Με πολύ αγάπη Από την ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ  στον ΕΛΛΗΝΑ ΣΤΕΡΓΙΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ!!!

Φύσα, αγέρα
του όρθιου λόγου….,
διώξε τη συννεφόσκονη
που άπλωσαν Σειρήνες….,
να ‘δει λαός τον ήλιο του….,
σκυλιά του παραλόγου….,
σκυλιά που κρύψατε το φως…..
μαζί με άγιες μνήμες….!

Παραλλαγή μεσαίωνα
κι ετούτος ο αιώνας….,
στης τούμπας το ανάποδο…..
Ζενίθ ‘βαφτίσαν το Ναδίρ….,
—- φύσα…., για να χαράξει….! —-
κι είν’ για φτηνούς, να, άνοιξη…..
και για ακριβούς χειμώνας….,
ψυχής, κορμιού….. αφαίμαξη
από τις κλίκες των βαμπίρ….,
στη σάπια ‘’Νέα Τάξη’’….!

Φύσα, αγέρα
του όρθιου λόγου….,
βουρ στα βαμπιροπρόβλητα
της Νύχτας τα μνημεία….,
του χάους τα φερέφωνα
είν’ του λαού προδρόμοι….,
προδρόμοι της πισωδρομιάς….,
στης Γης τα Σατανεία….!

Στη χώρα τη Σοδόμα….!

Αφήστε μας….. και φτύστε μας….,
αρχαίοι μας προγόνοι….,
σ’ αυτόν τον πανεκφυλισμό….,
ως λέτε πάνωθέ μας….,
ας ξεψυχάμε μόνοι….!

Αφήστε μας….. και φτύστε μας….,
χα…., τι «Μεγάλη Ιδέα»….,…..
Όνειρο τ’ όποιο βολεψιό….,
ως λέμε κάτωθέ σας….,
μεις έχουμε….. κι Ιδέα….!

Αφήστε μας….. και φτύστε μας….,
κι αν θέτε…., συγχωρέστε μας….,
γελάστε θέτε….. κλάψτε μας….,…..
καλά είναι κι έτσι…., πάψατε….,
στη χώρα τη Σοδόμα….,…..
μα….. κρίμα –σας…., ‘’παράλειψη’’….,
που, μόν’, για λίγους γράψατε,
και, κάτι….. για ‘’’Κονόμα’’….!

Πού ‘σαι, ωρέ Μεγαλέξανδρε….!

Βρε, πώς γίναμε αποικία
δίχως άποικους…., κι εδώ….,
πολυεθνικών κομπιούτερς,
τώρα, τηλεκατευθύνουν
τους ιθαγενείς…., αλιό….!

Πού ‘σαι, ωρέ Μεγαλέξανδρε….,
να ιδείς….. και να ‘’την κάνεις ψιτ’’….,
αναίμακτα που κάνουνε
τις νέες κατακτήσεις….,
πώς εξουδετερώνουνε
«τα έντομα»….. με ένα ‘’φλιτ’’…..
σε Νιόταξη ηλεκτρονίκ….!

Νέα Τάξη των Πραγμάτων….,
ω, το Θαύμα των θαυμάτων….,…..
στη μοντέρνα εποχή…..
των Διατάνων Κατοχή….!

Θυμήσου Σπάρτακους και δες….. το πώς αλλάζουν κι οι ζωές….!

Η ‘’Μοίρα’’ λες αναλλαχτή….,
απ’ το Θεό, τάχα, φτιαχτή….,…..
κι είν’ Βλαστημιά…., ποιος να σ’ το πει….!
Οι πλάνοι να ‘ναι στα ψηλά…..
κι οι πλανεμένοι χαμηλά….,
Νόμος σικέ –τους…., Καθεστώς….!
Όρθια κλέβουνε το φως….,
το είδες…., μα παράβλεψες…..
κι αιώνια, αχ, έμεινες σκυφτός….!

