ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

ΠΡΟΣΟΧΗ!
Παγκόσμια καζίνο τυχερών παιχνιδιών που ανήκει και λειτουργεί από τον Bankster
Διοργανώνει το Epic Sucker’s Rally Before Triggering
2024 “Lehman Moment”

Σημείωση συντάκτη SOTN : Προσέξτε, παιδιά!

Αν υπήρξε ποτέ μια τέλεια υπερκαταιγίδα που έπληξε ολόκληρο το Παγκόσμιο Οικονομικό και Χρηματοπιστωτικό Σύστημα (GE&FS), τότε αυτή η ώρα είναι το 2024.

Όχι μόνο όλα τα σχετικά χρηματοοικονομικά και οικονομικά τεχνικά δεδομένα προμηνύουν τη μεγαλύτερη υπερκαταιγίδα της αγοράς — ΠΟΤΕ — η παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα έχει δημιουργηθεί με επιδεξιότητα από τους τραπεζίτες και τους πολιτικούς για να πυροδοτήσει μια «Στιγμή Lehman» για τα σούπερ στεροειδή… ως πρόσχημα για τη διάπραξη ελεγχόμενη κατεδάφιση του GE&FS ως απαραίτητου προδρόμου για την ανάπτυξη της Μεγάλης Επαναφοράς.

Πώς ακριβώς οι τραπεζίτες έχουν συνδέσει το Παγκόσμιο Οικονομικό και Χρηματοπιστωτικό Σύστημα προκειμένου να πραγματοποιήσουν την από καιρό προγραμματισμένη και άκρως οργανωμένη ελεγχόμενη κατεδάφισή τους;

Η ελεγχόμενη κατεδάφιση του παγκόσμιου οικονομικού
και χρηματοπιστωτικού συστήματος το 2024 διεξάγεται από…..

Υπάρχουν μερικοί πολύ πρακτικοί λόγοι για τους οποίους οι τραπεζίτες πρέπει να πραγματοποιήσουν αυτό το demo προκειμένου να επιταχύνουν το τρελό σχέδιο εφαρμογής Great Reset.

Πρώτον, η ίδια η ραχοκοκαλιά της Νέας Παγκόσμιας Τάξης είναι η τυποποίηση του CBDC σε ολόκληρη την παγκόσμια κοινότητα των εθνών.*

*CBDC = Ψηφιακά νομίσματα Κεντρικής Τράπεζας

Ο μόνος τρόπος με τον οποίο οι αρμόδιοι μπορούν να επιτύχουν αυτό το ζωτικό έργο είναι να καταστρέψουν όλα τα υπάρχοντα νομίσματα fiat, τα οποία ούτως ή άλλως είναι εντελώς άχρηστα.

Πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει μια κατεδάφιση τραπεζών κάτω από το ραντάρ από το 2008 που μοιάζει με αυτό:

ΚΑΤΑΡΓΥΣΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Εξάλλου, όταν δεν υπάρχει τράπεζα στην οποία μπορείτε να πάτε για ανάληψη των μετρητών σας, η Εταιρεία χωρίς μετρητά δεν είναι πολύ πίσω.

Ωστόσο, κανένα από τα σχέδιά τους δεν είναι αδιαμφισβήτητο.

Στην πραγματικότητα, έχουν μπλέξει το BIG TIME όπως περιγράφεται εδώ από έναν πληροφοριοδότη.

Club of Rome & UN Insider Goes Rogue στην Ατζέντα NWO,
εκθέτει τη συνεχιζόμενη κατάρρευση συστήματος BEAST

