ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

θα αρχίσω με μια εισαγωγή σε σχέση με το θέμα:

Οι επιστήμονες έκαναν διαχρονικά ένα εγκληματικό λάθος, παρέδωσαν ανεξέλεγκτα σε λάθος χέρια την μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο, την επιστήμη στην κρατική και θρησκευτική εξουσία,!
Το κύριο πρόβλημα των τελευταίων αιώνων είναι η αντικατάσταση ή υποκατάσταση της Πολιτικής από την ιδεολογία και η κάλυψη της αλήθεια με τις δογματικές θρησκείες.
Η ιστορική ευθύνη του μέχρι σήμερα από την επιστήμη είναι μεγάλη, η ευθύνη της υπάρξεις του μέλλοντος από την επιστήμη είναι καθοριστική, αν οι επιστήμονες το συνειδητοποιήσουν το μέγα ιστορικό τους λάθος και το διορθώσουν. Διαφορετικά με τις υπάρχουσες συνθήκες, αμφιβάλω αν θα έχει για πολύ ακόμα ζωή αυτός ο πλανήτης.

Επιστήμονας χαρακτηρίζεται κάποιος που ειδικεύεται σε έναν ή περισσότερους τομείς της επιστήμης και ο οποίος χρησιμοποιεί την επιστημονική μέθοδο προκειμένου να διεξάγει ερευνητική εργασία (θεωρητική ή εφαρμοσμένη).
Μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα περίπου, ο όρος που χρησιμοποιούνταν συνήθως για να δηλώσει τον επιστήμονα ήταν “φυσικός φιλόσοφος”, καθώς η επιστήμη θεωρούνταν κλάδος της φιλοσοφίας.
Ο όρος επιστήμη με την ευρεία έννοια αρχικά δήλωνε το οργανωμένο σώμα της εξακριβωμένης και τεκμηριωμένης γνώσης και έτσι έπρεπε να μείνει.
Ο πρώτος αυτός ορισμός διατυπώνεται στο έργο Θεαίτητος του Πλάτωνα όπου ένας από τους συνομιλητές αναφέρει ότι «έστιν ουν επιστήμη δόξα αληθής μετά λόγου», δηλαδή η επιστήμη αποτελεί βεβαιωμένη με λογικά επιχειρήματα τη γνώση και στην πρακτική της εφαρμογή δείχνει την απόλυτη αλήθεια χωρίς ιδεολογικούς πολιτικούς και δογματικούς θρησκευτικούς.
Πολλές από τις ανθρώπινες προκαταλήψεις γύρω από τον τρόπο που λειτουργεί το σύμπαν έχουν αμφισβητηθεί κατά καιρούς από τις νέες επιστημονικές ανακαλύψεις, που δεν είναι νέες, αλλά για να τις καπηλευτούν πρέπει να αλλάξουν ιδιοκτήτη, κρύβοντας τους αληθινούς επιστήμονες, που κατείχαν, αυτό που λένε νέες επιστήμες, τους αρχαίους έλληνες!
Στη σύγχρονη εποχή, ο όρος είναι πιο περιορισμένος και δηλώνει το σύστημα απόκτησης γνώσης με βάση την επιστημονική μεθοδολογία που βασίζεται στην επιστημονική έρευνα, καθώς και στην οργάνωση και ταξινόμηση της αποκτώμενης με αυτόν τον τρόπο γνώσης. Διακρίνουμε συνεπώς διαφορετικούς επιστημονικούς τομείς που εντάσσονται συνήθως σε τέσσερις μεγάλες ομάδες, τις θετικές επιστήμες, τις εφαρμοσμένες επιστήμες, τις ανθρωπιστικές επιστήμες και τις κοινωνικές επιστήμες.
Θετικές και φυσικές επιστήμες: ασχολούνται με τη μελέτη των φυσικών φαινομένων και των τυπικών συστημάτων με βάση την παρατήρηση, το πείραμα και τη λογική. Αυτό το κομμάτι έπρεπε να πρωτοστατεί αφού μπορεί να αποδείξει την αλήθεια στο πολιτικό γίνεστε, απομονώνοντας την θρησκεία από την εξουσία και τις αποφάσεις που διαμορφώνουν τον κοινωνικό ιστό σε μια αληθινή δημοκρατία.
Κοινωνικές επιστήμες: ασχολούνται με τη μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς και της ανθρώπινης κοινωνίας, στη βάση της παρατήρησης και της λογικής.
Ανθρωπιστικές επιστήμες: ασχολούνται με τη διερεύνηση της ανθρώπινης κατάστασης μέσω της λογικής και της τέχνης.
Εφαρμοσμένες επιστήμες: ασχολούνται με την πρακτική επίλυση προβλημάτων μέσω συστηματικών μεθοδολογιών και την επιστημονική θεμελίωση των μεθόδων αυτών (συνήθως αποτελούν εφαρμογή κάποιων θετικών επιστημών, αλλά μπορεί να έχουν και επιρροές από τις κοινωνικές επιστήμες).
