ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Σχόλια (2)

1. 

   Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΓΙΑΓΙΑ

   8 Αυγούστου 2017 | 19:29

   Απάντηση

   ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΕΜΑΘΑΝ ΣΤΗΝ ΓΡΗΓΟΡΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ……….
   ΧΩΡΙΣ ΜΕΛΕΤΗ , ΧΩΡΙΣ ΕΡΕΥΝΑ , ΧΩΡΙΣ ΣΟΒΑΡΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ,
   ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ !
   ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΟΜΩΣ ΠΙΕΖΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ ΘΕΣΗ ΑΜΥΝΑΣ …….
   ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ !
   ΤΑ
   «Αν δεν πολεμήσουμε, η Τζιχάντ θα νικήσει» (ΦΑΚΕΛΟΣ ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ ΜΕΡΟΣ 7ο)
   Οκτώβριος 14, 2013
   ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ
   Διαβάστε επίσης:
   ΦΑΚΕΛΟΣ ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ 1ο ΜΕΡΟΣ. Η συγκλονιστική έρευνα που πρέπει να διαβάσει κάθε Έλληνας.
   ΦΑΚΕΛΟΣ ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ 2ο μέρος: Το ψέμα και η απάτη ως μέσα για την εξάπλωση του Ισλάμ
   ΦΑΚΕΛΟΣ ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ 3ο μέρος: Σαρία, Τζιχάντ και Ελλάδα. Το απόρρητο σχέδιο.
   ΦΑΚΕΛΟΣ ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ 4ο μέρος: Η ναζιστική συμμορία που λέγεται “Μουσουλμανική Αδελφότητα” ορκίζεται να κατακτήσει τον πλανήτη.
   ΦΆΚΕΛΟΣ ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ (5ο μέρος): Εισβολή στην Ευρώπη. Οι πράκτορες, η μέθοδος, η προπαγάνδα και η εξαπάτηση.
   ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Οι βάσεις και οι υποδομές του Ισλάμ στην Ελλάδα (ΦΑΚΕΛΟΣ ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ ΜΕΡΟΣ 6ο)
   Το πρόσωπο του ισλαμισμού μέσα από τα μάτια της «προφητικής» Οριάνα Φαλάτσι – Οι μουσουλμάνοι και η «ημισεληνοφορία» κατά της Δύσης
   ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΑΘΗΝΑΙΟΥ
   Πολλοί είναι εκείνοι που δικαιώνονται μετά θάνατον. Οι πραγματικές αυθεντίες, οι άνθρωποι που όντως είχαν κάτι καινούριο ή «αιρετικό» για τα δεδομένα της εποχής τους να πουν, πολεμήθηκαν εν ζωή, άσχετα αν τιμήθηκαν ή όχι. Η Οριάνα Φαλάτσι όμως δικαιώθηκε. Πριν από μία δεκαετία, με τα γραπτά της μας προειδοποίησε για τα αποτελέσματα της μαζικής μετανάστευσης μουσουλμάνων στη Γηραιά Ήπειρο («εγκατάστασή τους μοιάζει με την εγκατάσταση των Μαυριτανών στην Πορτογαλία και στην Ισπανία πριν από χίλια χρόνια»), τα δεινά που επέρχονται εξαιτίας του φαινομένου, αλλά και για μια σύγκρουση η οποία αποκτά ολοένα και περισσότερο θρησκευτική χροιά. Και η Ιταλίδα δημοσιογράφος, συγγραφέας του μυθιστορήματος Ινσαλλάχ (Εξάντας, Αθήνα 1992) που άφησε εποχή, γνώρισε το Ισλάμ εκ του σύνεγγυς και «δικαιούται διά να ομιλεί». Περάσαμε, λοιπόν, στην εποχή της «ημισεληνοφορίας» κατά της Δύσης, με την εκούσια ή ακούσια συνδρομή –με στοιχεία ανίερης συμμαχίας–, μάλιστα, δογματικών δυτικών φιλελεύθερων αλλά και μαρξιστογενών;
   Η προειδοποίηση
   Το βιβλίο Οργή και Περηφάνια (Γκοβόστης, Αθήνα 2003) της Ιταλίδας δημοσιογράφου είναι καταγγελτικό και συνιστάται η ανάγνωσή του την ώρα που η Δύση συντάσσεται εκ νέου και αδικαιολόγητα με την πιο σκληρή εκδοχή του σουνιτικού Ισλάμ. Έγραψε η Φαλάτσι για τις προηγούμενες επεμβάσεις: «Είναι μια πολιτιστική, μια θρησκευτική διαμάχη. Και οι στρατιωτικές μας επιτυχίες δεν πρόκειται να βάλουν φρένο στην επιθετικότητα της ισλαμικής τρομοκρατίας. Αντίθετα μάλιστα, την ενθαρρύνουν. Την εξοργίζουν, την πολλαπλασιάζουν. Τα χειρότερα δεν τα έχουμε δει ακόμη». Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου αρχίζουν οι προειδοποιήσεις: «Στην Ευρώπη, τα τζαμιά που πολλαπλασιάζονται, όχι χάρη σε κάποιον ακλόνητο σεβασμό για κάθε θρησκεία αλλά υπό τη σκέπη ενός αναγεννημένου φανατισμού και ενός ξεχασμένου λαϊκισμού, κυριολεκτικά βρίθουν από τρομοκράτες ή υποψήφιους τρομοκράτες». Και σημειώνει πως «στη σημερινή Ιταλία και Ευρώπη όμως, οι μετανάστες έρχονται όποτε τους αρέσει και όποτε θέλουν. Τρομοκράτες, κλέφτες, βιαστές, πρώην κατάδικοι, πόρνες, ζητιάνοι, έμποροι ναρκωτικών, άτομα με μεταδοτικές ασθένειες. Δεν ελέγχεται το ιστορικό ούτε καν εκείνων που παίρνουν άδεια εργασίας. Από τη στιγμή που περνούν τα σύνορα, τους παρέχεται φιλοξενία, τροφή και ιατρική περίθαλψη, με επιβάρυνση των γηγενών». Αποτυπώνει, δε, το κλίμα της εποχής μας, λέγοντας πως «στο όνομα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν μπορείς καν να διατυπώσεις τις υποψίες σου για κάποιον που έχει αραβικά χαρακτηριστικά. Αλλιώς κατηγορείσαι αμέσως για αδιαλλαξία, προκατάληψη, ρατσισμό…».
