ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Διευκρίνηση…. Η ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ανεβάζει το θέμα μόνο για την ταυτότητα και τα σχεδία της Νέας Τάξης.

Δεν αποδέχεται τις δογματικές βλακείες  που δήθεν θέλουν να μην σκλαβωθεί ο Άνθρωπος και τον καθοδηγούν σε ποιο φριχτή  δογματική σκλαβιά.     

ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ
ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΡΟΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ…..
ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 1η ΙΟΥΝΙΟΥ 2025
ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΣΤΙΣ 5 μ.μ.
ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 1η ΙΟΥΝΙΟΥ 2025 Ν.Η ΚΑΙ ΩΡΑ 5 μ.μ
ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΡΤΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ , ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

Forwarded this email? Subscribe here for more
Το «κενό ταυτότητας» (identity gap). Ή: Γιατί είναι αναπόφευκτο (;) ο προσωπικός αριθμός να χαραχτεί στο σώμα μας
Konstantinos Vathiotis

Γράφει ο Αστέρης Θ. Γκίρμπας, Δικηγόρος, Υπ. Δ.Ν.

Το «κενό ταυτότητας» εμφανίζεται στη βιβλιογραφία για να εξηγήσει τη διάσταση ανάμεσα στα αναγνωριστικά των συσκευών ταυτοτήτων και τα αναγνωριστικά των οντοτήτων που αυτές ταυτοποιούν.

Η λύση που προτείνεται για την αντιμετώπισή του είναι η ενσωμάτωση της ταυτότητας στο ανθρώπινο σώμα, συνήθως με τη μορφή της εμφύτευσης της συσκευής.

Στην παρούσα μελέτη υποστηρίζεται ότι η πρόσφατη αναγραφή του Προσωπικού Αριθμού στα δελτία ταυτότητας συνιστά βήμα προς τη γεφύρωση του κενού.

Επομένως, πρέπει να οξύνει τα αντανακλαστικά μας, ούτως ώστε να είμαστε σε θέση να αγωνιστούμε για την υπεράσπιση της ελευθερίας και της σωματικής μας αξιοπρέπειας.
Λέξεις-κλειδιά:

Κενό ταυτότητας – Συστήματα επιτήρησης – Εμφυτεύματα RFID/NFC – Προσωπικός Αριθμός – Επαλήθευση ταυτότητας – Απαραβίαστο του σώματος – Πολιτική ελευθερία – Αυτεξούσιο – Κατ’ εικόνα

I. Το κενό ταυτότητας

Στο άρθρο τους με τον προκλητικό τίτλο: “I am not a number: Conceptualising identity in digital surveillance” (2021), που δημοσιεύθηκε στο 67ο τεύχος του περιοδικού Technology in Society, οι Victoria Wang & John Tucker¹ αναφέρονται συνοπτικά σε ένα φαινόμενο, παράλληλα ένα «πρόβλημα», που εντοπίζουν και επιδιώκουν να «λύσουν» οι σπουδές επιτήρησης.

Το ονομάζουν πρόβλημα του κενού ταυτότητας ή, αλλιώς, του κενού οντότητας-αναγνωριστικού (entity-identifier gap).

Το κενό ταυτότητας σημαίνει ότι, ενώ η επιτήρηση των συσκευών ταυτότητας είναι βέβαιη και διαρκής, εξ αιτίας της διάστασης που μπορεί να διαθέτουν οι συσκευές σε σχέση με τον κάτοχό τους, συχνά μπορεί να αποδίδουν εσφαλμένες πληροφορίες αναφορικά με τη συμπεριφορά του.

Με τα λόγια τους:

Συνήθως, αυτό που μετράει μια κατάσταση επιτήρησης [surveillance situation] είναι πληροφορίες αναφορικά με τις συμπεριφορές οντοτήτων που είναι ψηφιακές συσκευές.

Η επιτήρηση των συσκευών είναι άμεση, ενώ η επιτήρηση των χρηστών των συσκευών είναι έμμεση – τα δεδομένα αφορούν τη συσκευή.

Απλοποιώντας το, μπορεί να έχω δανείσει την κάρτα τραπέζης μου σε κάποιον τρίτο.

Όταν αυτός θα κάνει χρήση της κάρτας μου για να πραγματοποιήσει ηλεκτρονικές συναλλαγές, τα προϊόντα που θα αγοράσει δεν θα συνάδουν με το προφίλ μου.

Αν, για παράδειγμα, έδωσα την κάρτα μου στο παιδί μου, το οποίο τη χρησιμοποιεί για να αγοράσει παιχνίδια από μια διαδικτυακή πλατφόρμα, η χρήση της θα μοιάζει κάπως παράδοξη στο σύστημα επιτήρησης συναλλαγών της τράπεζας.

Το τελευταίο έχει συνηθίσει να βλέπει αυτήν την κάρτα, να αγοράζει βιβλία, να πληρώνει ηλεκτρονικά παράβολα, τις φορολογικές μου υποχρεώσεις κ.ο.κ., πάντως όχι να παίζει παιχνίδια.

Για τους συγγραφείς του άρθρου, η παραδοξότητα αυτή προκαλεί μία έλλειψη προβλεψιμότητας, που δυσχεραίνει την επιτήρηση. Συνεχίζοντας:

Ένα δεύτερο θεμελιώδες πρόβλημα για τα συστήματα επιτήρησης στα οποία οντότητες είναι οι άνθρωποι έχει να κάνει με το εξής: Πώς θα γεφυρώσουμε το κενό ταυτότητας [identity gap] μεταξύ των αναγνωριστικών των συσκευών και των αναγνωριστικών των χρηστών (έμφαση στο πρωτότυπο).

Και είναι αποκαλυπτικό το πώς θα λυθεί το πρόβλημα:

Γενικά, η γεφύρωση του κενού προκύπτει από μια διαδικασία εύρεσης ενός προσωπικού αναγνωριστικού που αντιστοιχεί στο αναγνωριστικό της συσκευής.

Ο Amaal Graafstra, ένας πρωτοπόρος bodyhacker, σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στην Katina Michael² αναφορικά με την ανάπτυξη μιας εφαρμογής πληρωμών μέσω εμφυτεύματος NFC τεχνολογίας, έθεσε το ζήτημα πιο γλαφυρά. Με τα λόγια του:

Το εμφύτευμα «δένει τη βιολογική ταυτότητά σου με την ψηφιακή [it bonds your biological identity to your digital identity]».

Τεχνολογίες κοντινού πεδίου (Near Field Communication, NFC) παρέχουν σήμερα τη δυνατότητα μετάδοσης πολυπλοκότερων δομών δεδομένων.

Κατά συνέπεια, τα νέα εμφυτεύματα παρέχουν βελτιωμένες δυνατότητες κρυπτογράφησης και, επομένως, μεγαλύτερη ασφάλεια.

Η σύγκλιση ανθρώπου-μηχανής εξυπηρετεί την επιτήρηση και δίνει λύση στο πρόβλημα του κενού ταυτότητας.

Η εφαρμογή της δεν προτείνεται μόνον από ορισμένους εκκεντρικούς παράφρονες, όπως ο Graafstra, αλλά ακόμη και από συστημικά χείλη.

Προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Pawel Rotter, μέλος του Institute for the Prospective Technological Studies (IPTS) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, από κοινού με την Barbara Daskala και τον Ramón Compañó, μέλος της αρχής κυβερνοασφάλειας της ΕΕ (European Union Agency for Cybersecurity, ENISA), δημοσίευσαν, ήδη από το 2008, άρθρο στο περιοδικό IEEE Technology and Society Magazine, με τίτλο, “RFID implants: Opportunities and challenges for identifying people”³.

Στο εν λόγω άρθρο, διαβάζουμε, μεταξύ άλλων, τα εξής:

Εμφυτεύματα RFID μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τον καθένα χωρίς καμία εξαίρεση, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων με γνωστικές αναπηρίες, εφ’ όσον θέλουν να δεχτούν το εμφύτευμα [sic].

Ο χρήστης είναι πάντα ταυτοποιήσιμος ακόμη και αν διαθέτει έλλειψη συνειδήσεως ή δεν κουβαλάει καθόλου έγγραφα ταυτότητας (έμφαση στο πρωτότυπο).

Στο ίδιο άρθρο, οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι τα εμφυτεύματα, όταν λειτουργούν με σκοπό την επαλήθευση της ταυτότητας του χρήστη, είναι ταυτόχρονα κάτι που έχω (something I have) και κάτι που είμαι (something I am).

Κανείς δεν μπορεί να «κλέψει το σώμα μου».

Ή μήπως μπορεί;⁴
ΙΙ. Η σχέση με τον Προσωπικό Αριθμό

Τι συμπέρασμα μπορεί να συναχθεί από τα παραπάνω σε σχέση με την αναγραφή του Προσωπικού Αριθμού στα δελτία ταυτότητας και την αποθήκευσή του στο πλίνθιο (τσιπ) RFID που πλέον αυτά διαθέτουν;

Αν εφαρμόσουμε την παραπάνω έννοια του κενού ταυτότητας, παρατηρούμε ότι, πράγματι, δένεται ένα προσωπικό αναγνωριστικό (ο Προσωπικός Αριθμός) με τη συσκευή.

Με άλλα λόγια, ο αριθμός, πλέον, χαρακτηρίζει τόσο την οντότητα του προσώπου όσο και την οντότητα της συσκευής (ηλεκτρονικής κάρτας).

Συνεπώς, αποτελεί ένα βήμα προς τη γεφύρωση του κενού οντότητας-αναγνωριστικού.

Θέλει να επιτύχει την επιτήρηση της συμπεριφοράς του προσώπου μέσω της επιτήρησης της συσκευής.

Είναι ένα βήμα, αλλά δεν είναι το καθοριστικό.

Ο Προσωπικός Αριθμός είναι κάτι που γνωρίζω (something I know) και ταιριάζει με το δελτίο – κάτι που έχω (something I have).

Αν αυτό που έχω, δεν ταυτίζεται με αυτό που γνωρίζω, τότε η επαλήθευση δεν επιτυγχάνεται.

Με παρόμοιο τρόπο λειτουργεί, παραδείγματος χάριν, η επαλήθευση του PIN πριν από τη συναλλαγή μέσω τραπεζικής κάρτας με τα ATM.

Δεν θα μπορούσα, όμως, άραγε να πάρω το δελτίο ταυτότητας του αδερφού μου (με τον οποίο μοιάζουμε πολύ), χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα και τον Προσωπικό του Αριθμό;

Από τη στιγμή που ο αριθμός αναγράφεται στο δελτίο, όταν έχω πρόσβαση στο τελευταίο, έχω και τη δυνατότητα να τον απομνημονεύσω.

Ίσως ο παραπάνω είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα συμβούλεψε την κυβέρνηση (στην παράγραφο 3 της υπ’ αριθ. 1/2025 γνωμοδότησης της) να επαναξιολογήσει την υποχρεωτική αναγραφή του Προσωπικού Αριθμού στο δελτίο ταυτότητας.

Το μέτρο δεν μοιάζει και πολύ αποτελεσματικό για το σκοπό της επαλήθευσης της ταυτότητας.

Αντ’ αυτού η Αρχή προτείνει τη διαγραφή του αριθμού από το δελτίο και την αυτόματη επικοινωνία μεταξύ της ετικέτας του δελτίου ταυτότητας και της συσκευής ανάγνωσης.

Ούτε, όμως, και η παραπάνω λύση γεφυρώνει απόλυτα το κενό οντότητας-ταυτότητας.

Αφ’ ενός, μπορεί αυτοβούλως ο αδερφός μου να μού αποκαλύψει τον Προσωπικό του Αριθμό, παραχωρώντας μου την ίδια στιγμή τη συσκευή ταυτότητάς του.

Αφ’ ετέρου, μπορώ να κλέψω τη συσκευή της ταυτότητάς του και, με τον κατάλληλο εξοπλισμό, να διαβάσω τα δεδομένα που μεταδίδει η ετικέτα.

Η συσκευή Proxmark αποτελεί ένα επιτυχημένο παράδειγμα τεχνολογικής εφαρμογής που μπορεί να διαβάσει χωρίς εξουσιοδότηση τα δεδομένα μετάδοσης των ετικετών RFID.

Στην ιστοσελίδα της εταιρείας διαβάζουμε ότι:

Η Proxmark είναι ένα εργαλείο-ελβετικός σουγιάς για τα RFID, που επιτρέπει τη διαντίδραση τόσο υψηλής όσο και χαμηλής επικοινωνίας με μια πληθώρα ετικετών RFID και συστημάτων παγκόσμια.

Συσκευές Proxmark χρησιμοποιούνται ήδη για την πραγματοποίηση της λαθρακρόασης ή της κλωνοποίησης ετικετών συσκευών παρόμοιων με τα δελτία ταυτότητας Ελλήνων πολιτών.

Επομένως, εξακολουθούν να υφίστανται κίνδυνοι ασφάλειας των δεδομένων.

Επίσης, εξακολουθεί –και αυτό πιστεύω ενοχλεί πιο πολύ τις εταιρείες ψηφιακών τεχνολογιών και τις κυβερνήσεις των διαφόρων κρατών– να υπάρχει η αδυναμία καθολικής επιτήρησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
ΙΙΙ. Ορισμένα συμπεράσματα

Η φρικτή λύση στο πρόβλημα του κενού ταυτότητας είναι, επομένως, το δέσιμο του προσωπικού αναγνωριστικού με την οντότητά μας.

Με άλλα λόγια, η ενσωμάτωση –εμφύτευση ή αποτύπωση– του μοναδικού, ισόβιου αναγνωριστικού στο σώμα μας.

Εδώ έχουμε την ευκαιρία να βγάλουμε ορισμένα περαιτέρω συμπεράσματα:

Πρώτον, το κενό ταυτότητας είναι πρόβλημα, ανάλογα με την οπτική την οποία καθένας το βλέπει.

Αν η επιτήρηση του ανθρώπου αποτελεί σκοπό της κρατικής δράσης, τότε πράγματι το κενό ταυτότητας είναι ένα πρόβλημα.

Αν, από την άλλη, η επιτήρηση είναι κάτι κακό, δηλαδή, αν κάποιος συμμερίζεται μια φιλελεύθερη αντίληψη της κρατικής δράσης, σύμφωνα με την οποία όσα περισσότερα ξέρει το κράτος τόσο το χειρότερο, τότε το κενό ταυτότητας-οντότητας δεν είναι πρόβλημα.

