο Μάικλ Τζάκσον, ο οποίος δεν ήθελε ποτέ να γεράσει και έκανε ατελείωτες πλαστικές επεμβάσεις για να φαίνεται νέος.

Η Caitlin Jenner δεν θέλει να είναι μια γυναίκα της ηλικίας της, δηλαδή 65 ετών, αλλά μάλλον μια γυναίκα που ακόμα θυμώνει τη νιότη, με νυστέρι και ράμματα και αερογράφο στο εξώφυλλο του Vanity Fair.

Ο Χάιντεγκερ έγραψε ότι η ύπαρξη του ανθρώπου ορίζεται από το Είναι-προς-Θάνατος.

Αυτό που κάνουμε μοιάζει περισσότερο με το Being-towards-Botox.

Εξέτασα την ελληνική νεανική λατρεία στο βιβλίο μου How Civilizations Die το 2011, από το οποίο εξάγονται οι παρακάτω παράγραφοι.

Οι Έλληνες λάτρευαν τους αιώνια νέους Ολυμπιονίκες, σίγουρα, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος της αρχαίας Ελλάδας, λάτρευε την αιώνια νεότητα με άλλη μορφή, δηλαδή τα έφηβα αγόρια.

Η Σπάρτη ήταν (μετά το νησί της Κρήτης) η πρώτη ελληνική πόλη που επισημοποίησε την πρακτική της παιδεραστίας.[i] Ο Πλάτων παραπονέθηκε γι’ αυτό.

ο «Αθηναίος Ξένος» κατηγορεί τους Σπαρτιάτες και Κρητικούς συνομιλητές του στους Νόμους του Πλάτωνα, «Αυτό το έθιμο, που είναι μακροχρόνιο, φαίνεται να έχει διαφθείρει τον τρόπο ζωής και τις απολαύσεις του σεξ που είναι φυσικές όχι μόνο για τους ανθρώπους αλλά και για τα ζώα.

Κάποιος θα μπορούσε να κάνει αυτές τις κατηγορίες πρώτα στις πολιτείες σας και σε ό,τι άλλες πολιτείες έχουν ιδιαίτερη τάση προς το γυμνάσιο».

Ότι αυτή η πρακτική δεν ήταν θέμα εξιδανικευμένου θαυμασμού, αλλά ρητά σεξουαλικής,

Η Pederasty είχε μια βαθιά σύνδεση με την ελληνική θρησκεία, η οποία ήταν πάνω από όλα μια λατρεία της νεότητας.

Ούτε ο Δίας δεν είχε ανοσία, απήγαγε το αγόρι Γανυμήδη για να γίνει ο κύπελλος των θεών.

Ο μεγαλύτερος εραστής, ή εραστής, είναι ο άπορος προσκυνητής μπροστά στο θεόμορφο αντικείμενο του έρωτά του, τον ερωμένο.

«Αν και το αντικείμενο μιας σημαντικής παρακίνησης, [ο νέος] δεν χρειάζεται ο ίδιος τίποτα πέρα ​​από τον εαυτό του.

Δεν είναι πρόθυμος να αφήσει τον εαυτό του να εξερευνηθεί από την περιέργεια του άλλου που έχει ανάγκη, και έχει, ο ίδιος, λίγη περιέργεια για τον άλλον.

Είναι κάτι σαν θεός, ή το άγαλμα ενός θεού», εξηγεί η Martha Nussbaum.[iv] Αλλά η αγνότητα δεν θεωρούνταν αρετή για ένα έφηβο αγόρι.

Στον ελληνικό μύθο οι θεοί μετέτρεψαν τον Νάρκισσο σε λουλούδι για να τιμωρήσουν την περηφάνια του που αρνήθηκε τους άντρες μνηστήρες. μόνο ο μεγαλύτερος εραστής, όχι ο ερωμένος, επιτρέπεται να είναι νάρκισσος.

Η αγάπη των Ελλήνων ανδρών για τα έφηβα αγόρια ενσαρκώνει την ίδια λαχτάρα για αθανασία που παρατηρούμε στη λατρεία των αιώνια νεανικών θεών.

