ΟΙ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ ΛΕΥΚΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ
Ήρθαν ως σκλάβοι: ανθρώπινο φορτίο που μεταφέρθηκε με βρετανικά πλοία με προορισμό την Αμερική.
Μεταφέρθηκαν κατά εκατοντάδες χιλιάδες, άνδρες, γυναίκες, ακόμη και τα μικρότερα παιδιά.
Κάθε φορά που επαναστατούσαν ή ακόμα και δεν υπάκουαν σε μια εντολή, τιμωρούνταν με τους πιο σκληρούς τρόπους.
Οι δουλοκτήτες κρεμούσαν την ανθρώπινη περιουσία τους από τα χέρια τους και έβαζαν φωτιά στα χέρια ή τα πόδια τους ως μια μορφή τιμωρίας.
Μερικοί καίγονταν ζωντανοί και στη συνέχεια τοποθετούνταν τα κεφάλια τους σε πασάλους στην αγορά ως προειδοποίηση για τους άλλους αιχμαλώτους.
Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε όλες τις φρικτές λεπτομέρειες, έτσι δεν είναι;
Γνωρίζουμε πολύ καλά τις φρικαλεότητες του δουλεμπορίου στην Αφρική.
Αλλά μιλάμε για δουλεία στην Αφρική;
Ο Βασιλιάς Ιάκωβος ΣΤ΄ και ο Κάρολος Α΄ ηγήθηκαν επίσης μιας συνεχούς προσπάθειας για την υποδούλωση των Ιρλανδών.
Ο Βρετανός Όλιβερ Κρόμγουελ ενίσχυσε αυτή την πρακτική της απανθρωποποίησης του γείτονα.
Το ιρλανδικό δουλεμπόριο ξεκίνησε όταν ο Ιάκωβος ΣΤ΄ πούλησε 30.000 Ιρλανδούς κρατούμενους ως σκλάβους στον Νέο Κόσμο.
Η Διακήρυξη του 1625 απαιτούσε την αποστολή των Ιρλανδών πολιτικών κρατουμένων στο εξωτερικό και την πώλησή τους σε Άγγλους αποίκους στις Δυτικές Ινδίες.
Μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα, οι Ιρλανδοί ήταν οι κύριοι σκλάβοι που πωλούνταν στην Αντίγκουα και το Μοντσεράτ.
Εκείνη την εποχή, το 70% του συνολικού πληθυσμού του Μοντσεράτ ήταν Ιρλανδοί σκλάβοι.
Η Ιρλανδία γρήγορα έγινε η μεγαλύτερη πηγή ανθρώπινης κτηνοτροφίας για τους Άγγλους εμπόρους.
Η πλειοψηφία των πρώτων σκλάβων στον Νέο Κόσμο ήταν στην πραγματικότητα λευκοί.
Από το 1641 έως το 1652, πάνω από 500.000 Ιρλανδοί σκοτώθηκαν από τους Άγγλους και άλλοι 300.000 πουλήθηκαν ως σκλάβοι.
Ο πληθυσμός της Ιρλανδίας μειώθηκε από περίπου 1.500.000 σε 600.000 σε μία μόνο δεκαετία.
Οικογένειες διαλύθηκαν καθώς οι Βρετανοί δεν επέτρεπαν στους Ιρλανδούς πατέρες να παίρνουν μαζί τους τις γυναίκες και τα παιδιά τους πέρα από τον Ατλαντικό.
Αυτό οδήγησε σε έναν αβοήθητο πληθυσμό άστεγων γυναικών και παιδιών.
Η λύση της Βρετανίας ήταν να τα πουλήσει και αυτά σε πλειστηριασμό.
Κατά τη δεκαετία του 1650, πάνω από 100.000 Ιρλανδέζικα παιδιά ηλικίας μεταξύ 10 και 14 ετών απήχθησαν από τους γονείς τους και πουλήθηκαν ως σκλάβοι στις Δυτικές Ινδίες, τη Βιρτζίνια και τη Νέα Αγγλία.
Σε αυτή τη δεκαετία, 52.000 Ιρλανδοί (κυρίως γυναίκες και παιδιά) πουλήθηκαν στα Μπαρμπάντος και τη Βιρτζίνια.
Άλλοι 30.000 Ιρλανδοί άνδρες και γυναίκες μεταφέρθηκαν επίσης και πουλήθηκαν στον πλειοδότη.