Αντιθέτως, είναι ευτύχημα που (εξακολουθεί να) υπάρχει.

Δεύτερον, το ζήτημα είναι, όπως λέμε, αξιολογικό.

Όποιος, επομένως, θεωρεί πως η ασφάλεια είναι μια αξία ανώτερη της ελευθερίας, πρέπει να γνωρίζει ότι η άποψή του οδηγεί αναπόφευκτα στην επέμβαση στο απαραβίαστο του ανθρώπινου σώματος.

Πολύ περισσότερο, όταν κάποιος δεν εξετάζει καθόλου το ζήτημα της επίδρασης στην ελευθερία και την ιδιωτική ζωή τέτοιων τεχνολογιών, ή, όταν κάποιος θεωρεί ότι το ζήτημα αυτό έχει πολύ μικρή αξία, με τη στάση του αυτή προοικονομεί την επέμβαση στη σωματική αξιοπρέπειά μας για λόγους επιτήρησης της συμπεριφοράς.

Όταν, λοιπόν, κάποιος θεωρεί «ψεκασμένο» κάποιον που υποστηρίζει ότι ο Προσωπικός Αριθμός θέτει σοβαρότατα θέματα ελευθερίας, λειαίνει το δρόμο για την καθολική επέμβαση της βιο-εξουσίας στα σώματά μας.

Τέταρτον και τελευταίο, ακόμη και αν είμαι σίγουρος ότι το παραπάνω οδηγεί με βεβαιότητα στην ενσωμάτωση του αριθμού στον άνθρωπο, δεν θα το προέβαλα σαν επιχείρημα στους δικαστές του Συμβουλίου της Επικρατείας!

Διότι έχουν ένα έτοιμο αντεπιχείρημα, το οποίο εξετάστηκε ήδη με την υπ’ αριθμ. 1090/2018 απόφαση του Δ΄ Τμήματος του Δικαστηρίου.

Και, το αντεπιχείρημα λέει ότι:

Το παράπονο μερικών ότι θα έρθει κάποια στιγμή που θα εμφυτευτεί το τσιπ με τον αριθμό (τότε αφορούσε τον ΑΜΚΑ) στο σώμα μας έχει να κάνει με «πιθανολογήσεις των αιτούντων για μελλοντικές παραβιάσεις, κατά τους ισχυρισμούς τους, δικαιωμάτων τους και κατά τούτο είναι απαράδεκτος» (σκέψη 14).

Με άλλα λόγια, το Δικαστήριο λέει, ας περιμένουμε μέχρι να εκδοθεί το διάταγμα που θα διατάζει να εμφυτευτεί ή να χαραχτεί στα σώματά μας ο αριθμός και τότε θα το εξετάσει.

Όμως, ποιος μας λέει ότι τότε θα έχει το σθένος το Δικαστήριο να πάρει μια απόφαση υπέρ της ελευθερίας;

Εκεί βρίσκεται κατά τη γνώμη μου το πρόβλημα.

Και ο λόγος για τον οποίον αντιτίθεμαι στον Προσωπικό Αριθμό δεν είναι τόσο ο θρησκευτικός, όσο ο πολιτικός.

Ελευθερία!

Το ζήτημα είναι να προστατευτούμε από τη σφαίρα μιας σκοτεινής εξουσίας.

Και βέβαια, αυτή η ελευθερία, είναι το δώρο του Θεού στον άνθρωπο, που επιβεβαιώνεται από την παρατήρηση της συμπεριφοράς μας.

Ο άνθρωπος είναι αυτεξούσιος.

Προτού να δράσει, αποφασίζει.

Μια εξουσία που θέλει να αφαιρέσει τη δυνατότητα να σκεφτόμαστε πριν δράσουμε και να αποφασίζουμε ελεύθερα είναι αντίθετη στο έργο του Θεού.

Και, εκτός του ότι είναι, για αυτό το λόγο, βδέλυγμα ενώπιόν Του, είναι και καταδικασμένη να αποτύχει.
1

https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0160791X21002475?via%3Dihub [τελευταία προσπέλαση: 12/05/2025]
2

https://ieeexplore.ieee.org/document/7539255 [τελευταία προσπέλαση: 12/05/2025]
3

https://ieeexplore.ieee.org/document/4538979 [τελευταία προσπέλαση: 12/05/2025]
4

Θα ήταν ιδιαιτέρως επωφελής η παρακολούθηση μιας ταινίας μικρού μήκους του 2005 που έχει τον τίτλο “Smart Card” (διαθέσιμη στο Youtube με ελληνικούς υποτίτλους).

H εξαπάτηση του πολίτη ως προς τον εξαναγκασμό του για την λήψη του Προσωπικού Αριθμού

Από τον υποχρεωτικό εμβολιασμό στην υποχρεωτική αριθμοποίηση

Την Κυριακή 27 Απριλίου 2025 ο γ.γ. Πληροφοριακών Συστημάτων Δημοσθένης Αναγνωστόπουλος, μιμούμενος τα λοιπά στελέχη της αντίχριστης-οργουελικής κυβέρνησης της Νέας Δικτατορίας βάλθηκε να μας φρενοβλαβοποιήσει, λέγοντας, προσφάτως, τα εξής τρελά για τον Προσωπικό Αριθμό στην εκπομπή «Καλημέρα» του μητσοτακικού σταθμού ΣΚΑΪ:

«Αυτό είναι το πιο ωραίο. Είναι πολύ ωραία ιδέα: Είναι το ΑΦΜ και τρία ψηφία μπροστά.

Τα δύο από μπροστά τα επιλέγει ο χρήστης, το τρίτο αυτόματα βγαίνει με βάση τα δύο, και τα υπόλοιπα.

Τα δύο, όμως, και τα τρία ενδεικτικά, ψηφία μπροστά τα επιλέγει ο χρήστης.

Άρα, είναι πραγματικά ο Προσωπικός σου Αριθμός, γιατί τον έχεις επιλέξει εσύ.

Δεν μπορεί να σου πει κάποιος ότι εμείς στον δώσαμε και με αυτόν τον τρόπο σε υποχρεώσαμε να πάρεις τον αριθμό, είναι δικός σου».

Όσοι πολίτες διατηρούν τον πυρήνα της μνήμης τους από όσα τραγικά βιώσαμε στην εποχή της υγειονομικής δικτατορίας, θα θυμούνται ότι κάτι παρόμοιο φρενοβλαβοποιητικό δήλωναν οι βιοεξουσιαστές μας, όταν προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι το πρόστιμο για τον μη εμβολιασμό δεν είναι υποχρεωτικό, αφού, αν εμβολιαζόσουν, δεν θα το πλήρωνες!

Αν, όμως, αυτός ο παιδαριώδης συλλογισμός ήταν ορθός, τότε κάθε ληστής που απειλεί έναν περαστικό με τη φράση «τα λεφτά σου ή τη ζωή σου!» θα ενθυλάκωνε με τις ευλογίες του Ποινικού Δικαίου και της έννομης τάξης τα ξένα χρήματα, αφού αυτά θα τα είχε δώσει ο απειληθείς με την θέλησή του και όχι εξαναγκαστικά!