Πάσα — πάσα τη ζωή σκηνοθετούν
οι δήθεν θεοβλόγητοι….,
ως τους βολεί…., ζώντας να ζουν….!
Σου ‘παν….: «με λάσπη πλάστηκες…..»….,
‘’το ‘δεσες κόμπο…..’’…., πιάστηκες
στ’ ‘’«Άγιο»’’ –τους παραμύθι….,
‘’σου ‘δεσε το γλυκό πικρό…..’’….!
Μάλλον, σ’ αυτό βολεύτηκες….,
γι’ άλλον ‘’θεό’’ δεν έψαξες….,
πραμάτειας κουτορνίθι….!

Κουνήσου, μούμια, τρανταχτά….,
πώς να σε πάνε τα Πουλιά,
που ικετεύεις, στα ψηλά….!
Θυμήσου Σπάρτακους και δες…..
το πώς αλλάζουν κι οι ζωές….,
«συν Αθηνά»….. και….. «συν θνητώ»….!
Έτσι…., ακίνητο…., βουβό….,
σε βλέπουν…., σε λογιάζουνε
ανάξιο Ανάστασης νεκρό….!

‘’Finito la musica’’….!

Ανέβηκα στην Κορυφή
του Όλυμπου….. και είδα….,
τρεις Μοίρες, μόν’, καθόντουσαν
στο Βάθρο και νοιαζόντουσαν
τη μοίρα –τους…., που κλαίνε…!

Η Άτροπος στη σύνταξη…..
και η Κλωθώ ανάπηρη
να σπάει τον αργαλειό της….,
πλάι άνεργη κι η Λάχεσις,
αμέλλοντη, να κλαίει….,
να ‘’κατεβάζει τα ρολά’’
της Γης….. στο Σύμπαν…., τραλαλά….!

…..Πού είσαι, Δία, Αρχηγέ….,
τάχαμου Μοιραγέτη….,
ποια Μοίρα ‘’σ’ έχει φάει’’, βρε….,
πού ‘ν’, και, το φάντασμά σου….,…..
‘’αλιά –μας’’….. και αλιά –σου….!

Που δε μάθανε, ποτέ τους….!

Θύτες οι τετράποδοι….,
—- Καθεστώς ‘’Δημοκρατία’’….! —-
θύματα τα δίποδα….,
νόθο πίνουν το κρασί τους….,
τα μεθύσια τους γιατροί τους…..
κι ίσια τα ανάποδα….!

Καίσαρες και Δεσποτάδες
σιαμαίοι βαμπιράδες…..
κι η ψευτιά Βαγγέλιο τους….!
Όχλοι κι οι λαοί…., σκυμμένοι….,
δούλοι τους και προδομένοι
μέσα στο μπουντρούμι τους….,
που δε μάθανε, ποτέ τους,
πως δεν παίρνουν αγκαζέ τους
τα Πουλιά τους μπρούμυτους….!

Σούπερ οι επώνυμοι….,
—- καθεστώς στην ‘’Ιστορία’’….. —-
νούμερα τ’ ανώνυμα….,
ζουν πεθαίνοντας, αλί τους….,
μες σε φέρετρο η αρχή τους…..
κι άγονα τα γόνιμα….!

Έτσι, όμως, πετύχαιναν….!

Γέμιζαν του Δυνάστη –τους
το σώμα μαχαιριές….,
μα ‘κείνος, χα, δεν έπεφτε…..
και ίδιος…., όπως χτες….!

Ώσπου δε ‘βρίσκαν μέρος –του
αχτύπητο…., λαός….,
τη σκιά –του τη μαχαίρωναν….,
αυτοτραυματισμός….!

Έτσι, όμως, πετύχαιναν
τη ρίζα της ψυχής…..
κι ευθύς να πέφτει άρχισε,
ερείπιο, καταγής….!

Η Κατάρα της….. Αλαλουμίας….!

Σαλτιμπάγκοι…., με φανφάρες….,
‘’δέσανε το γάιδαρό τους’’….,
ίδιες φάρες οι αγέλες
έχουν, ‘’πάντα’’, στο σβερκιό τους….!