Κατάσταση του Έθνους
19 Ιανουαρίου 2024
Σημ. Η Έλεν Μπράουν, όπως πάντα, κάνει εξαιρετική δουλειά πειράζοντας όλες τις γραφικές λεπτομέρειες του σχεδίου του τραπεζίτη παρακάτω.
Ο καπιταλισμός του καζίνο και η αγορά παραγώγων: Ώρα για μια άλλη «στιγμή της Lehman»;
από την Tech Daily στο Unsplash
Υποβλήθηκε από την Ellen Brown / Original στο ScheerPost
Ηανάγνωση των φύλλων τσαγιού για την οικονομία του 2024 είναι πρόκληση. Στις 5 Ιανουαρίου , η υπουργός Οικονομικών Janet Yellen είπε ότι πετύχαμε μια «ήπια προσγείωση », με τους μισθούς να αυξάνονται ταχύτερα από τις τιμές το 2023.
Αλλά οι επικριτές αμφισβητούντα επίσημα στοιχεία και οι τιμές εξακολουθούν να είναι υψηλές.
Οι έρευνες δείχνουν ότι οι καταναλωτές παραμένουν ανήσυχοι .
Υπάρχουν άλλες ανησυχίες.
Στις 24 Δεκεμβρίου 2023, η Catherine Herridge , μια ανώτερη ερευνητική ανταποκρίτρια του CBS News που καλύπτει την εθνική ασφάλεια και πληροφορίες, είπε στο « Face the Nation », «Απλώς αισθάνομαι μεγάλη ανησυχία ότι το 2024 μπορεί να είναι η χρονιά ενός γεγονότος μαύρου κύκνου .

Αυτό είναι ένα γεγονός εθνικής ασφάλειας με υψηλό αντίκτυπο που είναι πολύ δύσκολο να προβλεφθεί.»

Τι είδους γεγονός δεν είπε, αλλά οι εικασίες περιλαμβάνουν μια μεγάλη κυβερνοεπίθεση;

τραπεζική κρίση λόγω ενός κύματος αθετήσεων λόγω υψηλών επιτοκίων, ιδίως στα εμπορικά ακίνητα· εμπάργκο πετρελαίου λόγω πολέμου.

Οποιοσδήποτε μεγάλος μαύρος κύκνος θα μπορούσε να τρυπήσει τη τεράστια φούσκα των παραγώγων, την οποία η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών έθεσε σε πάνω από ένα τετράκι δισεκατομμύριο (1.000 τρισεκατομμύρια) δολάρια ήδη από το 2008.

Με το παγκόσμιο ΑΕΠ μόλις στα 100 τρισεκατομμύρια δολάρια, δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα στον κόσμο για να ικανοποιεί όλες αυτές τις αξιώσεις παραγώγων.

Μια κρίση παραγώγων βοήθησε να πυροδοτήσει την τραπεζική κατάρρευση το 2008 και αυτό θα μπορούσε να συμβεί ξανά.

Οι κίνδυνοι των παραγώγων είναι γνωστοί εδώ και δεκαετίες. 

Ο Warren Buffett έγραψε το 2002 ότι ήταν «οικονομικά όπλα μαζικής καταστροφής».

 Ο James Rickards έγραψε στο US News & World Report το 2012 ότι θα έπρεπε να απαγορευθούν.

Ωστόσο, το Κογκρέσο δεν έχει ενεργήσει.

Αυτό το άρθρο εξετάζει την τρέχουσα απειλή παραγώγων και τι μπορεί να παρακινήσει τους πολιτικούς μας να την εκτονώσουν.

Ποιος Κανονισμός Έφτιαξε

Τα παράγωγα είναι βασικά απλώς στοιχήματα, τα οποία πωλούνται ως «ασφάλειες» — προστασία από αλλαγές στα επιτόκια ή τις συναλλαγματικές ισοτιμίες, αθετήσεις δανείων και παρόμοια.

Όταν ένα από τα μέρη στο στοίχημα έχει πραγματικό οικονομικό συμφέρον προς προστασία – π.χ. ένας αγρότης που διασφαλίζει την αξία των φθινοπωρινών καλλιεργειών του έναντι απώλειας – το στοίχημα θεωρείται κοινωνικά πολύτιμο «αντιστάθμιση».

Αλλά τα περισσότερα στοιχήματα σε παράγωγα σήμερα έχουν σχεδιαστεί απλώς για να βγάλουν χρήματα από άλλους εμπόρους, εκφυλίζοντας σε αυτό που ονομάζεται «καπιταλισμός του καζίνο».

Το 2008, η διαπραγμάτευση παραγώγων κατέρρευσε την επενδυτική τράπεζα Bear Stearns και τη διεθνή ασφαλιστική εταιρεία AIG Και τα δύο ιδρύματα δεν θα μπορούσαν να αφεθούν να πτωχεύσουν, επειδή τα τρισεκατομμύρια δολάρια σε ανταλλαγές πιστωτικής αθέτησης στα βιβλία τους θα είχαν εξαλειφθεί, αναγκάζοντας τις τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα αντισυμβαλλομένου να καταγράψουν την αξία των δικών τους επικίνδυνων και τώρα «μη αντισταθμισμένων» δανείων.

