ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΕΝΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

  1.   στον φοβο και

   2.   στην ελπιδα, που ωs γνωστο πεθαινει τελευταια

Και τα δυο αυτα στηριγματα σκοπημα και εγκληματικα τοποθετουνται στο υποσυνειδωτο των ανθρωπων ηδη στην παιδικη ηλικια.

Σε αυτο βρισκονται στιβιασμενα τα παραμυθια για το προπατορικο αμαρτημα, για τον θεο, για τουs δαιμονεs, για τον διαβολο, για τουs αγγελουs και αρχαγγελουs, για τα πνευματα κ.α.

Στο υποσυνειδωτο των ανθρωπων εχει τον θρονο του ο σαταναs.

Εκει στεγαζονται οι αυταπατεs, ο παραδεισοs και η κολαση.

Δια του φοβου παραγεται ηδη απο την παιδικη ηλικια ο τρομοs και η υποταγη. Και αυτο αποτελει την χειριστη μορφη σωματικηs και πνευματικηs παιδικηs κακοποιησηs απο τουs

αντιπροσωπουs τηs πιστηs, δηλαδη απο τουs υποκριταs, που για επαγγελματικουs και μονο λογουs μεταφερουν στα παιδια αισθηματα ενοχηs για δηθεν αμαρτια μη εξομολογησηs, που τιμωρειται με την αιωνια φωτια τηs κολασεωs.

Απο την αντιληψη περι θεου-σωτηροs, στην οποια προστεθηκε η πιστη στην τελετουργικη ακαθαρσια του ανθρωπου, προηλθε η ιδεα περι «προπατορικου αμαρτηματοs», που δια του βαπτισματοs δηθεν αυτο ξεπλινεται.

Οι δολοφονοι αυτοι τηs παιδικηs ηλικιαs μετατοπιζουν την αμοιβη και την τιμωρια για την επομενη ζωη, για να δωσουν παρηγορια και στουs σκλαβουs, στουs δειλουs και καθυστερημενουs γονειs, οι οποιοι ανεχονται χωριs παραπονα τιs ταπεινωσειs αυτηs τηs ζωηs και προσκυνουν προθυμα τουs εξουσιασταs τουs, που δεν ειναι

αλλοι απο τουs αντιπροσωπουs τηs πιστηs.

Οι ανθρωποι αυτοι, ωθουμενοι απο τον φοβο τουs μηπωs χασουν αυτα που τουs συμφερει, δημιουργησουν τον παραδεισο μαζι με τον επιστατη του τον θεο, κατ’εικονα και καθ’ομοιωση, στα δικα τουs μετρα.

Η θρησκευτικη πιστη βασιζεται στην υποθεση υπαρξηs ενοs ανωτατου οντοs (8).

Η διατυπωση «υπαρχει θεοs» δεν ειναι δυνατον να τεκμηριωθη με την επιστημη (9).

Ανωτατα οντα χωριs θρησκειεs δεν μπορουν να υπαρξουν. Αντιστροφα ομωs υπηρχαν στιs πρωτογονεs ανθρωπινεs κοινωνιεs θρησκειεs χωρις  ανωτατα οντα.

Η δημιουργεια θρησκειων και η σχεση αυτων με ενα ανωτερο ον περιγραφεται απο τον MittelstraisJ. (10).

Το πανανθρωπινο αυτο φαινομενο τηs οποιασδηποτε θρησκειαs το συνανταμε σε ολεs σχεδον τιs ανθρωπινεs κοινωνιεs.

Ενω η ετυμολογια τηs λεξεωs ειναι αβεβαιη, ειναι βεβαιο, οτι η θρησκεια ειναι φαινομενο εσωτερικου ανθρωπινου σπαραγμου, απατηs και συγκινησηs και μια ανεκφραστη προσπαθεια εσωμυστικηs επικοινωνιαs με τιs αρχεs τηs ζωηs και του ανωτατου οντοs.

Η εννοια ομωs του ανωτατου οντοs δεν ειναι ταυτοσιμη με την θρησκεια.

Υπαρχουν βαθμιδεs εκφρασηs του θρησκευτικου αισθηματοs στον αρχεγονο πανθε’ι’σμο, στην λατρεια τηs γονιμοτηταs (Γη, Σεληνη), στον ανιμισμο, στον φετιχισμο και στον μονοθε’ι’σμο (11).

Στην πραγματικοτητα ομωs κατα τον ενα ‘η τον αλλο τροπο ολεs οι θρησκειεs είναι ειδωλολατρικεs, διοτι βασιζονται στην πιστη ενοs ανωτατου οντοs, που οχι μονο δεν γνωριζουμεν αλλα και ουτε μπορουμεν να φαντασθουμεν.

Οι πρωτεs θρησκευτικεs εκφρασειs ηταν πνευματικεs, δηλαδη δεν κατεληγαν σε συγκεκριμενη λατρεια, θεολογια, ηθικη, εθιμα κ.α.

Αργοτερα με την ανθρωπομορφικη θεωρηση του ανωτατου οντοs και με την πολιτικοποιηση τηs θρησκειαs, παρουσιαζονται σαφωs ναοι, ιερειs, θυσιεs, εθιμα, αναθηματα, ηθικεs δεσμευσειs, θεολογια κ.α.

Ολο το πλεγμα τηs θρησκευτικοτηταs κυκλωνεται γυρω απο την εννοια του ιερου και του βεβηλου, του ξενου ‘η εχθρικου προs το ιερο.

Οχι, αυτοs που ελπιζει για τον παραδεισο και φοβαται την κολαση, δεν μπορει να ειναι ελευθεροs ανθρωποs.

Σκλαβοι ειναι αυτοι που μεθουν ακομη στιs ταβερνεs τηs ελπιδαs και γονατουν στα παλατια του φοβου, που ομοιαζουν με φραγμενουs σταυλουs, στουs οποιουs την ημερα και την νυχτα χιλιαδεs προβατα στρημογμενα και πανικοβλημενα τεντωνουν τον λαιμο τουs και γλυφουν το χερι και το μαχαιρι του σφαγεα τουs.

Ορισμενα απο τα προβατα αυτα τρεμουν απο τον φοβο τουs, οτι θα καιγονται αιωνια στιs φλογεs τηs κολασεωs και αλλα ανυπομονουν να σφαγουν για να μπορεσουν αιωνια να βοσκουν στα καταπρασινα χωραφια τηs αλληs ζωηs.

Η σωτηρια των ανθρωπων ειναι ενα καλα κατασκευασμενο παραμυθι, που υποσχεται την αθανασια και τον παραδεισο κατα πολυ εξυπνο τροπο, ωστε ο κάθε πιστοs να μην μπορει ποτε να διαπιστωση, οτι ο παραδεισοs αυτοs ειναι στην πραγματικοτητα ο κατοπρισμοs τηs δηψαs των ανθρωπων, που μπορει μονο μετα τον θανατο του να κρινη. Ουδειs ομωs επεστρεψεν ‘η θα επιστρεψει ποτε απο το βασιλειο του θανατου, για να ενημερωση τουs ακομη ζωνταs.

Οι θρησκειεs ομωs επιμενουν κατηγορηματικα στιs αποψειs τουs, αποφασιζουν, προβαινουν σε ορισμουs, επινοουν τα μυστηρια για να καλυψουν τιs παραλογιεs των πορισματων τουs ‘η την βασικη και απολυτη αγνοια τουs.

Η συνέχεια σύντομα στο βιβλίο που θα το ανεβάσω