‘’Δίνει πάσα’’ ο Μπαμπάκας….,
να ‘χει ο γιος το αρχηγιλίκι….,…..
και ο Θειος του ανεψιού του….,
να ‘χει κι ο λαός ‘’μανίκι’’….!

Το συνήθισ’ ο καημένος….,
που ‘’το θέλει τ’ άντερό του’’….,
του αξίζει ‘’τέτοιος’’ να ‘ναι,
και, μέσα στο Όνειρό του….!

Και το λεν….. «Δημοκρατία»….,
μέσα κι έξω απ’ τα σχολεία….,…..
λεύτεροι μες στη σκλαβιά τους….,
σκλάβοι μες στη λευτεριά τους….!

Άντε….. και ‘’μύρισε βροχή’’….!

Κάποτε θα ‘ρθουν τα Πουλιά….,
να μας σηκώσουνε ψηλά….,
να διώξουν το χειμώνα μας….!
Κι αν ζουν στο περιθώριο τους….,
διωγμένα και φτυμένα –τους….,
προσμένουνε τις σάλπιγγες…..
να τα σαλπίσουν σάλπισμα….,
σωσμού να έρθουν πρόδρομοι…..
σε όρθιο αγώνα μας….!

Άνοιξη θα ‘ρθει και Γιορτή….,
για να χορέψουν κι οι λαοί
σ’ Ανάστασης γιορτάσι….!
Κι αν, τώρα, είν’ ‘’στα μπρούμυτα’’….,
‘’σκυφτά’’ μες στα ‘’μπουντρούμια’’ τους….,
βουβό τους στέλνουν μήνυμα…..
να ετοιμαστούνε….. ‘’ύπουλα’’….,…..
‘’τελειώνουν τα φεγγάρια –τους’’….,
‘’δεν έχει ο Ήλιος χάση’’….!

Άντε….. και ‘’μύρισε βροχή’’….,
άντε….. κι ο Ήλιος να φανεί έρχεται μέρα….,…..
αχ, αδερφώνουν οι λαοί….. και ‘’βάζουν βέρα’’….,…..
της ‘’νέας Τάξης των Πραγμάτων’’,
Θε μου, θα διώξουν τη ‘’χολέρα’’….!

Στα ξενικά τα καλντερίμια….. με Ερπετά ‘γίναν τακίμια….!

Στα ηλεκτροφόρα σύρματα
τον αετό σαν ρίχνουν….,
το ρεύμα κόβεται μεμιάς
κι η σκοτεινιά χαράζει…..
κι ο αετός…., πιο δυνατός….,
πετά….. και δε σφαδάζει….!

Λιόσια ανάμεσα και Κολονάκι
οι Γραικοπώλες μας εχάσαν τη μορφή τους…..
και στης Υποταγής το ‘’Θέατρο’’…., ‘’βαρβάτοι’’….,
παίζουν οικτροί τους Διγενείς….,
πουλώντας την ψυχής τους….,…..
στα ξενικά τα καλντερίμια…..
με Ερπετά ‘γίναν τακίμια….!

Στης ‘’Τέχνης’’ τα μπακάλικα
οι άσωτοι μας φτύνουν….,
για λίγα ντόλαρς ξεπουλούν,
και, τ’ ‘’άσπρα’’…., για τα ‘’μαύρα’’….,
κι όποιος θε να ‘ναι αετός…..
να παίζει θέν’ τη σαύρα….!

Πουλιά…., σφυρίξτε δυνατά….!

Μέσα μου….. φωνές –τους
με αποκοιμίζουν….,
με ακινητούν….,…..
Αρχοντοσειρήνες….,
με γλυκές απάτες….,
χίμαιρες, μου λέγουν,
όλες οι ‘’Ιθάκες’’….!

Μέσα μου….. ναρκώτρες
και υποταγμένοι….,
δούλοι ‘’του συρμού’’….,…..
μέτοικες ιδέες….,
απ’ τα παιδικάτα….,
άσπονδα μου ‘φτιάξαν
κόντρας συνδικάτα….,….!