Η Bear και η AIG διασώθηκαν από τους φορολογούμενους.

Αλλά το Υπουργείο Οικονομικών τράβηξε τη γραμμή στη Lehman Brothers και η αγορά κατέρρευσε.

Κάτω από την επικεφαλίδα «όχι άλλα προγράμματα διάσωσης», ο νόμος Dodd Frank του 2010 υποτίθεται ότι διορθώνει το πρόβλημα δίνοντας στα παράγωγα ειδικά προνόμια.

Οι περισσότεροι πιστωτές «απομένουν» από την επιβολή των δικαιωμάτων τους ενώ μια επιχείρηση βρίσκεται σε πτώχευση, αλλά πολλά συμβόλαια παραγώγων εξαιρούνται από αυτές τις αναστολές.

Οι αντισυμβαλλόμενοι που οφείλουν εξασφαλίσεις μπορούν να την αρπάξουν αμέσως χωρίς δικαστικό έλεγχο, πριν καν ξεκινήσει η διαδικασία πτώχευσης.

Οι καταθέτες γίνονται «μη εξασφαλισμένοι πιστωτές» που μπορούν να ανακτήσουν τα κεφάλαιά τους μόνο μετά από παράγωγα, repo και άλλες εξασφαλισμένες απαιτήσεις, υποθέτοντας ότι υπάρχει κάτι για ανάκτηση, κάτι που σε περίπτωση μεγάλης κρίσης παραγώγων θα ήταν απίθανο.

Είδαμε αυτή την πολιτική «bail-in» να παίζει στην Κύπρο το 2013.

Αυτό ισχύει για τις καταθέσεις, αλλά τι γίνεται με τις μετοχές, τα ομόλογα και τα κεφάλαια της χρηματαγοράς; Σύμφωνα με τον Ενιαίο Εμπορικό Κώδικα (UCC) και τον νόμο περί πτώχευσης του 2005, οι παράγωγοι τίτλοι απολαμβάνουν επίσης ειδικής προστασίας .

Το «ασφαλές λιμάνι» παρέχεται σε προνομιούχες οντότητες που περιγράφονται στα δικαστικά έγγραφα ως «η προστατευόμενη τάξη».

Τα παράγωγα απολαμβάνουν προνόμια «συμψηφισμού» και «close-out» βάσει της θεωρίας ότι αποτελούν σημαντική πηγή συστημικού κινδύνου και ότι το να επιτρέπουν στους ενάγοντες να υπερβαίνουν τους άλλους επενδυτές για να συμψηφίσουν και να κλείσουν τα στοιχήματά τους μειώνει αυτόν τον κίνδυνο.

Ωστόσο, η κριτική ανάλυση έχει δείξει ότι το παράγωγο «υπερ-προτεραιότητα» στην πτώχευση μπορεί πραγματικά να αυξήσει τον κίνδυνο και να ωθήσει τις κατά τα άλλα βιώσιμες χρηματοοικονομικές οντότητες σε αφερεγγυότητα.

Είναι επίσης πολύ άδικο. Η εξασφάλιση που λαμβάνεται για το κλείσιμο των απαιτήσεων παραγώγων μπορεί να είναι οι μετοχές και τα ομόλογά σας .

Σε ένα άρθρο του American Banker το 2016 με τίτλο « Δεν κατέχετε πραγματικά τους τίτλους σας.

Μπορούν τα Blockchains να το διορθώσουν; », εξήγησε ο δημοσιογράφος Brian Eha:

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι μετοχές που διαπραγματεύονται δημόσια δεν υπάρχουν σε ιδιώτες.

Δεν ανήκει στους δήθεν ιδιοκτήτες, οι οποίοι, λόγω του ότι έχουν αγοράσει μετοχές σε αυτήν ή εκείνη την εταιρεία, οδηγούνται στο να πιστεύουν ότι κατέχουν πραγματικά τις μετοχές.

Τεχνικά, το μόνο που κατέχουν είναι IOU. Η πραγματική ιδιοκτησία βρίσκεται αλλού.