Η ταξινόμηση αυτή είναι μόνο συμβατική, ενώ δεν είναι σπάνιο ένα επιστημονικό πεδίο να συνθέτει στοιχεία από διαφορετικούς κλάδους.

Η επιστημονική διαδικασία είναι η συστηματική έρευνα της νέας γνώσης σε ένα σύστημα. Αυτή η συστηματική έρευνα είναι γενικώς η επιστημονική μέθοδος και το σύστημα γενικώς είναι η φύση.
Επιστήμη επίσης είναι η επιστημονική γνώση που έχει συστηματικά αποκτηθεί μέσω της επιστημονικής διαδικασίας. Μερικά από τα ευρήματα της επιστήμης μπορεί να είναι εντελώς αντίθετα προς την ανθρώπινη διαίσθηση. Αυτό το σημείο εκμεταλλεύτηκε η θρησκεία με δογματικό τρόπο να διαβάλει και να θέση δογματικά σημεία της επιστήμης ως θεϊκά αποτελέσματα. Φυσικά η επιστήμη και οι επιστήμονες, γνώστες της αλήθειας δεν έπρεπε να επιτρέψουν στις δογματικές θρησκείες να χρησιμοποιήσουν την επιστήμη για τις βρόμικες βλέψεις τους. Για αυτό πιστεύω απόλυτα ότι επιστήμονες φέρουν την μεγαλύτερη ευθύνη για την σημερινή σήψη της ανθρωπότητας.

Ενώ οι περιγραφές των εμπειρικών ερευνών για το φυσικό κόσμο υπάρχουν από την κλασσική αρχαιότητα, παραδείγματος χάριν, από τον Αριστοτέλη, ή πρόβλεψη της έκλειψης ηλίου του έτους 585 από τον Θαλή, ή με τις ιδιότητες των χημικών δεσμών. Οι βασικές ιδέες όμως του στοιχείου και της ένωσης διατυπώθηκαν για πρώτη φορά από τους Έλληνες φιλοσόφους κατά την περίοδο 500-300 π.Χ. (Ως ο αρχαιότερος ‘Ελληνας αλχημιστής αναφέρεται ο Ερμής ο Τρισμέγιστος)
Οι ιδέες των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, έγιναν ο πρόδρομος πολλών σημερινών εννοιών των φυσικών επιστημών. Μάλιστα, η εξήγηση που έδωσε ο Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης (384 – 322 π.Χ.) για τον φυσικό κόσμο, αποτέλεσε μια αυθεντία που αναγνωριζόταν για πάνω από δυο χιλιάδες χρόνια. Το 8ο αιώνα μ.Χ. ο αστρονόμος, φιλόσοφος και επιστήμονας JābiribnHayyān (Τζαμπίρ ιμπίν Χαϋάν) ήταν ένας από τους πρώτους που χρησιμοποίησαν επιστημονικές μεθόδους για να μελετήσουν υλικά.Είναι γνωστός με το λατινικό όνομα Geber και θεωρείται ο “πατέρας της χημείας”. (wikipedia)

Φυσικά δεν πρέπει να αγνοήσουμε το γεγονός ότι ο Τζαμπίρ μετέφρασε στα αραβικά τις θεωρίες του Αριστοτέλη, άρα το πιο πιθανό είναι, να οικειοποιήθηκε τα γραπτά του μεγάλου έλληνα φιλόσοφου.
Οι επιστημονικές μέθοδοι έχουν υιοθετηθεί από το Μεσαίωνα αφού αποσιώπησαν τους αληθινούς επιστήμονες αρχαίους έλληνες με την δήθεν σύγχρονη επιστήμη!
Η λεγόμενη αυγή της σύγχρονης επιστήμης επισημαίνεται γενικά πίσω στην πρόωρη σύγχρονη περίοδο κατά τη διάρκεια αυτό που είναι γνωστό ως επιστημονική επανάσταση του 16ου και 17ου αιώνα. Αυτή η περίοδος χαρακτηρίστηκε από έναν νέο τρόπο παρατήρησης του φυσικού κόσμου, από το συστηματικό πειραματισμό που στόχευσε στον καθορισμό των νόμων της φύσης αποφεύγοντας να ασχοληθεί με τις μεταφυσικές ανησυχίες όπως την Αριστοτελική θεωρία για την αιτιότητα.
Η γρήγορη συσσώρευση της γνώσης, που έχει χαρακτηρίσει την ανάπτυξη της επιστήμης από τον 17ο αιώνα, δεν είχε εμφανιστεί ποτέ πριν από εκείνη την περίοδο.
