Η ΑΠΟΧΗ

Η αποχή σήμερα δεν γίνεται γιατί γίνονται αληθινές εκλογές και θα έχει δύναμη η ψήφο σου.

Και θα ήταν μια ψήφος κάθετης διαμαρτυρίας.

Η αποχή σήμερα γίνεται για να δηλώσεις ότι δεν είσαι πρόβατο στο μαντρί τους/  και ότι δεν μπορούν να σε κοροϊδεύουν.

Υπάρχουν όλες οι πληροφορίες και τα δεδομένα ότι οι εκλογές  ρυθμίζοντα με βάση τις ανάγκες των ελίτ συμφερόντων/ και ταυτόχρονα να δηλώνουν ότι ο λαός τους έδωσε το δικαίωμα να κάνουν αυτά τα εγκλήματα που κάνουν.

Πέρα από τα καπελωμένα και πουλημένα κόμματα θα μπορούσε να κάνει σωστή δουλειά η δικαιοσύνη;;;;;;;

Ο εθνικός θεσμός προστασίας του συντάγματος του κάθε έθνους…. ΑΛΛΑ;;;;;; Και μετά, με το άρθρο 120 ο λαός που έχει τον τελευταίο λόγο πριν της εθνικής καταστροφής και προδοσίας…. ΑΛΛΑ;;;;;

Τι έχει απομείνει να κάνει ο λαός, που βασικά αυτός ευθύνεται για το τραγικό φινάλε;;; 

Ένα του μένει να κάνει, ανένδοτο σε όλη την επικράτεια, μην με ρωτήσετε πως;;;;

Το έχω αναφέρει πολλές φορές το πώς;

Και υπάρχουν πολλοί τρόποι ειρηνικοί.

Ένα, ένοπλη / και πλήρη ανατροπή  με οποιοδήποτε τίμημα, που ασφαλώς θα είναι οδυνηρό, ΑΛΛΑ θα είναι καλύτερο από έναν μεθοδευμένο εμφύλιο/ και μια σχεδιασμένη σύγχρονη σκλαβιά.

Σήμερα η παγκόσμια ΕΛΙΤ ΜΑΦΙΑ έχει μαζέψει όλα τα όπλα με το μέρος της.

Ένα το χρήμα, τους πολιτικούς ηγέτες, την παραγωγή, το εμπόριο, την ενέργεια, τις επιστήμες, την Υγεία, τα φάρμακα το νερό.

Μια ένοπλη ανατροπή από έναν λαό δεν θα είναι όπως παλιά και θα καταπνιγόταν άμεσα.

Τώρα χρειάζεται έξυπνες κινήσεις.

Θα μου πει κάποιος και ποιες είναι οι έξυπνες κινήσεις;;; 

Μα άμα τις πω δεν θα είναι έξυπνες κινήσεις, αλλά δεν θα είναι ούτε καν κινήσεις, αφού θα τις πνίξουν στην γέννησή τους.

Αυτό που μπορούν σήμερα οι λαοί/ και οι ΕΛΙΤ μαφιόζοι κάνουν τα πάντα να προλάβουν,  με την αντικατάσταση από τα ρομπότ και την τεχνική νοημοσύνη, είναι  να τους σαμποτάρεις με τα δικά τους όπλα!  

Σε αυτά που παράγεις, να έχεις έναν μυστικό κώδικα μια ηλεκτρονική παγκόσμια φιλική εταιρία!!!

Χτίσιμο με υπομονή με άτομα πιστά και σε ένθετο χρόνο να πατήσετε το κουμπί που θα απονευρώσει τα δικά τους όπλα!

Όπως είπα παραπάνω δεν μπορώ να αναφέρω το τι πρέπει να κάνουν οι λαοί, δεν πρέπει να μαρτυρούμε τις ελάχιστες ευκαιρίες που απομένουν πριν το παγκόσμιο ολοκαύτωμα που ετοιμάζει η παγκόσμια Μαφιόζικη ΕΛΙΤ.

Το μόνο όπλο που μπορεί να είναι αποτελεσματικό είναι αυτό που θα είναι με τη χρήση των δικών τους όπλων!

Μια παγκόσμια ηλεκτρονική φιλική εταιρία, ένας μοναδικός  ηλεκτρονικός κωδικός σαμποτάζ από έμπιστους ιδικούς, στις κατάλληλες θέσεις.

