ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Σχόλια (1)

1. 

   Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΓΙΑΓΙΑ

   21 Μαΐου 2016 | 20:26

   Απάντηση

   ΕΛΛΗΝΙΚΕ ΛΑΕ
   ΤΙΜΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΣΟΥ
   ΝΟΜΟΣ ΑΠΑΡΑΒΑΤΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ = ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
   Έλλην θα πει Θελημίτης. Θελημίτης θα πει πορεία προς την Θέωση
   http://4.bp.blogspot.com/-2xb3kp77TX8/VRXfdH69VgI/AAAAAAAAFPM/FQWbA3SC9e4/s1600/1.jpg
   Θεωρήστε το σημερινό αυτό άρθρο ως επεξηγηματικό και ως “γλωσσάρι” κατανόησης όλων των προσωπικών μου άρθρων ως σήμερα, για όσους έστω καθίσατε ή κάθεστε και μελετάτε “τας γραφάς” μου.
   Γνωρίζω ότι πολλοί με θεωρούν δίγλωσσο, αντιφατικό, έως και… τρελό. Δεν περιμένω από ανθρώπους με αδυναμία κατανόησης και πολύπλοκης συλλογιστικής, να καταλάβουν τόσο βαθιά ζητήματα. Ήταν, είναι και ΘΑ είναι, πάντα για λίγους – κι ας θεωρηθώ αλαζόνας, ή ελιτιστής, με αυτό που λέω.
   Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή για να εμβαθύνουμε σιγά-σιγά, στα άδυτα των αδύτων της ανθρώπινης πραγματικότητας.
   Όπως συχνά αναφέρω και τονίζω, ζούμε σε έναν κόσμο ειδώλων και φαινομένων. Είμαστε θνητοί, φθαρτοί, όπως και όλα τα πλάσματα στο οικοσύστημα. Ακόμα και ο πλανήτης μας, όπως και ο Ήλιος, έχει ημερομηνία λήξεως όσο κι αν φαντάζει αυτό αδιανόητο για το δικό μας σύντομο ταξίδι στη γη, τόσο ως μονάδες, όσο και ως ανθρωπότητα. Όλα κι όταν λέω όλα, εννοώ ΟΛΑ, είναι καταδικασμένα σε Θάνατο – Ανάσταση και σε εναλλαγή ρόλων και μορφών. Αυτό δε το λέω εγω, αλλά ο ίδιος ο φυσικός Νόμος. Άρα κατα μία έννοια, ο ίδιος ο Θεός.
   Στην ανθρωπότητα ανέκαθεν υπήρχαν – και ακόμη υπάρχουν – δύο τύποι ανθρώπων. Ο Άβελ και ο Κάϊν. Ο Δούλος και ο Ελεύθερος. Ο Σκλάβος και ο Θελημίτης. Ο Υπάκουος και ο Ανυπάκουος. Αυτό κοιτάξτε να το χαράξετε βαθιά μέσα σας και να το “χωνέψετε”.
   Όλα στην ανθρώπινη κοινωνία αρχίζουν και τελειώνουν με αυτή τη θεμελιώδη αλήθεια. Είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει. Είτε είμαστε ρομαντικοί, είτε πραγματιστές. Ό,τι κι αν είσαι, όποιος κι αν είσαι, λίγο μυαλό και συναίσθηση να ‘χεις, μπορείς να καταλάβεις αυτό που μόλις περιέγραψα.
   Από αυτή τη θεμελιώδη αρχή – ή αν ας το θέσω φυσικότερα από αυτή τη φυσική ανάγκη – καθαρά ενστικτωδώς πρωτοδημιουργήθηκε η πυραμοειδής ιεραρχία και κοινωνία.
   Αυτός ο ορισμός που έδωσα και αναλύω, δεν είναι απόλυτος, όπως τίποτα δεν είναι απόλυτο στη ζωή. Απόλυτες είναι οι εκδηλώσεις της Αλήθειας, είτε των φαινομένων είτε των καταστάσεων, όχι όμως τα ίδια τα γεγονότα, γιατί τα πάντα ρέουν και εξελίσσονται σε αέναους κύκλους. Η ζωή συνεχίζεται και προχωράει, ακόμα και μετά από πτώση μετεωριτών. Έτσι είναι η φύση των πραγμάτων.