Μέγα ψέμα η Επιστημονικές γνώσεις προϋπήρχαν, εκλάπησαν από τους αρχικούς κατόχους αρχαίους έλληνες και με φρικιαστικό τρόπο, σφαγές, γενοκτονίες, καταστροφές στις πηγές της γνώσης και αφού τις βεβήλωσαν, τους άλλαξαν όνομα και με βρόμικο τρόπο άρχισαν να τις μοιράζουν σε δικούς τους ανθρώπους ως νέες ανακαλύψεις!
Το νέο είδος της κλεμμένης επιστημονικής δραστηριότητας προέκυψε μόνο σε μερικές χώρες της δυτικής Ευρώπης, και περιορίστηκε σε εκείνη την μικρή περιοχή για περίπου διακόσια έτη, εκεί που υπήρξε ο μεσαίωνας, αυτοί είχαν κλέψει όλη την επιστήμη από τους αρχαίους έλληνες. Αυτή είναι δουλειά του δογματικού χριστιανισμού! Σφαγές, καταστροφές, για να αποτελειώσει την δουλειά που είχε αρχίσει πριν 2.οοο χρόνια, για να μην φαίνεται πουθενά η πηγή της επιστήμης και της γνώσης!
Από τον 19ο αιώνα η επιστημονική γνώση έχει αφομοιωθεί από τον υπόλοιπο κόσμο με λάθος τρόπο, αποσιωπώντας την δυναμικότητα της αλήθειας μέσα από την πρακτική και φυσική επιστήμη που είχαν τελειοποιήσει οι αρχαίοι Έλληνες και όχι από την δογματική θρησκεία και την δογματική ιδεολογία της πολιτικής. Για αυτό και το ανομολόγητο ολοκαύτωμα των Ελλήνων, τους άρεσαν οι επιστήμες των ελλήνων αλλά από από άλλη διεύθυνση, για αυτό έκαψαν αφού κράτησαν αυτά που ήθελαν να τους αλλάξουν πατρότητα, κληρονομικότητα, τα υπόλοιπα τα έκαψαν, γκρέμισαν, σκότωσαν και μέσα από μια δογματική θρησκεία, θρησκείες με δόλιο τρόπο και μεγάλες παγκόσμιες σφαγές, εμφάνισαν την αναγέννηση με ελεγχόμενη την επιστήμη και διχοτομημένη να μην μπορεί να είναι ποτέ δύναμη αποτροπής τον άνομων συμφερόντων τον δυο εξουσιών που διαμόρφωσαν, την ιδεολογική δογματική κρατική εξουσία και την θρησκευτική δογματική εξουσία!
Μια πήλινη πινακίδα της Μεσοποταμίας
Αυτή η σύγχρονη επιστήμη αναπτύχθηκε από μια παλαιότερη και ευρύτερη επιχείρηση. Η λέξη ” science” είναι από τα παλαιά γαλλικά, και συνέχεια από το λατινικό scientia που ήταν μια από διάφορες λέξεις για τη λέξη “γνώση” σε εκείνη την γλώσσα. Στα φιλοσοφικά πλαίσια,οι λέξεις “scientia” και ” science” χρησιμοποιήθηκαν για να μεταφράσουν την ελληνική λέξη επιστήμη, που είχε αποκτήσει έναν συγκεκριμένο καθορισμό στην ελληνική φιλοσοφία, ειδικά ο Αριστοτέλης, ως την είχε ορίσει ως τύπο αξιόπιστης γνώσης που ενισχύεται λογικά, και μπορεί να δημιουργήσει επικοινωνία και να διδαχθεί.

Από τον Μεσαίωνα ως τον Διαφωτισμό η επιστήμη ή αλλιώς scientia συνέχισε να χρησιμοποιείται με αυτή την ευρεία έννοια μέχρι το 20ό αιώνα. Ο όρος “Science” επομένως είχε το ίδιο ευρύ νόημα που είχε και η φιλοσοφία εκείνο τον καιρό. Σε άλλες γλώσσες που είχαν επιρροές από τη λατινική, συμπεριλαμβανομένων των γαλλικών, ισπανικών, πορτογαλικών, και ιταλικών, η λέξη που αντιστοιχεί στην επιστήμη είχε επίσης αυτήν την έννοια.
Πριν από τον 18ο αιώνα, ο προτιμώμενος όρος για τη μελέτη της φύσης μεταξύ των Άγγλων ομιλητών ήταν «φυσική φιλοσοφία», ενώ άλλες φιλοσοφικές επιστήμες (π.χ., λογική, μεταφυσική, επιστημολογία, η ηθική και η αισθητική) συνήθως αναφέρονται ως “ηθική φιλοσοφία». (Σήμερα, η “ηθική φιλοσοφία” είναι περισσότερο ή λιγότερο συνώνυμη με την “ηθική”.)
