Ζούμε, ήδη (προ πολλού) την εποχή, κατά τη διάρκεια τής οποίας:
·το σκώμμα θεωρείται μίσος – (το / σκῶμμα, -ώμματος, ΝΜΑ σκώπτω · πειρακτικός λόγος, εμπαιγμός, αστεϊσμός αρχ. φρ. α) «ἐν σκώμματος μέρει»)
·η χλεύη θεωρείται ορθή όταν έχει ως στόχο το σκεπτικισμό και έκφραση μίσους όταν έχει ως στόχο να καυτηριάσει κάθε ανώμαλο συλλογισμό
·η επιστήμη γίνεται όπλο χειραγώγησης αντί εργαλείο κοινού οφέλους
·ακόμη και η πνευματώδης διάθεση (το λεγόμενο χιούμορ) διακρίνεται / επικρίνεται / κατακρίνεται και κατηγοριοποιείται σε πρέπον ή μή…
κλπ κλπ κλπ
«Καλώς… ήλθαμε» στην παροιμιώδη δυστοπία!
Θα δυστυχήσουμε.
Όταν (και αν) συνειδητοποιήσουμε, συλλογικώς (όσο είναι εφικτό), ότι κάθε θεώρηση τών ανθρωπίνων «σχέσεων» (…γενικώς· οικογενειακές, φυλετικές, θρησκευτικές, κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές, διακρατικές, διεθνείς…), πρεσβεύει ορισμένες (εν πολλοίς κοινώς αποδεκτές και λογικές) προτάσεις, θα είναι πολύ αργά.
Ήδη είναι αργά.
Κάθε τί, «εσφαλμένο» ή «ορθολογικό», είτε έχει αντιστραφεί, είτε αντιστρέφεται.
Ένας, οποιοσδήποτε, φυσιολογικός (όσον αφορά τους συλλογισμούς του) άνθρωπος και πολίτης, αίφνης, βρίσκεται στο στόχαστρο, [ανεξήγητα, επί τη βάσει κοινής λογικής] συνανθρώπων του.
Εντάσσεται, δε, ενορχηστρωμένα, στη κατηγορία αυτών που προσδιορίζονται, αποκλειστικώς, με επιθετικούς προσδιορισμούς που έχουν μόνο «αρνητικό πρόσημο».
Και ένα πλήθος ανθρώπων, παρακολουθεί, με απορία, αμηχανία, αγανάκτηση, φόβο, οργή, άγχος, διερωτώμενο το εξής, απλό: «υπάρχει κοινή λογική»;
Την ίδια στιγμή, ένας, οποιοσδήποτε, [ανεξήγητα] συμπλεγματικός άνθρωπος και πολίτης, «αποθεώνεται» από ένα πλήθος ομοϊδεατών και θιασωτών, προτάσσοντας ως σημαία διαλογισμού, μιάν ανοησία.
Για λόγους οι οποίοι δεν εξηγούνται (…παρά μόνο με μεταφυσική παραδοχή… ότι, δηλαδή, ένα μαγικό ραβδί οδηγεί ένα σημαντικό πλήθος τής κοινωνίας σε διανοητικό, απονενοημένο διάβημα…), «στην εποχή μας», έχει γίνει αυτοσκοπός, η προβολή κάθε «νόσου και μαλακίας» σαν ρηξικέλευθη στάση και παράλληλα, κάθε [υγιώς] κατεστημένη πανανθρώπινη άποψη τής κοινωνίας τού Ανθρώπου βιάζεται ασύστολα και ανώμαλα.
«Μάς θυμίζουμε» τον «λειτουργικώς αναλφάβητο» τύπο, που κάθετε πάνω σε ένα κλαδί, στραμμένος προς το κορμό και πριονίζει το κλαδί με μανία.
Λέξεις – κλειδιά: «λειτουργικώς αναλφάβητος» και «μανία».
Με τις υγείες μας.
Γεώργιος-Αλέξανδρος Κολοβός.
Αφήστε μια απάντηση