Ενώ οι μετοχές ιδιωτικών εταιρειών εξακολουθούν να ανήκουν απευθείας στους μετόχους, σχεδόν όλες οι μετοχές που διαπραγματεύονται στο δημόσιο και η πλειοψηφία των ομολόγων ανήκουν σε μια ελάχιστα γνωστή εταιρική σχέση, την Cede & Co., η οποία είναι ο υποψήφιος της Depository Trust Co., ενός θεματοφύλακα που κατέχει τίτλους για περίπου 600 χρηματιστές-διαπραγματευτές και τράπεζες.

Για κάθε τίτλο, η Cede & Co. διαθέτει ένα κύριο πιστοποιητικό γνωστό ως «παγκόσμια ασφάλεια», το οποίο δεν φεύγει ποτέ από το θησαυροφυλάκιό του.

Οι συναλλαγές καταγράφονται ως χρεώσεις και πιστώσεις στους λογαριασμούς τίτλων των μελών της DTC, αλλά ο εγγεγραμμένος κάτοχος των τίτλων — Cede & Co. — παραμένει ο ίδιος.

Αυτό που έχουν οι μέτοχοι αντί της άμεσης ιδιοκτησίας, λοιπόν, «είναι [συμβατικό] δικαίωμα έναντι του μεσίτη τους…. Στη συνέχεια, ο μεσίτης έχει δικαίωμα έναντι του ιδρύματος θεματοφύλακα στο οποίο είναι μέλος. Τότε το ίδρυμα θεματοφύλακα βαρύνει τον εκδότη.

Είναι [τουλάχιστον] μια διαδικασία τριών βημάτων προτού αποκτήσετε δικαιώματα για το απόθεμά σας.»

Αυτή  η μείωση των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας  έχει καταστήσει αδύνατο να παρακολουθείτε τέλεια ποιος κατέχει τι.

Πενήντα χρόνια «αποϋλοποίησης»

Σε ένα βιβλίο του 2023 με τίτλο The Great Takeking (διαθέσιμο δωρεάν στο διαδίκτυο), ο βετεράνος της Wall Street, David Rogers Webb, παρακολουθεί τη νομοθετική ιστορία αυτών των εξελίξεων.

Οι κανόνες πηγαίνουν πίσω 50 χρόνια, όταν η διαπραγμάτευση μετοχών και ομολόγων γινόταν με φυσική παράδοση – ανακατεύοντας έντυπα πιστοποιητικά που έφεραν τίτλους στα ονόματα των αγοραστών από γραφείο σε γραφείο.

Στη δεκαετία του 1970, αυτή η διαπραγμάτευση έγινε τόσο δημοφιλής που τα χρηματιστήρια δεν μπορούσαν να συμβαδίσουν, ωθώντας τα να στραφούν στην «αϋλοποίηση» ή την ψηφιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων.

Η Depository Trust Company (DTC) ιδρύθηκε το 1973 για να μετριάσει τον αυξανόμενο όγκο της γραφειοκρατίας.

Η DTCC ιδρύθηκε το 1999 ως εταιρεία χαρτοφυλακίου για να συνδυάσει το DTC και την National Securities Clearing Corporation (NSCC).

Το DTCC είναι ένας κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εκκαθάρισης (CCP) που βρίσκεται στην κορυφή μιας πυραμίδας τραπεζών, χρηματιστών και χρηματιστηρίων.

Όλοι έχουν συμφωνήσει να διατηρούν τα περιουσιακά στοιχεία των πελατών τους σε “όνομα οδού”, να συλλέγουν αυτά τα περιουσιακά στοιχεία σε μια ανταλλάξιμη ομάδα και να προωθούν αυτήν την ομάδα στο DTCC, η οποία στη συνέχεια διαπραγματεύεται συγκεντρωτικά τμήματα μετοχών και ομολόγων μεταξύ χρηματιστών και τραπεζών στο όνομα του υποψηφίου της Η Cede & Co.

Η DTCC, μια ιδιωτική εταιρεία, τα κατέχει όλα.

Αυτό δεν είναι μια απλή τεχνική. 

Τα δικαστήρια έχουν επικυρώσει τη νόμιμη ιδιοκτησία του, ακόμη και σε μια διαφωνία με αγοραστές πελατών . 