( Για όσους δεν γνωρίζουν τι είναι η φιλική εταιρία, να προστρέξουν στα επαναστατικά κείμενα της ελληνικής επανάστασης, πως ξεκίνησε/ και πως οργανώθηκε;

Δυστυχώς είναι ο μοναδικός τρόπος να νικηθεί το επερχόμενο ΧΑΟΣ.

Η επιστήμη από τα γεωλογικά δεδομένα και άλλες παράπλευρες παγκόσμιες πληροφορίες, μας δίνει μια εικόνα, πως η επιστήμη έχει ξανά παραδώσει την δύναμή της στις εγκληματικές εξουσίες, πολιτικές ή θρησκευτικές.

Ας διδαχτεί ο άνθρωπος επιστήμονας, μήπως και σωθούμε από την ολική καταστροφή.

Είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να βάλει Όρους για την χρήση της επιστήμης, για το καλό των όντων επάνω στην γη, αλλά και της ίδια της γης!

Μην είσαι πιστός σε εναλλασσόμενες θρησκείες με ψεύτικες υποσχέσεις, που έχουν αποδειχτεί ότι είναι ψεύτικες/ και υπάρχουν μόνο για έναν λόγο, για την υποδούλωση σου. 

Γίνε πιστός σε αυτό που εσύ έχεις τη δύναμη να αποδείξεις και να νικήσεις τους παγκόσμιους δολοφόνους σου, της γης, των όντων, της πατρίδος σου, της οικογενείας σου!

Μην σας τρομάζουν οι προδοτικές Κασσάνδρες και τα προδοτικά ΜΜΕ.

Αυτός είναι ο ρόλος τους, μα σε φοβίσουν να σε τρομάξουν ψυχολογικά και μετά και σωματικά.

Η αποχή είναι η μοναδική φυσική αντίδραση σήμερα, που τους λες σας μάθαμε, ξέρουμε, ότι μια προδοτική μειοψηφία, έχει καταλάβει την εξουσία με προδοτική δικτατορία.

Κάποιες κυρίες και κύριοι, σπέρνουν την απελπισία, ότι δεν υπάρχει σωτήρια, μην τους ακούτε, βουλώστε τα αυτιά σας, κάντε τους στην άκρη, πέστε τους δυνατά… Ποτέ μην λες ποτέ!!!

ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΧΟΛΙΟ:

Κάποιοι πρέπει να μάθουν πως λειτουργεί η δημοκρατία, όταν δεν υπάρχει.

………………….. 

Περί του δικαιώματος της εκλογικής αποχής

Ένα παλιό κείμενο συναδέλφου με σταθερή αξία μέχρι σήμερα

Konstantinos Vathiotis

Το κείμενο που ακολουθεί, γραμμένο το 2019, απεστάλη στο ιστολόγιο από τον συγγραφέα του, προκειμένου να γίνει αντιληπτό στους αναγνώστες ότι η συνειδητή αποχή βρισκόταν στο επίκεντρο της συζήτησης τουλάχιστον προ πενταετίας.

 Παρά ταύτα, οι πολιτικοί σαλτιμπάγκοι και τα μιντιακά τους φερέφωνα προσποιούνται σταθερά ότι η αποχή είναι σύμπτωμα της διανοητικής μόλυνσης των αδιάφορων πολιτών που συμπεριφέρονται ως εχθροί της δημοκρατίας και της πολυκομματικής της βάσης, ενώ συμβαίνει το ακριβώς ανάποδο: ακριβώς επειδή η δημοκρατία νοσεί βαριά, ισχύουσα μόνο στα χαρτιά, ο δε πολυκομματισμός δεν είναι παρά ο μανδύας που φορά ο κατ’ ουσίαν μονοκομματισμός, η αποχή είναι το αιτιατό της κομματικής μόλυνσης της δημοκρατίας.