Η επιστήμη συνδέθηκε πιο έντονα με τη φυσική φιλοσοφία σε σχέση με άλλες επιστήμες σταδιακά με την ισχυρή προώθηση της σημασίας της πειραματικής επιστημονικής μεθόδου, από ανθρώπους όπως ο Φράνσις Μπέικον (Francis Bacon) . Με τον Μπέικον αρχίζει μια πιο ευρεία και ανοικτή κριτική της επιρροής του Αριστοτέλη που είχε δώσει έμφαση στη θεωρία και δεν αντιμετώπιζε τη συλλογή δεδομένων ως μέρος της ίδιας της επιστήμης.
Εδώ αρχίζει η μελετημένη δολιοφθορά της αρχαίας ελληνικής επιστήμης και επιστημόνων! Εφαρμόζουμε τις αρχαίες επιστήμες αλλά τους αλλάζουμε ορολογία και τις κάνουμε νέες σύγχρονες επιστήμες, από νέους επιστήμονες και όχι ότι επήραν έτοιμες επιστήμες και τις εφάρμοσαν!
Μια αντίθετη θέση έγινε κοινή: ότι αυτό που είναι κρίσιμο για την επιστήμη στις καλύτερες στιγμές της είναι η συστηματική συλλογή σαφών και χρήσιμων ακατέργαστων δεδομένων, κάτι που είναι ευκολότερο να κάνουμε σε ορισμένους τομείς από ότι σε άλλους.
Η λέξη «επιστήμη» στα αγγλικά πάντως ακόμη χρησιμοποιούνταν κατά τον 17ο αιώνα, αναφερόμενη στην αριστοτελική έννοια της γνώσης, η οποία ήταν αρκετά ασφαλής ώστε να χρησιμοποιηθεί ως μια συνταγή για το πώς ακριβώς να εκτελεστεί μια συγκεκριμένη εργασία.
Όσον αφορά στη μεταβατική χρήση του όρου «φυσική φιλοσοφία» κατά την περίοδο αυτή, ο φιλόσοφος Τζων Λοκ (John Locke) έγραψε το 1690 ότι «η φυσική φιλοσοφία δεν είναι ικανή να καθίσταται επιστήμη.” Ωστόσο, μπορεί να οφείλεται στο ότι ο Λοκ δεν χρησιμοποιούσε τη λέξη “επιστήμη” με τη σύγχρονη έννοια, αλλά προτείνοντας ότι η «φυσική φιλοσοφία» δεν μπορούσε να συναχθεί κατά τον ίδιο τρόπο όπως τα μαθηματικά και η λογική.
Ο ισχυρισμός του Λοκ παρότι, από τις αρχές του 19ου αιώνα η φυσική φιλοσοφία είχε αρχίσει να διαχωρίζεται από τη φιλοσοφία, διατήρησε συχνά μια πολύ ευρεία έννοια. Σε πολλές περιπτώσεις, η επιστήμη συνέχισε να σημαίνει αξιόπιστη γνώση πάνω σε οποιοδήποτε θέμα, με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα, με την ευρεία έννοια, με σύγχρονους όρους, όπως η πολιτική επιστήμη, και η πληροφορική.
Μετά τον μεσαίωνα αρχίζει συστηματικά η αλλοιώσει και εξαφάνιση της πηγής της γνώσης, με διάφορες παραπλανητικές ερμηνείες, αποσιωπώντας, ή αναφέροντας αποσπασματικά τους Έλληνες αρχαίους επιστήμονες!
Στην πιο συγκεκριμένη έννοιά της, ως φυσική φιλοσοφία συνδέθηκε με μια σειρά σαφώς καθορισμένων νόμων (ξεκινώντας με τους νόμους του Γαλιλαίου, τους νόμους του Κέπλερ, και τους νόμους του Νεύτωνα για την κίνηση), έγινε πιο δημοφιλής, να αναφερθώ στη φυσική φιλοσοφία, όπως οι φυσικές επιστήμες.
