ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Κατάρ θέλει να φέρει τη Συρία σε ένα καθεστώς μαριονέτα στην εξουσία, η κατασκευή του επιθυμητού αγωγού φυσικού αερίου που επιτρέπει, το οποίο με τη σειρά του επιτρέπει Κατάρ για το φυσικό αέριο στην Ευρώπη, που πωλούν μεγάλες ποσότητες. Και γιατί η Σαουδική Αραβία υποστήριξε τους αντάρτες με τα χρήματα και γιατί «μπανιέρες» η Σαουδική επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών πρίγκιπας Bandar bin Sultan “των μυστικών

Κέντρα εντολών κοντά τις συριακές γραμμές μπροστά στο Elysee Palace στο Παρίσι και στο Κρεμλίνο στη Μόσχα για να υπονομεύσει την εξουσία του καθεστώτος Άσαντ; Λοιπόν, όπως αποδείχθηκε, θέλει να φέρει στη Συρία ευχάριστο για αυτόν μια κυβέρνηση μαριονέτα στην εξουσία, έτσι ώστε οι Σαουδάραβες μπορούν να ελέγχουν την ενέργεια που ρέει στην περιοχή με τον τρόπο αυτό, τη Σαουδική Αραβία.

Από την άλλη πλευρά, η Ρωσία τραβά το καθεστώς Άσαντ εναντίον άλλες επιλογές για καλούς λόγους. Ένας τέτοιος λόγος δηλώνοντας ότι ο Άσαντ θα συμβάλει στην πρόληψη εφοδιασμού με φυσικό αέριο από τον Περσικό Κόλπο στην Ευρώπη, η οποία με τη σειρά του επιτρέπει την ορμητική ροή των κερδών για την Gazprom. Τώρα οι ΗΠΑ να παρέμβουν άμεσα στη σύγκρουση. Αν οι ΗΠΑ έριξαν Άσαντ και το καθεστώς του, αυτή είτε θα Σαουδική Αραβία ή το Κατάρ (ή ενδεχομένως και τα δύο), θετικές επιπτώσεις, αλλά αυτό θα ήταν καταστροφικό για τη Ρωσία. Πρόκειται ουσιαστικά για μια γεωπολιτική διαμάχη για το φυσικό αέριο, τη θρησκεία, και τα χρήματα – και δεν έχει τίποτα να κάνει με τα χημικά όπλα.

Είναι γνωστό ότι το Κατάρ έχει τεράστιο ενδιαφέρον για την κατασκευή ενός αγωγού φυσικού αερίου, η οποία επιτρέπει στη χώρα να εξάγει για μεγάλο χρονικό διάστημα του φυσικού αερίου προς την Ευρώπη. Το παρακάτω απόσπασμα είναι από άρθρο του Tamsin Carlisle και Thomas Seibert στην εφημερίδα The National το 2009:

“Το Κατάρ έχει προτείνει την κατασκευή ενός αγωγού φυσικού αερίου από τον Περσικό Κόλπο προς την Τουρκία και, επομένως, κατέστησε σαφές ότι το εμιράτο αφού πέτυχε, τον φιλόδοξο στόχο να φτάσει πάνω από διπλασιασμό της ροής του υγρού φυσικού αερίου από το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο, ένα περαιτέρω αύξηση των εξαγωγών τους στόχους της.

> Είμαστε πολύ ενδιαφέρονται να μάθουν για έναν αγωγό φυσικού αερίου από το Κατάρ προς την Τουρκία να έχει », είπε ο Sheikh Hamad bin Khalifa Al Thani, ο κυβερνήτης του Κατάρ, μετά από συνομιλίες με τον Τούρκο πρόεδρο Αμπντουλάχ Γκιούλ και τον πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο παραθαλάσσιο θέρετρο της Αλικαρνασσού στη δυτική Τουρκία. > Έχουμε συζητήσει το θέμα αυτό στο πλαίσιο της ενεργειακής συνεργασίας. Θα πρέπει να γίνει για το θέμα αυτό μια ομάδα εργασίας για να επεξεργαστεί τα συγκεκριμένα αποτελέσματα το συντομότερο δυνατό », είπε μια έκθεση από το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anatolia, σύμφωνα με το.

Για περισσότερα άρθρα στον τουρκικό Τύπο, φαίνεται ότι οι δύο χώρες θέλουν να εξετάσουν το ενδεχόμενο ότι το Κατάρ φυσικού αερίου τροφοδοσίας στο στρατηγικό έργο του αγωγού Nabucco, του φυσικού αερίου από την Κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή αργότερα θα μεταφέρονται μέσω της παρακάμπτοντας τη Ρωσία. Μια Κατάρ-τουρκικός αγωγός θα μπορούσε να συνδεθεί με τον αγωγό Nabucco, το οποίο πρόκειται να ξεκινήσει στην ανατολική Τουρκία. Τον περασμένο μήνα [Ιούλιος 2009], που υπογράφηκε Ερντογάν και τέσσερις πρωθυπουργούς των ευρωπαϊκών χωρών και των συμφωνιών διέλευσης για τον αγωγό Nabucco και έκανε το δρόμο για την τελική απόφαση για την επένδυση ελεύθερα, να είναι σαν το επόμενο έτος γι ‘αυτό από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) υποστήριξε έργο που η θα μειώσει την ευρωπαϊκή εξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο.