   Το μεγάλο πρόβλημα, ειδικά σε αυτή την εποχή, έγκειται στην εξής “παράμετρο”: Όλοι έχουν γίνει αθεράπευτα εγωιστές και ισχυρογνώμονες. Όλοι όμως. Και λέω έγιναν, γιατί δεν ήταν πάντα έτσι η ανθρώπινη κοινωνία, λίγο να έχεις μελετήσει ιστορία.
   Ο εγωισμός, είτε είσαι σκλάβος είτε ελεύθερος, σε τυφλώνει από τη θέα της αλήθειας και σε κάνει να αντιδράς ακραία στην όψη της. Εγωισμό, θέλουμε δε θέλουμε, όλοι έχουμε. Εκ των πραγμάτων δηλαδή, σαν ξεχωριστές μονάδες όλοι, ανεξάρτητα επιπέδου, συναίσθησης και ευφυΐας, είμαστε ξεχωριστές εγωιστικές μονάδες. Όταν λέμε κάποιον εγωιστή, δε του λέμε καμιά βρισιά εκ των πραγμάτων, αλλά χρησιμοποιούμε αυτή την κοινή παραδοχή, πως όλοι είναι εγωιστές για να προσδιορίσουμε το “βάθος” του εγωισμού ενός εκάστου. Ο εγωισμός είναι κοινή ασθένεια, τόσο για ελεύθερους, όσο και για σκλάβους. Τόσο για Έλληνες, όσο και για βαρβάρους. Τόσο για θελημίτες, όσο και για δούλους.
   H ευφυΐα αντίστοιχα, δεν αποτελεί κριτήριο διαχωρισμού ενός ελεύθερου με έναν δούλο. Έχουν υπάρξει αδιανόητα ευφυείς δούλοι στο παρελθόν, όπως και σήμερα, όπως και στο μέλλον.
   Το κριτήριο μεταξύ δούλου και ελεύθερου, έγκειται στο εξής απλό. Στο αν δέχεσαι ή στο αν μπορείς – σε μεγάλο βαθμό – να είσαι πιστός και υπάκουος σε μια Αρχή, έξω από εσένα και τη συνείδησή σου, είτε αυτή λέγεται κράτος, είτε λέγεται πρωθυπουργός, είτε λέγεται βασιλέας, είτε λέγεται Θεός. Στο αν είσαι πειθαρχημένος δηλαδή και υπάκουος, σε μια Αρχή έξω από εσένα κι αν μπορείς, με βάση αυτή την Αρχή, να είσαι ευτυχισμένος, λειτουργικός, “γεμάτος” ή αν αυτό σε βασανίζει και σε κάνει δυστυχισμένο.
   Είτε αρέσει είτε δεν αρέσει, υπάρχουν λαοί ολόκληροι οι οποίοι εκ φύσεως είναι δούλοι. Δείτε τους Άραβες πόσο πειθήνιοι είναι. Δείτε τους Κινέζους αντίστοιχα. Δείτε τους ανατολίτες στο σύνολό τους, αλλά και τους Γερμανούς.
   Ο δούλος είναι ο νομοταγής άνθρωπος. Ο πιστός άνθρωπος. Ο άνθρωπος που δεν αμφισβητεί ιδιαίτερα. Ο άνθρωπος εκείνος, που ακόμα και να τον μαστιγώνεις μέρα-νύχτα, άπαξ και τον εχεις “κερδίσει” ή του έχεις επιβληθεί, εκείνος θα υπομένει στωϊκά ή και μαρτυρικά ακόμα, τα βάσανά του και θα συνεχίσει να κάνει αυτό που ξέρει καλά. Να υπηρετεί.
   Στοιχεία δουλικότητας έχουν φυσικά και οι Ελεύθεροι. Είπαμε, δεν υπάρχει τίποτα το απόλυτο. Στοιχεία πονηριάς αντίστοιχα, έχουν και οι ελεύθεροι και οι σκλάβοι.