Σύμφωνα με τον ιστότοπο DTCC , παρέχει υπηρεσίες διακανονισμού για όλες σχεδόν τις συναλλαγές μετοχών, εταιρικών και δημοτικών χρέους και μέσα χρηματαγοράς στις ΗΠΑ, καθώς και κεντρική φύλαξη και εξυπηρέτηση περιουσιακών στοιχείων για εκδόσεις τίτλων από 131 χώρες και περιοχές, αξίας 37,2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων.

Μόνο το 2022, το DTCC επεξεργάστηκε 2,5 τετρασεκατομμύρια δολάρια σε τίτλους .

Οι ισχύοντες κανονισμοί ορίζονται στις ενότητες 8 και 9 του Ενιαίου Εμπορικού Κώδικα (UCC), που καλύπτουν επενδυτικούς τίτλους και εξασφαλισμένες συναλλαγές.

Το UCC είναι ένα σύνολο κανόνων που παράγονται από ιδιωτικούς οργανισμούς χωρίς πράξη του Κογκρέσου.

Δεν είναι ο ίδιος νόμος, αλλά είναι απλώς μια σύσταση των νόμων που πρέπει να υιοθετήσουν τα κράτη. αλλά το UCC έχει πλέον υιοθετηθεί και από τις 50 πολιτείες των ΗΠΑ και έχει «εναρμονιστεί» με τους κανόνες για τη διαπραγμάτευση τίτλων στην Ευρώπη και στις περισσότερες άλλες χώρες.

Η περίληψη της Wikipedia των σχετικών διατάξεων του UCC καταλήγει:

Τα δικαιώματα που δημιουργούνται μέσω αυτών των συνδέσμων [πάνω στην αλυσίδα εξασφαλίσεων] είναι καθαρά συμβατικές αξιώσεις…. Αυτή η αποσύνθεση των δικαιωμάτων που οργανώνεται από το άρθρο 8 του UCC έχει ως αποτέλεσμα να εμποδίζει τον επενδυτή να  επανεκδικήσει  [απαιτήσει ή να πάρει πίσω] την ασφάλεια σε περίπτωση χρεοκοπίας του παρόχου λογαριασμού [του μεσίτη ή της τράπεζας], δηλαδή τη δυνατότητα να διεκδικήσει την ασφάλεια ως δικό της περιουσιακό στοιχείο, χωρίς να υποχρεούται να τη μοιραστεί στην αναλογική της αξία με τους άλλους πιστωτές του παρόχου λογαριασμού.

Εσείς, ο επενδυτής, έχετε μόνο μια συμβατική αξίωση έναντι του μεσίτη σας, ο οποίος δεν κατέχει πλέον τον τίτλο της μετοχής σας, καθώς ο τίτλος έχει μεταφερθεί στην αλυσίδα στο DTCC.

Η συμβατική σας απαίτηση αφορά μόνο ένα κατ’ αναλογία μερίδιο μιας ομάδας μετοχών που ορίζεται στο όνομα της οδού, τον τίτλο του οποίου κατέχει η Cede & Co.

Rehypothecation: Το πρόβλημα των πολλαπλών ιδιοκτητών

Το λήμμα της Wikipedia προσθέτει:

Αυτός ο επαναχαρακτηρισμός του ιδιοκτησιακού δικαιώματος σε ένα απλό συμβατικό δικαίωμα μπορεί να επιτρέψει στον πάροχο λογαριασμού [τον «μεσάζοντα» μεσίτη ή τράπεζα] να «επαναχρησιμοποιήσει» την ασφάλεια χωρίς να χρειάζεται να ζητήσει την εξουσιοδότηση του επενδυτή.

Αυτό είναι ιδιαίτερα δυνατό στο πλαίσιο προσωρινών πράξεων όπως  δανεισμός χρεογράφων ,  δυνατότητα επαναγοράς ,  αγορά προς πώληση  ή  συμφωνία επαναγοράς .

Ο “δανεισμός τίτλων” από τον μεσίτη σας ή άλλο διαμεσολαβητή μπορεί να περιλαμβάνει τον δανεισμό της μετοχής σας σε short sellers που θέλουν να μειώσουν την αξία της μετοχής σε σχέση με τα δικά σας οικονομικά συμφέροντα.

 Διευκολύνονται επίσης οι παράνομες γυμνές ανοικτές πωλήσειςαπό την αδιαπέραστη ασπίδα του DTCC, όπως και ο δανεισμός σε «σκιώδεις τράπεζες» για την επαναχρησιμοποίηση των εξασφαλίσεων.