> Ένας αγωγός φυσικού αερίου μεταξύ του Κατάρ και της Τουρκίας θα συμβάλει σε αυτό το πρόβλημα μια για πάντα για να λύσει, «ο Ερντογάν πρόσθεσε, όπως αναφέρεται σε διάφορες εφημερίδες. Τα άρθρα σε δύο διαφορετικές διαδρομές για την εν λόγω αγωγοί έχουν περιγραφεί: η μία υπό την ηγεσία του Κατάρ από τη Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, το Ιράκ στην Τουρκία, το άλλο θα πάει από το Κατάρ επίσης από τη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία και στη συνέχεια Συρία Τουρκία. Δεν ήταν σαφές αν η δεύτερη επιλογή διαδρομής θα πρέπει να συνδέεται με το παναραβικού αγωγού φυσικού αερίου, που μεταφέρει αιγυπτιακό φυσικό αέριο, μέσω Ιορδανίας στη Συρία. Ο αγωγός αυτός, που στη συνέχεια θα πραγματοποιηθούν στις στην Τουρκία, θα μπορούσε μια τέτοια πρόταση, ένεση και φυσικού αερίου στον αγωγό Nabucco.

Χάρη στην υποστήριξη από τη συντριπτική North Field στον Κόλπο [της επέκτασης του της ήταν σχεδόν τόσο μεγάλη όσο η ίδια Κατάρ] είναι το Κατάρ ως ο μεγαλύτερος εξαγωγέας στον κόσμο του υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου). Για την κατασκευή και τα επενδυτικά προγράμματα που στοχεύουν στην αύξηση της ετήσιας παραγωγής υγροποιημένου φυσικού αερίου από 31 εκατομμύρια τόνους το 2008 μέχρι το τέλος του επόμενου έτους σε μια ετήσια παραγωγή των 77 εκατ. τόνων, το Κατάρ επιδιώκει να εδραιώσει την ηγετική της θέση. Ωστόσο, το Εμιράτο του 2005, μια πρόσθετη επέκταση της παραγωγής στο North Field μόνο μία φορά στον πάγο να αναμείνει τα αποτελέσματα μιας μελέτης για τα υπόλοιπα αποθέματα του κοιτάσματος. “

Όπως έχετε διαβάσει μόνο δύο διαδρομές για τον αγωγό έχουν προταθεί. Αλλά προς απογοήτευση Κατάρ Σαουδική Αραβία απέρριψε την πρώτη διαδρομή και η δεύτερη τη Συρία. Το παρακάτω απόσπασμα προέρχεται από τα αξιόλογα προϊόντα της Nafeez Ahmed, 30 Αύγουστο στην βρετανική εφημερίδα The Guardian δημοσίευσε:

»2009 – δηλαδή, κατά το ίδιο έτος, στην οποία, όπως οι γαλλικές Εξωτερικών Dumas υπουργός υποστήριξε ότι οι Βρετανοί, άρχισαν να προγραμματίσουν τις δραστηριότητές τους στη Συρία, ο Άσαντ να υπογράψει μια προτεινόμενη συμφωνία Κατάρ, αρνήθηκε την κατασκευή ενός αγωγού από το Κατάρ Northfield, η οποία συνορεύει με Νότιο πεδίο φυσικού αερίου του Ιράν Pars, θα πρέπει να υπογράφει την Τουρκία προς τη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία, τη Συρία, προκειμένου να παρέχουν οι Ευρωπαϊκές αγορές, παρακάμπτοντας τη Ρωσία μπορεί. Assad εξήγησε την άρνησή του, ώστε να προστατευθούν τα συμφέροντα των «της ρωσικής συμμάχου του, ο σημαντικότερος προμηθευτής της Ευρώπης με φυσικό αέριο.”

Αντ ‘αυτού, ο Άσαντ διαπραγματεύθηκε το επόμενο έτος μέσω ενός εναλλακτικού σχεδίου αγωγού της τάξης των δέκα δισεκατομμυρίων δολαρίων από το Ιράκ στη Συρία, η οποία θα επέτρεπε στο Ιράν να προμηθεύει την Ευρώπη από τη Νότια Pars τομέα του φυσικού αερίου της – σε αυτό το γιγάντιο καταθέσεις επίσης να δειπνήσουν στο φυσικού αερίου από προωθήσεις North Field Κατάρ. Μια επιστολή προθέσεων για το έργο υπογράφηκε τον Ιούλιο του 2012. Την ίδια στιγμή, η συριακή εμφύλιος πόλεμος εξαπλώθηκε στη Δαμασκό και το Χαλέπι – και νωρίτερα φέτος το Ιράν υπέγραψαν συμφωνία-πλαίσιο για την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου.

Το σχέδιο για την οικοδόμηση μιας Ιράν-Ιράκ-Συρίας αγωγού σήμαινε> ένα χαστούκι στο πρόσωπο για τα σχέδια του Κατάρ. Επομένως δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι Σαουδάραβα πρίγκιπα Bandar bin Sultan προσπάθησε – ανεπιτυχώς – να πείσουν τη Ρωσία να μεταστρέψει τις πλευρές. Είπε σε μια συνέντευξη με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, η οποία έρχεται> καθεστώς ποτέ μετά Assad στην εξουσία, «θα ήταν ελεγχόμενη> εντελώς <of Σαουδική Arabia, και το νέο αυτό καθεστώς θα πρέπει επίσης sign> καμία συμφωνία που Gulf κράτος που συνορεύει με ένα δυνατή τη μεταφορά φυσικού αερίου προς την Ευρώπη μέσω της Συρίας και, επομένως, ανταγωνίζονται με τις ρωσικές εξαγωγές φυσικού αερίου », όπως αναφέρουν διπλωματικές πηγές. Όταν ο Πούτιν αρνήθηκε, ο πρίγκιπας υποσχέθηκε μια στρατιωτική επέμβαση. “