Πουλιά…., σφυρίξτε δυνατά….,
στ’ αυτιά μου…., να ξυπνήσω….,…..
κοιμάμαι…., βλέπω όνειρα
πως έρχεστε…., μα…., αλιά μου….,
ποτέ…., δεν έρχεστε κι εδώ….,
‘’Σπάρτακοι’’ στη φωλιά μου….!

Αλλοτρίωση….!

Με εισαγωγής εικόνες
και φωνές ομιχλοφόρες…..
τις αισθήσεις σου πληγώνουν
κι ύπουλα σ’ αλλοτριώνουν….!

Τίνος είναι η ζωή σου
και σ’ ορίζει, όλο, χειμώνας….,…..
πνίγουν μέσα στην ψυχή σου
‘’τ’ Όνειρο της χελιδόνας’’….!

Αχ, λαέ μου…., αχ, λαέ μου….,
ξένη, πια, η ταυτότητά σου….,
πουλημένοι παζαρεύουν,
και, την εθνικότητά σου….!

Οι ‘’Εδέμ’’ μας καρτερούν….!

Ταχυδρόμος περιστέρι
απ’ τον Ήλιο έχει φέρει
‘’ραβασάκι’’ ‘’μυστικό’’….,
πως του Φεγγαριού τ’ ασκέρι
άλλο, πια, δεν υποφέρει,
και, το φως του το καυτό….!

Λιώνουν στις ψυχές –τους πάγοι….,
η βροχή δεν είν’ βροχή….,
πέφτουνε κι οι μαύροι μάγοι….,
το ‘ξεραν κι οι ‘’Σιωπηλοί’’….!

Άρπες οι σταυροί θα γίνουν….,
τα πικρά τα χρόνια σβήνουν….,
και, τ’ αηδόνια το λαλούν….,…..
βάλε στην καρδιά κουράγιο….,
άσπρο θα ‘βρουμε μουράγιο….,
οι ‘’Εδέμ’’ μας καρτερούν….!

Ελλάς — λίκνο νέου Κενού….!

Έψαχνες γι’ άστρα του Παντός
κι έχτιζες κάστρα του φωτός….,
χαρτογραφούσες σύμπαντα….,…..
το χρόνο οριοθετούσες….,
χάραζες σύνορα στο χάος….,….
κι απ’ το στεφάνωμα της Δόξας….,
να…., στο στεφάνωμα της Λόξας….,
άποδη δίχως δεκανίκια….!

Μες σε μυλόπετρες δαιμονισμένου χρόνου σφηνωμένη….,
εισάγεις μαύρο….. κι εξάγεις χίμαιρες….,…..
κι εκεί που άγγελλες ζωή κι ακμή….,
αγγέλλεις , τώρα, θάνατο και παρακμή….,
ως άγγελος, πια, πεπτωκώς….,
λίκνο παλιού πολιτισμού….,
Ελλάς — λίκνο νέου Κενού….!

Τώρα, στα χέρια σου κρατείς
σύνεργα αυτοκαταστροφής….,…..
λαός χωρίς οράματα….,…..
ό,τι λαμπρό….. το ‘χεις ‘’θαμμένο’’…..
κι ό,τι ‘’σκουπίδι’’ στη ‘’βιτρίνα’’….,…..
κι απ’ το στεφάνωμα της Δόξας…..
να…., στο στεφάνωμα της Λόξας….,
άποδη δίχως δεκανίκια….!

Δεν κάνουμε χατίρι….!

Κι αν μας χτυπούνε, πια, κακοτυχιές….,
εμείς…., θα προχωράμε….,
κι αν καρτερούν κακοτοπιές….,
εμείς…., τις προσπερνάμε….!

Σε πείσμα των Κακών….. θα πολεμάμε….,…..
σ’ αυτόν τον πόλεμο…., που βάφτισαν ζωή….,
τι νίκη κι ήττα ‘’πάει να πει’’….,…..
αρκεί που αγωνιζόμαστε….. και δεν τα παρατάμε….!