Επίσης, με αυτήν την γελοία-φρενοβλαβοποιητική λογική, το έγκλημα του βιασμού δεν θα υφίστατο, αφού το στοχοποιημένο θύμα έχει την ευχέρεια να ενδώσει στις σεξουαλικές ορέξεις του επίδοξου βιαστή χωρίς να προβάλει καμία αντίσταση.

Κάθε κατηγορούμενος βιαστής, δηλαδή, θα μπορούσε να ισχυριστεί κατά την απολογία του:

«Κυρία Πρόεδρε, δεν την βίασα εγώ, με την θέλησή της μού παρέδωσε το κορμί της.

Εγώ μπορεί να της έβαλα το μαχαίρι στον λαιμό, αλλά με την δική της θέληση επέλεξε να γλυτώσει το μαχαίρι»!

Το κρίσιμο, φυσικά, δεν είναι αν ο απειλούμενος έχει την εναλλακτική δυνατότητα να δώσει σε έναν ξένο τα χρήματά του ή να του προσφέρει το σώμα του, προκειμένου να γλυτώσει από το κακό με το οποίο απειλείται, αλλά αν ο απειλών έχει το δικαίωμα να αξιώσει από τον απειλούμενο να τελέσει, να ανεχθεί ή να παραλείψει την επίμαχη ενέργεια¹.

Όταν τέτοιο δικαίωμα δεν υφίσταται, η εναλλακτική δυνατότητα της συμμόρφωσης του απειλουμένου, η οποία είναι αθέμιτο δημιούργημα του δράστη, στερείται νομικού αντικρίσματος, οπότε η ικανοποίηση της αξίωσης του απειλούντος είναι προϊόν εξαναγκασμού, δηλ. της ψυχικής πίεσης που αισθάνθηκε ο απειλούμενος από την εκτόξευση της απειλής.

Ποιος σκακιστής θα μπορούσε να υποστηρίξει πειστικά ότι, κάνοντας τη μοναδική κίνηση που του έχει αφήσει ο αντίπαλός του πριν από το ρουά-ματ, μετέφερε με την ελεύθερη βούλησή του το πιόνι του στο συγκεκριμένο τετράγωνο;

Τώρα, λοιπόν, έρχονται και μας λένε ότι ο Προσωπικός Αριθμός, που είναι εκ του νόμου υποχρεωτικός, λαμβάνεται οικειοθελώς, αφού ο πολίτης θα έχει επιλέξει τα δύο μπροστινά πρώτα ψηφία!

Αναρωτιέμαι, για πόσο ηλίθιους μας περνάνε;

Νομίζουν ότι απευθύνονται σε βρεφοποιημένους πολίτες, οι οποίοι έχουν χάσει την σύνδεσή τους με την κοινή λογική;

Σε περίπτωση που ο πολίτης σπεύσει να διαμορφώσει τον Προσωπικό του Αριθμό, φοβούμενος ότι, αν δεν το κάνει, θα στερηθεί σημαντικές υπηρεσίες του Δημοσίου, βιώνοντας αργά ή γρήγορα τον κοινωνικο-οικονομικό αποκλεισμό του από κάθε κρατικό σύστημα, ποιος έμφρων άνθρωπος θα τολμούσε να ισχυριστεί ότι ο Προσωπικός Αριθμός ελήφθη με την έγκυρη συναίνεση του πολίτη;

Για να είναι έγκυρη η συναίνεση και, επομένως, για να είναι η επιλογή του πολίτη να λάβει και να χρησιμοποιεί τον Προσωπικό Αριθμό απόρροια της δικής του βουλήσεως, θα πρέπει αυτή η επιλογή να μην πάσχει από γνωστικά και βουλητικά ελαττώματα, δηλαδή να είναι απαλλαγμένη από την γνωστή νομική τριάδα της πλάνης, της απάτης και της απειλής.

Εφόσον, λοιπόν, ο πολίτης αποφασίσει να καθορίσει τα δύο πρώτα στοιχεία του Προσωπικού Αριθμού από φόβο για τις δυσμενείς επιπτώσεις που θα έχει στην καθημερινότητά του η άρνηση της αριθμοποίησής του, η απόφασή του αυτή είναι προϊόν εξαναγκασμού, όπως, αντιστοίχως, ήταν προϊόν εξαναγκασμού η απόφασή του να εμβολιασθεί κατά του κορωνοϊού λόγω του φόβου του ότι το μηνιαίο πρόστυχο πρόστιμο των 100 € θα δυσχέραινε την οικονομική του διαχείριση.

Το ίδιο ίσχυε, κατά μείζονα λόγο, και για την (εξαναγκασμένη) απόφαση των υγειονομικών να εμβολιασθούν, προκειμένου να μη στερηθούν την εργασία τους και έτσι να μπορέσουν να συνεχίσουν να στηρίζουν τις οικογένειές τους.

Τόσο επί υγειονομικής όσο και επί ηλεκτρονικής δικτατορίας, τα τσιράκια του διαβόλου που μας κυβερνούν πασχίζουν να μας εξαπατήσουν, λέγοντάς μας ότι δεν μας εξαναγκάζουν, όταν θεσπίζουν τον υποχρεωτικό εμβολιασμό και την υποχρεωτική αριθμοποίησή μας, αλλά ότι η συμμόρφωσή μας προς τις υποχρεωτικότητές τους είναι οικειοθελής.

Αυτό είναι ένα φοβερά ύπουλο τέχνασμα του εωσφόρου: Να προσπαθεί να σε εξαπατήσει ως προς τον εξαναγκασμό σου, να σου υποκλέψει το αυτεξούσιο με ταχυδακτυλουργικό τρόπο!

Καλώς ωρίσατε στην τρίτη δεκαετία του 21ου (απατ)αιώνα!

1

Βλ. και: Από την πανδημία στην κλιματική αλλαγή. Συντονισμένα τρομο-κράτη σε φόντο παγκόσμιας διακυβέρνησης, εκδ. Αλφειός, 3η έκδ., 2023, σελ. 179.

You’re currently a free subscriber to Truth revealed . For the full experience, upgrade your subscription.

Η παγίδα της ψηφιακής επιτήρησης και η αριθμοποίηση του ανθρώπου
Konstantinos Vathiotis

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών
Το πιο κάτω κείμενο περιλαμβάνει την απομαγνητοφωνημένη εισήγησή μου, την οποία παρουσίασα στο πλαίσιο διαδικτυακής ημερίδας που οργανώθηκε στις 9-5-2025 με πρωτοβουλία της κ. Μαρίας Γλαρέντζου και της ομάδας αδέσμευτων πολιτών (Εκπομπή: «Αληθινές κουβέντες») αναφορικά με τον Προσωπικό Αριθμό του Πολίτη.

Το ειδικότερο θέμα της εισήγησής μου ήταν το ακόλουθο: «Προσωπικός Αριθμός: Η παγίδα της ψηφιακής επιτήρησης και η αριθμοποίηση του Ανθρώπου».