Αλλ’ αντί να προβληματισθούν σοβαρά οι εκάστοτε κυβερνώντες και τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια τους, προτιμούν να ρίχνουν συνεχώς την μπάλα στην εξέδρα, αποκρύπτοντας ότι το σύστημα είναι έτσι δομημένο, ώστε είτε με χαμηλό είτε με υψηλό ποσοστό αποχής, να εκλέγονται στην συντριπτική τους πλειοψηφία όσοι φροντίζουν για την αναπαραγωγή του φαύλου καθεστώτος.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι, τουλάχιστον προς το παρόν, δεν φαίνεται να υπάρχει στον ελληνικό ορίζοντα καμία απολύτως υγιής δύναμη που να έχει ως 100% ανόθευτη, φαροφόρα σημαδούρα της το συμφέρον της πατρίδας και την φωτεινή καθοδήγηση.

Ωστόσο, ακόμη κι αν υπήρχε ή εμφανισθεί ένα τέτοιο κόμμα, η ελληνική και, κυρίως, η ευρωπαϊκή/παγκόσμια δικτατορία είναι ανέφικτο να καταρρεύσει μέσω της εισόδου του στο κοινοβούλιο ή το ευρωκοινοβούλιο.

 Θα μπορούσε, βεβαίως, να επιφέρει κατά τόπους ρωγμές, αλλά αυτές θα ήταν μάλλον επισκευάσιμες.

Το μείζον πρόβλημα είναι ότι αυτή η υβριδικής μορφής δικτατορία, που εδράζεται στην τήρηση των ψευτο-δημοκρατικών διαδικασιών, δεν μπορεί να αποκωδικοποιηθεί από τον εγκέφαλο της συμπαγούς πλειοψηφίας, που δυσκολεύεται να καταλάβει ότι αυτό που ζούμε δεν είναι σε καμία περίπτωση υγιής δημοκρατία, αλλά ένα νοσηρό φαινόμενο που καπηλεύεται την δημοκρατική ετικέτα και στα σπλάχνα του κυοφορεί τον πανούργο-μεταμφιεσμένο ολοκληρωτισμό.

Υπό αυτές δε τις συνθήκες, το να επιλέγονται για τις θέσεις των υποψηφίων πρόσωπα αναγνωρίσιμα λόγω τηλεοπτικής δημοσιότητας και, αντιστοίχως, να εκλέγονται τα πρόσωπα αυτά από τους καναπεδάτους πολίτες, για να υποστηρίξουν τα συμφέροντα της πατρίδας εντός (ευρω)κοινοβουλίου, είναι κάτι που πιστοποιεί την γελοιοποίηση της πολιτικής και το τέλος των μεγάλων πολιτικών.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η (παρεξηγημένη και αδικημένη) συνειδητή αποχή δεν είναι παρά η άρνηση ενός σοβαρού και συνειδητοποιημένου πολίτη να βάψει τα χέρια του με κάλπη-κο αίμα.

Τι είναι, λοιπόν, προτιμότερο:

Να στηρίζεις έναν μηχανισμό που θα στείλει στην (ευρω)βουλή μια Ελέω(οθόνης)νόρα Μελέτη και έναν Αυτιά, που προσποιείται ότι έχει για τον πόνο των πολιτών αφτιά, ή να σαμποτάρεις τον εκλογικό μηχανισμό, ευελπιστώντας ότι θα στείλεις ένα ψαγμένο απονομιμοποιητικό μήνυμα στους «έξυπνους δικτάτορες», οι οποίοι, μάλιστα, σπεύδουν να στιγματίσουν ως «ακροδεξιό» (κάπου έλεος πια με αυτήν την προπαγανδιστική ακροδεξικοποίηση!) κάθε πολίτη που τόλμησε να ψηφίσει ενάντια στην νεοταξίτικη, παγκοσμιοποιητική, θηλυπρεπή, εθνομηδενιστική και μισάνθρωπη ατζέντα του κυρίαρχου ρεύματος;

Η πλήρης απαξίωση της πολιτικής, και του πολυκομματισμού σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης δεν αποκλείεται να μας φέρει πολύ κοντά σε μια χαώδη κατάσταση, για τον τερματισμό της οποίας θα επιχειρηθεί να προβληθεί ως καταλληλότερο πρόσωπο ένας αντίχριστος ψευδο-Μεσσίας, που ενδέχεται να αναδυθεί μέσα από τα εδώ και πολλά χρόνια καλολαδωμένα γρανάζια της άτυπης παγκόσμιας κυβέρνησης.

Κ. Ι. Β.