Το 1656, ο Κρόμγουελ διέταξε να μεταφερθούν 2.000 Ιρλανδόπουλα στην Τζαμάικα και να πουληθούν ως σκλάβοι σε Άγγλους αποίκους.
Πολλοί άνθρωποι σήμερα αποφεύγουν να αποκαλούν τους Ιρλανδούς σκλάβους αυτό που πραγματικά ήταν: Σκλάβους.
Θα επινοήσουν όρους όπως «Συμβασιούχοι Υπηρέτες» για να περιγράψουν τι συνέβη στους Ιρλανδούς.
Ωστόσο, στις περισσότερες περιπτώσεις από τον 17ο και 18ο αιώνα, οι Ιρλανδοί σκλάβοι δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ανθρώπινα βοοειδή.
Για παράδειγμα, το δουλεμπόριο στην Αφρική μόλις ξεκινούσε την ίδια περίοδο.
Είναι καλά καταγεγραμμένο ότι οι Αφρικανοί σκλάβοι, που δεν είχαν μολυνθεί με το στίγμα της μισητής καθολικής θεολογίας και ήταν πιο ακριβοί στην αγορά, συχνά αντιμετωπίζονταν πολύ καλύτερα από τους Ιρλανδούς ομολόγους τους.
Οι Αφρικανοί σκλάβοι ήταν πολύ ακριβοί στα τέλη του 17ου αιώνα (50 λίρες Αγγλίας).
Οι Ιρλανδοί σκλάβοι ήταν φθηνοί (όχι περισσότερο από 5 λίρες Αγγλίας).
Αν ένας ιδιοκτήτης γης μαστίγωνε, στιγμάτιζε ή χτυπούσε έναν Ιρλανδό σκλάβο μέχρι θανάτου, αυτό δεν ήταν ποτέ έγκλημα.
Ο θάνατος ήταν μια οικονομική ζημία, αλλά πολύ φθηνότερη από τη δολοφονία ενός πιο ακριβού Αφρικανού.
Οι Άγγλοι αφέντες άρχισαν γρήγορα να εκτρέφουν τις Ιρλανδές γυναίκες τόσο για προσωπική τους ευχαρίστηση όσο και για μεγαλύτερο κέρδος.
Τα παιδιά των σκλάβων ήταν και τα ίδια σκλάβοι, γεγονός που αύξησε το μέγεθος του ελεύθερου εργατικού δυναμικού του αφέντη.
Ακόμα κι αν μια Ιρλανδή γυναίκα αποκτούσε με κάποιο τρόπο την ελευθερία της, τα παιδιά της θα παρέμεναν σκλάβοι του αφέντη της.
Έτσι, οι Ιρλανδές μητέρες, ακόμη και με αυτή τη νεοαποκτηθείσα χειραφέτηση, σπάνια εγκατέλειπαν τα παιδιά τους και παρέμεναν σε καθεστώς δουλείας.
Με τον καιρό, οι Άγγλοι σκέφτηκαν έναν καλύτερο τρόπο να χρησιμοποιήσουν αυτές τις γυναίκες για να αυξήσουν το μερίδιο αγοράς τους: Οι άποικοι άρχισαν να αναπαράγουν Ιρλανδές γυναίκες και κορίτσια (πολλές από αυτές ηλικίας μόλις 12 ετών) με Αφρικανούς άνδρες για να παράγουν σκλάβους με ξεχωριστή επιδερμίδα.
Αυτοί οι νέοι σκλάβοι «μιγάς» απέφεραν υψηλότερη τιμή από τα ιρλανδικά ζώα και, ομοίως, επέτρεψαν στους αποίκους να εξοικονομήσουν χρήματα αντί να αγοράσουν νέους Αφρικανούς σκλάβους.
Αυτή η πρακτική της διασταύρωσης Ιρλανδών γυναικών με Αφρικανούς άνδρες συνεχίστηκε για αρκετές δεκαετίες και ήταν τόσο διαδεδομένη που, το 1681, ψηφίστηκε νομοθεσία «που απαγόρευε την πρακτική του ζευγαρώματος Ιρλανδών γυναικών σκλάβων με Αφρικανούς άνδρες σκλάβους με σκοπό την παραγωγή σκλάβων προς πώληση».