Εδώ βλέπουμε προκλητικά να κλέβουνε τα πάντα των αρχαίων επιστημόνων Πυθαγόρα, Αρχιμήδη, Θαλή, Ηράκλειτο, Ερμής ο Τρισμέγιστος, ΑΣΤΡΟΝΟΜΟΙ Αγλαονίκη η Θεπαλίς, Αγρίππας ο Βιθύνιος, ‘Αδραστος ο Αφροδισιεύς, Αέτιος ο Αντιοχεύς, Αισχύλος ο Αστρονόμος, Αλέξανδρος ο Πλευρώνιος, Αλκμαίων ο Κροτωνιάτης, Αναξαγόρας ο Κλαζομενεύς, Αναξίμανδρος ο Μιλήσιος, Αναξιμένης ο Μιλήσιος, Ανδρόνικος ο Κυρρήστης, Αντίπατρος ο Τύριος, Απολλώνιος ο Λαοδικείας, Απολλώνιος ο Μύνδιος, Απολλώνιος ο Περγαίος, Αρατος ο Σολεύς, Αρίσταρχος ο Σάμιος, Αριστείδης ο Σάμιος, Αριστόθηρος ο Αλεξανδρεύς, Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης, Αρίστυλλος ο Σάμιος, ‘Αρπαλος ο Σάμιος, Αρριανός ο Μετεωρολόγος, Αρχέλαος ο Αθηναίος, ‘Ατταλος ο Ρόδιος, Αυτόλυκος ο Πιταναίος, Αχιλλεύς Τάτιος, Βίων ο Αβδηρίτης, Βόηθος ο Σιδώνιος, Γέμινος ο Ρόδιος, Δαμάσκιος ο Δαμασκηνός, Δημόκριτος ο Αβδηρίτης, Δημόφιλος ο Αστρονόμος, Δικαίαρχος ο Μεσσήνιος, Διόδωρος ο Αλεξανδρεύς, Διονύσιος ο Αλεξανδρεύς, Δίων ο Νεαπολίτης, Δοσίθεος ο Πηλούσιος, Δωρόθεος ο Σιδώνιος, ‘Εκφαντος ο Κροτωνιάτης, Ελικών ο Κυζικηνός, Επιγένης ο Βυζάντιος, Επίκουρος ο Σάμιος, Επιμενίδης o Κρης, Ερατοσθένης ο Κυρηναίος, Ερμιππος ο Καλλιμάχειος, Εύδημος ο Ρόδιος, Εύδοξος ο Κνίδιος, Ευκτήμων ο Αθηναίος, Εχεκράτης ο Φλιούντιος, Ηλιόδωρος ο Αλεξανδρεύς, Ηρακλείδης ο Ποντικός, Ηράκλειτος ο Εφέσιος, Ησίοδος ο Ασκραίος, Ηφαιστίων ο Θηβαίος, Θαλής ο Μιλήσιος, Θεανώ η Θουρία, Θεοδόσιος ο Τριπολίτης, Θεόφιλος ο Εδεσσαίος, Θέων ο Αλεξανδρεύς, Θράσυλλος ο Αλεξανδρεύς, lκέτας ο Συρακούσιος, Ιουλιανός ο Λαοδικεύς, Ιουλιανός ο Αυτοκράτωρ, Ιππαρχος ο Ρόδιος, Ιππίας ο Μηχανικός, Ιππόνικος ο Πιταναίος, Ιωάννης Μαλάλας, Ιωάννης ο Φιλόπονος, Κάλλιππος ο Κυζικηνός, Κάρπος ο Αντιοχεύς, Κλεομήδης ο Κοσμογράφος, Κλεόστρατος ο Τενέδιος, Κόνων ο Σάμιος, Κριτόδημος ο Αλεξανδρεύς, Κρίτων ο Νάξιος, Λεπτίνης ο Αλεξανδρεύς, Λεωνίδας ο Αλεξανδρεύς, Λύσις ο Ταραντίνος, Μενέλαος ο Αλεξανδρεύς, Μέτων ο Αθηναίος, Νίκων ο Περγαμεύς, Ξέναρχος ο Σελεύκειος, Ξενοκράτης ο Χαλκηδόνιος, Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος, Οινοπίδης ο Χίος, Παύλος ο Αλεξανδρεύς, Πορφύριος ο Τύριος, Ποσειδώνιος ο Απαμεύς, Πρόκλος ο Λύκιος, Πτολεμαίος Κλαύδιος, Πυθαγόρας ο Σάμιος, Πυθέας ο Μασσαλιώτης, Σέλευκος ο Σελεύκειος, Σωσιγένης o Αλεξανδρεύς, Σωσιγένης ο Περιπατητικός, Τεύκρος ο Κυζικηνός, Τίμαιος o Λοκρός, Τιμοχάρης ο Αλεξανδρεύς, Υπατία η Γεωμετρική, Υψικλής ο Αλεξανδρεύς, Φερεκύδης ο Σύριος, Φίλιππος ο Μενδαίος, Φίλιππος ο Οπούντιος, Φιλόλαος ο Ταραντίνος, Χαλκίδιος ο Αστρονόμος, Χάρμανδος ο ΜαΘηματικός. ΒΙΟΛΟΓΟΙ Αθήναιος ο Απαλικός, Αναξίμανδρος ο Μιλήσιος, Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης, Αρχέστρατος ο Γελώος, Βόλος ο Μενδήσιος, Ιππων ο Σάμιος. ΒΟΤΑΝΟΛΟΓΟΙ Αισχυλίδης ο Αθηναίος, Αλέξανδρος ο Τραλλιανός, Αρατος ο Σολεύς, Ασκληπιόδοτος ο Αλεξανδρεύς, ‘Ατταλος ο Φιλομήτωρ, Διοκλής ο Καρύστιος, Διονύσιος ο Περιηγητής, Διοσκορίδης ο Πεδάνιος, Κάσσιος ο Ιτυκαίος, Κρατεύας ο Ριζοτόμος, Νίκανδρος ο Κολοφώνιος, Ορειβάσιος ο Περγαμεύς, Πάμφιλος ο Αλεξανδρεύς, Φανίας ο Ερέσιος, Φλωρεντίνος ο Γεωπόνος, Χρύσιππος ο Κνίδιος και πολλών άλλων αρχαίων επιστημόνων και να παρουσιάζουνε τα επιτεύγματα τους με νέους ιδιοκτήτες, από νέες διευθύνσεις, με κάλπικες ανακαλύψεις, αφού υπήρχαν από άλλους παλαιότερους, αλλά οι αυθεντικοί ιδιοκτήτες βλέπεις ήταν Έλληνες παγανιστές, ειδωλολάτρες και όχι χριστιανοί!