Θα πρέπει να επιτύχουμε στο Κατάρ, για τη μεταφορά φυσικού αερίου προς την Ευρώπη, αυτό θα είναι ένα σοβαρό πλήγμα για τη Ρωσία. Στη σύγκρουση στη Συρία, είναι στην πραγματικότητα περισσότερο ένα αγωγό από το μέλλον του λαού της Συρίας. McGuire Παύλος συνόψισε αυτή τη σχέση σε ένα πρόσφατο άρθρο μαζί εντυπωσιακό:

“Η συμφωνία για την κατασκευή του αγωγού Nabucco υπεγράφη από ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες και την Τουρκία το 2009. Ήταν μια συμφωνία για την κατασκευή και λειτουργία ενός αγωγού φυσικού αερίου από την Τουρκία στην Αυστρία, παρακάμπτοντας τη Ρωσία. Κατάρ ήταν έμμεσα, διότι υπάρχει σχετικά με την προτεινόμενη Αραβικού αγωγού φυσικού αερίου από τη Λιβύη προς την Αίγυπτο (η εικόνα είναι σαφέστερη τώρα?) Θα πρέπει να τροφοδοτήσουν τον αγωγό Nabucco. Ένα πρόβλημα ήταν ένα επίτευγμα, αλλά ακόμα με τον τρόπο: η οποία υποστηρίζεται από τη Ρωσία στη Συρία.

Κατάρ θα ήθελαν να πουλήσουν υγροποιημένου φυσικού αερίου της προς την ΕΕ και των μεσογειακών ανταγωνιστικές αγορές. Η στάση της Σαουδικής Αραβίας, ωστόσο, θέτει ένα πρόβλημα για το Κατάρ αντιπροσωπεύει οι Σαουδάραβες είχαν ήδη απορρίψει έναν αγωγό ξηράς που θα μεταφέρει από το μέσον της Σαουδικής Αραβίας. Κατάρ ήταν η μόνη διέξοδος, αν ήθελε να πουλήσει το φυσικό αέριο της, μια συμφωνία με τις ΗΠΑ.

ExxonMobil και η Qatar Petroleum International υπέγραψαν πρόσφατα συμφωνία ύψους δέκα δισεκατομμυρίων δολαρίων, η οποία επιτρέπει στην Exxon Mobil για την πώληση φυσικού αερίου μέσω μιας θύρας στο Τέξας στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις μεσογειακές αγορές. Κατάρ θα μπορούσε να κερδίσει σε αυτήν την επιχείρηση πολλά χρήματα, και το μόνο που στέκεται εμπόδιο στο δρόμο προσπάθειές του, τη Συρία.

Οι ΗΠΑ μέχρι στιγμής μπαίνουν στο παιχνίδι, καθώς έχουν τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου – ίσως το μεγαλύτερο στον κόσμο – εξοπλισμένα. Για το λόγο αυτό, οι τιμές του φυσικού αερίου στις ΗΠΑ είναι τόσο χαμηλά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Με αυτή τη συμφωνία, οι ΗΠΑ θα μπορούσε να πάρει ένα πόδι στην πόρτα της αγοράς φυσικού αερίου στην Ευρώπη και την ίδια στιγμή να καταστρέψει το μονοπώλιο, το οποίο η Ρωσία έχει γνωρίσει εδώ και πολύ καιρό. Αυτό που φαίνεται με την πρώτη ματιά σε σύγκρουση με τη Συρία, είναι στην πραγματικότητα μια σύγκρουση μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας!

Στις πόλεις σήμερα έχουν πληγεί περισσότερο από τη σύγκρουση και την αναταραχή στη Συρία Δαμασκός, Χομς και το Χαλέπι. Χάρη σε αυτές τις πόλεις και το προτεινόμενο αγωγό φυσικού αερίου θα πρέπει να τρέξει. Το Κατάρ είναι ένας από τους μεγαλύτερους οικονομικούς υποστηρικτές της εξέγερσης στη Συρία και μέχρι σήμερα έχει δαπανήσει περισσότερα από τρία δισεκατομμύρια δολάρια στη σύγκρουση. Από την άλλη πλευρά, η Σαουδική Αραβία χρηματοδοτεί, επίσης, τους αντιπάλους του Άσαντ στη Συρία. Οι Σαουδάραβες δεν θέλουν να βρεθούν στο χείλος του Κατάρ. Και, επίσης, θέλουν να ανατρέψουν τον Άσαντ και εκεί να εγκαταστήσετε το δικό τους καθεστώς μαριονέτα τους – αλλά αυτό που θα ολοκληρώσει μια συμφωνία για τον αγωγό και το Κατάρ θα κάνουν τη χρήση των αγωγών της σε αγωγό Nabucco υπόψη “.

Αντιλαμβάνομαι ότι το όλο θέμα είναι πολύ πολύπλοκο. Αλλά όπως κι αν το δει κανείς, δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος για τον οποίο οι ΗΠΑ θα πρέπει να συντάσσεται στην ίδια τη σύγκρουση.

Αλλά αν οι ΗΠΑ εμπλέκεται σε αυτή τη σύγκρουση, εμείς τελικά θα τρομοκράτες της Αλ Κάιντα να βοηθήσει τους μητέρες και τα παιδιά τους αποκεφάλισαν :

»Συμμάχησε με τρομοκράτες της Αλ Κάιντα έχουν αποκεφαλιστεί όλες τις 24 επιβάτες ενός πούλμαν, οι οποίοι ταξίδευαν από την Ταρτού σε Ras al-Ayn Συρίας στα βορειοανατολικά. Μεταξύ των θυμάτων, υπήρχε μια μητέρα με 40 ημερών μωρό της.