Κανένας Έλληνας δεν θα προσευχόταν μαζί με τον βασιλιά Δαβίδ, «Κύριε, ανέβασες την ψυχή μου από τον τάφο· με κράτησες ζωντανό, για να μην κατέβω στον λάκκο».

Κάθε Έλληνας, ακόμα και ήρωες αγαπημένοι των θεών, περίμεναν να κατέβουν στο λάκκο.

Ο νεκρός ήρωας Αχιλλέας λέει στον Οδυσσέα στο Βιβλίο XI της Οδύσσειας του Ομήρου ότι θα προτιμούσε να είναι μισθωτής ενός φτωχού αγρότη παρά βασιλιάς του κάτω κόσμου.

Ούτε ο αθάνατος Δίας δεν θα απολάμβανε μια ζωή που θα ήταν σωστά αιώνια, γιατί μια μέρα ο διάδοχός του θα τον ανέτρεπε, όπως είχε ανατρέψει τον ίδιο του τον πατέρα Χρόνο.

Η ολυμπιακή ελληνική θρησκεία δεν πρότεινε να νικήσει τον θάνατο, αλλά μόνο να φύγει από αυτόν για λίγο — στην αγκαλιά της αέναης νιότης.

Αν, όπως είπε η Ρόουζ Καστορίνι στο Moonstruck, οι σημερινοί άντρες κυνηγούν τις γυναίκες γιατί θέλουν να ζήσουν για πάντα, οι Έλληνες βρήκαν πιο πειστικό να κυνηγήσουν μια νεανική εκδοχή του εαυτού τους.

Ο μεγαλύτερος εραστής λατρεύει τη δική του νεανική εικόνα με τη μορφή της έφηβης αγαπημένης του.

Ο διαχωρισμός της σεξουαλικότητας από την τεκνοποίηση στον ελληνικό πολιτισμό βοηθά στην εξήγηση της τρομερής δημογραφικής παρακμής που θα υπέφερε η Ελλάδα κατά τον πέμπτο και τέταρτο αιώνα π.Χ., αφήνοντας την Αθήνα (όπως ανέφερε ο Πολύβιος) μια πόλη που κατοικείται κυρίως από αγάλματα όταν τελικά κατέλαβαν οι Ρωμαίοι.

Η δημογραφική παρακμή της ελληνιστικής Ελλάδας είναι η πρώτη καλά τεκμηριωμένη περίπτωση της ιστορίας ενός πολιτισμού που πέθανε από τη δική του αδιαφορία για τη ζωή.

Η ελληνική ιδιοφυΐα για τα μαθηματικά και τη φυσική δεν τα ωφέλησε.

Η Ελλάδα έπεσε στη ρωμαϊκή κυριαρχία στο απόγειο της πνευματικής της δύναμης, όταν ο Αρχιμήδης των Συρακουσών και ο Ήρωας της Αλεξάνδρειας ανακάλυψαν ότι η Δύση δεν θα έβαζε δουλειά για άλλα 2.000 χρόνια.

Οι σημερινοί Έλληνες φαίνονται τόσο διφορούμενοι για τη μελλοντική τους επιβίωσή όσο και οι προηγούμενοι του 5ου αιώνα.

Στους Έλληνες δεν άρεσε ποτέ η ζωή.

Τους άρεσε μόνο να παίζουν σε αυτό.

Η παρακμή της σημερινής Ελλάδας επιβεβαιώνει το αστείο του Μαρξ ότι οι ιστορικές τραγωδίες επαναλαμβάνονται ως φάρσα.

Thomas F. Scanlon, «The Dispersion of Pederasty and the Athletic Revolution in Sixth-Century BC Greece», στο Same-Sex Desire and Love in Greco-Roman Antiquity and in the Classical Tradition of the West, Beert C. Verstraete και Vernon Provencal, επιμ. (Psychology Press, 2006) σσ. 64-70.

[ii] Νόμοι 636ab; παρατίθεται από Scanlon, σελ. 66.

[iii] JD Beazley, “Some Attic Vases in the Cyprus Museum”, Proceedings of the British Academy 33 (1947); σελ.199

[iv] Martha Nussbaum, The fragility of goodness (Cambridge University Press, 2001), σελ. 188.

https://pjmedia.com/spengler/2021/07/25/why-greeks-hate-jews-or-talmud-and-tragedy-2-n1464588