Με λίγα λόγια, σταμάτησε μόνο επειδή παρενέβαινε στα κέρδη μιας μεγάλης εταιρείας μεταφοράς σκλάβων.
Η Αγγλία συνέχισε να στέλνει δεκάδες χιλιάδες Ιρλανδούς σκλάβους για περισσότερο από έναν αιώνα.
Τα αρχεία αναφέρουν ότι, μετά την Ιρλανδική Επανάσταση του 1798, χιλιάδες Ιρλανδοί σκλάβοι πουλήθηκαν τόσο στην Αμερική όσο και στην Αυστραλία.
Υπήρξαν φρικτές κακοποιήσεις τόσο σε Αφρικανούς όσο και σε Ιρλανδούς αιχμαλώτους.
Ένα βρετανικό πλοίο πέταξε ακόμη και 1.302 σκλάβους στον Ατλαντικό Ωκεανό, ώστε το πλήρωμα να έχει άφθονο φαγητό να φάει.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Ιρλανδοί βίωσαν τις φρικαλεότητες της δουλείας τόσο πολύ (αν όχι περισσότερο, τον 17ο αιώνα) όσο και οι Αφρικανοί.
Δεν υπάρχει επίσης αμφιβολία ότι αυτά τα καστανά, μαυρισμένα πρόσωπα που βλέπετε στα ταξίδια σας στις Δυτικές Ινδίες είναι πολύ πιθανό να είναι ένας συνδυασμός αφρικανικής και ιρλανδικής καταγωγής.
Το 1839, η Βρετανία αποφάσισε τελικά να τερματίσει τη συμμετοχή της στον αυτοκινητόδρομο του Σατανά προς την κόλαση και σταμάτησε τη μεταφορά σκλάβων.
Ενώ η απόφασή τους δεν εμπόδισε τους πειρατές να κάνουν ό,τι επιθυμούσαν, ο νέος νόμος ολοκλήρωσε σιγά σιγά αυτό το κεφάλαιο της ιρλανδικής δυστυχίας.
Αλλά, αν κάποιος, μαύρος ή λευκός, πιστεύει ότι η δουλεία ήταν μόνο μια αφρικανική εμπειρία, τότε κάνει εντελώς λάθος.
Η ιρλανδική δουλεία είναι ένα θέμα που αξίζει να θυμόμαστε, όχι να σβήνουμε από τη μνήμη μας.
Αλλά, γιατί συζητείται τόσο σπάνια;
Δεν αξίζουν οι μνήμες εκατοντάδων χιλιάδων Ιρλανδών θυμάτων κάτι περισσότερο από μια αναφορά από έναν άγνωστο συγγραφέα;
Ή μήπως η ιστορία τους πρέπει να είναι αυτή που σκόπευαν οι Άγγλοι αφέντες τους: Να εξαφανιστεί εντελώς σαν να μην συνέβη ποτέ;
Κανένα από τα Ιρλανδικά θύματα δεν επέστρεψε ποτέ στην πατρίδα του για να περιγράψει τη δοκιμασία του.
Αυτοί είναι οι χαμένοι σκλάβοι· αυτοί που ο χρόνος και τα προκατειλημμένα βιβλία ιστορίας ξέχασαν εύκολα.
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΤΙ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥΛΗΘΗΚΑΝ ΩΣ ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΣΚΛΑΒΟΠΑΖΑΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΑΦΡΙΚΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙ΄ ΑΥΤΟ!!!
…………………………..
Ζάκυνθος 29 -9 -1821
Σαν Ζακυνθινοί έχουμε την ηθική υποχρέωση να θυμηθούμε να αναβιώσουμε και να προβάλουμε , χωρίς ένοχες υπερβολές και απροκάλυπτες τύψεις , τεκμηριωμένα γεγονότα συμβατά με τους ανθρώπους και το τόπο μας , όπως αυτά που έγιναν στον Υψόλιθο το φθινόπωρο του 1821 στο κόλπο του Λαγανά
**** Για όσους δεν το γνωρίζουν , ας αφιερώσουν λίγο από το χρόνο τους να το διαβάσουν και να μάθουν ….γιατί η ιστορία μερικές φορές γράφετε μα δεν διδάσκετε
ΥΨΌΛΙΘΟΣ 1821
Λίγους μήνες μετά την εκδήλωση της Επανάστασης του 1821, ο τουρκικός στόλος, με επικεφαλής τον Καρά Αλή, έχει βρει ασφαλές ορμητήριο για τις επιδρομές του στη Ζάκυνθο.