Μαχητές της τρομοκρατικής Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Levant σταμάτησε το λεωφορείο στο δρόμο σε Πείτε Calah, σκοτώνοντας όλους τους επιβάτες πριν πάρουν το λεωφορείο για την πυρκαγιά. “

Είναι αυτά τα πραγματικά οι άνθρωποι με τους οποίους εμείς “θέλουν να είναι σύμμαχοι”;

Αν επιτεθεί στη Συρία, η σύγκρουση θα μπορούσε γρήγορα να κλιμακωθούν σε ανοιχτό πόλεμο. Αν νομίζετε ότι η κυβέρνηση Ομπάμα δεν θα στείλει χερσαίες δυνάμεις στη Συρία, θα είναι απλά αφελείς.

Jack Goldsmith, ένας καθηγητής του κύρους Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ (Harvard Law School), θεωρεί ότι η προτεινόμενη έγκριση της χρήσης στρατιωτικής δύναμης, η οποία το Κογκρέσο θα πρέπει να αποφασίσει σε λίγες μέρες, σίγουρα θα μπορούσε να είναι ευρύ χώρο για τη χρήση των χερσαίων δυνάμεων :

“Παρά το γεγονός ότι η προτεινόμενη άδεια για χρήση στρατιωτικής βίας [AUMF, άδεια για τη χρήση της στρατιωτικής δύναμης] επικεντρώνεται στις συριακές όπλα μαζικής καταστροφής (WMD), αλλά κατά τα άλλα πολύ ευρεία εστίαση. Θα εγκριθεί από τον Πρόεδρο να χρησιμοποιήσει όλα τα στοιχεία των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, καθώς και όλα τα μέσα της βίας. [Επιπλέον], δεν περιέχει ειδικούς περιορισμούς για τους στόχους – δεν είναι αυτό που οι στόχοι τους υπό εξέταση (π.χ. η κυβέρνηση της Συρίας, αντάρτες, η Χεζμπολάχ, το Ιράν), ούτε σε σχέση με τη γεωγραφική τους θέση. Περιορισμοί εμφανίζονται κυρίως με βάση τους στόχους για τη βία επίτευξή τους μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Τέσσερα σημεία τονιστεί εδώ: Πρώτον, η παρούσα AUMF εξουσιοδοτεί τον Πρόεδρο να κάνει χρήση βίας> για <με τη χρήση των όπλων μαζικής καταστροφής στη συριακή σύγκρουση. (Έτσι δεν περιορίζουν τη χρήση βίας από τον Πρόεδρο στο συριακό έδαφος, αλλά μόνο δηλώνει η χρήση στρατιωτικής ισχύος πρέπει να είναι σε σχέση με τη χρήση των όπλων μαζικής καταστροφής στη συριακή σύγκρουση. Δραστηριότητες εκτός Συρίας μπορεί να συνδεθεί με τη χρήση των όπλων μαζικής καταστροφής έχουν Συρίας Εμφύλιο Πόλεμο και ασφαλές να το πράξουν.) Δεύτερον, η χρήση βίας πρέπει να είναι τέτοια ώστε να> η χρήση ή διάδοση »των ΟΜΚ> εσωτερικό της Συρίας, προς τη Συρία και από τη Συρία για την πρόληψη ή πριν από αυτό αποτρέπει <ή (ακόμη ευρύτερη εστίαση)> τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της και τους εταίρους για την προστασία από την απειλή των όπλων αυτών. “ Τρίτον, η προτεινόμενη AUMF τοποθετεί την τελική απόφαση για το αν πληρούνται αυτά τα κριτήρια, στα χέρια του Προέδρου (> που κρίνει αναγκαίο και σκόπιμο »). Τέταρτον, ο στόχος του σχεδίου AUMF δεν παρέχει διαδικαστικά όρια των εξουσιών του προέδρου (όπως ένα χρονικό όριο).

Κατά την άποψή μου, αυτή η AUMF έχει πολύ ευρύτερες συνέπειες από ό, τι Ilya Somin περιγράφει. Μερικές ερωτήσεις σχετικά με το Κογκρέσο θα πρέπει να εξετάσουν προσεκτικά:

1. Η παρούσα AUMF εξουσιοδότησε τον Πρόεδρο να θέσει τον εαυτό του στη συριακή εμφύλιο πόλεμο στη μία πλευρά ή την επίθεση των ανταρτών της Συρίας, οι οποίοι συμμάχησαν με την αλ-Κάιντα, ή να ανατρέψει τον Assad; Ναι, αν ο Πρόεδρος συμπεράνει ότι μία από αυτές τις ομάδες σε μία, έστω και μικρή, σύνδεση με τη χρήση των όπλων μαζικής καταστροφής στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας είναι και ότι η χρήση των μέσων της βίας εις βάρος αυτών των ομάδων, η χρήση των όπλων μαζικής καταστροφής εντός ή από το εξωτερικό ή από την πρόληψη ή την αποτροπή της Συρίας πριν από θα ήταν, ή τις Ηνωμένες Πολιτείες ή τους συμμάχους τους (π.χ. Ισραήλ) πριν, και δεν έχει σημασία πόσο μικρό, θα προστατεύσει τις απειλές που προκαλούνται από αυτά τα όπλα. Κάποιος μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς ότι ο πρόεδρος θα μπορούσε να έρθει σε αυτό το συμπέρασμα όσον αφορά την Άσαντ ή σε μία ή περισσότερες από τις ομάδες ανταρτών.

