ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΑΓΝΩΣΤΟΣ
Την 1η Απριλίου κλείνω εδώ στον Καναδά 47 χρόνια. Εφυγα από την Πατρίδα εναν μήνα μετά οταν απολύθηκα από φαντάρος. Χωριατόπαιδο , άτεχνος , και περιορισμένες γραμματικές γνώσεις. Η ζωή του μετανάστη δεν είναι ρόδινη, Την Πατρίδα δεν την ξέχασα ποτέ, την επισκέπτομαι συχνά και τα τελευταία 15 χρόνια κάθε χρόνο γιά 2-3 μήνες τά καλοκαίρια.
Μέχρι την κρίση δεν είχα λόγο << όπως όλοι μας >> νά ασχολιθώ , όλα ήταν ζωή χαρισάμενη. Αυτό που ειληκρινά χαιρόμουν πιό πολύ ήταν ή νεολέα. Τη ζωή που έκαναν. Θυμάμαι την μιζέρια της δικής μου γενιάς καί έλεγα, μπράβο τους , νά ζούν και να τα χαίρονται. Αλλά όπως εξελίχτηκαν τα πράγματα όλα ήταν όνειρο.
Αφήστε μια απάντηση