   Ο κίνδυνος
   Για τους μουσουλμάνους, η Οριάνα Φαλάτσι τονίζει πως «οι καλύτερα εκπαιδευμένοι και οι πιο ευφυείς από αυτούς δεν μένουν στις μουσουλμανικές χώρες ούτε σε σπηλιές στο Αφγανιστάν ή σε τζαμιά στο Ιράν ή το Πακιστάν. Βρίσκονται στις δικές μας χώρες, στις δικές μας πόλεις, στα πανεπιστήμιά μας, στις επιχειρήσεις μας. Έχουν εξαιρετικές σχέσεις με τις Εκκλησίες μας, τις τράπεζές μας, τους τηλεοπτικούς σταθμούς μας, τις εφημερίδες μας, τους εκδότες μας, τις ακαδημαϊκές ή συνδικαλιστικές οργανώσεις μας και με τα πολιτικά μας κόμματα. Φωλιάζουν στα γάγγλια της τεχνολογικής μας υποδομής. Κι ακόμη χειρότερα, ζουν στην καρδιά μιας κοινωνίας που τους φιλοξενεί χωρίς να διερωτάται για τη διαφορετική νοοτροπία τους, χωρίς να ελέγχει τις κακές προθέσεις τους, χωρίς να τιμωρεί το σκοταδιστικό φανατισμό τους. Μια κοινωνία που τους δέχεται χάρη στο ανεκτικό πνεύμα της Δημοκρατίας της, στην ανοιχτόμυαλη και απεριόριστη επιείκειά της, στη χριστιανική συμπόνια της, στις φιλελεύθερες αρχές της και στους πολιτισμένους νόμους της… Κατά τη διάρκεια μιας Συνόδου που έγινε στο Βατικανό τον Οκτώβριο του 1999, για να συζητηθούν οι σχέσεις μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων, ένας επιφανής και πολυμαθής εκπρόσωπος του Ισλάμ άφησε άναυδο το ακροατήριο, λέγοντας με άνεση και αυθάδεια: “Μέσω της Δημοκρατίας σας θα σας κυριεύσουμε, μέσω της θρησκείας μας θα σας επιβληθούμε”».
   Ο πόλεμος
   Όσο για τον πόλεμο «που έχουν κηρύξει οι γιοι του Αλλάχ εναντίον της Δύσης», αυτός έχει κατά τη Φαλάτσι «ήδη αρχίσει και θα συνεχιστεί. Μέχρι την τελευταία πνοή». Και υπογραμμίζει για τους μουσουλμάνους πως «ο πόλεμος εναντίον τους θα είναι πολύ σκληρός. Πολύ χρονοβόρος, πολύ δύσκολος, πολύ σκληρός. Εκτός και αν εμείς οι Ευρωπαίοι σταματήσουμε να τα κάνουμε πάνω μας από το φόβο μας και να παίξουμε διπρόσωπο παιγνίδι με τον εχθρό, εγκαταλείποντας την αξιοπρέπειά μας. Μια πρόταση που ισχύει ακόμη και για τον ίδιο τον Πάπα». Και καλεί τους Ευρωπαίους να συνειδητοποιήσουν τον κίνδυνο: «Ξυπνήστε, άνθρωποί μου, ξυπνήστε! Μέσα στο φόβο σας να βαδίσετε ενάντια στο ρεύμα, μην τυχόν και σας περάσουν για ρατσιστές (παρεμπιπτόντως, αυτό είναι μια λανθασμένη έκφραση, γιατί το πρόβλημα δεν έχει να κάνει με μια ράτσα, μια φυλή, αλλά με μια θρησκεία), δεν καταλαβαίνετε ή δεν θέλετε να καταλάβετε ότι μια Αντίστροφη Σταυροφορία έχει ήδη αρχίσει. Τόσο τυφλωμένοι είστε από τη μυωπία και την ηλιθιότητα του Politically Correct, που δεν καταλαβαίνετε ή δεν θέλετε να καταλάβετε ότι έχει αρχίσει να διεξάγεται ένας θρησκευτικός πόλεμος. Ένας πόλεμος που ονομάζεται Τζιχάντ. Ένας πόλεμος που ίσως δεν στοχεύει στην κατάληψη των εδαφών μας (ίσως;), αλλά σίγουρα στοχεύει στην κατάληψη των ψυχών μας και στην εξαφάνιση της ελευθερίας μας. Είναι ένας πόλεμος που στοχεύει στην καταστροφή του πολιτισμού μας, γιατί θέλουν να μας καθορίσουν πώς θα ζούμε και πώς θα πεθαίνουμε, αν θα προσευχόμαστε ή όχι, τι θα τρώμε και τι