Γράφει ο Δημήτρης Δ. Σουφλέρης, Δικηγόρος

Αφιερωμένο στην κόρη μου και τον πατέρα μου¹

Εν όσω η χώρα μας ετοιμάζεται για τις πολυεκλογές της 26ης Μαΐου 2019, δηλαδή για μία τριπλή και βάλε γιορτή της δημοκρατίας², εγώ (και απ΄ όσο γνωρίζω και κάποιοι άλλοι συμπατριώτες και συμπολίτες) προβληματιζόμαστε βαθιά και βαριά.

Προβληματιζόμαστε για το εάν έχει νόημα η συμμετοχή στις εκλογές, η συμμετοχή από την θέση του εκλογέα ή εάν αξίζει περισσότερο και είναι συνεπέστερο προς τις ιδέες μας και συνεπέστερο προς την ευχή και επιθυμία μας για μια υγιέστερη δημοκρατία, για μια καλύτερη δημοκρατία και μια καλύτερη και ανθρωπινότερη πολιτεία να αρνηθούμε να ψηφίσουμε, να απέχουμε συνειδητά και ουσιαστικά.

Η συνειδητή άρνηση της ψήφου θα πρέπει να θεωρείται πολιτική πράξη.

Μάλιστα, από την στιγμή που η πράξη αυτή γίνεται φανερά, δηλούμενη, και όχι κρυπτόμενη, και υποστηριζόμενη από δημοσιοποίηση θέσεων και απόψεων επί του θέματος, κατά τη γνώμη μου σαφώς υπερέχει σε επίπεδο προβληματισμού και διαλόγου από το να πάει κανείς πίσω από ένα παραβάν και να διαλέξει κάτι από αυτά που του προτείνουν, και μυστικά και στα γρήγορα να το ρίξει σε μία κάλπη.

Και μετά να παρακολουθήσει τις φωνασκίες και τα σόου των καναλιών, ιδίως το βράδυ της ημέρας των εκλογών και, ήσυχος με την συνείδησή του και την εκπλήρωση του καθήκοντός του, να περιμένει την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, σε όσα χρόνια προκύψει αυτή.

Επιπλέον, η άρνηση ψήφου (ας την ονομάσουμε ηθελημένη αποχή και για ευκολία στην συνέχεια του κειμένου θα αναφέρεται απλά ως αποχή, θα εννοείται δε μόνο αυτή η ενσυνείδητη και ηθελημένη αποχή και όχι η φυσιολογική που προκύπτει από χιλιάδες άλλους λόγους της ζωής ή αυτή που προκύπτει απλά από τεμπελιά και αδιαφορία) είναι κάτι που το κάνουν και κόμματα, πολιτικές παρατάξεις και οργανωμένοι πολιτικοί φορείς.

Το βλέπουμε να γίνεται μέσα στο Κοινοβούλιο υπό διάφορες μορφές, π.χ. αποχώρηση από τον χώρο της συνεδρίασης, άρνηση συμμετοχής σε συζήτηση, άρνηση συμμετοχής σε ψηφοφορία ή δήλωση απλά της παρουσίας κ.λπ.

Το έχουμε δει και ως επίσημη θέση μεγάλων κομματικών παρατάξεων σε κρίσιμες στιγμές και ιστορικές συγκυρίες (π.χ. εκλογές του 1946 και ΚΚΕ).

Το κάνουν και πολίτες, άνθρωποι απλοί ή καλλιεργημένοι, απολίτικοι αλλά ακόμη και προοδευτικοί διανοητές ή πρόσωπα με έντονο πολιτικό λόγο και σκέψη, κάποιοι μάλιστα το δηλώνουν ευθαρσώς³.

Έχει ακόμη υποστηριχθεί σε θεωρητικό επίπεδο αρκετές φορές, από διάφορους που μάλλον δεν θα έπρεπε να θεωρούνται εχθροί αυτού που τόσο εύκολα ονομάζουμε δημοκρατία (το οποίο, όμως, στην πραγματικότητα δύσκολα ορίζεται και ακόμη δυσκολότερα πραγματώνεται ουσιαστικά).

Για μια αναφορά και μόνο θυμίζω την «Πολιτική Ανυπακοή» έργο του Αμερικανού Χένρυ Ντέιβιντ Θορώ (Henry David Thoreau), από τον 19ο αι. που ξεπερνά κατά πολύ την άρνηση ψήφου και προχωρά σε περισσότερες και περισσότερο επώδυνες ρήξεις με το κράτος (π.χ. άρνηση στράτευσης, άρνηση φορολόγησης κ.λπ.).

