Σχόλια (2)

1. 

   Περαστικος

   3 Οκτωβρίου 2013 | 07:25

   Απάντηση

   Μαγκες επιασα 5 στα 6 με συστημα 23456!!!
   ΛΑΓΟΣ- ΜΕΣΑ-ΜΕΣΑ 1,90
   ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΜΕΣΑ-ΜΕΣΑ 1,35
   ΠΑΤΕΛΗΣ ΜΕΣΑ-ΜΕΣΑ 1,40
   ΜΙΧΑΣ ΜΕΣΑ-ΕΞΩ 2,80
   ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ ΜΕΣΑ-ΕΞΩ-ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ 12,50
   ΕΧΑΣΑ ΠΑΠΠΑ ΤΟ ΕΙΧΑ ΠΑΙΞΕΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 48ΩΡΟ.

2. 

   GERMA

   3 Οκτωβρίου 2013 | 12:06

   Απάντηση

   « Η Χρυσή Αυγή ως δολοφονικό ενεργούμενο των μνημονιακών δυνάμεων
   Παραβολή παράνοιας…
   Ας υποθέσουμε ότι κάπου μέσα στη χώρα λειτουργεί μια βιομηχανία-εργασιακό κάτεργο. Δεκάδες άνθρωποι δουλεύουν εκεί, οι περισσότεροι ανασφάλιστοι, με αμοιβές κάτω από το κατώτερο όριο (ενώ εξαναγκάζονται να υπογράφουν ότι παίρνουν τα νόμιμα), με συνεχόμενα 12ωρα χωρίς καν να πληρώνονται την υπερεργασία, σε άθλιες συνθήκες ασφάλειας και υγιεινής, κλπ, κλπ. Η τοπική Επιθεώρηση Εργασίας είναι “πιασμένη” από τα αφεντικά και κάνει τα στραβά μάτια ή ειδοποιεί από τα πριν κάθε φορά που γίνονται έλεγχοι. Το ίδιο και η τοπική αστυνομία κάθε φορά που γίνονται μηνύσεις ή καταγγελίες από κάποιους ελάχιστους εργαζόμενους ή κλαδικούς συνδικαλιστές. Οι, δε, κυβερνητικοί βουλευτές και τα στελέχη του αρμόδιου υπουργείου παίρνουν κι αυτοί τα “δώρα” τους από την εργοδοσία, μαζί με έναν όχι ευκαταφρόνητο αριθμό δημοσιογράφων. Όλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει στο κολαστήριο αλλά όλοι σιωπούν με εξαίρεση κάποιες λίγες, περιθωριοποιημένες φωνές. Ώσπου, μια μέρα, μια εργαζόμενη πεθαίνει στο πόστο της από ανακοπή λόγω εξάντλησης ενώ στην προσπάθειά τους κάποιοι εργαζόμενοι να τη μεταφέρουν γρήγορα σε νοσοκομείο γκρεμίζονται από ένα σαθρό, παράνομο πατάρι και ο ένας από αυτούς μένει παράλυτος για πάντα από χτύπημα στη σπονδυλική στήλη. Οι εργαζόμενοι εξεγείρονται, πλήθος κόσμου τούς συμπαραστέκεται ενώ η κατακραυγή είναι πανελλήνια και διεθνής. Τα στόματα ανοίγουν κι όλες οι παλιές και οι καινούριες παρανομίες και παραβάσεις της εταιρείας αποκαλύπτονται. Η δεξιά συγκυβέρνηση βρίσκεται στριμωγμένη πολιτικά και νιώθει ότι η ανοχή που έδειχνε απέναντι στα συγκεκριμένα αφεντικά μπορεί να της γυρίσει μπούμερανγκ. Αποφασίζει, λοιπόν, να τιμωρήσει παραδειγματικά την εταιρεία. Αναστέλλει τη λειτουργία της, φυλακίζει με συνοπτικές διαδικασίες κάποιους ιδιοκτήτες και στελέχη της και προβάλλει τον εαυτό της ως τον εγγυητή της εργατικής νομοθεσίας και των δικαιωμάτων των εργαζομένων!
   Απέναντι στην τακτική της κυβέρνησης πολλοί υποστηρικτές της ή συντηρητικών αντιλήψεων πολίτες αρχίζουν τη μουρμούρα: “Ποιός θα επενδύσει τώρα στη χώρα αφού τους φερόμαστε έτσι;”, “Όταν οι εργάτες απεργούσαν κάθε λίγο και λιγάκι ή τα συνδικάτα έκλειναν τις εισόδους των εργοστασίων ή έριχναν φάπες στους διευθυντές ήταν καλά; Γιατί δεν τιμωρήθηκαν τότε και αυτοί και μόνο ο βιομήχανος αυτός την πλήρωσε;”, “Ορίστε, η κυβέρνηση ταυτίζεται με τους εξωνημένους συνδικαλιστές και την αριστερά και τιμωρεί όσους την στήριξαν στα δύσκολα!”, και άλλα τέτοια “ωραία” και εν μέρει …φυσιολογικά.
