ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Εικόνες ερήμωσης απο το ελληνικό χωριό. Πότε θα ξεκινήσει μια πολιτική αποκέντρωσης, μια πραγματική και όχι αυτή των πολιτικών του μπλάμπλά, για να ξαναζωντανέψει η ώμορφη ελληνική επαρχία;

Μεγεθύνατε

του Δημήτρη Ελέα

Στο χωριό Εφύρα, όλη η «ανθρώπινη γνώση, κρύβεται από τους: Κατινίτσα και Μπαρμπαθοδωρής, Ηλίας Βέτσος, Θειανικούλα, Γυφτογίωτα, Κατζοχριστίνα, Μπουντουβής, και Γεροκατσαμπάνης. Τα ονόματα και μόνο, σε ταξιδεύουν πίσω στην αγνή, παλιά (κουτοπόνηρη) Ελλάδα με τα αμέτρητα χωριά. Ελπίζω αυτούς τους ανθρώπους, να μην τους πάρει ποτέ ο θάνατος. Ή να τους πάρει ο θάνατος, μετά από πολυήμερη πάλη.

Eικόνες θανάτου από ένα ελληνικό χωριό

Τρεις αλεπούδες, που είναι γρήγορες, είναι νεκρές σε διάφορα σημεία του δρόμου από αυτοκίνητα. Ένας σκατζόχειρος που είναι αργός είναι νεκρός στο δρόμο. Σάπια αυγά που έχουν γεμίσει μύγες. Ένας μαυροκίτρινος τζίτζικας, είναι στο χρώμα που έχει η φύση για την προειδοποίηση κινδύνου. Ένας κύριος είναι ντυμένος στα μαύρα, μας κερνάει δύο μπύρες, εμένα και το θείο τον Ανδρέα. Eγώ πηγαίνω στην τουαλέτα (η οποία είναι επίσης τόπος θανάτου).

Ο μαυροντυμένος κύριος μένει στο τραπέζι του πετρόχτιστου καφενείου με το θείο, ο οποίου του λέει: μην, πεις του ανιψίου μου τι δουλειά κάνεις. Ο θείος βέβαια, μου είπε αργότερα μέσα στο αυτοκίνητο πως «ο μαυροντυμένος είναι γραμματέας του κάτω κόσμου», δηλαδή νεκροθάφτης, και στο χωριό όπου τον συναντήσαμε μόλις είχε θάψει κάποιον. Μια σφήκα, με μαύρες και κίτρινες λωρίδες (προειδοποίηση κινδύνου), τσίμπησε τον πατέρα μου Χαράλαμπο, και μετά, έπεσε στο έδαφος νεκρή.

Καταργήσανε την κοινοτική βρύση στη παλιά γειτονιά (γειτονιά Κατζοχριστίνας), επειδή βάλανε ρολόγια στα σπίτια του μικρού χωριού αγροτών και κουτοπόνηρων. Μια βρύση χτισμένη σαν μικρός τύμβος που παλιά την άνοιγε ένα μουλάρι!

Έπειτα, οι ανίκανοι εκπρόσωποι των Ελλήνων βουλευτών στο χωριό, έκαναν το νερό ακατάλληλο προς πόση με επικίνδυνα βακτήρια που εντοπίστηκαν στο υδραγωγείο. Πέθανε το νερό στη βρύση, που κάποτε την άνοιγε με τα δόντια του το έξυπνο μουλάρι, πιο έξυπνο από τον πρόεδρο του χωριού.

Το μαύρο σκαθάρι, επεξεργάζεται ένα νεκρό γυαλιστερό σκουλήκι. Το σκουλήκι γυαλίζει λες και ‘χει φορέσει στολή αστροναύτη. Μια μικρή σαύρα έχει χάσει την ουρά της. Κομμάτι της ουράς έχει πεθάνει. Δυο διαφορετικά φίδια, τα κόβει η φρέζα σε διάφορα κομμάτια. Τα κομμάτια έχουν διαφορετική στιγμή θανάτου. Η πεταλούδα με μαύρα και κίτρινα φτερά (προειδοποίηση κινδύνου) καθώς πετάει τριγύρω απ’ τη λεμονιά πέφτει χάμω νεκρή.

Ο κόκκινος ήλιος του Μαΐου, καθώς πέφτει σιγά –σιγά, πεθαίνει και μια ακόμη μέρα. Bλέπω κοράκια στον ουρανό, και ο πατέρας μου λέει πως ζουν 300 χρόνια. Ε, τότε πεθαίνει ο χρόνος. Ο εργάτης, βγάζει μια πεθαμένη ρίζα ελιάς απ’ το χώμα. Βλέπω στο δρόμο ένα φίδι καφέ με βγαλμένα τα έντερά του. Ανοίγει το στόμα να με δαγκώσει, θέλει να δώσει θάνατο πριν πεθάνει το ίδιο. Οι ταμπέλες του δρόμου, σήματα με μαύρο και κίτρινο χρώμα (προειδοποίηση κινδύνου). Σε κομμάτια – λωρίδες από κόκκινο και άσπρο χρώμα, σε προειδοποιούν οι καμινάδες καθώς αφήνεις την επαρχία για την πόλη.

