ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Ευχαριστουμε σε αυτούς που θυσιάστηκαν για να είναι η Κύπρος ελεύθερη. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ εμπρός λευεντες ΈΛΛΗΝΕΣ ΓΕΝΝΗΘΙΚΑΜΕ ΚΑΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ

Θα πάρω μιαν ανηφοριά
θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια
που παν στη Λευτεριά.
Θ’ αφήσω αδέλφια συγγενείς,
τη μάνα, τον πατέρα
μες τα λαγκάδια πέρα
και στις βουνοπλαγιές.
Ψάχνοντας για τη Λευτεριά
θα ‘χω παρέα μόνη
κατάλευκο το χιόνι,
βουνά και ρεματιές.
Τώρα κι αν είναι χειμωνιά,
θα ‘ρθει το καλοκαίρι
τη Λευτεριά να φέρει
σε πόλεις και χωριά.
Θα πάρω μιαν ανηφοριά
θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια
που παν στη Λευτεριά.
Τα σκαλοπάτια θ’ ανεβώ,
θα μπω σ’ ένα παλάτι,
το ξέρω θάν’ απάτη,
δεν θάν’ αληθινό.
Μες το παλάτι θα γυρνώ
ώσπου να βρω τον θρόνο,
βασίλισσα μια μόνο
να κάθεται σ’ αυτό.
Κόρη πανώρια θα της πω,
άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου,
μονάχα αυτό ζητώ.
Γεια σας παλιοί συμμαθηταί.
Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας.
Κι όποιος θελήσει για να βρει
ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο,
Ας πάρει μιαν ανηφοριά
ας πάρει μονοπάτια
να βρει τα σκαλοπάτια
που παν στη Λευτεριά.
Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα.
Αν ζω, θα μ΄ βρει εκεί.
«Την Ελλάδα αγαπώ αλλά και εσένα»
Ρώτησα τα μάτια που δακρύζουν
κάποια αλήθεια να μου πουν
κλαίνε πικρά να σ’ αντικρύσουν
γιατί μπορεί να σ’ αγαπούν.
την Ελλάδα αγαπώ αλλά κι εσένα
με έναν έρωτα μεγάλο αληθινό,
τα γαλάζια σου τα μάτια τα θλιμμένα
τον καθάριο της θυμίζουν ουρανό.
ρώτησε εκείνη υπνωτισμένος
μη σε δουν γιατί σιωπούν
το συνιστούν κι αυτά θλιμμένα
για να σου πουν πως σ’ αγαπούν
την Ελλάδα αγαπώ αλλά κι εσένα
με έναν έρωτα μεγάλο αληθινό,
τα γαλάζια σου τα μάτια τα θλιμμένα
τον καθάριο της θυμίζουν ουρανό.

IFIGENEIA GEORGIADES
Σήμερον που σ’ αντίκρυσα
τζι είδα την ζωγραφκιάν σου,
την τόλμην σου φαντάστηκα
τζιαι την παλληκαρκάν σου.

Να μεν σε πιάσουν ζωντανόν
τζι ας ήταν όπως τύχει,
αφού για την Πατρίδα μας
το γαίμα σου εχύθην.

Ξύπνα Γληόρη μου να δεις
που κόντεψεν η Νίκη,
τζι εσέναν βάλλουσιν μπροστά
γιατί σ’ εσέν’ ανήκει.

Μια μάνα τέτοιου ήρωα
εν προσβολή να κλάψει,
προσβάλλει τον λεβέντη της,
τζιείνον που θ’ απολάψει.

Χαλάλιν της Πατρίδος μου
ο γιος μου, η ζωή μου,
τζι αφού εν επαραδόθηκεν
τζι έμεινεν τζι εσκοτώθηκεν
ας έσιει την ευτζήν μου.
Marios Xatzipanagides
καλητερα μια χουφτα χωμα παρα γονατισμενος ο ΛΕΒΕΝΤΗΣ ΜΟΥ ηταν τα λογια της μανας του,αυτης της ιρωηδας που λαμπαδευσε στο σπλαχνο της το χρεος και την αξιοπρεπεια σε πατριδα πιστη και ανθρωπο!!Ας εισαι Μακαριος στο Πανθεον των Αθανατων Αθανατε!!!
Δημητριος Παπαδόπουλος
Ανατρίχιασα……Αυτά είναι τα λόγια μιας αρχαίας Σπαρτιάτισας,μιας Μανιάτισας,μιας Σουλιώτισας όλες οι γενιές των Ελληνίδων μητέρων συναντιούνται εδώ σε αυτά τα λόγια της Μάνας του Γρηγόρη Αυξεντίου.Κάποτε υπήρχαν τέτοιες μάνες και έβγαζαν τέτοια παλληκάρια.Αχ Ελλάδα δύστυχη πως σε καταντήσανε όλοι αυτοί οι προδότες………….

http://arxaiaithomi.gr/