   Η έκπληξη όμως έρχεται από την Αριστερά, η οποία σημειωτέον, παρά τις αγαθές προθέσεις της, δεν είχε κάνει τίποτε ιδιαίτερο και πρακτικό για να σταματήσει το όνειδος αυτού του εργοστασίου εκτός από κάποιες καταγγελιούλες ή άρθρα στα κυριακάτικα φύλλα της. Κάποιοι λίγοι, από τη μία νιώθουν ανακουφισμένοι που το απόστημα έσπασε κι έτσι θα συμμαζευτούν και άλλοι εργοδότες που θα ήθελαν να κάνουν τα ίδια ενώ από την άλλη νιώθουν οργισμένοι και καταγγέλλουν την κυβέρνηση που τόσο καιρό κάλυπτε τον βιομήχανο και ανεχόταν την κατάσταση. Οι περισσότεροι, όμως αντιδρούν στην τακτική της κυβέρνησης με έναν τρόπο που ξεκινάει από απλή μουρμούρα και μεμψιμοιρία και φτάνει στην ανοιχτή καταγγελία! Το σκεπτικό είτε κρυφό είτε φωναχτό κυμαίνεται στην ίδια αιτιολόγηση: “Η κυβέρνηση τα κάνει όλα αυτά για να πάρει την ψήφο των εργατών, τώρα που η αριστερά ήταν έτοιμη να βγει μπροστά στις δημοσκοπήσεις”, “Η κυβέρνηση τα κάνει όλα αυτά για να αποσπάσει την υποστήριξη της αστικής τάξης που θα φοβηθεί από την καταστολή του βιομηχάνου”, “Η κυβέρνηση τα κάνει όλα αυτά για να δημιουργήσει περισπασμό στους κοινωνικούς αγώνες που ήταν έτοιμοι να ξεσπάσουν”, “Η φυλάκιση του βιομήχανου και των διευθυντών του με συνοπτικές διαδικασίες ανοίγει το δρόμο για καταστολή και των εργαζομένων αργότερα με συνοπτικές διαδικασίες”, “Το διεθνές κεφάλαιο υπαγόρευσε το κλείσιμο του εργοστασίου για να εξαγοράσει τις ελληνικές παραγωγικές επιχειρήσεις”, “Σκοτεινοί κύκλοι παρέσυραν τον βιομήχανο να λειτουργεί έτσι ώστε να γίνει μετά η επέμβαση του κράτους και να περάσει μέτρα υπέρ των αντίθετων συμφερόντων”, κλπ, κλπ. Φυσικά κανένας δεν έχει όρεξη ή επιθυμία να κατέβει στο δρόμο για να απαιτήσει να σπάσει οριστικά το απόστημα αυτής και άλλων παρανομούντων επιχειρήσεων…
   Έτσι, στην ιστορία μας, η Δεξιά φαινόταν να βάζει τον βιομήχανο φυλακή, η Αριστερά αντί να ζητάει στο δρόμο ή αλλού και έτερους παρανομούντες βιομήχανους στη φυλακή ή έστω να γίνει κάθαρση του κρατικού μηχανισμού που συνεργάστηκε μαζί του, φαινόταν να ανησυχεί για τα ποσοστά της στις δημοσκοπήσεις και στις ερχόμενες εκλογές, και όσοι, τέλος, πολίτες πίστεψαν ότι διαθέτουν κοινή λογική οδηγούνται ο ένας μετά τον άλλον σε ραντεβού με ψυχίατρο γιατί δεν βλέπουν φυσιολογικά αυτά που η πλειοψηφία βλέπει φυσιολογικά και το ανάποδο.
   Βεβαια, η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας πρέπει να υπάρχει πάντα …φαιδρό τέλος. Η αδέκαστη Δικαιοσύνη απελευθερώνει τελικά τον βιομήχανο και τους διευθυντές του ελλείψει στοιχείων, η δεξιά κυβέρνηση πιστεύει ότι έπραξε το καθήκον της και διατήρησε και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη, η αριστερά ανακουφίζεται και νιώθει δικαιωμένη που η κυβέρνηση δεν έβαλε τον βιομήχανο στη φυλακή κι έτσι θα μπορεί να την κατηγορεί τώρα και να ξανα-ανέβουν τα ποσοστά στις δημοσκοπήσεις (αν και αρχίζει πάλι να σκέφτεται καχύποπτα και να υποφέρει προσπαθώντας να κατανοήσει τι ήταν αυτό που έκανε την κυβέρνηση, συγγνώμη τη Δικαιοσύνη, να τους αφήσει ελεύθερους, μήπως κάποιες κρυφές συμφωνίες ή σκοτεινοί μηχανισμοί ή το διεθνές κεφάλαιο;….), ενώ ο βιομήχανος και οι διευθυντές του θα συνεχίσουν να λειτουργούν το εργοστάσιό τους (ίσως λίγο πιο προσεκτικά αυτή τη φορά) και να αποτελούν πλέον ινδάλματα για όλους τους φιλόδοξους επενδυτές στη χώρα. Μόνο οι πολίτες που πίστεψαν ότι διαθέτουν κοινή λογική εξακολουθούν να επισκέπτονται τον ψυχίατρό τους, απλώς με μεγαλύτερη συχνότητα απ’ ότι πριν…