2. Η παρούσα AUMF εξουσιοδότησε τον Πρόεδρο να κάνει χρήση βίας κατά του Ιράν ταμεία της Χεζμπολάχ ή το Ιράν ή το Λίβανο; Και πάλι, η απάντηση είναι “ναι”, καθόσον ο Πρόεδρος είναι ότι το Ιράν και η Χεζμπολάχ είναι μια ακόμα τόσο μεγάλη σχέση με τη χρήση των όπλων μαζικής καταστροφής στη συριακή εμφύλιο πόλεμο, και η χρήση βίας κατά του Ιράν και της Χεζμπολάχ είναι η χρήση των όπλων μαζικής καταστροφής εντός θα ή από το εξωτερικό ή από τη Συρία αποτρέπουν ή να αποθαρρύνουν πριν, ή των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους (π.χ. Ισραήλ) πριν, και δεν έχει σημασία πόσο μικρό, θα προστατεύσει τις απειλές που προκαλούνται από αυτά τα όπλα. “

Θα στείλει το γιο ή την κόρη σας για την καταπολέμηση της στη Συρία, έτσι ώστε αγωγός φυσικού αερίου θα κατασκευαστούν;

Είναι προφανές τι οι ΗΠΑ θα πρέπει να κάνετε σε αυτή την κατάσταση, ακόμη και το πεντάχρονο εγγονό Nancy Pelosi καταλάβετε:

“Θα σας πω τώρα γρήγορα αυτή την ιστορία, αλλά τότε πραγματικά πρέπει να πάει. Πεντάχρονη εγγονό μου με ρώτησε χθες, όταν ήμουν έτοιμος να φύγω Σαν Φρανσίσκο: «Mimi», όπως ο ίδιος μου τηλεφωνεί, «Mimi, τον πόλεμο με τη Συρία, εσείς συμφωνείτε ή διαφωνείτε” Είναι μόλις πέντε ετών?. Εμείς πραγματικά δεν μιλάμε για πόλεμο, μιλάμε για τις δραστηριότητες. Ναι ή όχι στον πόλεμο στον πόλεμο. Τον ρώτησα, «Τι σκέφτεσαι,« και μου απάντησε:.> Νομίζω, όχι για “πόλεμο”

Δυστυχώς, η γιαγιά του και οι περισσότεροι από παράφρων “ηγέτες” μας στην Ουάσιγκτον φαίνεται να είναι απόλυτα αποφασισμένη να μας οδηγήσει σε πόλεμο.

Πόσο American αίμα θα χυθεί στο τέλος εξαιτίας ενός ηλίθιου αγωγού φυσικού αερίου;

Παρακάτω το πρωτότυπο

Werden die USA wegen einer Erdgaspipeline mit Syrien Krieg führen?

Michael Snyder

Warum hat das kleine Land Katar bisher drei Milliarden Dollar für die Unterstützung der Rebellen in Syrien ausgegeben? Könnte dies damit zusammenhängen, dass Katar der größte Exporteur flüssigen Erdgases ist und Assad ihm den Bau einer Erdgaspipeline durch Syrien verwehrte? Genauso ist es.

Katar will in Syrien ein Marionettenregime an die Macht bringen, das ihm den Bau der gewünschten Erdgaspipeline gestattet, die Katar wiederum den Verkauf großer Mengen an Erdgas in Europa ermöglicht. Und warum unterstützt Saudi-Arabien die Rebellen mit viel Geld und warum »jettete« der saudische Geheimdienstchef Prinz Bandar bin Sultan »von geheimen

Kommandozentren in der Nähe der syrischen Frontlinien zum Élysée-Palast nach Paris und in den Kreml in Moskau, um die Macht des Assad-Regimes zu untergraben? Nun, wie sich zeigte, will auch Saudi-Arabien in Syrien eine ihm genehme Marionettenregierung an die Macht bringen, damit die Saudis auf diese Weise die Energieströme in der Region kontrollieren können.

Auf der anderen Seite zieht Russland das Assad-Regime aus guten Gründen anderen Optionen vor. Einer dieser Gründe besagt, dass Assad mit dazu beiträgt, Erdgaslieferungen aus dem Persischen Golf nach Europa zu behindern, was wiederum die Gewinne für Gazprom sprudeln lässt. Jetzt sind die USA dabei, sich direkt in den Konflikt einzumischen. Sollten die USA tatsächlich Assad und sein Regime stürzen, hätte dies entweder für Saudi-Arabien oder Katar (oder möglicherweise auch für beide) positive Folgen; für Russland wäre dies allerdings fatal. Hier geht es im Kern um einen geopolitischen Konflikt über Erdgas, Religion und Geld – und hat überhaupt nichts mit Chemiewaffen zu tun.

Es ist allgemein bekannt, dass Katar massives Interesse daran hat, eine Erdgaspipeline zu bauen, die es dem Land ermöglicht, für einen langen Zeitraum Erdgas nach Europa zu exportieren. Das folgende Zitat stammt aus einem Artikel von Tamsin Carlisle und Thomas Seibert in der Zeitung The National aus dem Jahr 2009:

»Katar hat den Bau einer Erdgaspipeline vom Golf bis in die Türkei vorgeschlagen und damit deutlich gemacht, dass das Emirat, nachdem es ihm gelungen ist, das ehrgeizige Ziel, mehr als eine Verdoppelung seiner Fördermenge an flüssigem Erdgas aus dem weltgrößten Erdgasfeld zu erreichen, eine weitere Steigerung seiner Exporte anstrebt.