θα πίνουμε, πώς θα ντυνόμαστε, πώς θα μορφωνόμαστε, πώς θα απολαμβάνουμε τη Ζωή… Αν δεν υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας, αν δεν πολεμήσουμε, η Τζιχάντ θα νικήσει. Ναι, θα νικήσει και θα καταστρέψει τον κόσμο που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουμε καταφέρει να χτίσουμε… Θα ακυρώσει τον πολιτισμό μας, την τέχνη μας, την επιστήμη μας, την ταυτότητά μας, την ηθική μας, τις αξίες μας, τις χαρές μας… Με ποια λογική συνεχίζουμε να σεβόμαστε αυτούς που δεν σέβονται εμάς; Τι είδους αξιοπρέπεια είναι αυτή, να υπεραμυνόμαστε του πολιτισμού τους, ή του υποτιθέμενου πολιτισμού τους, τη στιγμή που αυτοί απεχθάνονται το δικό μας πολιτισμό;… Ο πολιτισμός θα εξαφανιστεί και θα καταλήξουμε να έχουμε τζαμιά αντί για καμπαναριά, να φοράμε μπούρκα αντί για μίνι φούστες, να πίνουμε γάλα καμήλας αντί για το συνηθισμένο ποτηράκι μας… (οι μουσουλμάνοι) απαιτούν, και οι απαιτήσεις τους γίνονται δεκτές, την ανέγερση καινούριων τζαμιών. Ενώ οι ίδιοι στις χώρες τους δεν επιτρέπουν να χτιστεί ούτε το παραμικρό ξωκλήσι και δολοφονούν τις καλόγριες και τους ιεραπόστολους. Και αλίμονο στον πολίτη που απελπισμένος πια θα τολμήσει να φωνάξει: “Πηγαίνετε στις χώρες σας”… “Ρατσιστή, ρατσιστή”. Και οι Φλωρεντίνοι κρατούν κλειστά τα στόματά τους. Ταπεινωμένοι κι απογοητευμένοι, υποκύπτουν στον εκβιασμό της λέξης “ρατσιστής”».
   Και προσέξτε εδώ: «Στη Ζωή και στην Ιστορία υπάρχουν στιγμές που δεν επιτρέπεται ο φόβος. Στιγμές που ο φόβος είναι ανήθικος και απολίτιστος. Έτσι, εκείνοι που λόγω αδυναμίας ή βλακείας (ή της συνήθειας να το έχουν δίπορτο) αποφεύγουν τις υποχρεώσεις που επιβάλλει τούτος ο πόλεμος, δεν είναι μονάχα δειλοί: Είναι και μαζοχιστές». Και με εγκωμιαστικές αναφορές στην αρχαία Ελλάδα («Πίσω από το δικό μας πολιτισμό κρύβεται ο Όμηρος, ο Φειδίας, υπάρχει ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Αρχιμήδης. Υπάρχει η θεσπέσια γλυπτική και αρχιτεκτονική της, η ποίηση, η φιλοσοφία της και οι αρχές της Δημοκρατίας»), αλλά, αν και άθεη, και στον Ιησού («Πέθανε στο σταυρό για να μας διδάξει την έννοια της αγάπης και της δικαιοσύνης»), μιλά για την απέχθεια των μουσουλμάνων στη μουσική: «“Κάνοντάς σας μια μεγάλη παραχώρηση, μπορώ να επιτρέψω ένα στρατιωτικό εμβατήριο”, μου είπε ο Χομεϊνί όταν του είχα πάρει συνέντευξη».
   Τι πάνε να κάνουν στη Συρία;
   Οι Δυτικοί ψάχνουν τρόπο να δικαιολογήσουν άλλη μια επέμβαση, αυτή τη φορά στη Συρία. Κι ενώ ο κίνδυνος εκκολάπτεται μέσα στον κόρφο της ίδιας της ευρωπαϊκής επικράτειας, κάποιοι αντιλαμβάνονται ως το μεγάλο κίνδυνο για τα «δημοκρατικά ιδεώδη» την παρουσία κάποιων απολυταρχικών –αλλά συνάμα κοσμικών– καθεστώτων στη Μέση Ανατολή και στη Βόρειο Αφρική. Οι πολιτικές ελίτ της Δύσης, παραγνωρίζοντας με δογματικό τρόπο τον πολιτισμικό και θρησκευτικό παράγοντα, προσπαθούν να επιβάλουν τις εκκοσμικευμένες αντιλήψεις τους με επεμβάσεις, που όμως ενδυναμώνουν αντί να αποδυναμώσουν το ριζοσπαστικό Ισλάμ.