Συνεπώς, η απόφαση κάποιου για αποχή δεν είναι κάτι πρωτοφανές, ούτε καταλυτικό των δημοκρατικών θεσμών και λειτουργιών, γιατί σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να κατηγορούνται για κάτι τέτοιο και τα κόμματα της βουλής (σχεδόν όλα από τα τωρινά έχουν πράξει κάτι από τα προαναφερόμενα).

Επίσης, θα έπρεπε να κατηγορείται οποιοσδήποτε διανοείται, προβληματίζεται, μελετά και γράφει ή θέτει σε δημόσια κρίση τις πολιτικές θέσεις και απόψεις του, όταν αυτές είναι ασυνήθεις ή ιδιαιτέρως πρωτότυπες ή φιλικές προς τον αναρχισμό⁴ κ.λπ.

Νομίζω ότι φυσική συνέπεια του δικαιώματος του εκλέγειν είναι και το δικαίωμα του πολίτη στην αποχή.

Γιατί όμως να αποφασίσει κάποιος την αποχή;

 Γιατί να ενεργήσει έτσι και να μην κάνει το ανάποδο, δηλαδή το σύνηθες, να πάει να ψηφίσει, είτε για να κερδίσουν αυτοί που υποστηρίζει είτε για να χάσουν αυτοί που αντιπαθεί, απεχθάνεται και θέλει να ηττηθούν;

Γιατί να κάνει το δύσκολο, αυτό που θα τον φέρει σε ρήξη με τον περίγυρό του, αφού κανένας δεν θα μείνει ευχαριστημένος από την επιλογή του;

Γιατί, βεβαίως, η αποχή είναι δυσάρεστη και από τις δύο πλευρές του εκλογικού φάσματος: και από την μεριά των εκλογέων και από την μεριά των υποψηφίων.

Χάνονται ψήφοι, άρα χάνονται πιθανότητες νίκης, ξεκάθαρα δηλώνεται η πολιτική αντίθεση με κόμματα, ιδεολογίες και πρόσωπα κ.λπ.

Και ας μην κρυβόμαστε: μάλλον όλοι ενοχλούνται και λίγο παρά πάνω γιατί η αποχή δηλώνει ότι αυτό που γίνεται, οι εκλογές, έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό την αξία του, έχει χάσει την σημασία του, δεν πείθει, δεν ανταποκρίνεται στο ύψος της αποδιδόμενης σε αυτό σημασίας.

Και βεβαίως, ως προς τους συμμετέχοντες υποψηφίους, αφήνει την δυσαρέσκεια του ότι «εσύ που απέχεις δεν με παραδέχεσαι εμένα που είμαι υποψήφιος, δεν με πιστεύεις εμένα που τόσο διαφημίζομαι για να σε πείσω για την αλλαγή που θα φέρω στη ζωή σου και στα πράγματα του τόπου».

Η αποχή συνιστά μία φανερή ρήξη με τα ειωθότα, με την πεπατημένη, με το ψευδεπίγραφο και ανειλικρινές, το αλυσιτελώς επαναλαμβανόμενο και διηνεκώς ανακυκλούμενο προς ίδιον μόνο όφελος.

Ο λόγος που ένας πολίτης φθάνει στην αποχή δεν είναι ένας μόνο.

Είναι πολλοί επί μέρους λόγοι, που όμως τελικά συμπυκνώνονται στο εξαιρετικά λυπηρό και απογοητευτικό συμπέρασμα ότι η Πολιτεία εντός της οποίας ζει ο απέχων έχει κατά πολύ χάσει από τα καλά χαρακτηριστικά της (αν τα είχε και ποτέ), ότι δεν φθάνει στις προσδοκίες και απαιτήσεις των πολιτών της, ότι παρουσιάζει έλλειμμα δημοκρατικό και μάλιστα σε σοβαρό βαθμό.