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, εξάλλου, υπήρξε αυξημένη τάση να συνδέουν την επιστήμη με τη μελέτη του φυσικού κόσμου (δηλαδή, το μη-ανθρώπινο κόσμο). Η κίνηση αυτή άφησε μερικές φορές τη μελέτη της ανθρώπινης σκέψης και της κοινωνίας (αυτό που θα ονομαστεί αργότερα κοινωνική επιστήμη) σε ένα γλωσσικό κενό από το τέλος του αιώνα και στη συνέχεια του επόμενου, έκαναν τεράστιες προσπάθειες να ξεφύγουν, να αλλοιώσουν, να καπηλευτούν με διάφορα ψεύτικα ονόματα την ελληνική γλώσσα χωρίς να το καταφέρουν, προσγειώθηκαν ανώμαλα στην αναγνώριση ως μοναδική και ατελείωτη γλώσσα την ελληνική!

Μέσα από τον 19ο αιώνα, πολλοί αγγλόφωνοι διαφοροποιούσαν την επιστήμη (δηλαδή, τις φυσικές επιστήμες) από όλες τις άλλες μορφές γνώσης με διάφορους τρόπους. Η πλέον γνωστή έκφραση-«επιστημονική μέθοδος», η οποία αναφέρεται στην περιοριστικό μέρος για το πώς κάνεις ανακαλύψεις στη φυσική φιλοσοφία, ήταν σχεδόν αχρησιμοποίητη μέχρι τότε, αλλά διαδόθηκε μετά το 1870, αν και υπήρξε σπάνια συνολική συμφωνία για το τι ακριβώς θα συνεπαγόταν.
Εφαρμοσμένες επιστήμες
Ο όρος «επιστήμονας», ο οποίος σήμαινε φύσει επιστήμη αυξήθηκε κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα. Ότι οι άνθρωποι πραγματικά εννοούσαν με αυτούς τους όρους αρχικά, περιέγραφαν τελικά την επιστήμη, με τη στενή έννοια της συνήθους χρήσης της επιστημονικής μεθόδου και τη γνώση που προέρχεται από αυτή, σαν κάτι το οποίο διακρίνεται από όλες τις άλλες σφαίρες της ανθρώπινης προσπάθειας.
Μέχρι τον 20ό αιώνα, η σύγχρονη αντίληψη της επιστήμης ως ένα ιδιαίτερο είδος γνώσης για τον κόσμο, που ασκείται από μια ξεχωριστή ομάδα και να πραγματοποιείται μέσα από μια μοναδική μέθοδο, ήταν ουσιαστικά σε ισχύ.
Χρησιμοποιήθηκε ανακαλύφθηκε και εφαρμόστηκε από τους αρχαίους Έλληνες για να δώσει νομιμότητα σε διάφορους τομείς, μέσα από τέτοιους τίτλους όπως «επιστημονική» ιατρική, μηχανική, διαφήμιση, ή μητρότητα. Στη διάρκεια του 20ού αιώνα, η σχέση μεταξύ επιστήμης και τεχνολογίας έγινε επίσης όλο και πιο ισχυρή.
Όπως εξηγεί ο Martin Rees, η πρόοδος στην επιστημονική γνώση και στην τεχνολογία έχουν συνεργατική και ζωτικής σημασίας σχέση η μία για την άλλη. Εδώ οι επιστήμονες ξανά έκαναν ένα τραγικό λάθος, με δικαιολογία ότι ο όγκος των επιστημονικών ανακαλύψεων ήταν τεράστιος, επέτρεψαν τον τεμαχισμό της λέξεις επιστήμη με τη λέξη ειδικότητα, εξειδίκευση, δηλαδή ένας είναι ιδικός πως θα γεμίζει την σύριγμα, ο άλλος θα την ελέγχει να μην έχει αέρα, ο άλλος θα τρίψει το μέρος που θα γίνει η ένεση, και ο άλλος που θα την κάνει την ένεση, τέσσερις διαφορετικοί άνθρωποι για να κάνουν την δουλειά του ενός, έτσι τους αχρηστεύουν και έχουν το έλεγχο της επιστημονικής δύναμης! Η δογματική κρατική και θρησκευτική εξουσία κατάφερε με τον παραπάνω τρόπο να διχάσει και να διαμελίσει την λέξει επιστήμη με την ειδικότητα, εξειδίκευση, για να μην έχει η επιστήμη την δύναμη της αλήθειας σε χρίση προστασίας των λαών!