Ευχαριστώ την κ. Μαρία Γλαρέντζου και την ομάδα των αδέσμευτων πολιτών για την ευγενική τους πρόσκληση να παρίσταμαι στην αποψινή διαδικτυακή ημερίδα, μαζί με άλλους εκλεκτούς ομιλητές, συνεισφέροντας στην κοινή προσπάθεια ενημέρωσης και αφύπνισης των πολιτών, σχετικά με ένα καυτό θέμα της κοινωνικής ατζέντας, που δεν είναι άλλο από την έκδοση και την χορήγηση του προσωπικού αριθμού σε κάθε Έλληνα πολίτη.

Βέβαια, η έκδοση του Π.Α. δεν προέκυψε ξαφνικά στην κοινωνική επικαιρότητα, αλλά έχει τις ρίζες του στο απώτερο παρελθόν, και σε αυτή την διαδρομή του χρόνου υπάρχουν κάποιοι σημαντικοί σταθμοί, με τελευταίο σταθμό την ψήφιση του Κώδικα Ψηφιακής Διακυβέρνησης, που θεσμοθέτησε το 2020 τον προσωπικό αριθμό του πολίτη.

Είναι αλήθεια ότι ζούμε σε μια πολύ παράξενη εποχή, σε μια εποχή πρωτοφανούς αποστασίας, μεγάλης πνευματικής σύγχυσης, εθνικής και κοινωνικής παρακμής, όπου οι αξίες και τα ιδανικά της πίστης, της ελευθερίας και της παράδοσης χλευάζονται και λοιδορούνται από τους ίδιους τους Έλληνες.

Την ίδια στιγμή η ραγδαία εξέλιξη της ψηφιακής τεχνολογίας έχει εισβάλει σε κάθε πεδίο της προσωπικής, οικονομικής και επαγγελματικής δραστηριότητας των πολιτών, ανατρέποντας εκ βάθρων κάθε γνωστή συνθήκη ζωής.

Η ψηφιοποίηση του ανθρωπίνου προσώπου, των ζώων, των κτηρίων, των νομισμάτων αλλάζουν δραματικά την φυσιογνωμία του κόσμου, επηρεάζοντας καθοριστικά τις σχέσεις μεταξύ κράτους-πολίτη.

Ο σημερινός άνθρωπος, απογυμνωμένος από κάθε πνευματική αρετή και αξία, έχει θεοποιήσει την αξία της Γνώσης, τα επιτεύγματα της Επιστήμης, τις εφαρμογές της Πληροφορικής, έχοντας παραδοθεί ολοκληρωτικά στο καταναλωτικό πνεύμα του ευδαιμονισμού και της ευμάρειας.

Σήμερα, οι άνθρωποι φαίνεται να έχουν χάσει την εσωτερική φωνή της συνειδήσεώς τους, αδυνατώντας να διακρίνουν το καλό από το κακό, το γλυκό από το πικρό, το όμορφο από το άσχημο, ενώ την ίδια στιγμή καταφεύγουν σε ένα ατέρμονο σκρολάρισμα του κινητού τηλεφώνου, που αποδιοργανώνει την σκέψη τους και τους ωθεί στην αδιαφορία και στην κοινωνική παθητικότητα.

Παράλληλα, οι πολίτες, παραμένοντας προσκολλημένοι στις τηλεοράσεις τους, γίνονται εύκολα θύματα της τηλεοπτικής χειραγώγησης των διαπλεκόμενων Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης, τα οποία όχι μόνο παραπλανούν τους πολίτες, αλλά και τους εκπαιδεύουν να είναι υπάκουοι στο εκάστοτε αφήγημα της απάνθρωπης Νεοταξίτικης Εξουσίας.

Αν κλείσουμε τα μάτια, κάνοντας ένα χρονικό άλμα στο μέλλον και βρεθούμε στο όχι πολύ μακρινό 2030, και κοιτάξουμε προς τα πίσω στον χρόνο, θα διαπιστώσουμε ότι το παγκόσμιο γεγονός που προκάλεσε κοσμογονικές αλλαγές, φέροντας κυριολεκτικά τα πάνω κάτω στην ζωή των ανθρώπων, ήταν η πανδημία του κορωνοϊού.

Κατά την διάρκεια της πανδημίας, οι πολίτες αναγκάστηκαν να μεταφέρουν την ζωή τους από τον πραγματικό χώρο στο διαδικτυακό εικονικό περιβάλλον, αξιοποιώντας τα ψηφιακά εργαλεία πληρωμών και συναλλαγών.

Ο τρόπος διαχείρισης της πανδημίας ήταν αυτός που έθεσε τα θεμέλια για την δημιουργία μιας ψηφιακής κουλτούρας, εξοικειώνοντας τους πολίτες με το ηλεκτρονικό εμπόριο και με την διαδικασία των ψηφιακών χρηματοοικονομικών συναλλαγών.

Δηλαδή, η πανδημία του κορωνοϊού ήταν ο καταλυτικός παράγοντας που συνετέλεσε στην ραγδαία μετάβαση της ανθρωπότητας στην ψηφιακή εποχή.

Η ψηφιοποίηση της ζωής των πολιτών ήταν η εικονική απάντηση της Πολιτείας σε μια εικονική κρίση της δημόσιας υγείας, που επιβλήθηκε στην ανθρωπότητα με όρους ιατρικής παραπλάνησης και τηλεοπτικής χειραγώγησης.

Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι η πανδημία ήταν το κρίσιμο μέγεθος που μετασχημάτισε την κοινωνία σε ψηφιακή.

Από την κοινωνία της υγειονομικής επιτήρησης περάσαμε στην κοινωνία της ψηφιακής επιτήρησης, ενώ σήμερα μας καλεί το κράτος να συναινέσουμε στον σχηματισμό του Προσωπικού Αριθμού της ψηφιακής μας φυλακής.

Στην παρούσα χρονική συγκυρία, οι διεφθαρμένες κυβερνήσεις της Δύσης εργάζονται αδιάκοπα με σκοπό την υλοποίηση του «εωσφορικού πρότζεκτ», που φέρει την τριπλή κωδική ονομασία:

Παγκόσμια Κυβέρνηση, Ψηφιακή Επιτήρηση, Έλεγχος του Ανθρώπου.

Οι κυβερνήσεις των κρατών, γνωρίζοντας άριστα την προπαγανδιστική τέχνη της παραπλάνησης και εξαπάτησης των ανθρώπων, προσφέρουν στον βρεφοποιημένο πολίτη του 21ου αιώνα το δόλωμα της ταχύτητας, της ασφάλειας και της ευκολίας, με σκοπό να υφαρπάξουν την Ελευθερία του και να ποδοπατήσουν την Αξιοπρέπειά του.

Ήδη, πριν λίγες ημέρες δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ το Προεδρικό διάταγμα που καθορίζει τις προϋποθέσεις, τις τεχνικές λεπτομέρειες και την διαδικασία ηλεκτρονικής έκδοσης και χορήγησης του προσωπικού αριθμού του πολίτη.

Η καθιέρωση του Προσωπικού Αριθμού εμφανίζεται από τους κυβερνητικούς αξιωματούχους ως «το μαγικό ραβδί» που θα μας απαλλάξει από τις χρόνιες παθογένειες, τις στρεβλώσεις και την δυσλειτουργία του δημόσιου τομέα, ενώ την ίδια στιγμή θα συμβάλλει στην καλύτερη, ταχύτερη και αποτελεσματικότερη εξυπηρέτηση του πολίτη από το Κράτος.