   Ο ελεύθερος άνθρωπος, γίνεται δούλος, μόνο αν τον εμπνεύσεις ή αν τον κερδίσεις. Ποτέ με εξαναγκασμό. Ποτέ με “ξερές” διαταγές. Ποτέ με επιβολή υποχρεώσεων. Δεν αναγνωρίζει κανένα χρέος πέρα από αυτό που τον διατάσσει η συνείδησή του.
   Ο δούλος δε βλέπει καν “ως εκεί”. Είναι τιμή του και καμάρι του να υπηρετεί και να προσφέρει, ακόμα και στον χειρότερο δικτάτορα ή στο πλέον διεφθαρμένο σύστημα, γιατί μόνο έτσι νιώθει “κάποιος”. Γιατί μόνο έτσι νιώθει “γεμάτος” και “ξεχωριστός”. Σίγουρα αντίστοιχα παραδείγματα ανθρώπων, θα τα έχετε δει σε πολλές περιπτώσεις.
   Ο ελεύθερος μπορεί να γίνει μέχρι και χαλί να τον πατήσεις ή να σηκώνει κάποιο αιώνιο χρέος σαν τον Άτλαντα, αρκεί να υπάρχει Λόγος και Νόημα να το κάνει και πάντα για τον Εαυτό του. Εδώ η Ελευθερία ταυτίζεται με την Αλήθεια των πραγμάτων κι όχι άδικα.
   Δε μπορεί να υπάρξει Ελευθερία δίχως θύμηση, κατανόηση και γνώση. Ο ελεύθερος θέλει να ξέρει γιατί και πως. Διαφορετικά δε μπορεί να εμπιστευτεί, να πιστέψει, να λειτουργήσει. Στα πάντα.
   Ενδόμυχα, ο ελεύθερος – είτε το συνειδητοποιήσει ποτέ είτε όχι – θεωρεί τον εαυτό του Θεό. Εάν το συνειδητοποιήσει, αυτόματα εισέρχεται σε πορεία ομοίωσης με το Θεό. Εάν δε το κάνει, ενδεχομένως η ζωή του να είναι μόνιμα μια άκρως δημιουργική καταστροφή, γεμάτη πόνο, βάσανα και όλεθρο.
   Ο δούλος δεν έχει τέτοιους προβληματισμούς. Ακόμα και η σκέψη τού είναι εξαιρετικά δύσκολη. Προτιμά να αποστηθίζει απ’ έξω τη γνώση που “κονόμησε” από τρίτους, από το σχολικό περιβάλλον, από τις ειδήσεις των 8, από κάτι που άκουσε στο λεωφορείο. Δεν έχει ισχυρή προσωπικότητα, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δε μπορεί να είναι και ισχυρογνώμων, αν ο εγωισμός του εχει διαφθαρθεί. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα δούλων οι οποίοι σε μια συζήτηση, κυριολεκτικά θα μάχονται σαν θεριά ανήμερα, ακόμα και άσχετοι αν είναι με το αντικείμενο που υπερασπίζονται, αλλά που την ακριβώς επόμενη στιγμή, στην πράξη, θα υπηρετήσουν πιστά τον φίλο, το συγγενή, τον αγαπημένο τους ή ακόμα και τη χώρα τους αν πάει στον μακρόκοσμο.
   Ο δούλος λειτουργεί περισσότερο με το συναίσθημα παρά με τη λογική. Και το πλέον μεγαλειώδες είναι πως δε μπορεί να ζήσει δίχως αφέντη ή κάποιον να υπηρετεί, είτε το αναγνωρίζει είτε οχι. Το πόσο δύστροπος μπορεί να είναι, το πόσο χυδαίος ή το πόσο “εκλεκτικός” είναι, αυτό έγκειται καθαρά σε γονιδιακούς ή διαμορφωτικούς λόγους, από το οικογενειακό, το σχολικό περιβάλλον και τα βιώματά του.
