ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

02.08.2019
Βασιλική Ε. Κατσαρού
Τα αποτελέσματα των τουρκικών δημοτικών εκλογών του Ιουνίου βρήκαν το κυβερνών κόμμα σε κατάσταση πανικού.
Η Κωνσταντινούπολη έπεσε και μαζί μ’ αυτήν τα προπύργια που τόσα χρόνια στήριζαν το κόμμα του Ταγίπ Ερντογάν, το ΑΚΡ.
Σηματοδότησαν όμως αυτές οι εκλογές την ήττα του Ερντογάν;

Ας μην ξεχνάμε ότι, παρ’ όλο που το κυβερνών κόμμα ηττήθηκε, ο υποψήφιός του για τη δημαρχία της Πόλης, ένας υποτονικός Μπιναλί Γιλντιρίμ, πήρε ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό στις κάλπες, της τάξης του 44%.

Ισως να έχασε τη μάχη της Κωνσταντινούπολης, έχει όμως ακόμα τα ηνία ώστε να μη χάσει τον έλεγχο της χώρας.

Μπορεί όποιος κερδίζει την Κωνσταντινούπολη να κερδίζει όλη τη χώρα, κατά τα λεγόμενα Ερντογάν, όμως ο Εκρέμ Ιμάμογλου θα πρέπει να αγωνιστεί σκληρά για να παγιώσει την εκλογική νίκη του.

Η μάχη που έχει κληθεί να δώσει θα είναι άνιση.

Ολος ο γραφειοκρατικός μηχανισμός επί της ουσίας ανήκει στα χέρια του ΑΚΡ.

Πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι αισθάνονται ότι οφείλουν φόρο τιμής στο κυβερνών κόμμα επειδή μπόρεσαν να βρουν μόνιμη εργασία μέσω αυτού, αρκετοί μετά τις εκκαθαρίσεις των γκιουλενιστών.

Υπάρχει, δηλαδή, περίπτωση οι πιστοί στο κόμμα του Ερντογάν δημόσιοι υπάλληλοι να δυσκολέψουν το έργο του Ιμάμογλου με παρακώλυση διαδικασιών εκ των έσω, ώστε να τον δυσφημήσουν στο κοινό που τον εξέλεξε.

Ο ίδιος ο Ερντογάν δεν πρόκειται να φύγει έτσι εύκολα.
Ο λόγος που γαντζώνεται στην εξουσία, όπως ο πνιγμένος πάνω στη σανίδα, είναι γιατί ξέρει πως αν χάσει τον έλεγχο τότε θα βρεθεί επί ξύλου κρεμάμενος, η ίδια του η ζωή –μαζί και της οικογένειάς του– ίσως να τεθεί σε κίνδυνο.

Υπάρχει ήδη προηγούμενο με τον προκάτοχο και ίνδαλμά του, Αντνάν Μεντερές, πρωθυπουργό της Τουρκίας τη δεκαετία του 1950, που απαγχονίστηκε με την κατηγορία κατάλυσης της δημοκρατίας και ισλαμοποίησης της χώρας.

Οι κατηγορίες εναντίον του Ερντογάν για προδοσία εκτοξεύονταν από την αρχή της πολιτικής σταδιοδρομίας του.
Μερικές δεν είχαν καμία βάση, αλλά μερικές δεν απείχαν πολύ από την αλήθεια.
Για παράδειγμα, όταν αποκαλύφθηκε ότι είχε μυστικές επαφές στο Οσλο με μέλη του ΡΚΚ –της κουρδικής αυτονομιστικής οργάνωσης– για να βρεθεί μια ειρηνική λύση στο κουρδικό ζήτημα, αυτό θεωρήθηκε εσχάτη προδοσία από αρκετά μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης που είχε γαλουχηθεί από τα μέσα ενημέρωσης ότι το ΡΚΚ –και ιδίως ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν– είναι ο υπ’ αριθμόν ένα τρομοκράτης και υπαρξιακός κίνδυνος για τη ζωή των Τούρκων.