Τα Επτάνησα αγγλοκρατούνται, αλλά οι Βρετανοί είναι ολοφάνερα εχθρικοί απέναντι στους έλληνες επαναστάτες και βοηθούν απροκάλυπτα τους Τούρκους.
Ο Καρά Αλής μπαινοβγαίνει όποτε θέλει με τον στόλο του στο λιμάνι της Ζακύνθου, τρώει και πίνει με τον άγγλο διοικητή του νησιού Ζακ Ανκί, ενώ τροφοδοτείται συστηματικά με τρόφιμα, νερό και μπαρούτι.
Από τη Ζάκυνθο έφυγε ο στόλος που ρήμαξε το Γαλαξίδι και το Αίγιο κι εκεί πάλι επέστρεψε για τροφοδοσία στις 27 Σεπτεμβρίου του 1821.
Ο ελληνικός στόλος, υπό τον Ανδρέα Μιαούλη, προσπάθησε κι αυτός να μπει στη Ζάκυνθο, αλλά οι Άγγλοι το απαγόρευσαν.
Οι αρχές μάλιστα, όταν έβλεπαν τη σημαία της ελληνικής επανάστασης σε πλοία ή βάρκες, την κατέβαζαν με μανία και την έσχιζαν….
Στις 29 Σεπτεμβρίου ο τουρκικός στόλος απέπλευσε, αλλά ο Μιαούλης τον παρακολουθούσε από κοντά.
Μόλις λοιπόν ένα πλοίο απομακρύνθηκε λίγο από τον κορμό του τουρκικού στόλου, δύο ελληνικά πλοία με καπετάνιους τους Σαχίνη και Ραφαλιά το απέκοψαν και του επιτέθηκαν.
Άρχισε ναυμαχία πολύ κοντά στη στεριά, με τους Ζακυνθινούς να έχουν πλημμυρίσει τα γύρω υψώματα και να την παρακολουθούν ανήμποροι.
Σε κάθε κανονιά των ελληνικών πλοίων ζητωκραύγαζαν, ενώ έβριζαν και χειρονομούσαν κατά των Τούρκων.
Γρήγορα φάνηκε η ανωτερότητα των ελλήνων ναυτικών.
Το τουρκικό πλοίο έχασε είκοσι από τους εξήντα άνδρες του και πήρε φωτιά, οπότε ο καπετάνιος του αποφάσισε να το ρίξει στη στεριά για να βρει υποστήριξη στους Άγγλους.
Το φλεγόμενο πλοίο προσάραξε στη θέση Υψόλιθος, δίπλα στην παραλία του Λαγανά. Μόλις όμως έπιασε στεριά, οι ερεθισμένοι Ζακυνθινοί, που στήριζαν ολόψυχα τον ελληνικό Αγώνα, όρμησαν εναντίον του πληρώματος με άγριες διαθέσεις.
Ο άγγλος διοικητής, συνηθισμένος σε ντόπιους που ποτέ δεν είχαν δείξει επαναστατικές διαθέσεις, έστειλε απλώς ένα στρατιωτικό απόσπασμα από δεκαοχτώ άτομα κι έναν αξιωματικό για να περιμαζέψουν τους Τούρκους.
Οι Βρετανοί όμως βρέθηκαν μπροστά σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση.
Οι εξαγριωμένοι Ζακυνθινοί, οπλισμένοι με ό,τι όπλο είχαν στα σπίτια τους, επιτέθηκαν και σε αυτούς, σκοτώνοντας δύο και τραυματίζοντας έναν αξιωματικό.
Νέο απόσπασμα, από πενήντα στρατιώτες, απώθησε προσωρινά τους εξεγερμένους, αλλά το βράδυ δέχθηκε νέα επίθεση από εκατοντάδες Ζακυνθινούς, με αποτέλεσμα να αφήσει πίσω πάνω από δέκα νεκρούς.
Οι βρετανοί κατακτητές αντέδρασαν με την αγριότητα που εκδήλωναν απέναντι σε επαναστατημένες αποικίες.
Στις 8 Οκτωβρίου του 1821 έφτασαν δύο φρεγάτες με πεζικό και πυροβολικό και αρχηγό τον ανθαρμοστή Άνταμ.