   Η Ιταλίδα δημοσιογράφος δεν τρέφει αμφιβολίες για το πώς αντιλαμβάνονται οι μουσουλμάνοι την ανοχή και την ανεξιθρησκία. Περιγράφει σκηνές βεβηλώσεων χριστιανικών ναών από την πολιορκημένη Βηρυτό του 1982, που θυμίζουν τη σημερινή Συρία: «Για όνομα του Θεού! Το 1982, τους είδα να καταστρέφουν τις Καθολικές εκκλησίες, να καίνε τους Σταυρούς, να βεβηλώνουν τις εικόνες της Παναγίας, να κατουρούν πάνω στις Άγιες Τράπεζες, να μετατρέπουν τα παρεκκλήσια σε αποχωρητήρια. Τους είδα να εξαπολύουν την περιφρόνησή τους για τις άλλες θρησκείες. Τους είδα στη Βηρυτό. Τη Βηρυτό που μέχρι την άφιξή τους ήταν τόσο πλούσια, τόσο ευτυχισμένη, τόσο κομψή και που σήμερα έχει γίνει ένα μίζερο αντίγραφο της Δαμασκού ή του Ισλαμαμπάντ… Τη Βηρυτό, όπου οι χριστιανοί είχαν αποδεχθεί τους Παλαιστίνιους…» Και αναρωτιέται: «Πώς έτσι κι οι σημερινοί δήθεν αριστεροί δεν αναφέρουν πια τη φράση του Καρόλου Μαρξ “η θρησκεία είναι το όπιο του λαού”; Γιατί δεν ανοίγουν το στόμα τους να καταγγείλουν τα θεοκρατικά καθεστώτα των ισλαμικών χωρών;».
   Οργή και Περηφάνια
   Στο βιβλίο της Οργή και Περηφάνια, που βρίθει πολύ προσβλητικών αναφορών κατά πολλών, όπως ο Γιασέρ Αραφάτ, η Φαλάτσι στρέφεται εναντίον αυτών που οι ριζοσπάστες του Ισλάμ θεωρούν μάρτυρες, ενώ καυτηριάζει και τις διασυνδέσεις ισλαμιστών και ακροαριστερών τρομοκρατών αλλά και τις καταστροφές των προϊσλαμικών μνημείων στις μουσουλμανικές χώρες. Τέλος, αναφέρεται «στο μονοπάτι της απέχθειας που τρέφουν οι μουσουλμάνοι για μας τις γυναίκες» και καυτηριάζει την υποκρισία των Ευρωπαίων φεμινιστριών: «Μπορείτε να μου πείτε γιατί όταν πρόκειται για τις αδελφές σας, τις μουσουλμάνες που τις βασανίζουν, τις ταπεινώνουν και τις δολοφονούν τα αληθινά αρσενικά –σοβινιστικά– γουρούνια, εσείς τηρείτε την ίδια σιωπή με τους μικρόψυχους άντρες σας; Μπορείτε να μου πείτε γιατί δεν οργανώνετε ποτέ κάποια εντυπωσιακή εκδήλωση διαμαρτυρίας έξω από την πρεσβεία του Αφγανιστάν ή της Σαουδικής Αραβίας;…Ή απλά δεν σας καίγεται καρφί για τις αδελφές σας τις μουσουλμάνες επειδή τις θεωρείτε κατώτερες; Σ’ αυτή την περίπτωση, ποιος είναι ο ρατσιστής, εγώ ή εσείς;».
   Οριάνα Φαλάτσι: Η μαχητική δημοσιογραφία, η αντιφασιστική δράση, η σχέση με τον Αλέκο Παναγούλη και οι διώξεις για τις απόψεις της
   Τα βιβλία της έχουν κυκλοφορήσει σε τουλάχιστον είκοσι μία γλώσσες και όπου εκδόθηκαν χαρακτηρίστηκαν ευπώλητα. Η αείμνηστη Οριάνα Φαλάτσι είναι μια από τις πλέον διαβασμένες συγγραφείς του κόσμου. Η διαδρομή της όμως, πρωτίστως δημοσιογραφική, αποτελεί πρότυπο για τους μαχόμενους δημοσιογράφους, μια οριακή ιχνηλασία ξεσηκωμών, συγκρούσεων, εξεγέρσεων και γενικότερα καταστάσεων όπου η παρουσία και μόνο απαιτεί σθένος. Πριν παραθέσουμε κάποια στοιχεία βιογραφικά, θα σας πούμε μόνο πως το 1979 ο ίδιος ο Αγιατολάχ Χομεϊνί της παραχώρησε συνέντευξη, την οποία για να πάρει η Ιταλίδα δημοσιογράφος φόρεσε τσαντόρ! Το οποίο στη διάρκεια της συνέντευξης στην πόλη Κομ έβγαλε, αποκαλώντας τον κατάμουτρα «τύραννο» και ασκώντας κριτική στο συντηρητικό μουσουλμάνο ηγέτη και κληρικό αλλά και στο Ισλάμ για την υποχρέωση που επέβαλαν στις γυναίκες να καλύπτουν την κεφαλή τους! Επίσης, κατάφερε να φέρει σε εξαιρετικά δυσχερή θέση το δήμιο του Ελληνισμού της Κύπρου Χένρι Κίσινγκερ το 1972, αποσπώντας από αυτόν μια δήλωση ότι η σύγκρουση στο Βιετνάμ ήταν «άχρηστος πόλεμος» και αναγκάζοντας αργότερα τον Αμερικανό πολιτικό να ομολογήσει ότι η συνέντευξή του στη Φαλάτσι ήταν η πλέον καταστροφική συζήτηση που είχε ποτέ με δημοσιογράφο. Οι συνεντεύξεις της με τον Γιασέρ Αραφάτ, την Γκόλντα Μέιρ, τον Ντενγκ Ζιάο Πινγκ, τον Λεχ Βαλέσα, τον Σιν Κόνερι, τον Βίλι Μπραντ, τον Φεντερίκο Φελίνι, τον Σάχη της Περσίας, την Ίντιρα Γκάντι, τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον Αλί Μπούτο και τον Μουαμάρ Καντάφι έκαναν όλες πρωτοσέλιδα και άφησαν εποχή, αποτελώντας παράλληλα και σταθμούς για την παγκόσμια δημοσιογραφία.