Βέβαια, ο κάθε αφυπνισμένος πολίτης ευχερώς αντιλαμβάνεται ότι αυτό είναι το «έξυπνα» δομημένο επικοινωνιακό αφήγημα της Κυβέρνησης, που επιδιώκει να σύρει τους Έλληνες πολίτες εν είδει άβουλου και σιωπηλού κοπαδιού στο αόρατο μαντρί της ψηφιακής τους φυλακής.

Κατ’ αρχήν, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι:

ο Προσωπικός Αριθμός του πολίτη δεν είναι ένας προδήλως χρηστικός αριθμός, όπως θα ισχυριστεί υποκριτικά η κυβέρνηση, αλλά αποτελεί την αιχμή του δόρατος του ψηφιακού μετασχηματισμού του κράτους, της οικονομίας, εν τέλει της ίδιας της κοινωνίας.

Επομένως, συνιστά το πρώτο και αποφασιστικό βήμα στην κατεύθυνση της συγκρότησης της απαιτούμενης θεσμικής βάσης επί της οποίας θα οικοδομηθεί το τερατώδες και ελεγκτικό Παγκόσμιο Ψηφιακό Κράτος της Νέας Εποχής.

Είναι απαραίτητο οι πολίτες να γνωρίζουν ότι οι νεοταξίτικες κυβερνήσεις επιδιώκουν να εφοδιάσουν κάθε άνθρωπο πάνω στον πλανήτη με την ψηφιακή ταυτότητα, στην οποία θα έχουν καταχωριστεί στο τσιπάκι της ταυτότητας, τα βιομετρικά αναγνωριστικά του στοιχεία με τον Προσωπικό αριθμό.

Στόχος τους είναι να μετατρέψουν το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας σε μία άβουλη και καθοδηγούμενη μάζα ρομποτοποιημένων, επιτηρούμενων και αριθμοποιημένων σκλάβων.

Οι πολίτες οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι ο επιταχυνόμενος ψηφιακός μετασχηματισμός δεν θα οδηγήσει σε μια κοινωνία «αγγελικά πλασμένη», αλλά σε μια κοινωνία πνιγηρής συμμόρφωσης και ομοιομορφίας που θα συνθλίψει την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας και την ψυχική υγεία των πολιτών.

Επιπλέον, το σύστημα της προσωπικής ψηφιοποίησης απειλεί να εκμηδενίσει την αξία του ανθρωπίνου προσώπου.

Όπως ο άνθρωπος αριθμεί τα πράγματα, τα αντικείμενα και τα ταξινομεί μέσα στον χώρο, έρχεται η πολιτική εξουσία να αριθμοποιήσει τον άνθρωπο, αποδίδοντάς του ένα μοναδικό δωδεκαψήφιο προσωπικό αριθμό.

Όμως ο άνθρωπος δεν είναι πράγμα, είναι ψυχοσωματική οντότητα.

Προσέξτε σε αυτό το σημείο την αποθέωση του ανάποδου κόσμου:

Η δαιμονική Ν.Τ.Π. έρχεται και αποδίδει στο ανθρωποειδές ρομπότ όνομα και το αποκαλεί «ΣΟΦΙΑ», ενώ στον άνθρωπο, που διαθέτει όνομα, διαγράφει το όνομά του και του αποδίδει αριθμό.

Και αυτό γίνεται, προκειμένου να υλοποιηθεί ένας διπλός στόχος:

Ο 1ος στόχος είναι να ξεχάσει ο άνθρωπος ότι έχει βαπτιστικό όνομα και ψυχή, και έτσι να υποβιβαστεί από έμψυχο ον σε αριθμοποιημένο πράγμα, δηλ. σε αντικείμενο.

Και ο 2ος στόχος είναι ακόμη πιο ύπουλος και μοχθηρός από τον πρώτο και υποδηλώνει την μελλοντική κυριαρχία των νοήμονων μηχανών επάνω στον άνθρωπο.

Στο μέλλον οι μηχανές τεχνητής νοημοσύνης θα έχουν όνομα, ενώ οι άνθρωποι θα έχουν αριθμό.

Από το 1986 η Ελληνική Πολιτεία πασχίζει με αμείωτη ένταση να επιβάλει ένα νέο εθνικό σύστημα ηλεκτρονικής/ψηφιακής ταυτοποίησης. Χρησιμοποιεί ως δόλωμα την αποφυγή της ταλαιπωρίας των πολιτών στις συναλλαγές τους με το δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα.

Στην πραγματικότητα όμως, το κράτος επιχειρεί να υλοποιήσει την βαθύτερη σκοτεινή επιδίωξή του, που είναι ο έλεγχος και η χειραγώγηση των ανθρώπων.

Αυτό επιτυγχάνεται μέσω ενός συγκεντρωτικού συστήματος συλλογής, καταχώρισης, αποθήκευσης και επεξεργασίας των προσωπικών τους δεδομένων.

Ήδη από το 2020 έχει θεσπιστεί στον Κώδικα Ψηφιακής Διακυβέρνησης (άρθρο 11 του Ν. 4727/2020) ο Προσωπικός αριθμός (Π.Α.) του Πολίτη ως αριθμός υποχρεωτικής επαλήθευσης της ταυτότητας των φυσικών προσώπων στις συναλλαγές τους με τους φορείς του δημόσιου τομέα. Ο Π.Α. χορηγείται υποχρεωτικά σε κάθε φυσικό πρόσωπο που δικαιούται Αριθμό Φορολογικού Μητρώου (Α.Φ.Μ.) ή Αριθμό Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης (Α.Μ.Κ.Α.), σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία.

Ο Προσωπικός Αριθμός αποτελείται από δώδεκα (12) αλφαριθμητικά στοιχεία, εκ των οποίων τουλάχιστον τα εννέα (9) είναι αριθμητικά και χορηγείται μία φορά στο φυσικό πρόσωπο.

Η βάση για τον σχηματισμό του δωδεκαψήφιου προσωπικού αριθμού θα είναι ο αριθμός φορολογικού μητρώου συν τρία ψηφία, ως πρόθεμα, μπροστά από τον Α.Φ.Μ.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι σήμερα, η ηλεκτρονική χορήγηση του ΠΑ στους πολίτες θα υλοποιείται μέσω της ψηφιακής πλατφόρμας «myInfo.gov.gr», η οποία έχει ήδη ολοκληρωθεί από το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης.

Ο πολίτης, εισερχόμενος στην ψηφιακή πλατφόρμα θα ελέγχει αναλυτικά τα στοιχεία της προσωπικής του ταυτοποίησης, αν υπάρχουν δηλαδή ορθογραφικά λάθη ή κάποια εντελώς επουσιώδη σφάλματα ή κενά τα διορθώνει ή τα συμπληρώνει.

Ακολούθως, μετά την ορθή επιβεβαίωση των προσωπικών του στοιχείων, ο πολίτης θα καλείται από το σύστημα να σχηματίσει τον Προσωπικό του Αριθμό, επιλέγοντας –από τα κοινά γράμματα του ελληνικού και λατινικού αλφαβήτου και από τους αριθμούς– δύο από τα τρία αλφαριθμητικά στοιχεία, ενώ η ηλεκτρονική πλατφόρμα «my info» θα επιλέγει το τρίτο στοιχείο, τον αριθμό, δηλ. το «ψηφίο ελέγχου», το οποίο επιβεβαιώνει την ορθότητα του μοναδικού αριθμού.