Αργότερα, βέβαια, ο Ερντογάν είδε τη δημοτικότητά του να ανεβαίνει στα ύψη, όταν άλλαξε τακτική και άρχισε τον πόλεμο με το ΡΚΚ στα νοτιοανατολικά.

Εν καιρώ, η λίστα μάκραινε με κατηγορίες ότι παρείχε πολεμοφόδια στους τζιχαντιστές της Συρίας – υπήρχαν βίντεο και φωτογραφίες από Τούρκους δημοσιογράφους.
Η ίδια η κόρη του κατηγορείται ότι πρόσφερε ιατρική βοήθεια σε πολεμιστές του «Ισλαμικού κράτους» και ο γιος του, Μπιλάλ, ότι έκανε εμπόριο πετρελαίου μαζί τους.

Σε μια από τις ελάχιστες και μοναδικές στιγμές σύμπλευσης Ρωσίας και ΗΠΑ πολλά από τα σκάνδαλα βγήκαν στην επιφάνεια από ΜΜΕ και των δύο χωρών.

Επίσης, μπορεί ο Ερντογάν να στρέφεται τώρα εναντίον του ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, του «παππούλη» στην Πενσιλβανία των ΗΠΑ, αλλά κι ο ίδιος ευνοήθηκε από το δίκτυο Hizmet του Γκιουλέν.

Σημείωση: οι κεμαλιστές και λοιποί δυτικότροποι Τούρκοι δυσφορούσαν με την παρουσία του Γκιουλέν στα πολιτικά πράγματα, γιατί θεωρούσαν ότι προσπαθούσε να καταλύσει τη δημοκρατία και ότι το δίκτυό του είχε γίνει κράτος εν κράτει.

Προσάπτουν ακόμα στον Ερντογάν ότι, ενώ ήξερε πως οι γκιουλενιστές στον στρατό ετοιμάζουν πραξικόπημα, το άφησε και έγινε για να ικανοποιήσει δικές του πολιτικές σκοπιμότητες.
Ακόμα και το γεγονός ότι ιδιωτικοποίησε κρατική περιουσία για τον σκληρό πυρήνα των κεμαλιστών είναι αρκετό για να οδηγηθεί στο εδώλιο.

Ο Ιμάμογλου προσπάθησε και κατάφερε να προσεγγίσει μερίδα συντηρητικών ψηφοφόρων που παραδοσιακά ψήφιζε το ΑΚΡ.
Αντί να τους σνομπάρει, όπως συνήθως κάνουν οι κεμαλιστές, τους αντιμετώπισε ως ίσος προς ίσους.
Στα κηρύγματα μισαλλοδοξίας και διχόνοιας του Ερντογάν, ο Ιμάμογλου απαντούσε με μήνυμα ενότητας και «ριζοσπαστικής αγάπης», όπως είπε ο δημοσιογράφος Μουσταφά Ακιόλ.
Ως εδώ καλά, όμως οι συντηρητικοί ψηφοφόροι έχουν ένα πολύ συγκεκριμένο σύστημα αξιών και απαιτήσεων που έρχεται σε αντίθεση με το κεμαλικό κόμμα CHP, που πρεσβεύει ο Ιμάμογλου.
Επιμένουν, π.χ., για κατάργηση του αλκοόλ, ποινικοποίηση των προγαμιαίων σχέσεων, διαχωρισμό φύλων κ.λπ.