Ο Ρίτσαρντ Φάινμαν (Richard Feynman) περιέγραψε την επιστήμη κατά τον ακόλουθο τρόπο για τους μαθητές του: “Η αρχή της επιστήμης, ο ορισμός, σχεδόν, είναι το εξής: Η δοκιμασία όλων των γνώσεων είναι πειραματισμός. Το πείραμα είναι ο μόνος κριτής της επιστημονικής “αλήθειας”.
Αλλά ποια είναι η πηγή της γνώσης; Από που προέρχονται οι νόμοι που πρέπει να δοκιμαστούν; Το πείραμα, από μόνο του, βοηθά στην παραγωγή αυτών των νόμων, υπό την έννοια ότι μας δίνει εναύσματα. Αλλά αυτό που χρειάζεται επίσης είναι φαντασία για να δημιουργηθούν από αυτά τα εναύσματα για τις μεγάλες γενικεύσεις.
Το επιστημονικό πνεύμα
«Επιστήμη είναι η πίστη στην άγνοια των ειδικών.»
Ρίτσαρντ Φάινμαν
Ο Φάινμαν έδωσε βαρύτητα κάνοντας διαλέξεις για να ξεχωρίσει την επιστημονική διαδικασία από την επιστήμη. Υποστήριζε πως η επιστημονική διαδικασία παράγει «ειδικούς» χωρίς γνώση, όταν ακολουθείται χωρίς το πνεύμα της επιστήμης που είναι η πρόκληση της εκάστοτε εκδοχής της αλήθειας την οποία υποστηρίζουν οι «ειδικοί». Με τη λογική αυτή του Νομπελίστα Φυσικού, κυρίαρχο ρόλο στην επιστήμη παίζει η αμφισβήτηση των απόψεων των «αυθεντιών» και η εμπιστοσύνη στην «κοινή αίσθηση» και τη «νοημοσύνη της φυσικότητας, θα μπορούσα να αναφέρω, τα περί ανέφικτου της άμεσης δημοκρατίας είναι προφάσεις εν αμαρτίαις όσων κολυμπούν άπληστα ή κινούνται δόλια κάθε είδους μέσα στους διαδρόμους και στα υπόγεια των κατεξουσιαστικών καθεστώτων:
Το ζήτημα των βαθμίδων δημοκρατίας δεν είναι υπόθεση εσχατολογικών υποσχέσεων όπως ύπουλα κάνουν όλες οι ιδεολογίες. Το κύριο ζήτημα είναι η φορά προς την οποία κινούνται οι πνευματικές κατακτήσεις, η κοινωνική ελευθερία και η πολιτική ελευθερία. Θα μπορούσα να αναφερθώ στον Παναγιώτης Κονδύλης ορθότατα επισήμανε ότι για να αντιμετωπιστεί η υστερία μπροστά στον αμετάκλητο θάνατο οι ιδεολογίες νομιμοποίησαν την υστερία της ιδεολογίας , δηλαδή Εκτοπίζοντας το οντολογικό ερώτημα και εν τέλει τα πνευματικά από την δημόσια σφαίρα υποχρεωτικά ίσαμε τις λογικές συνέπειες οδηγούμαστε στην συρρίκνωση του ατόμου για να χωρέσει στις στενόχωρες νομικοτεχνικές δομές των υλιστικών καθεστώτων. Το κύριο πρόβλημα των τελευταίων αιώνων είναι η αντικατάσταση ή υποκατάσταση της Πολιτικής από την ιδεολογία. Το κύριο ζήτημα του μέλλοντος είναι πως τα χειραφετημένα πλέον έθνη –αφού ή όταν αφήσουν πίσω την αποικιοκρατία και τις προσλήψεις της πολιτικής με όρους ισχύος– θα αδράξουν τα πνευματικά τους ερείσματα που κτίζονται ακατάπαυστα και θα εμπεδώσουν την δημοκρατία με ολοένα μεγαλύτερες και βαθύτερες κατακτήσεις στον πνευματικό στίβο οδηγώντας την πολιτεία τους προς την κατεύθυνση της άμεσης δημοκρατίας. Αυτό το ταξίδι των εθνών και των δημοκρατικών τους κατακτήσεων ποτέ δεν ήταν εύκολο.
Να διευκρινίσουμε και να συνοψίσουμε ότι η λέξη θεός και επιστήμονας, είναι ένα νόμισμα με δυο όψεις!
Πια η διαφορά του θεού από τον επιστήμονα;;;
Καμία, ότι λέει ότι κάνει ο θεός το κάνει και ο επιστήμονας!