   Η πλειοψηφία των ανθρώπων, σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες ιστορικά, ήταν και θα είναι δούλοι. Η εξωτερική “όψη” της δουλείας εκφράστηκε σε αρχαιότερα χρόνια με στέρηση δικαιωμάτων, με εκμετάλλευση πληθυσμών, με καταδυνάστευση, με φρικτά μέσα αντιμετώπισης. Αλλά ήταν ένα τεράστιο λάθος αυτό που είχε συμβεί και μια ύψιστη παρανόηση. Ο ελεύθερος γεννιέται έτσι, δε γίνεται. Ο εκ φύσεως δούλος με πάρα πολύ σκληρή παίδευση και σε βάθος χρόνου ή και ζωών ακόμα, μπορεί να μεταμορφωθεί σε ελεύθερο άνθρωπο. Ο ελεύθερος όμως, ό,τι και να γίνει, λιπως κι αν έρθουν τα πράγματα, δε μπορεί να μεταμορφωθεί σε δούλο, ακόμα και στην πλέον εκφυλισμένη και ποταπή του όψη.
   Στον αντίποδα, ποτέ δεν είχε να κάνει με κοινωνικές τάξεις ή και “καταγωγή” το αν κάποιος θα είναι δούλος ή ελεύθερος. Πέσανε σε μεγάλες “λούμπες” οι αρχαίοι σε τέτοια ζητήματα. Δεν ορίζεται με λογική ή βάσει “γονιδίων”, η ψυχή-συνείδηση του ανθρώπου. Άλλα πράγματα ορίζονται γονιδιακά και σίγουρα όχι η συνείδηση.
   Ακόμα και στους πλέον δουλοπρεπείς λαούς, υπάρχουν ελεύθεροι. Απλά σε δουλοπρεπείς λαούς, το ποσοστό ελευθέρων – ανεξάρτητα πληθυσμιακού βάθους – είναι μακράν λιγότερο, απ’ ότι σε έναν λαό που μιλάει την Ελληνική Γλώσσα ή που πιστεύει πως είναι Ελληνικός.
   Οι μόνες κοινωνίες ελευθέρων ανθρώπων στην παγκόσμια ιστορία, τουλάχιστον τη γνωστή μας ανθρώπινη ιστορία, ήταν οι κοινωνίες της Σπάρτης και της Αθήνας. Ήταν τα δύο πρότυπα κοινωνιών που αποτελούνταν από ελεύθερους και η Σπάρτη ήταν μακράν ανώτερη της Αθήνας.
   Ξέρω πως ήδη έχετε “σπαστεί” πολλοί, απ’ όσους θα διαβάσετε αυτό το άρθρο. Θέλω να συνειδητοποιήσετε όμως κάτι θεμελιακό. Τα πάντα στην ανθρώπινη φύση, ορίζονται από πνευματικούς και ψυχικούς παρανομαστές και όχι από βιολογικούς, όπως θεωρούν οι φυσικές επιστήμες. Μέχρι τη μαθηματική ευφυϊα μπορεί να ορίσει και να “μετρήσει” η βιολογία και η γενετική. Αλλά η μαθηματική ευφυΐα δεν είναι η μόνη που υφίσταται. Ούτε η μαθηματική λογική το μόνο είδος λογικής τόσο στην ανθρώπινη φύση, όσο και στο σύμπαν ολάκερο.
   Σε αυτό το άρθρο επεξηγώ πολλές “συνιστώσες” μυητικές, οι οποίες είτε από δολιότητα, είτε από καθαρή βλακεία, έγιναν κάποτε κομμάτια θρησκειών και ιδεολογιών. Όπως για παράδειγμα, το χιλιοπαρεξηγημένο της “υποδούλωσης” της γυναίκας.