Κι αν κάτθρωποι απολέμητους μας θέν’….,
δεν κάνουμε χατίρι….,
άνθρωποι μεις…., για την τιμή….,
‘’βαράμε χαρακίρι’’….!

Τα Πουλιά δε χωρούν στα αρχεία….!

Πάντα, αλαργεύουμε εμείς….,
άφραχτα καραβάνια της φυγής
κι ανέκβολα ποτάμια….,
έξω από σκλαβοπάζαρα
και χωνευτήρια θάλασσες….,
μέσα στο έξω –τους εμείς
και σε δρομάκια ασύνορα….!

Γνήσιοι τσιγγάνοι…., λεύτεροι….,
πουλιά αποδημητικά….,
που ‘χουμε αλλιώτικη καρδιά….,
στης Λευτεριάς το σχήμα….,
καθώς μετράμε τον καιρό
με το ρολόι της καρδιάς….,
που δεν ανοίγει στ’ Όνειρο
της καταδίκης μνήμα….!

Σαν θε να χτίσουμε φωλιά….,
το νοίκι της Υποταγής
αρνούμαστε….. και πάμε….,
ως να γενούν πατρίδα μια
όλες οι χώρες, αχ, της Γης….!

Της λευτερώτρας Λευτεριάς
κλέβουμε τ’ άγια όνειρα….,
στην ασυμβιβασιά μας….,
σαν του Θεούλη τους »τρελούς»
με τα γερά τα ένστικτα….,…..
γι’ αυτό πετάμε κι άφτεροι….,
και, στην ακινησιά μας….!

Κι αν, έστω, τ’ Όνειρο πονά….,
πονά, όμως, λιγότερο
απ’ την πραγματικότητα
αυτών που ζουν προκάτ ζωή
κι έχουν, και, θάνατο προκάτ….:
μοντέρνα δουλικότητα….!

»Ιθάκη» είν’ το ταξίδι –μας….,
το Όνειρο που γίνεται
αλήθεια στις παράγκες….,
μποέμ εμείς που φτύσαμε
τις ψεύτικες ανάγκες….!

Φεύγουμε….,
πανταχού προκάτ ληξιαρχεία….,
»ψάχνουμε»….,
τα Πουλιά δε χωρούν στα αρχεία….!

…..Πάντα, αλαργεύουμε εμείς….,
γιατί το ξέρουμε αμασκέ….:
λάκκος στην »ορθογραφία» και…..
πρόβατα κοπαδιαστά….,
ε, λύκοι σαρκοφάγοι….,…..
πρόβατα ακοπάδιαστα….,
ε, λύκοι φυτοφάγοι….!…..

Από Κίρκη…..σ’ άλλη Κίρκη…..!

Πρώτα υπό Εξουσίες….,ώς κι αντεξουσιαστής….,
κι ύστερα η Εξουσία….,Κίρκη του λαού να ’δεις….!

Με κέρασμα μαστούρα…..πολίτες του χαϊβάνια….,
κατάντησαν γουρούνια….,σε βούρκο παίρναν μπάνια….!…..

Τη βούλιαξαν στο βούρκο….,σ’ Ιθάκη πήγαν μείναν….,
την κοίταξαν στα μάτια…..κι ανθρώποι ξαναγίναν….!

΄Ασπρου μεταμορφώσεις….,μαύρο ασπροντυμένο….,
Ιθάκη τώρα Κίρκη σ’ όχλο ξεγελασμένο….!…..

Βούλιαξαν και την Ιθάκη μες στη θάλασσα μεμιά….,
Θαύμα έγινε…..που γίναν,αχ,αμφίβια….,αλλά…..!

Λίγοι μόν’ με βλέπουν….!

Είμ’ ο «Προμηθέας»…..»φάρσας» μιας μοιραίας….,
«μάλλον,από σπόντα.…,ξένη επιλογή»….,…..
και….,δε θα το μάθεις…..όσο ζεις….,να μάθεις….!

Βράχος και σταυρός μου μαύρης Γης το τέλμα….,
και δεν έχω τέρμα,σώμα που ’χω αιθέριο….,
λίγοι μόν’ με βλέπουν….,βλέποντας που βλέπουν….!