Φυσικά, και ο ίδιος ο Ερντογάν δεν μπορεί να νομοθετήσει πάνω σε αυτά τα ζητήματα γιατί η αντιπολίτευση είναι ισχυρή, αλλά o ίδιος έχει την ικανότητα να πείθει τους συντηρητικούς ισλαμιστές ότι τα θέματα αυτά είναι στην πολιτική ατζέντα, δημιουργώντας μια διαλεκτική που δικαιολογεί και ανέχεται όσους παρενοχλούν γυναίκες με δυτικότροπη ενδυμασία, νεαρά ζευγάρια κ.λπ.
Κάποια στιγμή και ο Ιμάμογλου θα πρέπει να διαλέξει μεταξύ των συντηρητικών σουνιτών ψηφοφόρων, που διακατέχονται από νοσταλγία του χαλιφάτου των Οσμανλήδων, και του αυστηρά, κοντά στα γαλλικά πρότυπα, κοσμικού χαρακτήρα του κεμαλικού κόμματός του.

To CHP κυριαρχεί μόνο στις τρεις σημαντικότερες πόλεις της Τουρκίας: Αγκυρα, Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη.
Δεν βγαίνει καν τρίτο στην Ανατολία, εκεί όπου ο Ερντογάν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής.
Στις δε νοτιοανατολικές επαρχίες, όπου ζουν Κούρδοι, το κεμαλικό κόμμα είναι εκτός πολιτικού χάρτη.
Οι ψήφοι μοιράζονται μεταξύ του φιλοκουρδικού κόμματος HDP και του ΑΚΡ.

Γενικότερα, πάντως, από το 2014 έχει δημιουργηθεί μια μεσσιανική λατρεία προς το πρόσωπο του Τούρκου προέδρου, που εκφράζει το εξιδανικευμένο «εγώ» των ψηφοφόρων του.
Δηλαδή, πολλά απ’ αυτά που λέει και κάνει είναι πράγματα που κι ίδιοι οι οπαδοί του θα θέλανε να πούνε και να κάνουν.
Οι περισσότεροι από χαμηλά οικονομικά, συντηρητικά στρώματα, λατρεύουν τον ματσισμό που βγάζει ο Ερντογάν.
Ενα χτύπημα με πυγμή –κυριολεκτικά ή μεταφορικά– πάνω στο τραπέζι, τους αντιπροσωπεύει.

Π.χ., τώρα που η Τουρκία προμηθεύεται τους ρωσικούς S-400, πολλοί πανηγυρίζουν το γεγονός ότι η πατρίδα τους αψήφησε την υπερδύναμη του πλανήτη και γίνεται ανεξάρτητη χώρα.
Το τουίτερ αυτές τις μέρες πήρε φωτιά.
Ακόμα και μη ερντογανικοί εκθειάζουν τον Τούρκο πρόεδρο για την ανδρεία που έδειξε να υποστηρίξει τη θέση της χώρας και να αγοράσει το αντιπυραυλικό σύστημα από τη Ρωσία, παρά τις απειλές του Αμερικανού προέδρου Τραμπ.

Ομως από τη στιγμή που διόρισε τον γαμπρό του, Μπεράτ Αλμπαϊράκ, υπουργό Οικονομικών, άρχισαν να φαίνονται οι πρώτες ρωγμές στην εκλογική βάση του.
Στριμωγμένοι οικονομικά από τη διολίσθηση της λίρας, πολλοί παραδοσιακοί ερντογανικοί ερμήνευσαν αυτή την κίνηση σαν αδιαφορία για τον λαό και προώθηση ιδίων συμφερόντων, στην προκειμένη: της προεδρικής οικογένειας.

O ίδιος ο Ερντογάν φαίνεται εξασθενημένος και ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη ένα παιχνίδι ανάληψης εξουσίας μεταξύ του γαμπρού του και του υπουργού Εσωτερικών Σουλεϊμάν Σοϊλού.
Σίγουρα δεν έχει πεθάνει ακόμα, όπως προσφάτως διαδιδόταν, αλλά είναι περίπου 16 χρόνια στην εξουσία, σε μια χώρα που διακατέχεται από φυγόκεντρες δυνάμεις (ΡΚΚ), ισχυρή μαφία, ένα «βαθύ κράτος» και δίκτυα που νέμονται την εξουσία.
https://www.efsyn.gr/

http://arxaiaithomi.gr