Επομένως, ο πολίτης, συμμετέχοντας αυτοβούλως στην διαδικασία έκδοσης του προσωπικού μοναδικού αριθμού, ουσιαστικά παρέχει προς το κράτος την άυλη συναίνεσή του στην λήψη και αποδοχή του.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό οι πολίτες να κατανοήσουν, τουλάχιστον όσοι θέλουν να διαφυλάξουν την προστασία της ιδιωτικής τους ζωής και την ασφάλεια των προσωπικών τους δεδομένων, ότι μόλις ανακοινωθεί η έναρξη της διαδικασίας έκδοσης του Προσωπικού Αριθμού, οφείλουν να μποϋκοτάρουν την λειτουργία της ψηφιακής πλατφόρμας «my info», αρνούμενοι να μπουν στην λογική της επιβεβαίωσης των προσωπικών τους στοιχείων, στέλνοντας στην κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη ένα ηχηρό μήνυμα απόρριψης του προσωπικού αριθμού ψηφιακής επιτήρησης.

Αν οι Έλληνες πολίτες αρνηθούν μαζικά να εισέλθουν στην ψηφιακή πλατφόρμα «my info», το γεγονός αυτό θα αποτελέσει την πρώτη μεγάλη νίκη της κοινωνίας των πολιτών απέναντι στο Ψηφιακό Ολοκληρωτικό Κράτος, το οποίο επιχειρεί να εγκαθιδρύσει ο κ. Μητσοτάκης στην πατρίδα μας.

Ακολούθως, με το άρθρο 11Α του Κώδικα Ψηφιακής Διακυβέρνησης θεσπίζεται η υποχρεωτική αναγραφή του Προσωπικού Αριθμού στο δελτίο ψηφιακής ταυτότητας των Ελλήνων πολιτών και η αποθήκευσή του στο ενσωματωμένο ηλεκτρονικό μέσο αποθήκευσης (δηλαδή στο τσιπάκι) της ψηφιακής ταυτότητας, με σκοπό την παροχή υπηρεσιών ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και τη διευκόλυνση των συναλλαγών του Δημοσίου με τους πολίτες.

Επομένως, η πρόβλεψη του νόμου για την αποθήκευση του Προσωπικού Αριθμού στο ενσωματωμένο τσιπάκι του νέου δελτίου ταυτότητας συνιστά έγκλημα ψηφιακής καθοσιώσεως. Επειδή η νόμιμη ή παράνομη σάρωση του περιεχομένου του RFID τσιπ (ακόμη και εξ αποστάσεως) θα παρέχει την δυνατότητα σε οποιονδήποτε τρίτο να αποκτά αθέμιτη πρόσβαση στα δεδομένα και στις πληροφορίες που βρίσκονται αποθηκευμένες στον Π.Α. και αυτός με την σειρά του στο τσιπάκι της ψηφιακής ταυτότητας, με αποτέλεσμα η προσωπική ζωή των πολιτών να μεταβάλλεται σε όνειρο θερινής νυκτός.

Στον μοναδικό δωδεκαψήφιο Προσωπικό Αριθμό θα ενσωματώνεται και θα περικλείεται ολόκληρη η ζωή των ταλαίπωρων πολιτών.

Σε περίπτωση κλοπής ή απώλειας της νέας ψηφιακής ταυτότητας ή αθέμιτης πρόσβασης τρίτων στον Προσωπικό Αριθμό, η ιδιωτική ζωή του ανθρώπου θα έχει βάναυσα παραβιαστεί και κακοποιηθεί.

Θα υπάρξουν πολλοί καλοθελητές, που θα επιχειρήσουν να παρασύρουν τους πολίτες, πείθοντάς τους να λάβουν τον Προσωπικό Αριθμό, χρησιμοποιώντας το κάλπικο επιχείρημα, το οποίο συνοψίζεται στην άκρως πονηρή και παραπλανητική φράση «πάρε τον προσωπικό αριθμό, την ηλεκτρονική ταυτότητα μην πάρεις», στην πραγματικότητα όμως τους ωθούν στην καλοστημένη παγίδα του ηλεκτρονικού φακελώματος.

Οφείλουμε να επισημάνουμε στους πολίτες ότι με την καθιέρωση ενός ενιαίου κωδικού αριθμού, δηλαδή του Προσωπικού Αριθμού, επιτυγχάνεται η ενοποίηση και η διαλειτουργικότητα όλων των κρατικών μητρώων (φορολογικό, ασφαλιστικό, υγειονομικό, κ.λ.π.) και η ηλεκτρονική διασύνδεση μεταξύ όλων των αρχείων των δημοσίων υπηρεσιών και των προσωπικών δεδομένων των πολιτών.

Συνεπώς, κάθε κακόβουλη αρχή ή υπηρεσία αποκτά την τεχνική δυνατότητα να ελέγχει και να παρακολουθεί την ροή των πάσης φύσεως προσωπικών, επαγγελματικών, οικονομικών, τραπεζικών, ιατρικών και καταναλωτικών πληροφοριών και δεδομένων των πολιτών.

Έτσι όμως, διαμορφώνεται μια εφιαλτική συνθήκη ψηφιακού ελέγχου και παρακολούθησης των ανθρώπων, που οδηγεί αυτομάτως στο πλήρες και ολοκληρωτικό ηλεκτρονικό φακέλωμα των πολιτών, ενώ κάθε έννοια ιδιωτικότητας εξαφανίζεται.

Ο Προσωπικός Αριθμός θα αποτελέσει τον μοναδικό αριθμό, που θα χρησιμοποιεί ο κάθε πολίτης στην συντριπτική πλειονότητα, όχι μόνο των ηλεκτρονικών του συναλλαγών, αλλά και σε κάθε άλλη συναλλαγή του με φυσική παρουσία με τους φορείς του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα.

Κάθε φορά που ο πολίτης θα επισκέπτεται κάποια δημόσια υπηρεσία π.χ. Εφορία, ΕΦΚΑ, περιφέρειες ή δήμους, κτηματολόγιο, θα είναι υποχρεωμένος να αναφέρει μόνον τον Προσωπικό του Αριθμό και κανέναν άλλον, διαφορετικά θα αποκλείεται από την συναλλαγή, αποτελώντας πολίτη δεύτερης κατηγορίας.

Η έναρξη της διαδικασίας έκδοσης και χορήγησης του Π.Α. θα αντικαταστήσει προοδευτικά, διά της απορροφήσεως, όλους εκείνους τους αριθμούς που ταυτοποιούσαν μέχρι σήμερα τον πολίτη, δηλαδή τον Α.Φ.Μ., τον Α.Μ.Κ.Α., τον αριθμό της αστυνομικής ταυτότητας, αποτελώντας τον «αριθμό-κλειδί» για την ηλεκτρονική επικοινωνία και συναλλαγή των πολιτών με το Ψηφιακό Δημόσιο.