   Αντιφασιστική δράση
   Γεννήθηκε στη Φλωρεντία τον Ιούνιο του 1929. Ο πατέρας της, Εντουάρντο, ήταν αντιφασίστας, ενώ ο θείος της, Μπρούνο, ήταν ο γνωστότερος Ιταλός δημοσιογράφος της εποχής του. Η ίδια εντάχθηκε σε πολύ νεαρή ηλικία στην αντιφασιστική οργάνωση Giustizia e Libertà, που είχε ιδρυθεί το 1929 στο Παρίσι από τους Ιταλούς πολιτικούς πρόσφυγες Κάρλο Ροσέτι, Ερνέστο Ρόσι, Αιμίλιο Λούσου και Αλμπέρτο Ταρκιάνι. Ξεκίνησε να γράφει το 1946, ως ανταποκρίτρια της εφημερίδας Il mattino dell’Italia centrale. Κάλυψε ως ανταποκρίτρια τον Πόλεμο του Βιετνάμ, τον Ινδο-πακιστανικό πόλεμο, τη Μέση Ανατολή και τη Νότιο και Κεντρική Αμερική για τις κορυφαίες εφημερίδες της πατρίδας της, όπως η Corriere della Sera, αλλά και τα περιοδικά L’Europeo και Epoca – ακόμα και το 1991 βρέθηκε στο Ιράκ. Τραυματίστηκε πολύ σοβαρά (από τρεις σφαίρες) στη διάρκεια της σφαγής του Τλατελόλκο το 1968, όταν οι δυνάμεις ασφαλείας άνοιξαν πυρ κατά διαδηλωτών στην Πλατεία των Τριών Πολιτισμών, στην Πόλη του Μεξικού, σκοτώνοντας δεκάδες, δέκα μόλις ημέρες πριν από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων που διεξήχθησαν εκεί. Όπως η ίδια γράφει, «κάποτε βγήκα ζωντανή από ένα νεκροτομείο όπου με είχαν πετάξει, νομίζοντας πως ήμουν νεκρή».
   Η σχέση με τον Παναγούλη
   Η Οριάνα Φαλάτσι υπήρξε σύντροφος του Αλέκου Παναγούλη και μετά το θάνατο του τελευταίου, το 1976, επέμεινε ότι ο ήρωας του αντιδικτατορικού αγώνα δολοφονήθηκε από υπολείμματα της χούντας, και έγραψε μάλιστα ένα σχετικό βιβλίο με τίτλο Un Uomo (Ένας άντρας), εμπνευσμένο από την υπόθεση. Πολλοί από το περιβάλλον της έλεγαν ότι δεν ξεπέρασε το χαμό του συντρόφου της ποτέ.
   Εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο με τίτλο Οι επτά αμαρτίες του Χόλιγουντ το 1954, με πρόλογο του Όρσον Γουέλς. Τιμήθηκε με πλήθος βραβείων (δύο φορές το δημοσιογραφικό St. Vincent, αλλά και τα Bancarella και Viareggio), της απονεμήθηκε ο τίτλος του διδάκτορος Λογοτεχνίας το 1979 από το Κολούμπια Κόλετζ στο Σικάγο και δίδαξε στα αμερικανικά πανεπιστήμια του Σικάγο, στο Γιέιλ, στο Χάρβαρντ και στο Κολούμπια.
   Όμως τα μεγάλα δεινά της ξεκίνησαν μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, όταν έγραψε τρία βιβλία ασκώντας ασυνήθιστα σκληρή κριτική στο Ισλάμ, μιλώντας για μια θρησκεία «που δεν παράγει τίποτε άλλο από θρησκεία», «το βουνό που ενδόμυχα μας φθονεί και κατά βάθος ζηλεύει το δικό μας τρόπο ζωής και γι’ αυτό προσπαθεί να μας φορτώσει την ευθύνη για την υλική και διανοητική μιζέρια του», αναφερόμενη παράλληλα στο «ναζι-φασισμό που συνοψίζεται στη συμπεριφορά των ισλαμιστών φονταμενταλιστών, οπουδήποτε κι αν βρίσκονται» και προειδοποιώντας πως «από το Αφγανιστάν ως το Σουδάν, από την Παλαιστίνη ως το Ιράν, από την Αίγυπτο ως το Ιράκ, από την Αλγερία ως τη Σενεγάλη, από τη Συρία ως την Κένυα, από τη Λιβύη ως το Τσαντ, από το Λίβανο ως το Μαρόκο, από την Ινδονησία ως την Υεμένη, από τη Σαουδική Αραβία ως τη Σομαλία, το μίσος για τη Δύση εξαπλώνεται σαν πυρκαγιά που τη σπρώχνει δυνατός άνεμος».