Περίπου ίδιες είναι και οι εικόνες θανάτου, στη Δημητσάνα και τη Σταμνίτσα, περιοχές απ’ όπου ξεκίνησε η Επανάσταση του 1821. Το περίφημο μπαρούτι της Δημητσάνας σκόρπισε θάνατο για να φέρει ελευθερία…

Ήχοι από ένα ελληνικό χωριό

Η φωνή του βοσκού. Ο ήχος απ’ τα κάρβουνα. Ο ήχος από το κρέας που ψήνεται. Ο  ήχος από τις πατάτες που τηγανίζονται. Η φωνή της μάνας για να φας. Ο χτύπος απ’ τα κουδούνια των προβάτων. Το τικ – τακ του παλιού ρολογιού. Η φωτιά που σκάει και κάνει θόρυβο.

Ο ήχος απ’ το ξεφλούδισμα των μανταρινιών. Ο ήχος απ’ το παλιό ψυγείο Pitsos που δουλεύει απ’ το 1970! Το κελάηδισμα απ’ τον γκιώνη, αργά, μετά τα μεσάνυχτα.

Το γαύγισμα απ’ τα σκυλιά μέσα στη νύχτα. Το κράξιμο απ’ τα χηνιά μέσα στη νύχτα. Το ούρλιασμα απ’ τα σκυλιά, πολύ πρωί, όταν ξημερώνει. Το κικιρίκου απ’ τον κόκορα, το πρωί για να ξυπνήσει το χωριό. Το βέλασμα απ’ τα πρόβατα το πρωί, καθώς πηγαίνουν στο φρέσκο χορτάρι. Το βέλασμα απ’ τα μικρά προβατάκια που ακολουθούν τις μάνες τους. Ο ήχος απ’ τη φωτιά που σκάει καθώς ξανα-ανάβει.

Τα χλιμιντρίσματα απ’ τα τελευταία άλογα. Τα χόρτα που βράζουν πάνω στη φωτιά. Ο ήχος απ’ τα χαρούμενα κικιρίκου, απ’ την κότα που μόλις έκανε το αυγό, λίγο πριν το μεσημέρι. Ο ήχος απ’ το καμπαναριό του Αϊ – Γιώργη. Ο γκρι ήχος απ’ τα ξύλα που πέφτουν καθώς τα τρώει η φωτιά. Ο ήχος απ’ τα ποντίκια πάνω στο ταβάνι.

Ο ήχος απ’ τα πρόβατα που τρέχουν στο δρόμο με λίγα χαλίκια. Ο ήχος απ’ τη παλιά μοτοσικλέτα κάτω απ’ το λόφο. Ο ήχος απ’ τη μάνα, που βρήκε τα αυγά σπασμένα μέσα στη σακούλα. Ο ήχος απ’ το σπάσιμο δύο καρυδιών μέσα στην παλάμη του Βασίλη του Τζιβιά.

Η φωνή του μανάβη ξεκινάει: εδώ μανάβης, ντομάτες, πιπεριές, κρεμμύδια! Ο αντίπαλος ήχος, από ένα  κόκορα, σε μια μεριά του χωριού, και η απάντηση από άλλο κόκορα σε άλλη μεριά του χωριού. Μετά, αρχίζουν τα γαλιά σαν ορχήστρα τρελαμένη, και σε λίγο, ο ήχος από τα νευριασμένα χηνιά της Σίας του Χριστοδουλόπουλου που απαντούν. Ακολουθεί η φωνή του πωλητή που λέει: πουλάκια, πουλάκια, ελάτε να πάρετε! Η φωνή απ’ το μεγάφωνο του παλιατζή που λέει: όλα τα παλιά αγοράζω!

Ο ήχος από την ντιζελομηχανή που τραβάει νερό απ’ το ποτάμι. Ο θόρυβος απ’ το σμπάρο που σπάει στον αέρα.

Ο φτιαχμένος στην Αμερική ή Γαλλία θόρυβος απ’ τα πολεμικά αεροπλάνα στον αέρα. (Αυτοί οι ήχοι, σε κάνουν να είσαι περιφανώς που είσαι Έλληνας.) Έχει ήχο η Συνομωσία του da capo; Ναι και είναι ο ήχος της μηχανής, όταν μουγκρίζει, καθώς ρέει για επτά δευτερόλεπτα  το espresso.

[Aπόσπασμα απ’ το βιβλίο με τίτλο Ο Έλληνας Νίτσε (now in progress)]

http://www.dimitriseleas.com/

Posted on September 24, 2012

Rubrik: Umwelt/Περιβάλλον

7.10.12

 von Δημήτρης Ελέας

<- Zurück zu: Home

http://www.berlin-athen.eu/

Dimitrios Adamopoulos makrinitsa@hotmail.com