›Wir sind sehr daran interessiert, über eine Erdgaspipeline von Katar bis in die Türkei zu verfügen‹, erklärte Scheich Hamad bin Khalifa Al Thani, der Herrscher von Katar, nach Gesprächen mit dem türkischen Staatspräsidenten Abdullah Gül und Ministerpräsident Recep Tayyip Erdoğan in dem Badeort Bodrum in der Westtürkei. ›Wir haben diese Angelegenheit im Rahmen einer Zusammenarbeit im Energiebereich erörtert. Es wird eine Arbeitsgruppe zu diesem Thema gebildet werden, die schnellstmöglich konkrete Ergebnisse erarbeiten soll‹, sagte er einem Bericht der türkischen Nachrichtenagentur Anatolia zufolge.

Aus weiteren Artikeln in der türkischen Presse geht hervor, dass die beiden Staaten die Möglichkeit prüfen wollen, dass Katar Erdgas in das strategische Pipelineprojekt Nabucco einspeist, über das später Erdgas aus Zentralasien und dem Mittleren Osten unter Umgehung Russlands transportiert werden soll. Eine Pipeline Katar-Türkei könnte mit der Nabucco-Pipeline verbunden werden, die in der Osttürkei beginnen soll. Im vergangenen Monat [Juli 2009] unterzeichneten Erdoğan und vier Ministerpräsidenten europäischer Länder ein Transitabkommen für Nabucco und machten damit den Weg für die endgültige Investitionsentscheidung frei, die im kommenden Jahr über dieses von der Europäischen Union (EU) unterstützte Vorhaben gefällt werden soll, das die europäische Abhängigkeit vom russischen Erdgas verringern würde.

›Eine Erdgaspipeline zwischen Katar und der Türkei würde einen Beitrag dazu leisten, dieses Problem ein für alle Mal zu lösen‹, fügte Erdoğan hinzu, wie in verschiedenen Zeitungen berichtet wurde. In den Artikeln wurden zwei unterschiedliche Routen für eine solche Pipeline beschrieben: Die eine führte von Katar aus durch Saudi-Arabien, Kuwait, den Irak bis in die Türkei; die andere verliefe von Katar aus ebenfalls durch Saudi-Arabien, dann durch Jordanien und Syrien in die Türkei. Es wurde nicht deutlich, ob die zweite Routenoption an die panarabische Erdgaspipeline angeschlossen werden sollte, die ägyptisches Erdgas über Jordanien nach Syrien befördert. Diese Pipeline, die dann bis zur Türkei weitergeführt werden würde, könnte, so ein Vorschlag, ebenfalls Erdgas in die Nabucco-Pipeline einspeisen.

Aufgrund der Förderung aus dem riesigen North Field im Golf [das von seiner Ausdehnung her fast genauso groß wie Katar selbst ist] gilt Katar als der weltgrößte Exporteur von Flüssigerdgas (LNG, Liquid Natural Gas). Über Bau- und Investitionsprogramme, die darauf abzielen, die jährliche LNG-Fördermenge von 31 Mio. Tonnen 2008 bis Ende kommenden Jahres auf eine Jahresleistung von 77 Mio. Tonnen zu steigern, will Katar seine führende Position weiter festigen. Allerdings legte das Emirat 2005 eine weitere Ausweitung der Förderung in dem North Field erst einmal auf Eis, um die Ergebnisse einer Untersuchung über die noch vorhandenen Reserven des Vorkommens abzuwarten.«

Wie Sie gerade gelesen haben, wurden zwei Routen für die Pipeline vorgeschlagen. Aber zum Leidwesen Katars lehnte Saudi-Arabien die erste Route und Syrien die zweite ab. Der folgende Auszug stammt aus dem bemerkenswerten Artikel von Nafeez Ahmed, der am 30. August in der britischen Tageszeitung The Guardian erschien:

»2009 – also in dem selben Jahr, in dem, wie der französische Außenminister Dumas behauptet, die Briten damit begannen, ihre Operationen in Syrien zu planen, weigerte sich Assad, ein von Katar vorgeschlagenes Abkommen zu unterzeichnen, das den Bau einer Pipeline von Katars North Field, das an das iranische Erdgasfeld South Pars grenzt, über Saudi-Arabien, Jordanien, Syrien bis zur Türkei absegnen sollte, um so die europäischen Märkte unter Umgehung Russlands versorgen zu können. Assad begründete seine Ablehnung damit, die ›Interessen seines russischen Verbündeten zu schützen, der der wichtigste Versorger Europas mit Erdgas ist‹.

Stattdessen verhandelte Assad im folgenden Jahr über einen alternativen Pipeline-Plan in der Größenordnung von zehn Mrd. Dollar durch den Irak nach Syrien, die es dem Iran ermöglicht hätte, Europa aus seinem Erdgasfeld South Pars zu beliefern – aus diesem gigantischen Vorkommen speisen sich auch die Erdgasförderungen Katars aus dem North Field. Eine entsprechende Absichtserklärung zu diesem Vorhaben wurde im Juli 2012 unterzeichnet. Zur gleichen Zeit breitete sich der syrische Bürgerkrieg auf Damaskus und Aleppo aus – und zu einem früheren Zeitpunkt dieses Jahres unterzeichnete der Iran ein Rahmenabkommen über den Bau der Erdgaspipeline.