   Οι διώξεις
   Ακολούθησε θύελλα διώξεων εναντίον της από το κατεστημένο της «πολιτικής ορθότητας», ΜΚΟ και αριστερούς αντιρατσιστές αλλά και μουσουλμάνους, με τη Φαλάτσι όμως να μην κάνει πίσω. Το 2002, Το Ισλαμικό Κέντρο, ο Σομαλικός Σύνδεσμος, η οργάνωση SOS Racisme, αλλά και «ιδιώτες» μήνυσαν τη Φαλάτσι με αφορμή το βιβλίο της Οργή και Περηφάνια και καταφέρνοντας την έκδοση εντάλματος σύλληψης για παραβίαση του άρθρου 261 του ποινικού κώδικα της χώρας, με αποτέλεσμα να ζητηθεί η έκδοσή της στην Ελβετία, αίτημα που απορρίφθηκε φυσικά από τις ιταλικές Αρχές. Το Μάιο του 2005, ο επικεφαλής της Ένωσης Ιταλών Μουσουλμάνων κατέθεσε αγωγή εις βάρος της Φαλάτσι, βρίζοντας τους χριστιανούς και καλώντας μάλιστα για την εξόντωσή της, λέγοντας παράλληλα πως τα γραφόμενα της Ιταλίδας δημοσιογράφου ήταν προσβλητικά για το Ισλάμ. Στη Γαλλία, ισλαμικές οργανώσεις αλλά και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων (MRAP & Ligue des Droits de l’ Homme) στράφηκαν κατά της δημοσιογράφου, κατηγορώντας τη για «ισλαμοφοβία» και «ρατσισμό». Δεν το έβαλε κάτω. Το 2005, μιλώντας στην αμερικανική εφημερίδα Wall Street Journal, είπε πως η Ευρώπη, λόγω της ισλαμικής διείσδυσης, έχει μετατραπεί σε «Ευραβία». Αν και η ίδια δήλωνε άθεη, συναντήθηκε με τον Πάπα Βενέδικτο το 2005, μιλώντας μάλιστα μετά τη συνάντηση κολακευτικά για εκείνον, ενώ έχει γράψει πως «οι μελωδίες από τις καμπάνες συνεχίζουν να γλυκαίνουν την καρδιά μου». Βέβαια, στα βιβλία της είχε κάνει λόγο πριν για «ανεξήγητα φιλο-ισλαμική Καθολική Εκκλησία» και τονίζει πως οι μουσουλμάνοι έχουν μάθει «πώς να επηρεάζουν προς όφελός τους τον Πάπα», καλώντας μάλιστα το ρωμαιοκαθολικό ιεράρχη να έρθει στα σύγκαλά του!
   Η «εξορία»
   Τα τελευταία χρόνια της ζωής της η Ιταλίδα δημοσιογράφος τα πέρασε στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, αυτοαποκαλούμενη «εξόριστη»: «Έφτασε η στιγμή να το φωνάξω δυνατά και καθαρά στην Αμερική ζω σαν πολιτικός πρόσφυγας. Εννοώ ότι ζω στην πολιτική αυτοεξορία που η ίδια έχω επιβάλει στον εαυτό μου», έγραψε στον πρόλογο του βιβλίου της Οργή και Περηφάνια. Στα κείμενά της εξαίρει τον αμερικανικό πατριωτισμό, μιλώντας αναφερόμενη στις ΗΠΑ για «ξεχωριστό έθνος» και για «την πιο ανυπέρβλητη σύλληψη που έχει εμφανιστεί ποτέ στη Δύση; Το πάντρεμα της ιδέας της Ελευθερίας με την Ιδέα της Ισότητας». Επίσης, αναφερόμενη στην Αμερικανική Επανάσταση, έγραψε πως διεξήχθη «χωρίς τις απαίσιες βιαιότητες της Γαλλικής Επανάστασης. Χωρίς τη φρίκη της λαιμητόμου, χωρίς σφαγές, σαν αυτές της Τουλόν, της Λυόν και του Μπορντό, χωρίς τις εκατόμβες της Βανδέας».
   Απεβίωσε χτυπημένη από την επάρατη νόσο, το Σεπτέμβριο του 2006 στη Φλωρεντία, σε ηλικία 77 ετών και ετάφη δίπλα σε επιτύμβια στήλη προς τιμή του Αλέκου Παναγούλη, στο Γκαλούτζο.