Χρόνια και αιώνες…..»κλέβω» φως…..και δίνω….,…..
σκότη δεν αφήνω της γεωνυχτιάς….,
γιος εγώ της Μέρας της Συμπαντοσφαίρας….!

Σαν θα βρεθείς….!

Σαν θα βρεθείς ανάμεσα
στις συμπληγάδες πέτρες…..
και οι Σειρήνες, μαγικά,
θα σ’ ομιλούν για ζωή….,
μην τις μιλήσεις άσκεφτα….,
μόνο, για «κυπαρίσσια»
ξέρουν να ομιλούνε….!

Κλείσε τ’ αυτιά σου…., σταθερά…..
και στη ζωή σου γίνε, συ, μια φορά, έστω, ‘’Οδυσσέας’’….,
η Ιθάκη σε προσμένει….!

Πάλαιψε με τα κύματα,
που αφρίζουν να σε πνίξουν….,
των καμινάδων τον καπνό,
απέναντι στα μάτια σου….,
θα ιδείς να χαιρετίζει σε….!

Κι αν στον αφρό τους πνίγεσαι…..
και δεν μπορείς…., αδύναμος….,
να τ’ αντιμετωπίσεις….,
πάλι, μην τις μιλήσεις….,…..
κι η ήττα θά ’ναι πιο υποφερτή….,
αν έρθει…., έστω, αν….!
Κάλλιο να έχεις ήττα….. παρά συμβιβασμό μ’ αυτές….!

Μα, πάλι, σκέψου την….,
μη σταματάς να σκέφτεσαι πως η Ιθάκη σε προσμένει….!

Κουράγιο απ’ τους συντρόφους σου, για να παλαίψεις, πάρε…..
κι από Σειρήνες και Συμπληγάδες
φύγε μακριά….,
μην έρθει ο θάνατός σου….,
δες…., που φέρνει η αδράνεια
μαζί με το τραγούδι -τους
το δελεαστικό….,….!

Σαν «σου την πέσαν τα φακίρια»….!

….. Σου σταματήσανε το χρόνο….. και σ’ άρχισαν απ’ το Μηδέν….,
βασίλισσα βασιλεμένη και καταξεπεσμένη ευγενή….,
σαν «σου την πέσαν» τα φακίρια….. με τρικς και «θαύματα» προκάτ….!

Κι ασφυκτιάς, πια, μες στην μπόχα…., που σου ’μεινε, μόνον, η φίρμα….,
νά ’χεις ’την, χα, στου «Πνεύματος» τα διεθνή χρηματιστήρια…..
και τα «Κεφάλαιά’’ –σου νόθα….!

….. Εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια…., κρυπτοδιατάνοι, μυημένοι….,
αντίθεοι με μάσκα θεία…., έξωθεν κι έσωθεν «μασόνια»….,
σου χτίζουν δόλια τα «μαντεία», μνήματα τ’ «άγνωστου Θεού»….!
Κι άψαχτη μένεις στη μαστούρα….. κι άπραχτη στη φερτή φθορά –σου….,
Ελλάδα μες στα μαύρα χιόνια….,
με ‘’θεομπαίχτρα’’, λαομπαίχτρα,….. την του ‘’«γνωστού θεού»’’ πηγή….,
που…., αντάμα με το «λάλον ύδωρ»…., βγάζει, και, ‘’θεοκτόνα’’ ούρα….!

….. Κάποτε συ οριοθετούσες ακρόρια Γνώσης με πρωτιά….,
του Πνεύματος γειτόνια που ’χες τα προπερισυμπάντεια εσύ….,
που, πια, δε βρίσκεις γαλαξίες…., μες σε ορίζοντα στενό….,….!
Κι από το φως….. μες στο ημίφως…., στο σούρουπο κι η χαραυγή σου….,
που ’χεις στερνά κατάρατα…., συ με «αρχή» ευλογημένη….,…..
τέως ακμή….. και νυν «λυκόφως»….!…..

Στέργιος ΑΛέξανδρος