Και ανάμεσα στα άλλα παρουσιάζει την μεγάλη διαστροφή, αντί να λειτουργεί δια της εναλλαγής των πολιτών στα αιρετά αξιώματα και αντί να χρησιμοποιεί τις εκλογές ως εργαλείο για την διαχείρισή της (εκεί όπου απαιτείται και αξίζει κάτι τέτοιο), αντιθέτως να λειτουργεί σχεδόν εντελώς αντίστροφα:

Μια «δημοκρατική» πολιτεία που κυβερνάται από τα ίδια σχεδόν πρόσωπα, από επαγγελματίες της πολιτικής, μια δημοκρατία που λειτουργεί κατ’ επίφαση και προς χάρη των εκλογών και της δημοκρατικής νομιμοποίησης⁵ που αυτές παρέχουν.

Αλλά μακριά και όλο και πιο μακριά από το να φροντίζει ουσιαστικά και σε βάθος το καλό του λαού της, των πολιτών της, της χώρας της και της κοινωνίας της.

Στα παραπάνω δεν επέρχεται κάποια μεγάλη αλλαγή, επειδή δήθεν μετέχουν όλοι στο εκλέγειν και επειδή στην κυριολεξία και η «κουτσή Μαρία» συμμετέχει στο συνήθως προσωπικό παιχνίδι προβολής (και υποκρυπτόμενων συμφερόντων) των αυτοδιοικητικών εκλογών⁶.

Η θέση του απέχοντος είναι δυσχερής και επώδυνη γιατί κάνει αυτό που δεν θα ήθελε να κάνει.

Απέχει από κάτι που θα το ήθελε αληθινό και καρποφόρο.

 Απέχει όμως γιατί δεν θέλει να συμμετέχει σε κάτι που το θεωρεί εικονικό και εν γένει αλυσιτελές.

Είναι σα να δηλώνει κάποιος ότι δεν θα συμμετέχει σε ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι, γιατί ξέρει ότι διαιτητές, παράγοντες και παίκτες έχουν σε μεγάλο βαθμό αποδεχθεί να παίζουν με προκαθορισμένα τα αποτελέσματα.

 Ή ακόμη χειρότερα να ξέρει ότι το παιχνίδι σε καμία περίπτωση δεν θα είναι καθαρό.

 Επομένως, τι θα κερδίσει αυτός από τη συμμετοχή του σε κάτι τέτοιο;

Τέλος στην μία από τις πολλές αντιρρήσεις που προβάλλονται στην θέση περί αποχής, σε αυτήν που λέει ότι μπορεί κάποιος να ψηφίσει και να επιλέξει «λευκό» η αντίκρουση είναι η ακόλουθη:

Η αντιμετώπιση της λευκής ψήφου από την εκλογική νομοθεσία και την συντεταγμένη Πολιτεία μας, δεν είναι μόνο κατάφωρα αντιδημοκρατική.

Είναι και βαθιά προσβλητική για τον ψηφοφόρο που το πράττει, αφού η τύχη που επιφυλάσσεται στην “λευκή” ψήφο του είναι ο κάλαθος των σκουπιδιών, η εξίσωσή της με το άκυρο⁷, το λάθος κ.λπ.⁸.

Για ποια, λοιπόν, δημοκρατική εκλογική διαδικασία μιλάμε και συμμετέχουμε, αφού σε μερίδα των συμπολιτών μας και ψηφοφόρων σβήνουμε και διαγράφουμε την επιλογή τους προς χάριν απίστευτων εκλογοαριθμητικών αλχημειών και για να κρατήσουμε τη διαφωνούσα άποψή τους στο περιθώριο ή δυνατόν και στην ανυπαρξία;

Μήπως λοιπόν μέσα σε αυτά τα πλαίσια η αποχή καθίσταται μία αξιοπρεπής επιλογή, μία δημοκρατική επιλογή, μία μέθοδος έμπρακτης κριτικής και άσκησης πίεσης προς τις διαλεκτικές δυνάμεις που λειτουργούν μέσα σε μία ζώσα δημοκρατία;

Και τελικά μία πράξη που δηλώνει την απαξία του ψευδεπίγραφου επιδιώκοντας την εξέλιξη και άνοδο των όντως δημοκρατικών θεσμών;

Χαλκίδα

1

Αφιερωμένο στη κόρη μου, που θα συμμετέχει για πρώτη φορά στη ζωή της σε πολιτικές εκλογές και στον πατέρα μου με τον οποίο διαφωνούσαμε σε αρκετά πολιτικά, αλλά διαλεγόμασταν και πολλές φορές φθάναμε μέσα από τις διαφωνίες μας σε σύνθεση και ανέλιξη.