   Ο επίμαχος διάλογος με τον Αγιατολάχ Χομεϊνί
   Οριάνα Φαλάτσι: Έχω ακόμα να σας ρωτήσω πολλά πράγματα. Για το τσαντόρ, για παράδειγμα, που υποχρεώθηκα να φορέσω για να έρθω και να πάρω τη συνέντευξη από εσάς, και το οποίο επιβάλλετε στις Ιρανές… Δεν αναφέρομαι μόνο στο φόρεμα, αλλά σε αυτό που εκπροσωπεί, εννοώ το απαρτχάιντ στο οποίο υποχρεώθηκαν οι Ιρανές μετά την επανάσταση. Δεν μπορούν να φοιτήσουν στο πανεπιστήμιο, δεν μπορούν να εργαστούν με άνδρες, δεν μπορούν να κολυμπήσουν στη θάλασσα ή σε μια πισίνα με άνδρες. Πρέπει να τα κάνουν όλα ξεχωριστά, φορώντας το τσαντόρ τους. Μια και το έφερε ο λόγος, πώς μπορείς να κολυμπήσεις φορώντας το τσαντόρ;
   Αγιατολάχ Χομεϊνί: Τίποτα από αυτά δεν σας ενδιαφέρει, οι συνήθειές μας δεν σας ενδιαφέρουν. Αν δεν σας αρέσει η ισλαμική ενδυμασία, δεν είστε υποχρεωμένη να τη φοράτε, μια και είναι για τις νέες γυναίκες και τις ευπρεπείς κυρίες.
   Οριάνα Φαλάτσι: Αυτό είναι πολύ ευγενικό εκ μέρους σας, ιμάμη, μια και μου το λέτε αυτό, θα ξεφορτωθώ αμέσως αυτό το μεσαιωνικό κουρέλι. Ορίστε!
   https://olympia.gr/2013/10/14/%ce%b1%ce%bd-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b5%ce%bc%ce%ae%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%b7-%cf%84%ce%b6%ce%b9%cf%87%ce%ac%ce%bd%cf%84-%ce%b8%ce%b1-%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%83/
   Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2012
   Κοράνι: οι 150 (πιο) “θανάσιμες” σελίδες!
   Μετά απ’ αυτό μην πεις ότι δεν ήξερες…
   (Μέρος Α’ – Εισαγωγή)
   Τελικά το Ισλάμ είναι αντίπαλος της Δύσης ή όχι;
   Είναι αντίπαλος όλης της μη – ισλαμικής ανθρωπότητας, ή όχι;
   Και αν ναι, πόσο επικίνδυνος αντίπαλος είναι τελικά;
   Και αν είναι το Ισλάμ επικίνδυνος αντίπαλος, το Κοράνι έχει κάποια σχέση με αυτό ή είναι τελείως άσχετο με αυτή την πολεμική ιστορική εξέλιξη του Ισλάμ;
   Λοιπόν, το Κοράνι δεν είναι καθόλου αμέτοχο σε αυτή την ιστορική εξέλιξη. Για την ακρίβεια, το Κοράνι είναι η Γενεσιουργός Αιτία της δημιουργίας αυτής της «πολεμοχαρούς καταστρεπτικής ιστορικοφιλοσοφικής τάσης». Κι «αυτό» που – κατά βάση – τη συντηρεί. Ακόμη. Και αδιάλειπτα στο πέρασμα των αιώνων.
   Το κοινό σημείο όλων των Ισλαμιστών, πλούσιων ή φτωχών είναι το Κοράνι. Αυτό είναι τα «πάντα» για το Ισλάμ. Όλα τα άλλα κείμενα, διευκρινήσεις, εντολές ή διδασκαλίες (πχ Χάντιθ) έπονται του Κορανίου. Χρειάζονται ειδικές διαδικασίες για να «Καθοριστούν» επίσημα ως Τμήμα της Διδασκαλίας του Ισλάμ. Και ενδέχεται να είναι αποδεκτές από ένα τμήμα του Ισλάμ και όχι από ένα άλλο (πχ Σιΐτες – Σουνίτες). Το Κοράνι όμως είναι η Βάση, η Ρίζα, το κοινά αποδεκτό ιερατικό σημείο αναφοράς.
   Αυτό το κείμενο καθορίζει τη ζωή του Ισλαμιστή από την ώρα που θα γεννηθεί ως την ώρα που θα πεθάνει. Κι από τον τρόπο που θα ζήσει ως τον τρόπο που θα πεθάνει.
   Το Κοράνι, είναι το κατ’ εξοχήν κείμενο διδασκαλίας στα σχολεία των ισλαμικών χωρών.
   Είναι ένα κείμενο, τέλος, που φιλοδοξεί και αποσκοπεί στο να καθορίσει την φιλοσοφία και τον τρόπο ζωής όλης της ανθρωπότητας, δηλαδή, ολόκληρου του πλανήτη. Πλην όμως, εξοντώνοντας ΚΑΘΕ μα ΚΑΘΕ άλλον τρόπο ζωής.
   Το Κοράνι, αν και είναι ιστορικό κείμενο και σαφώς αντικατοπτρίζει τις γενικότερες ιστορικές συνθήκες και (κατά κάποιους) αναγκαιότητες της εποχής που συγγράφηκε, δεν δικαιούται τέτοιων ελαφρυντικών στην κριτική, διότι εξακολουθεί να είναι η αιχμή του δόρατος του Ισλάμ. Ακόμη και σήμερα οι εντολές του έχουν την ύψιστη ισχύ για τους Ισλαμιστές ακόμη και «για το σήμερα». Τουτέστιν, σύμφωνα με τους Ισλαμιστές, το Κοράνι αντικατοπτρίζει σαφέστατα σημερινές αναγκαιότητες. Συνεπώς, η όποια κριτική δεν πρέπει να του γίνεται με όρους του «ιστορικού χτες», αλλά με όρους του «εν εξελίξει σήμερα».