   Η γυναίκα, εκ φύσεως, έχει μακράν μεγαλύτερο ποσοστό και πιθανότητα να γεννηθεί “δούλα” απ’ ότι ο άντρας. Η φύση της ανάγκης το όρισε αυτό, όχι εγώ. Η γυναίκα έχει το χρέος της μητρότητας. Η γυναίκα είναι το Α και το Ω της οικογένειας. Η γυναίκα είναι εκείνη που πολλές φορές σκοτώνει ή ανασταίνει έναν άντρα και κατά συνέπεια, κοινωνίες ολόκληρες. Είναι εκείνη που κάθε άντρας ως παιδί, αλλά και ως άντρας έχει ως “πρότυπο”, με γνώμονα την ανάμνηση της μητέρας του. Αυτό δε σημαίνει επουδενί πως μια γυναίκα δεν έχει τη δυνατότητα να γεννηθεί Ελεύθερη, ακριβώς όπως ενας άντρας ή πως δεν έχει – ειδικά στην εποχή μας και στο μέλλον – τη δυνατότητα να εξελιχθεί ακριβώς όπως ο άντρας, στα θηλυκά πρότυπα και δεδομένα.
   Και ο δούλος και ο ελεύθερος, όσο οξύμωρο κι αν φανεί αυτό που θα πω, έχουν ελευθερία βούλησης, άρα και επιλογής. Απλά σε διαφορετικό βεληνεκές/υπόβαθρο και “θέα”. Ο δούλος πάντα επιλέγει ενδόμυχα ή ασυνείδητα ή και συνειδητά καμιά φορά (σπάνιο) σε ποιον θα “αφιερωθεί” και θα παραδοθεί.
   Ο ελεύθερος μοιάζει με τον Όφι. Αλλάζει διαρκώς “δέρμα”. Πολλές φορές γνώμη, διάθεση, κοσμοθεώρηση, πεποιθήσεις. Γιατί συμβαίνει όμως αυτό; Γιατί απλούστατα, ο πράγματι ελεύθερος άνθρωπος είναι ακραία απαιτητικός από τον εαυτό του και τους γύρω του. Διψάει για Αλήθεια και διαρκώς αναθεωρεί και αναγεννάται, προκειμένου κάθε φορά να ανακαλύπτει “όψεις” της αλήθειας που προηγουμένως, είτε λόγω ανωριμότητας είτε λόγω αδυναμίας, δεν είχε κατορθώσει να ανακαλύψει. Επειδή ο ελεύθερος ομοιάζοντας (ή προσπαθώντας έστω) με το Θεό, γίνεται όπως η φύση. Διέπεται από Αρμονική Αντιφατικότητα, διαρκή αέναη εσωτερική πάλη. Βιώνει ολιστικά τα πράγματα και όχι μονοδιάστατα.
   Ο δούλος βιώνει ή αναλύει μονοδιάστατα τα πράγματα. Κολλάει η βελόνα του και δεν ξεκολλάει, εάν κάτι εξαιρετικό δε το “απαιτήσει” να το κάνει.
   Ο ελεύθερος μπορεί να γίνει μέχρι και φανατικός εάν ανακαλύψει αυτό που θεωρεί Αλήθεια, προκειμένου να την υπερασπιστεί, είτε μιλάμε για την προσωπική του Αλήθεια και θέληση, είτε για φιλοσοφία, γνώση κ.ο.κ..
   Ο δούλος εύκολα φανατίζεται και εύκολα ξεσπάει βίαια στο περιβάλλον του ή σε ό,τι δε του αρέσει ή δε συμφωνεί με όσα πιστεύει ως “σωστά” και “δίκαια”.
   Η αλήθεια για τον δούλο βιώνεται και εκφράζεται μέσω πίστεως.
   Η αλήθεια για τον ελεύθερο βιώνεται και εκφράζεται μέσω γνώσεως.
   Στοιχεία δουλοπρέπειας αλλά και ελευθερίας υπάρχουν και στα δύο ανθρωποπρότυπα που αναλύω. Η “δοσολογία” και η “αιτία” είναι που κάνει την διαφορά. Σε όλα.
   Και οι δύο τύποι ανθρώπων έχουν αξία και είναι εξίσου σημαντικοί.
   Στα αρχαία χρόνια, οι δούλοι – μη “αντέχοντας άλλο” – σήκωσαν “μπαϊράκι” και γκρέμισαν τον κόσμο των ελευθέρων. Έφεραν τα πάνω, κάτω και ανέτρεψαν τις αντιλήψεις που κυριαρχούσαν.
