ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Κατόπιν εισήγησης του τότε Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε τη γενοκτονία το 1994, και ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο».

Ο ακριβής συνολικός αριθμός των θυμάτων είναι δύσκολο να υπολογισθεί, ωστόσο ο αριθμός των Ποντίων που έχασαν τη ζωή τους υπολογίζεται μεταξύ 200.000 και 350.000.

aplaradio

Γενοκτονία στον Εύξεινο Πόντο …εκεί Έλλενοι επέθαναν

Τὸ 1919, στὶς 19 Μαΐου, οἱ διωγμοί ἔγιναν ἀγριότεροι. Ἦταν τὸ τελικὸ χτύπημα γιὰ τὸν ἑλληνισμὸ τοῦ Πόντου. Ὁ Κεμάλ Ἀτατοὺρκ ἀποφάσισε νὰ ἐξοντώσει τοὺς Πόντιους. Γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ ἔφτιαξε μιὰ μυστικὴ ὀργάνωση, μέλος τῆς ὁποίας ἦταν καὶ ὁ δήμιος τῶν Ἑλλήνων, ὁ Τοπὰλ Ὀσμάν. Ἡ τρομοκρατία, τὰ τάγματα ἐργασίας , οἱ ἐξορίες, ἡ κρεμάλα, οἱ πυρπολήσεις τῶν χωριῶν καὶ οἱ δολοφονίες, ἀνάγκασaν τοὺς Ἕλληνες νὰ καταφύγουν στὰ βουνά κάνοντας ἀντάρτικο με σκοπό τὴν προστασία τῶν ἀμάχων….

Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου αναφέρεται σε σφαγές και εκτοπισμούς εναντίον Ελληνικών πληθυσμών στην περιοχή του Πόντου που πραγματοποιήθηκαν από το κίνημα των Νεότουρκων κατά την περίοδο 1914-1923. Εκτιμάται ότι στοίχισε τη ζωή περίπου 213.000-368.000 Ελλήνων. Οι επιζώντες κατέφυγαν στον Άνω Πόντο (στην ΕΣΣΔ) και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, στην Ελλάδα. Τα γεγονότα αυτά αναγνωρίζονται επισήμως ως γενοκτονία από το Ελληνικό Κράτος και την Αυστραλία αλλά και από διεθνείς οργανισμούς όπως η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών.

Θεωρείται μια από τις πρώτες σύγχρονες γενοκτονίες. Η γενοκτονία ήταν ένα προμελετημένο έγκλημα, το οποίο η κυβέρνηση των Νεότουρκων έφερε σε πέρας με συστηματικότητα. Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε ήταν ο ξεριζωμός, η εξάντληση στις κακουχίες, τα βασανιστήρια, η πείνα και η δίψα, και τα στρατόπεδα θανάτου στην έρημο.

Η διεθνής βιβλιογραφία και τα κρατικά αρχεία πολλών χωρών βρίθουν μαρτυριών για το ειδεχθές έγκλημα, που διαπράχθηκε εναντίον του Ελληνικού λαού. Η Γενοκτονία των Ελλήνων πραγματοποιήθηκε παράλληλα με γενοκτονίες σε βάρος και άλλων χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλ. των Αρμενίων και των Ασσυρίων.

Ενενήντα τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται εφέτος από τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

Επιμνημόσυνη δέηση για τα θύματα της Γενοκτονίας πραγματοποιήθηκε το πρωί της Κυριακής στο ναό Παντάνασσας στην πλατεία Μοναστηρακίου, ενώ ακολούθησε πομπή προς το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

Εκεί, στις 12:00, έγινε αλλαγή της Προεδρικής Φρουράς με τους δύο εύζωνες να είναι ενδεδυμένοι τη φορεσιά του πόντιου αντάρτη.

Η γενοκτονία των Ποντίων, ένα από τα πλέον «μαύρα» κεφάλαια της ιστορίας του 20ου αιώνα, έλαβε χώρα μεταξύ του 1914 και του 1923, μία περίοδο ιδιαίτερα μεγάλων ταραχών στην παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία, συμπίπτοντας και με άλλες εκκαθαρίσεις μειονοτήτων, όπως η γενοκτονία των Αρμενίων.

Η γενοκτονία είδε τη σφαγή, τον διωγμό, τον υποχρεωτικό εκτοπισμό, εκτελέσεις, «πορείες θανάτου», εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων που κατοικούσαν στην περιοχή του Πόντου αλλά και της ευρύτερης Μικράς Ασίας.

Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων είναι δύσκολο να υπολογισθεί, ωστόσο ο αριθμός των Ποντίων που έχασαν τη ζωή τους υπολογίζεται μεταξύ 200.000 και 350.000.

 «Η επίτευξη της ανακωχής με την Τουρκία, στις 30 Οκτωβρίου 1918, φάνηκε να επέφερε μια προσωρινή παύση των διωγμών των μειονοτήτων εκ μέρους των Τούρκων, που διαπράχθηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου. Στην επιδίωξη αυτών των διωγμών, είναι γενικώς αποδεκτό … ότι πάνω από 500.000 ‘Έλληνες εξορίστηκαν, εκ των οποίων συγκριτικώς ελάχιστοι επέζησαν…»