Όπως εξηγεί η Caitlin Long, άλλη βετεράνος της Wall Street :

 Η πηγή ζωής του σκιώδους τραπεζικού συστήματος είναι η εξασφάλιση, και το ζήτημα είναι ότι οι παράγοντες της αγοράς επαναχρησιμοποιούν την ίδια ασφάλεια ξανά και ξανά και ξανά, πολλές φορές την ημέρα, για να δημιουργήσουν πίστωση.

Η διαδικασία ονομάζεται ” rehypothecation “.

Ως εκ τούτου, οι οικονομικές καταστάσεις πολλών μερών αναφέρουν ότι κατέχουν το ίδιο περιουσιακό στοιχείο ταυτόχρονα.

Έχουν IOU μεταξύ τους για να αποπληρώσουν αυτό το περιουσιακό στοιχείο—επομένως, μια αλυσίδα έκθεσης αντισυμβαλλομένου που είναι δύσκολο να εντοπιστεί.

Αν και βελτιώνεται, εξακολουθεί να υπάρχει μικρή ορατότητα για το πόσο μακριές είναι αυτές οι « αλυσίδες εξασφαλίσεων ».

Αυτή η επαναχρησιμοποίηση των εξασφαλίσεων για την υποστήριξη πολλαπλών κερδοσκοπικών στοιχημάτων είναι που έχει διευκολύνει την έκρηξη της φούσκας των παραγώγων σε δέκα φορές το ΑΕΠ του κόσμου.

Θα πρέπει να είναι η εξασφάλιση του πραγματικού αγοραστή, αλλά εσείς, ο αγοραστής, βρίσκεστε στο κάτω μέρος της αλυσίδας εξασφαλίσεων.

Οι αξιώσεις παραγώγων έχουν εξαιρετική προτεραιότητα στην πτώχευση, φαινομενικά επειδή το οικοδόμημα του παραγώγου είναι τόσο επικίνδυνο που τα στοιχήματά τους πρέπει να εκκαθαριστούν.

Τι γίνεται με τον «Κανόνα προστασίας πελατών»;

Οι χρηματιστές-διαπραγματευτές υποστηρίζουν ότι τα περιουσιακά στοιχεία των πελατών τους προστατεύονται βάσει του «Κανόνα προστασίας πελατών» της Securities Investor Protection Corporation (SIPC).

Το SIPC παρέχει ασφάλιση για μετοχές παρόμοια με την ασφάλιση FDIC για τραπεζικές καταθέσεις, διατηρώντας μια ομάδα που μπορεί να αξιοποιηθεί σε περίπτωση χρεοκοπίας ενός μέλους.

Αλλά ένα υπόμνημα του 2008 σχετικά με τον Κανόνα προστασίας πελατών από τη δικηγορική εταιρεία Willkie Farr & Gallagher ισχυρίζεται:

Όσον αφορά τα μετρητά και τους τίτλους που δεν είναι εγγεγραμμένοι στο όνομα του πελάτη, αλλά κατέχονται από τον μεσίτη προς όφελος του πελάτη, ο πελάτης θα λάμβανε ένα αναλογικό μέρος του συνολικού ποσού των μετρητών και των τίτλων που κατέχει πράγματι ο μεσίτης- έμπορος.

Εάν υπάρχει υπόλοιπο έλλειμμα, η SIPC θα κάλυπτε ένα μέγιστο ποσό 500.000 $, εκ των οποίων μόνο 100.000 $ μπορεί να είναι ανάκτηση μετρητών που διατηρούνται στον μεσίτη-έμπορο.

… Οι περισσότεροι τίτλοι κατέχονται από χρηματιστές-διαπραγματευτές με όνομα δρόμου και θα είναι διαθέσιμοι για την ικανοποίηση αξιώσεων άλλων πελατών σε περίπτωση αφερεγγυότητας ενός μεσίτη-διαπραγματευτή.

Εάν το μέλος έχει μεγάλο χαρτοφυλάκιο παραγώγων ( η JPMorgan κατέχει 54,4 τρισεκατομμύρια δολάρια σε παράγωγα και μόλις 3,4 τρισεκατομμύρια δολάρια σε περιουσιακά στοιχεία), οι πελάτες παραγώγων με προτεραιότητα θα μπορούσαν να εξαλείψουν τη συγκέντρωση και το αμοιβαίο κεφάλαιο SIPC.