   Αυτό εξέφρασε και εκφράζει ακόμα και σήμερα η κυριαρχία του Ισραήλ, μέσα από τις μονοθεϊστικές θρησκείες. Την κυριαρχία των δούλων, σε πνευματικό και κοινωνικό επίπεδο, επί των Ελευθέρων. Η γενιά του Άβελ κυριάρχησε ολοκληρωτικά στις γενιές του Κάϊν.
   Ο ελεύθερος άνθρωπος, είτε μιλάμε για άντρα είτε για γυναίκα, δίχως ηθικές αξίες, ηθική πυξίδα και προσανατολισμό, είναι σαν ωρολογιακή βόμβα. Μπορεί να πληγώσει, να καταστρέψει ή να συμπεριφερθεί απαίσια στους συνανθρώπους του. Το χρέος των ελεύθερων ανθρώπων είναι να προστατεύουν, να σέβονται και να καθοδηγούν τους δούλους και όχι να τους μαχαιρώνουν, όπως συμβαίνει συνήθως, θεωρώντας τους “κατώτερους”. Δεν είναι κατώτεροι. Είναι ξεχωριστοί, ακριβώς όπως οι ελεύθεροι. Έχουν ψυχή, ακριβώς όπως οι ελεύθεροι. Έχουν ικανότητες και πλεονεκτήματα σε τομείς που ένας ελεύθερος δεν έχει. Λειτουργούν συλλογικά, εκεί που ο ελεύθερος δυσκολεύεται να το κάνει.
   Ο ελεύθερος βρίσκει τη θέωση μέσω της αυτοπραγμάτωσης, ο δούλος μέσω της άδολης, αγνής και αδιάκοπης προσφοράς.
   Ο ελεύθερος επιλέγει θεληματικά την Αγάπη κι αυτό αν το επιλέξει σαν ατραπό και στόχο.
   Ο δούλος απλά αγαπάει και προσφέρει. Δίχως γιατί. Δίχως να το επιλέξει.
   Ο ελεύθερος δεν ανέχεται να είναι δούλος κανενός. Κι αυτός είναι ένας απείθαρχος και απαίδευτος ελεύθερος.
   Ο δούλος απλά υποτάσσεται σε ό,τι “βρει” και σε ό,τι εχει οριστεί ως πραγματικότητα.
   Ο ελεύθερος γκρεμίζει και χτίζει κόσμους ολόκληρους. Ο δούλος τους συντηρεί και τους γεύεται.
   Ο ελεύθερος είναι καταδικασμένος να υπηρετεί τον δούλο και ο δούλος καταδικασμένος να φθονεί, να υπακούει, όποτε του δοθεί ευκαιρία να πολεμάει, αλλά στο τέλος να ευεργετείται και να διδάσκεται από τον ελεύθερο.
   Στη σύγχρονη εποχή δε μπορείς να ξεχωρίσεις εύκολα έναν δούλο από έναν ελεύθερο:
   1ον) Γιατί είναι μια κατ’ εξοχήν δουλική εποχή, όπως όλες οι εποχές των τελευταίων χιλίων ετών.
   2ον) Γιατί η Ελευθερία είναι Πνευματική έννοια και όχι υλιστική. Ό,τι αφορά την ύλη υπάγεται στη δουλοπρέπεια και μόνο τα υψηλά ιδανικά είναι ο στίβος των ελευθέρων.
   3ον) Γιατί οι ελεύθεροι έχουν εκφυλιστεί και παρακμάσει σε αδιανόητο βαθμό λόγω της εποχής, γινόμενοι κι αυτοί σκλάβοι.
   4ον) Γιατί ο πράγματι ελεύθερος και περήφανος άνθρωπος, δεν υποτάσσεται σε λογικές συνόλων, κανόνων, υποκρισίας ή ηλιθιότητας, άπαξ και οι κανόνες δεν υπηρετούν κάτι αληθινό και δίκαιο, με αποτέλεσμα να μένουν στο περιθώριο αντί να κυβερνάνε, να καθοδηγούν και να ορίζουν τις κοινωνίες όπως κάποτε.
   5ον) Γιατί τα ιδεολογήματα της εποχής αποβλακώνουν σε απόλυτο βαθμό και τα δύο είδη ανθρώπων.