Για αυτό και φέρει την μεγαλύτερη ευθύνη ο επιστήμονας που παρέδωσε την δύναμη αυτή σε εγκληματίες!
Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι επιστήμονες, την δύναμη της επιστήμης την παρέδιδαν μόνο σε μυημένους και με κωδικοποιημένους τρόπους, για να μην πέσουν σε χέρια εγκληματιών.
Η επιστήμη και οι επιστήμονες πρέπει να πάρουν υπό τον έλεγχο τους αυτήν την δύναμη για να σώσουν την ανθρωπότητα!
Οι Αρχαίοι Έλληνες Γνώριζαν την Απόλυτη Αλήθεια και οι Σύγχρονοι Επιστήμονες Αρχίζουν Τώρα να την Ψηλαφούν
Ο άνθρωπος βρίσκεται συνεχώς σε μία αέναη αναζήτηση για να κατανοήσει τι πραγματικά είναι, ποιά είναι η σχέση του με όλα τα άλλα που απαρτίζουν τον ορατό και αόρατο κόσμο, τι απογίνεται μετά το θάνατό του και τόσα άλλα θεμελιώδη ερωτήματα.
Πρόσφατα μέσα από τις εξελίξεις της κβαντικής κυρίως φυσικής ο άνθρωπος έχει αρχίσει να κατανοεί πράγματα που για τα περισσότερα χρόνια της μακράς πορείας του φαίνονταν αδιανόητα, όπως ότι αυτός “δημιουργεί” αυτό που κατανοεί ως πραγματικότητα και ότι εντέλει αυτή είναι μία ψευδαίσθηση ουσιαστικά και συνεπώς “υφίσταται” “κάτι άλλο” που δεν υπακούει στις γνωστές χωροχρονικές συντεταγμένες… Και όμως αυτήν ακριβώς την θεώρηση για την ύπαρξη είχαν, απ’ ότι έχει εκφρασθεί από πολλές πλευρές, και οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί.
Οι αρχαίοι αυτοί διανοητές, λοιπόν, έβλεπαν το φυσικό σώμα του ανθρώπου όχι ως κάτι ξεχωριστό, όπως λανθασμένα κάνει η επιστήμη έως τώρα, αλλά πάντοτε σε σχέση με την ψυχή που εδρεύει σε αυτό. Γι’ αυτούς το σώμα είναι απλά το όργανο που αυτή χρησιμοποιεί και σώμα χωρίς ψυχή είναι κάτι αδιανόητο. Για τους Πυθαγόρειους και Πλατωνικούς η λέξη άνθρωπος σήμαινε κάτι πολύ περισσότερο από τον ορατό άνθρωπο και, στην κυριολεξία, με τον όρο αυτόν εννοούσαν αποκλειστικά τον άνθρωπο, ως το πνεύμα και την ψυχή την ενσαρκωμένη προσωρινά στο ανθρώπινο σώμα. «άνθρωπος εστί ψυχή σώματι χρωμένη» (Πλάτων, Τιμαίος 42 D, Φαίδων 111 Α). Η ψυχή έλκει την καταγωγή της από το νοητικό πεδίο, για να εκδηλώσει την διαπλαστική και οργανική της ικανότητα. Κατέχει διάμεση θέση μεταξύ νοητού και αισθητού και έρχεται να εμψυχώσει τα σώματα, γεννώντας το χώρο και το χρόνο. Αποτελεί τμήμα της παγκόσμιας ψυχής του κόσμου η οποία μερίζεται σε ατομικές ψυχές, με σκοπό την απόκτηση της εμπειρίας του υλικού πεδίου.
Συμβατά με την θεώρηση αυτή των αρχαίων Ελλήνων και σύμφωνα με τις νεότερες απόψεις της επιστήμης, είναι και τα όσα ο καθηγητής Robert Lanza πρεσβεύει και τα οποία εδράζονται κυρίως στην κβαντική φυσική. Η θεωρία αυτή που έχει αναπτύξει λέγεται biocentrism (βιοκεντρισμός) και αναπτύσσει τις παρακάτω βασικές δοξασίες.
Αρχή, (έρευνα, αρχαίοι Έλληνες), (Πειραματισμός, αρχαίοι Έλληνες), ( εφαρμογή, αρχαίοι Έλληνες), εφαρμογή και συνέχεια από την σύγχρονες κοινωνίες με τον απόλυτο έλεγχο από τους επιστήμονες και ελεγχόμενη εφαρμογή μόνο για το καλό του ανθρώπου και του σύμπαντος! Αφού είμαστε ένα κομμάτι από το τεράστιο πάζλ που λέγετε σύμπαν!
ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Διάφορες πληροφορίες συλλέκτικαν από τους παρακάτω
Ελληνική Βικιπαίδεια
https://www.enallaxnews.gr/2015/12/06/aftoi-einai-oi-arxaioi-ellines-epistimones/

http://www.arxaiaithomi.gr/