2

Δύο κείμενα συνιστώ ως αναγνώσματα εν σχέση με την ελληνική δημοκρατία, για προβληματισμό και εμβάθυνση: την “Αθηναίων Πολιτεία” του Αριστοτέλη και στην έκδοση του ΖΗΤΡΟΥ (Θεσσαλονίκη 2009) την εισαγωγή του Δημήτρη Παπαδή,  ιδίως το επίμετρο, όπου πραγματεύεται μία σύγκριση της αρχαιοελληνικής Αθηναϊκής άμεσης δημοκρατίας και της σύγχρονης αντιπροσωπευτικής.

Και αφετέρου από το βιβλίο “Το μήλο της έριδος” του C. M. Woodhouse, από το 1ο κεφάλαιο “Το  πολιτικό σκηνικό” το 1ο υποκεφάλαιο “Ο Μεταξάς και ο πολιτικός κόσμος” με εύστοχες και διαχρονικές κρίσεις για τους Έλληνες πολιτικούς και το ελληνικό πολιτικό σύστημα που 70 σχεδόν χρόνια μετά την έκδοση του στην Αγγλία (το 1948) δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό διατηρούν την εύστοχη αξία τους.

Υποσημειώνω όμως ότι ο φτωχός λαός που κατά τον Woodhouse είχε αυτούς τους κάκιστους πολιτικούς και το άθλιο κράτος, ευτυχώς, έχει από τότε εκπληκτικά πολύ προοδεύσει.

3

Έτσι ο Κορνήλιος Καστοριάδης, που, σε συνέντευξή του με τίτλο «Την πολιτική συζήτηση στην Ελλάδα τη χαρακτηρίζει η κενότητα και η απουσία ουσιαστικών θεμάτων» στο ΑΝΤΙ, τ. 236, 25/9/1987, δήλωσε ότι για πρώτη φορά στη ζωή του ψήφισε στις εκλογές του 1981.

4

Στον αναρχικό χώρο η αποχή αναφέρεται και ως εκλογική απεργία.

5

Υπάρχουν πολύ ενδιαφέροντα επ’ αυτού στο έργο του Γερμανού νομικού Νίκλας Λούμαν (Niklas Luhmann).

6

Αυτοδιοικητικές εκλογές με 350 περίπου δήμους σε όλη την Ελλάδα και μέσο μέγεθος Δήμου τις 30.000 άτομα, μόνο ως αυτοδιοικητικές δεν μπορεί να εννοούνται.

Πολύ δε περισσότερο, όταν τα κόμματα τις λυμαίνονται και όταν φαινόμενα όπως Καρπενήσι-Λαμία-Αθήνα ή Δήμος-Κόμμα-Κυβέρνηση κ.λπ. είναι τα συνήθη.

Δηλαδή καμία σχέση με το στοιχείο της τοπικότητας που θα έπρεπε να είναι καθοριστικό για αυτού του είδους τις εκλογές.

7

Οι λευκές ψήφοι δεν προσμετρώνται στις έγκυρες ψήφους αλλά μαζί με τις άκυρες.

Συνεπώς χάνουν την αξία τους για επιρροή στο  εκλογικό αποτέλεσμα, απαξιώνονται και σχεδόν μηδενίζονται ως προς την αποτελεσματικότητά τους.

8

Πολλά χρόνια υποστηρίζεται ότι δεν είναι ορθό να εξισώνεται το λευκό ψηφοδέλτιο με το άκυρο και ότι οι ισχυρισμοί περί αναγκαιότητας εκλογής βουλευτών δεν αρκούν για αυτή την υποβάθμιση της λευκής ψήφου, βλ. ενδεικτικά ήδη το 1989, σε άρθρο στο ΑΝΤΙ τ. 409, 30/6/1989 με τίτλο: «Τα λευκά και τα άκυρα στις εκλογές του 1989» του Δ. Α. Βαρβιτσιώτη.

https://kvathiotis.substack.com/p/e61?utm_source=post-email-title&publication_id=786940&post_id=145599456&utm_campaign=email-post-title&isFreemail=true&r=a7tc5&triedRedirect=true&utm_medium=email