   6ον) Γιατί η εγωπάθεια και η απειθαρχία έχουν χτυπήσει κόκκινο και όχι με τον τρόπο και τα “δεδομένα” που ορίζουν οι κοινωνίες και οι μάζες.
   Ο ελεύθερος δυσκολεύεται να αγαπήσει έμπρακτα έναν δούλο. Διαρκώς απαιτεί από τον δεύτερο να ξυπνήσει, να απελευθερωθεί, να εξελιχθεί, να κατανοήσει. Κάτι αδύνατον – ειδικά σε αυτή την εποχή – και πολλές φορές αντιφυσικό. Πρέπει να αποδεχόμαστε τους ανθρώπους γι’ αυτό που είναι, ό,τι κι αν είναι αυτό, όσο κι αν “κλωτσάμε” στην όψη της αλήθειας.
   Ένας δούλος δε σημαίνει πως δε μπορεί να γίνει επιχειρηματίας, καλός έμπορος, πρωθυπουργός, βασιλιάς ή και αυτοκράτορας ακόμα. Η δουλεία και η ελευθερία, έχουν να κάνουν με πνευματικά κριτήρια και όχι με κριτήρια υλιστικά. Σε τελική ανάλυση, όλοι είναι σκλάβοι των αναγκών και της νομοτέλειας του θανάτου.
   Οι αρχαίες φιλοσοφικές σχολές και τα αρχαία μυητικά συστήματα, εκπαίδευαν και πρόσφεραν διδαχή στους eλεύθερους, γι’ αυτό και είχαμε παραδείγματα όπως του Απολλώνιου του Τυανέα, του Πυθαγόρα, του Σωκράτη, του Ηράκλειτου, του Αναξαγόρα, του Πρόκλου ως του τελευταίου μεγάλου φιλοσόφου και μύστη, του Μάρκου Αυρήλιου ως αυτοκράτορα-φιλοσόφου κατά τα πλατωνικά ιδεώδη, όπως φυσικά και τον μέγιστο όλων, τον Αλέξανδρο. Οι αρχαίες ελληνικές σχολές ποιούσαν και διαμόρφωναν ελεύθερους, που μπορούσαν να οδηγήσουν την ανθρωπότητα και τις κοινωνίες τους στο μέλλον και οι οποίες δυστυχώς απέτυχαν παταγωδώς, εξαιτίας της εγωπάθειάς τους. Από τη στιγμή που οι αρχαίες σχολές καταργήθηκαν και η φλόγα έσβησε, τα ηνία τα πήραν στην πλειοψηφία τους άνθρωποι της δουλικής “σχολής”, σε σημείο που και οι ελεύθεροι που αναδεικνύονταν, ασφυκτιούσαν και δε γινόντουσαν κατανοητοί.
   Ο ελεύθερος συνειδητά επιλέγει ακόμα και το ποιoν θα υπηρετήσει.
   Ο σκλάβος απλά υπηρετεί ή επιλέγει ανάμεσα σε όσα συστήματα ή ιδέες του έχουν ήδη έτοιμες.
   Ακόμα και ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τον κόσμο ένας σκλάβος και ένας ελεύθερος, είναι εκ διαμέτρου αντίθετος.
   Δύο είναι οι σπορές ανθρώπων σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες ιστορικά και διαχρονικά. Οι ελεύθεροι και οι σκλάβοι. Όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες, παράγουν και τα δύο είδη ανθρώπων. Η ποσότητα είναι που αλλάζει και που κάνει τη διαφορά.
   Η Ελληνική γλώσσα δε χαρακτηρίστηκε τυχαία ως η γλώσσα των θεών. Το Ελληνικό Πνεύμα και τα Δελφικά παραγγέλματα, δε χαρακτηρίζονται τυχαία ως το ανώτερο μονοπάτι.