Ο Άνταμ επιβάλλει στρατιωτικό νόμο, απαγορεύει την κυκλοφορία, κλείνει τις εκκλησίες και αρχίζει ελέγχους σε όλα τα σπίτια…
Στήνει κανόνια και τηλεβόλα στα σταυροδρόμια και στις εισόδους των χωριών ενώ μαζεύει όλα τα τραπεζομάχαιρα από τα σπίτια.
Διατάζει τους διαπρεπέστερους πολίτες να παρουσιαστούν στο στρατοδικείο και φέρνει τους φυλακισμένους ενώπιόν του, κατηγορούμενους για εσχάτη προδοσία.
Προτού καν συνεδριάσει το στρατοδικείο, είχε στηθεί στην κεντρική παραλιακή πλατεία του Μόλου μια ολόκληρη σειρά αγχόνες, λες και η ετυμηγορία ήταν γνωστή εκ των προτέρων.
Φυσικό ήταν. Πρόεδρος του στρατοδικείου ήταν ο ίδιος ο Άνταμ και μέλη του ένας ταγματάρχης, ένας λοχαγός, ένας υπολοχαγός, ένας ανθυπολοχαγός κι ένα στρατιώτης, όλοι μέλη του αποσπάσματος που είχε φέρει μαζί του.
Φυσικά επρόκειτο για δίκη-παρωδία.
Δεν επετράπησαν μάρτυρες υπεράσπισης, μόνο κατηγορίας.
Κι όταν ο επιφανής πολίτης Διονύσιος Καπνίσης επέμεινε να καταθέσει ως μάρτυρας υπεράσπισης, το δικαστήριο τον τιμώρησε με την ποινή της μπερλίνας.
Παρουσιάστηκε τότε ο γέροντας πατέρας του και ζήτησε να τιμωρηθεί αυτός αντί του γιου του, διότι η μπερλίνα εθεωρείτο πολύ ατιμωτική.
Οι Άγγλοι το δέχθηκαν χωρίς πρόβλημα.
Περιέφεραν τον γέροντα σε όλη την πόλη, καβάλα σ έναν γάιδαρο κι έπειτα τον πήγαν στην πλατεία.
Εκεί είχε στηθεί ένας μεγαλοπρεπής θρόνος , όπου τον κάθισαν και στη συνέχεια ένας λόχος στρατιώτες άρχισε να του πετά αυγά στο πρόσωπο, μέχρι που άδειασαν τα δυο μεγάλα πανέρια που υπήρχαν εκεί.
Στη δίκη αυτή καταδικάστηκαν σε θάνατο επτά άτομα.
Ο ένας το έσκασε στην Πελοπόννησο κι ο ιερωμένος παπα- Κεφαληνός τη γλίτωσε, επειδή δεν τόλμησαν να τον σκοτώσουν.
Τους άλλους πέντε τους απαγχόνισαν, αφού τους δήμευσαν την περιουσία και πέταξαν τις οικογένειές τους στο δρόμο.
Ο δημόσιος απαγχονισμός όμως δεν ήταν αρκετός για τους «πολιτισμένους» Βρετανούς.
Βύθισαν τα πτώματα των κρεμασμένων σε βραστή πίσσα, τα έκλεισαν σε σιδερένια κλουβιά και τα τοποθέτησαν σε πασσάλους πάνω στο ύψωμα του Προφήτη Ηλία.
Τα τέσσερα από τα πέντε πτώματα, καταφαγωμένα από τα όρνεα, έμειναν στον Προφήτη Ηλία έως το 1831, δηλαδή δέκα ολόκληρα χρόνια, ενώ ο το σώμα του Κλαυδιανού, που είχε τοποθετηθεί στην είσοδο του χωριού του, Φιολίτι, απομακρύνθηκε το 1836, δηλαδή 15 χρόνια αργότερα.
Τα δραματικά γεγονότα του Υψόλιθου, όπως ονομάστηκαν, σφράγισαν την ιστορία της Ζακύνθου.
Τα πτώματα των επαναστατών διατηρήθηκαν στα κλουβιά ακόμα και τους κατοπινούς χρόνους, όταν η Βρετανία άλλαξε πολιτική και υιοθέτησε φιλική στάση απέναντι στους επαναστάτες….
Xenios-Dionisis Marinos
Α L Ι Κ Α Ν Α S … Ζάκυνθος τότε και τώρα
Αφήστε μια απάντηση