Οφείλουμε να επισημάνουμε με έμφαση ότι μετά την παρέλευση τρίμηνης προθεσμίας από την δημοσίευση του προεδρικού διατάγματος, και αν η προθεσμία δεν παραταθεί για ακόμη έξι μήνες, τότε η Γενική Γραμματεία Ψηφιακής Διακυβέρνησης έχει την δυνατότητα της αυτοματοποιημένης έκδοσης του Π.Α. χωρίς να μεσολαβήσει προηγούμενη ενέργεια του πολίτη, οπότε αυτό πρακτικά σημαίνει ότι κάθε Έλληνας θα διαθέτει Προσωπικό Αριθμό, είτε το θέλει, είτε όχι.

Συνεπώς, μετά την πάροδο της νόμιμης προθεσμίας, η καθ’ οιονδήποτε τρόπο εκ μέρους των πολιτών χρήση και αξιοποίηση των απορροφηθέντων (και σιωπηρώς καταργηθέντων) προηγούμενων αριθμών ταυτοποίησης (Α.Φ.Μ., Α.Μ.Κ.Α., ΑΔΤ, Αριθμός Δημοτολογίου) θα ισοδυναμεί με την έμμεση λήψη, χρήση και αποδοχή του Προσωπικού Αριθμού.

Διότι είναι πολύ πιθανό, κάθε έγγραφο, είτε στην υλική, είτε στην ψηφιακή του μορφή, να αναφέρει ή να παραπέμπει στον μοναδικό δωδεκαψήφιο προσωπικό αριθμό.

Ο Π.Α. θα έχει ευρύτατη χρήση, καθώς θα απαιτείται η πληκτρολόγησή του και η εν γένει αξιοποίησή του σε κάθε ηλεκτρονική πλατφόρμα του Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (π.χ. για την λήψη κοινωνικών επιδομάτων, όπως π.χ. των επιδομάτων μητρότητας, ανεργίας, ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, ανηλίκου τέκνου).

Επίσης, κρίνεται πολύ πιθανό ότι και οι τράπεζες θα θέσουν ως αναγκαία προϋπόθεση για την καταβολή των μισθών και των συντάξεων στους πολίτες την προηγούμενη επικαιροποίηση των οικονομικών τους στοιχείων, απαιτώντας την γνωστοποίηση του Προσωπικού Αριθμού.

Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι οφείλουν να κατανοήσουν ότι, κατά την μετάβαση της κοινωνίας στο «Θαυμαστό Ψηφιακό Κόσμο» της Νέας αντίχριστης Εποχής, το δημόσιο δεν θα αναγνωρίζει πλέον ανθρώπινα πρόσωπα, αλλά αποκλειστικά και μόνο αριθμούς.

Ο πολίτης, προκειμένου να έχει πρόσβαση σε κάθε υπηρεσία της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, θα ταυτοποιείται υποχρεωτικά και αναγκαστικά, μέσω του προσωπικού και μοναδικού του αριθμού.

Αδιάψευστος μάρτυς είναι τα χείλη του Υπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης Δημήτρη Παπαστεργίου, ο οποίος, μιλώντας πέρυσι στις αρχές Ιουλίου στο Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ είχε δηλώσει επί λέξει τα ακόλουθα:

«Ο πολίτης θα πρέπει να ξέρει και να χρησιμοποιεί μόνο τον προσωπικό του αριθμό».

Συνεπώς, ο Προσωπικός Αριθμός θα επέχει στην πραγματικότητα θέση ανεξίτηλου «αριθμού-χαράγματος», αφού θα ακολουθεί τον άνθρωπο, από το πρώτο λεπτό της γεννήσεώς του μέχρι το τελευταίο, ενώ θα απενεργοποιείται μόνο με τον θάνατο ή την κήρυξη σε αφάνεια του φυσικού προσώπου.

Όμως η διαφύλαξη της ιδιωτικής ζωής του πολίτη παραμένει θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, ενώ η έκδοση και η χρήση του Προσωπικού Αριθμού υπονομεύει το απόρρητο και εγείρει ζητήματα ασφάλειας της προσωπικής ζωής των ανθρώπων.

Ο ίδιος ο Υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης δήλωσε ότι, μόλις γεννιέται ένα παιδί, θα αποκτά τον Προσωπικό του Αριθμό, δηλαδή επιδιώκει το βρέφος να μην ορίζεται ως πλάσμα του Άγιου Τριαδικού Θεού, αλλά ως ψηφιακός κρατούμενος της δαιμονικής Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Όμως, ο Άνθρωπος είναι πλασμένος «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» του Θεού, ενώ η αριθμοποίησή του, τον υποβιβάζει σε απρόσωπο, άβουλο, ρομποτοποιημένο ον, που υποτάσσεται στην κοσμική δύναμη του «Θηρίου-Αριθμού».

Υπογραμμίζουμε ότι η υποχρεωτική και σκόπιμη ενσωμάτωση σε έναν Προσωπικό Μοναδικό Αριθμό όλων των επιμέρους αριθμών ταυτοποίησης, συνιστά ατράνταχτη απόδειξη για την είσοδο της Ανθρωπότητας στην προκεχωρημένη φάση των Εσχάτων και Αποκαλυπτικών Χρόνων.

Όποιος πολίτης αρνηθεί εκ λόγων θρησκευτικής ή κοινωνικής συνείδησης να εκδώσει τον Προσωπικό του Αριθμό και στο άμεσο μέλλον να παραλάβει την νέα ψηφιακή ταυτότητα βιομετρικών δεδομένων θα αποκλείεται αυτομάτως από κάθε συναλλαγή και δραστηριότητα, βιώνοντας έτσι στο πετσί του, τον οικονομικό και κοινωνικό αποκλεισμό.

Είμαστε υποχρεωμένοι να τονίσουμε ότι η αποδοχή και η χρήση του Προσωπικού Αριθμού δεν αφορά μόνο τις σχέσεις του πολίτη με το κράτος.

Η κυβέρνηση υποχρεώνει τους πολίτες να αποδεχθούν –επί ποινή οικονομικού, επαγγελματικού και κοινωνικού αποκλεισμού– το σύστημα της ψηφιακής ταυτοποίησης και των ηλεκτρονικών συναλλαγών, δεσμεύοντας υπέρμετρα την ελευθερία του ανθρώπου και εξουδετερώνοντας την αυτεξούσιό του.

Η απόφαση του πολίτη για την λήψη του Προσωπικού Αριθμού δεν θα αποτελεί προϊόν της ελεύθερης βούλησής του, αλλά επώδυνο αποτέλεσμα κοινωνικού εξαναγκασμού, ψυχολογικής βίας και τηλεοπτικής χειραγώγησης.

Συνεπώς, ο επηρεασμός και ο έλεγχος της βούλησης των πολιτών, και η έντεχνη καλλιέργεια του φόβου του κοινωνικού αποκλεισμού και της απομόνωσης συνιστούν πανούργα τεχνάσματα της κυβερνητικής εξουσίας, που επιχειρεί να υποτάξει τον άνθρωπο σε μια απρόσωπη και απάνθρωπη παγκοσμιοποιημένη Ψηφιακή Αρχή και να τον καταστήσει δέσμιο ενός ανελεύθερου, και εν τέλει αντίχριστου συγκεντρωτικού συστήματος διακυβέρνησης.

Συνεπώς, η λήψη και αποδοχή του Προσωπικού Αριθμού του πολίτη συνιστά σοβαρή πνευματική πτώση και προάγγελο του εωσφορικού σφραγίσματος.

………………………