   Αν εξετάσουμε τις αρχαίες ελληνικές κοινωνίες των πόλεων-κρατών, θα δούμε πως οι γνήσιοι “Έλληνες”, φυλετικά μιλώντας, ήταν εκείνοι που είχαν δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις που δεν είχε η πλειοψηφία. Το ίδιο και στην κοινωνία της Σπάρτης. Συνεχώς εξετάζουμε την αρχαία Ελλάδα ξεχνώντας, αλλά και αγνοώντας επιδεικτικά, την ύπαρξη μιας σιωπηλής πλειοψηφίας ανθρώπων που κυριολεκτικά υπηρετούσε τους “άρχοντες” των πόλεων-κρατών. Άρχοντες που ψήφιζαν, φιλοσοφούσαν, πολεμούσαν και αποφάσιζαν για την τύχη των εαυτών τους, αλλά και των υπολοίπων. Της πλειοψηφίας.
   Από τον ίδιο Θεο-Δημιουργό-Πατέρα δημιουργήθηκε το ανθρώπινο γένος.
   “Μακάριοι οι πτωχί τω πνεύματι”.
   Και είναι πράγματι μακάριοι οι δούλοι του Κυρίου.
   Φαντάζουν βλάκες και ανόητοι οι δούλοι σε έναν ελεύθερο. Μέχρι και η φαντασία τους είναι διαφορετική, αλλά και στο πως αντιλαμβάνονται τα πράγματα.
   Στη σημερινή εποχή βέβαια, υπάρχουν πολλοί δούλοι που έχουν “προγραμματιστεί” να νομίζουν πως είναι ελεύθεροι. Κι εκεί εντοπίζεται το πλέον τραγελαφικό φαινόμενο της εποχής.
   Αλλιώς αντιλαμβάνεται και βιώνει την πνευματικότητα ένας ελεύθερος και αλλιώς ένας δούλος. Ο δούλος – το πρόβατο που λένε όλοι συνήθως – είναι ευκολόπιστος και εύκολα διαχειρίσιμος. Αλλά ως άνθρωπος είναι αδιανόητα άγριος και ακραίος, εάν θιχτούν τα πιστεύω του. Τα όποια πιστεύω ή συμφέροντά του κι ας νομίζει πως είναι δικά του, αλλά πάντοτε άλλων.
   Οι άνθρωποι της ελευθερίας, για άλλη μια ιστορική περίοδο, έχουν εκφυλιστεί και έχουν μαχαιρώσει τον Άβελ. Επειδή λειτουργούν σαν σκλάβοι, με βάση το επιθυμητικό τους κι όχι ως ελεύθεροι και Θελημίτες, ως οφείλουν.
   Πάντα ο Άβελ θα βγαίνει νικητής, όσο ο Κάϊν – από φθόνο – θα τον μαχαιρώνει. Αλλά πάντα ο Κάϊν θα είναι ο αγαπημένος του Θεού, γιατί η πίστη και η θέληση του ελεύθερου ανθρώπου είναι η μόνη πραγματικά ανεκτίμητη.
   Όλοι είμαστε σκλάβοι της ανάγκης, του νομοτελειακού μας τέλους και της ματαιότητάς μας.
   Απλά κάποιοι ζητούν την ελευθερία επί γης και κάποιοι άλλοι, όχι.
   Στη ζεύξη των αντιθέτων πιστεύω πως κρύβεται το αιώνιο μυστικό.
   Ελεύθερε, παρέδωσε τον Εαυτό σου Θεληματικά και θυμήσου.
   Δούλε, προσπάθησε να επιθυμήσεις, να διαλέξεις και να ακούσεις τον άξιο γόνο της Ελευθερίας, δίχως να χάσεις την πίστη σου στο Θεό.
   Ο Κάϊν και οι γενιές του είναι αιώνια δυστυχισμένες και αδιάκοπα ανικανοποίητες. Γενιές καταραμμένων, διότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα, βάσανο και ευθύνη σε αυτό τον κόσμο, από τη Γνώση και την Αλήθεια. Μακάριοι οι πτωχί τω πνεύματι…
   Άνθρωπε, Αγάπα. Διότι όλα είναι ρόλοι. Κι όλα είναι κύκλος.
   Στο μεγάλο Σχολείο της Ζωής.
   Νίκος Καλογήρου
   http://celestialsalvi.blogspot.gr/2015/03/ellin-thelimitis-poria-pros-theosi.htm