ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Στον διάλογο «Πολιτικό» (269a-275a) ο Πλάτων μας αναφέρει ένα κοσμικό γεγονός των παλιών χρόνων, το οποίο το συνδέει με τον μύθο του Ατρέα και του Θυέστη.

Μας λέει πως κάποτε, εκεί που σήμερα είναι το σημείο της Δύσης, ήταν το σημείο της Ανατολής.

Μάλιστα πως αυτή η μεταβολή της κατευθύνσεως είναι από όλες τις Τροπές η μεγαλύτερη και η τελειότερη.

Στην συνέχεια μας λέει για τις καταστροφές που υπέστησαν οι άνθρωποι και τα ζώα από μια τέτοια κίνηση και πως οι επιζώντες ήταν λιγοστοί.

Μας εξιστορεί πως στους επιζώντες, όταν συνέβη αυτό, άλλαξε ο χρόνος πάνω τους.

Πως οι γέροι άρχισαν να γίνονται νεότεροι μέχρι τελείως μωρά και πέθαιναν.

Πως όλα πήγαιναν ανάποδα.

Ο Πλάτων δίνει έμφαση στο ότι ο χρόνος όπως περνάει από πάνω μας και μας φέρνει την γήρανση, είναι απόλυτα συνυφασμένος με τις κινήσεις των ουρανίων σωμάτων, κυρίως του Ηλίου ο οποίος μας δίνει τα έτη, δηλαδή τους ενιαυτούς του γύρω από την Γη.

Στην πραγματικότητα την κίνηση της Γης γύρω από τον Ήλιο με το Ηλιοκεντρικό σύστημα που φαίνεται να ήταν γνώριμο στον Πλάτωνα.

Σε μια απότομη αλλαγή λοιπόν αυτών των κινήσεων που προκαλούνται από το πώς η Γη βλέπει τα ουράνια σώματα, αν δηλαδή η Γη βρεθεί τούμπα και τα βλέπει όλα ανάποδα, οι επιζήσαντες αυτού του φαινομένου θα υποστούν ταραχές στον τρόπο με τον οποίο ζουν και μεγαλώνουν.

Τα κύτταρά τους, συνηθισμένα να λειτουργούν σε μια συγκεκριμένη πορεία γενέσεως και φθοράς, ξαφνικά βρίσκονται εκτεθειμένα σε μια αλλαγή που τους πάει από την φθορά πίσω στην γένεση.

Με το πέρασμα των χρόνων, τα επόμενα έμβια όντα ζουν κανονικά στους ρυθμούς της νέας κατάστασης.

Οι εναπομείναντες, έγιναν κήρυκες αυτών των γεγονότων, τα οποία οι σημερινοί, λανθασμένα, αμφισβητούν.

Την αρχαία περιστροφή την κυβερνούσε και την φρόντιζε ο Θεός.

Τους τόπους και τα ζώα τα είχαν μοιραστεί σαν βοσκοί οι θείοι δαίμονες, οι οποίοι προνοούσαν για τις ανάγκες τους και έτσι τα ζώα δεν ήταν άγρια και δεν κυνηγούσαν το ένα το άλλο για να βρουν τροφή.

Δεν υπήρχε μεταξύ τους πόλεμος. Εξαιτίας αυτής της τακτοποίησης, θα μπορούσαμε να βρούμε χιλιάδες ευεργετήματα.

Υπήρχε άφθονη βλάστηση και πλούσια καρποφόρα δέντρα, ώστε να έχουν τροφή τα ζώα και οι άνθρωποι.

Ζούσαν γυμνοί στην ύπαιθρο, δεν είχαν ανάγκη από κρεβάτια διότι η χλόη φύτρωνε από την Γη άφθονη.

Αυτή ήταν η εποχή της βασιλείας του Κρόνου ενώ σήμερα είμαστε στην εποχή της βασιλείας του Διός.

Επειδή είχαν άφθονη τροφή και δεν χρονοτριβούσαν ψάχνοντάς την, φιλοσοφούσαν σε υψηλά επίπεδα Σοφίας και είχαν την ικανότητα να επικοινωνούν με τα ζώα.

Όταν αυτό άλλαξε, ο Θεός άφησε το πηδάλιο και πήραν την ηγεμονία οι άνθρωποι.

Με το πέρασμα των χρόνων σταμάτησαν να φιλοσοφούν, επιζητώντας να βρουν τροφή.

Τα θηρία αγρίεψαν ψάχνοντας και αυτά τροφή.

Τα αγαθά λιγοστεύουν και πληθαίνουν τα κακά, κυριαρχεί η αδικία και ο άνθρωπος κινδυνεύει να καταστραφεί.

Όλα άλλαξαν διότι: Όπως πάνω, έτσι και κάτω.

Στο αρχαίο κείμενο λέγει: «όσα χαλεπά καί άδικα έν ουρανω γίγνεται» (273e) .

Αυτός ο μύθος είναι πολυσήμαντος. Τον χρησιμοποιεί ο Πλάτων για να δώσει έμφαση στο πώς θα πρέπει να είναι ο πολιτικός άνδρας, συγκρίνοντας την διοίκηση στην κατάσταση της βασιλείας του Κρόνου με αυτήν που πρέπει να ακολουθήσει ένας σωστός πολιτικός.

Δεν είναι όμως μόνο αφήγηση σε μορφή παραβολής ή συμβολισμού.

Πάντοτε, όταν ο Πλάτων περιγράφει ένα γεγονός του παρελθόντος, έχει και ιστορική χροιά.

Στον συγκεκριμένο μύθο μας ίσως περιγράφει αστρονομικά γεγονότα που επαναλαμβάνονται, σύμφωνα με τους αστρονόμους, κάθε περίπου 12 χιλιάδες χρόνια.

Υπάρχουν όμως και οι αστρονόμοι που αμφισβητούν την αντιστροφή των Πόλων.