Der Plan zum Bau einer Iran-Irak-Syrien-Pipeline bedeutete ›eine schallende Ohrfeige‹ für die Pläne Katars. Es wundert daher nicht, dass der saudische Prinz Bandar bin Sultan versuchte – wenn auch vergeblich –, Russland dazu zu bewegen, die Seiten zu wechseln. Er erklärte im Gespräch mit dem russischen Präsidenten Wladimir Putin, welches ›Regime auch immer nach Assad an die Macht kommt‹, es werde ›vollständig‹ von Saudi-Arabien kontrolliert, und dieses neue Regime werde auch ›kein Abkommen unterzeichnen, das es einem Golfanrainerstaat ermöglicht, sein Erdgas über Syrien nach Europa zu transportieren und so in Konkurrenz zu den russischen Erdgasexporten zu treten‹, wie diplomatische Quellen berichten. Als sich Putin weigerte, gelobte der Prinz ein militärisches Eingreifen.«

Sollte es Katar gelingen, Erdgas nach Europa zu transportieren, wäre dies für Russland ein schwerer Schlag. In dem Konflikt in Syrien geht es tatsächlich mehr um eine Pipeline als um die Zukunft des syrischen Volkes. Paul McGuire fasste diese Zusammenhänge vor Kurzem in einem Artikel beeindruckend zusammen:

»Das Abkommen über den Bau der Nabucco-Pipeline wurde 2009 von einigen europäischen Ländern und der Türkei unterzeichnet. Es handelte sich um eine Vereinbarung über den Bau und Betrieb einer Erdgaspipeline durch die Türkei bis nach Österreich unter Umgehung Russlands. Katar war mittelbar daran beteiligt, weil es über die vorgeschlagene arabische Pipeline von Libyen nach Ägypten Erdgas (wird das Bild nun deutlicher?) in die Nabucco-Pipeline einspeisen sollte. Ein Problem stand einer Verwirklichung aber immer noch im Wege: das von Russland unterstützte Syrien.

Katar würde liebend gerne sein LNG in die EU und die umkämpften Mittelmeermärkte verkaufen. Die Haltung Saudi-Arabiens stellt allerdings ein Problem für Katar dar. Die Saudis hatten bereits eine Überland-Pipeline abgelehnt, die mitten durch Saudi-Arabien führen sollte. Als einziger Ausweg blieb Katar, wenn es sein Erdgas verkaufen wollte, ein Deal mit den USA.

Exxon Mobile und Qatar Petroleum International haben vor Kurzem ein Geschäft im Umfang von zehn Mrd. Dollar abgeschlossen, das es Exxon Mobile erlaubt, Erdgas über einen Hafen in Texas an Großbritannien und auf den Mittelmeermärkten zu verkaufen. Katar könnte bei diesem Geschäft eine Menge Geld verdienen, und das einzige Hindernis, das seinen Bestrebungen entgegensteht, ist Syrien

Die USA kommen insofern ins Spiel, als sie über enorme Erdgasvorkommen – möglicherweise die größten weltweit – verfügen. Aus diesem Grund sind die Erdgaspreise in den USA seit Langem so niedrig. Mit diesem Deal könnten die USA einen Fuß in die Tür zum Erdgasmarkt in Europa bekommen und zugleich die Monopolstellung zerstören, derer sich Russland so lange erfreut hat. Was auf den ersten Blick als Konflikt mit Syrien erscheint, ist in Wirklichkeit ein Konflikt zwischen den USA und Russland!

Bei den derzeit am stärksten vom Konflikt und den Unruhen in Syrien betroffenen Städten handelt es sich um Damaskus, Homs und Aleppo. Durch diese Städte sollte auch die vorgeschlagene Erdgaspipeline verlaufen. Katar gehört zu den größten finanziellen Unterstützern des Aufstandes in Syrien und hat bisher mehr als drei Milliarden Dollar in dem Konflikt ausgegeben. Auf der anderen Seite finanziert auch Saudi-Arabien Assad-Gegner in Syrien. Die Saudis wollen sich nicht von Katar an den Rand drängen lassen. Und auch sie wollen Assad stürzen und dort ihr eigenes Marionettenregime installieren – aber eines, das dann ein Pipelineabkommen abschließen und Katar die Benutzung seiner Pipeline bis zur Nabucco-Pipeline in Rechnung stellen würde.«

Mir ist klar, dass die ganze Angelegenheit sehr kompliziert ist. Aber wie immer man es auch betrachtet gibt es absolut keinen Grund, warum sich die USA in diesen Konflikt hineinziehen lassen sollten.

Aber wenn sich die USA in diesen Konflikt einmischen, werden wir letztendlich Al-Qaida-Terroristen helfen, die Mütter und deren Kinder enthaupten:

»Mit al-Qaida verbündete Terroristen haben alle 24 Insassen eines Reisebusses geköpft, die von Tartus nach Ras al-Ayn im Nordosten Syriens unterwegs waren. Unter den Ermordeten befand sich auch eine Mutter mit ihrem 40 Tage alten Säugling.

Kämpfer des terroristischen Islamischen Staates Irak und der Levante stoppten den Bus auf der Straße in Tell Kalach und töteten alle Insassen, bevor sie den Bus in Brand steckten.«

Sind das wirklich die Leute, mit denen wir »verbündet« sein wollen?

Wenn wir Syrien angreifen, könnte sich der Konflikt sehr schnell zu einem offenen Krieg ausweiten. Wenn Sie glauben, die Regierung Obama werde niemals Bodentruppen nach Syrien entsenden, sind Sie einfach leichtgläubig.