Αυτό για το οποίο όμως ανησυχεί ο Webb είναι η χρεοκοπία του ίδιου του DTCC, που θα μπορούσε να εξαλείψει ολόκληρη την αλυσίδα εξασφαλίσεων.

Λέει ότι το DTCC είναι σαφώς υποκεφαλαιοποιημένο και ότι η έναρξη λειτουργίας ενός νέου Κεντρικού Αντισυμβαλλόμενου Εκκαθάρισης έχει ήδη προγραμματιστεί και προχρηματοδοτηθεί.

Εάν το DTCC αποτύχει, ορισμένοι προστατευόμενοι πιστωτές μπορούν να πάρουν όλες τις εξασφαλίσεις, επί των οποίων θα έχουν τελειοποιημένο νομικό έλεγχο.

Αμυντικά Μέτρα

Σε περίπτωση κυβερνοεπίθεσης που καταστρέφει τα αρχεία των τραπεζών και των μεσιτών, δεν υπάρχει τρόπος για τους αγοραστές να αποδείξουν την κυριότητα των περιουσιακών τους στοιχείων.

Και σε περίπτωση δεύτερης Μεγάλης Ύφεσης, με ένα κύμα χρεοκοπιών τύπου της δεκαετίας του 1930, οι διεκδικητές παραγώγων με υπερ-προτεραιότητα μπορούν να πάρουν τα περιουσιακά στοιχεία των τραπεζών χωρίς να περάσουν από διαδικασίες πτώχευσης.

Στη σημερινή εύθραυστη οικονομία, αυτά δεν είναι απομακρυσμένες υποθετικές, αλλά πραγματικές δυνατότητες, που μπορούν να εξαλείψουν όχι μόνο τις αποταμιεύσεις των οικογενειών της μεσαίας τάξης, αλλά και τις περιουσίες των δισεκατομμυριούχων.

Και εκεί, υποστηρίζει ο Webb, είναι η ευκαιρία μας.

Το σύστημα με το οποίο η Cede & Co. κατέχει τον τίτλο όλων των «άυλων» τίτλων είναι σαφώς ευάλωτο στην εκμετάλλευση της «προστατευόμενης τάξης» και το Κογκρέσο θα μπορούσε να μετριάσει αυτές τις ανησυχίες με νομοθεσία.

Εάν οι εκπρόσωποί μας συνειδητοποιούσαν ότι δεν είναι οι κάτοχοι των αρχείων των περιουσιακών τους στοιχείων, αλλά είναι απλώς πιστωτές των μεσιτών και των τραπεζών τους, θα μπορούσαν να εμπνευστούν να πραγματοποιήσουν κάποιες ακροάσεις και να αναλάβουν δράση.

Το πρώτο βήμα είναι να ρίξουμε φως στις σκοτεινές κρυφές λειτουργίες του συστήματος και στην απειλή που αποτελούν για τις προσωπικές μας εκμεταλλεύσεις.

Η λαϊκή πίεση συγκινεί τους πολιτικούς και ο κόσμος ξυπνά για πολλά ζητήματα παγκοσμίως, με τις διαμαρτυρίες να αυξάνονται παντού — οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά.

Πιθανές ενέργειες που θα μπορούσαν να ληφθούν από το Κογκρέσο περιλαμβάνουν την αντιστροφή των «ειδικών προνομίων» που παρέχονται στο καζίνο παραγώγων με τη μορφή «υπερπροτεραιότητας» σε περίπτωση χρεοκοπίας.

Ο φόρος Tobin 0,1% ή ο φόρος χρηματοοικονομικών συναλλαγών είναι μια άλλη δυνατότητα.

Για την προστασία των τίτλων σε περιουσιακά στοιχεία, το blockchain είναι ένα πολλά υποσχόμενο εργαλείο, όπως συζητήθηκε από τον Brian Eha στο άρθρο του American Banker που αναφέρθηκε παραπάνω.

Αυτές και άλλες ομοσπονδιακές δυνατότητες, μαζί με πιθανές λύσεις σε τοπικό επίπεδο, θα αποτελέσουν το αντικείμενο ενός επόμενου άρθρου.

___
https://scheerpost.com/2024/01/15/ellen-brown-casino-capitalism-and-the-derivatives-market-time-for-another-lehman-moment/