Jack Goldsmith, Professor der renommierten Juristischen Fakultät der Universität Harvard (Harvard Law School), vertritt die Auffassung, dass die vorgeschlagene Genehmigung des Einsatzes militärischer Gewalt, über die der Kongress in wenigen Tagen entscheiden soll, durchaus breiten Raum für den Einsatz von Bodentruppen ließe:

»Die vorgeschlagene Genehmigung zum Einsatz militärischer Gewalt [AUMF, Authorization for Use of Military Force] konzentriert sich zwar auf syrische Massenvernichtungswaffen (WMD), ist in anderer Hinsicht aber sehr breit gefasst. Sie befugt den Präsidenten, alle Elemente der amerikanischen Streitkräfte und sämtliche Gewaltmittel einzusetzen. [Zudem] enthält sie keinerlei spezifische Beschränkungen hinsichtlich der Ziele – weder, was die Ziele selbst angeht (bspw. die syrische Regierung, Rebellen, Hisbollah, Iran), noch hinsichtlich ihrer geografischen Lage. Einschränkungen erfolgen hauptsächlich bezogen auf die Ziele, für deren Erreichung Gewalt eingesetzt werden darf. Vier Punkte werden dabei hervorgehoben: Erstens ermächtigt die vorliegende AUMF den Präsidenten zum Einsatz von Gewalt ›im Zusammenhang‹ mit dem Einsatz von WMDs im syrischen Konflikt. (Damit beschränkt sie den Einsatz von Gewalt durch den Präsidenten nicht auf das syrische Territorium, sondern stellt nur fest, der Einsatz militärischer Gewalt müsse in einem Zusammenhang mit dem Einsatz von WMDs im syrischen Konflikt stehen. Aktivitäten außerhalb Syriens können eine Verbindung zum Einsatz von WMDs im syrischen Bürgerkrieg aufweisen und tun dies sicher auch.) Zweitens muss der Einsatz von Gewalt so beschaffen sein, dass er ›den Einsatz oder die Weiterverbreitung‹ von WMDs ›innerhalb Syriens, gegenüber Syrien oder von Syrien aus verhindert oder davor abschreckt‹ oder (noch breiter gefasst) ›die USA und ihre Verbündeten und Partner vor der Bedrohung durch derartige Waffen schützt‹. Drittens legt die vorgeschlagene AUMF die letzte Entscheidung darüber, ob diese Kriterien erfüllt sind, in die Hände des Präsidenten (›die er als notwendig und angemessen einstuft‹). Viertens sieht die im Entwurf vorliegende AUMF keine verfahrenstechnischen Einschränkungen der Vollmachten des Präsidenten (wie etwa ein Zeitlimit) vor.

Meiner Ansicht nach hat diese AUMF sehr viel weitergehende Auswirkungen als Ilya Somin beschreibt. Einige Fragen, über die der Kongress sorgfältig nachdenken sollte:

Befugt die vorliegende AUMF den Präsidenten dazu, sich im syrischen Bürgerkrieg auf eine Seite zu stellen oder die syrischen Rebellen anzugreifen, die mit al-Qaida verbündet sind, oder Assad zu stürzen? Ja, sofern der Präsident zu dem Schluss kommt, dass eine dieser Gruppen in einer, wenn auch kleinen, Verbindung zum Einsatz von WMDs im syrischen Bürgerkrieg steht und dass der Einsatz von Gewaltmitteln gegen eine dieser Gruppen den Einsatz von WMDs innerhalb oder von außen oder von Syrien aus verhindern oder davor abschrecken würde, oder die USA oder deren Verbündete (bspw. Israel) vor den, und seien sie noch so geringen, Bedrohungen durch diese Waffen schützen würde. Man kann sich sehr leicht vorstellen, dass der Präsident hinsichtlich Assads oder einer oder mehrerer der Rebellengruppen zu diesem Schluss kommen könnte.

Befugt die vorliegende AUMF den Präsidenten, Gewaltmittel gegen den Iran oder die Hisbollah im Iran oder Libanon einzusetzen? Wieder lautet die Antwort »Ja«, insofern der Präsident befindet, dass der Iran oder die Hisbollah in einer noch so kleinen Verbindung zum Einsatz von WMDs im syrischen Bürgerkrieg steht, und der Einsatz von Gewalt gegen den Iran oder die Hisbollah den Einsatz von WMDs innerhalb oder von außen oder von Syrien aus verhindern oder davor abschrecken würde, oder die USA oder deren Verbündete (bspw. Israel) vor den, und seien sie noch so geringen, Bedrohungen durch diese Waffen schützen würde.«

Würden Sie Ihren Sohn oder Ihre Tochter in den Kampf in Syrien schicken, damit eine Erdgaspipeline gebaut werden kann?

Es liegt auf der Hand, was die USA in dieser Situation unternehmen sollten, das kann sogar der fünfjährige Enkel Nancy Pelosis verstehen:

»Ich erzähle Ihnen jetzt noch schnell diese Geschichte, aber dann muss ich wirklich los. Mein fünfjähriger Enkel fragte mich gestern, als ich gerade dabei war, San Francisco zu verlassen: ›Mimi‹, so nennt er mich, ›Mimi, Krieg mit Syrien, stimmst du zu oder nicht?‹ Er ist erst fünf Jahre alt. Wir reden eigentlich nicht über Krieg, wir reden über Aktivitäten. Ja zum Krieg oder nein zum Krieg. Ich fragte ihn: ›Was denkst du denn?‹ Und er antwortete: ›Ich glaube, nein zum Krieg.‹«

Leider scheinen seine Großmutter und die meisten unserer wahnsinnigen »Führungspersönlichkeiten« in Washington absolut entschlossen, uns in den Krieg zu führen.

Wie viel amerikanisches Blut wird am Ende wegen einer blöden Erdgaspipeline vergossen werden?

http://info.kopp-verlag.de/