   Βασικά στοιχεία του Κορανίου είναι η Αηδία μετά βδελυγμίας, η Οργή και το μέχρι θανάτου Μίσος για τους αλλόθρησκους, τους Άπιστους όπως τους αποκαλούν.
   Επίσης, ο Φόβος του Αλλάχ αντί της Αγάπης του Θεού. Η φιλοσοφία του Ισλάμ στηρίζεται στον απόλυτο Φόβο και στην απόλυτη Υποταγή.
   Ακόμη, στηρίζεται απόλυτα στη Σκληρότητα, εφόσον όλο το Κοράνι βρίθει από τις λέξεις «θάνατος», «φωτιά», «κόλαση», «κατάρα του Αλλάχ», «σκληρή τιμωρία», «σκότωσε», «κόψε χέρια και πόδια», «πνίξε στο αίμα» κλπ.
   Αλλά και η Αλαζονεία. Θεωρούν ότι δεν υπάρχει τίποτε ισάξιο ή ανώτερο από το Ισλάμ και γι’ αυτό το λόγο θα πρέπει να ισοπεδωθούν τα πάντα μπροστά του. Θρησκείες, φιλοσοφίες, πολιτικά συστήματα, διαφορετικοί λαοί που «τολμάνε να μην ασπαστούν το Ισλάμ».
   Οι εκατόν πενήντα περίπου σελίδες από τις 400 του Κορανίου, περιέχουν εντολές εξόντωσης των απίστων και παγκόσμιας κυριαρχίας του Ισλάμ. Αυτές οι σελίδες είναι η «Προετοιμασία του Φενταγίν». Του πιστού Ισλαμιστή που είναι έτοιμος να δώσει τη ζωή του για την πίστη του. Το δεύτερο μήνυμα που περνάνε είναι πως κάθε Ισλαμιστής θα πρέπει να είναι πρώτα απ’ όλα Φενταγίν.
   Το Κοράνι είναι εντέλει, η προετοιμασία των ισλαμιστών συνολικά, για την μεγάλη τελική σύγκρουση με τους άπιστους. Μια αιματηρή διαρκής σύγκρουση που κράτησε 1400 χρόνια και σήμερα φτάνει στην παγκόσμια κορύφωσή της. Την παγκόσμια ένοπλη αντιπαράθεση με όλο τον υπόλοιπο κόσμο και κυρίως το Δυτικό. Αλλά όχι μόνο.
   Σύμφωνα με τον Σ. Χάντιγκτον (Η Σύγκρουση των Πολιτισμών) οι περισσότερες πολεμικές συγκρούσεις του 20ου αι. αφορούν ισλαμικούς πληθυσμούς. Οι Ισλαμιστές έχουν την μεγαλύτερη – από κάθε άλλη πολιτισμική ομάδα – έφεση να επιδιώκουν τη βίαιη σύγκρουση με τον εκάστοτε περίγυρό τους. Κυρίως δε όταν ανήκει σε άλλη πολιτισμική ομάδα.
   Μία σύγκρουση που επί 14 συναπτούς αιώνες, κερδίζει το Ισλάμ.
   Εκ του αποτελέσματος τελικά, αποδεικνύεται ότι το Ισλάμ διαθέτει άριστη πολεμική φιλοσοφία, άριστες προδιαγραφές οργάνωσης, άριστες δημόσιες σχέσεις και διασυνδέσεις στα διεθνή media αλλά και Fora των Διεθνών Οργανισμών.
   Εάν τώρα τα φιλοσοφικά και τα οργανωτικά του πλεονεκτήματα συνδυαστούν με το οικονομικό όπλο του Πετρελαίου και τον υπερπληθυσμό (αλλά και «ενισχύσεις» που λαμβάνει από σύγχρονους «Ισχυρούς» γεωπολιτικούς του συμμάχους (πότε από τη μία υπερδύναμη και πότε από την άλλη), τότε έχουμε μπροστά μας τον δυνητικά πιο επικίνδυνο εχθρό που έχει εμφανιστεί ποτέ στον πλανήτη μετά τους Αττίλα, Τζέγκις Χαν και Ταμερλάνο.
   Ένα από τα μέσα πολεμικής προετοιμασίας που χρησιμοποιεί το Ισλάμ είναι η πεισματική διατήρηση μιας «κλειστής βαθιά στρατιωτικοποιημένης κοινωνίας» καθώς και ο ασφυκτικός έλεγχός της μέσω της «Ισλαμικής Θρησκείας». Απαγορεύεται αυστηρά από το ίδιο το Κοράνι στους Ισλαμιστές η ενσωμάτωσή τους σε άλλες κοινωνίες μη ισλαμικές. Γι’ αυτό και δεν πρόκειται ποτέ να ενσωματωθούν στη Δύση. Και κακώς η (δήθεν «προοδευτική») Διανόηση και τα media της Δύσης επιρρίπτουν την ευθύνη της μη-ενσωμάτωσης στις ίδιες τις δυτικές κοινωνίες. Η ευθύνη ανήκει εξολοκλήρου στους Ισλαμιστές μετανάστες. Στόχος των οποίων είναι να δημιουργήσουν τερατώδη (πληθυσμιακά) ισλαμικά κράτη μέσα στους κόλπους των δυτικών κρατών και να λειτουργήσουν τελικά ως Πέμπτη Φάλαγγα. Όπως άλλωστε έκαναν στη Βοσνία, στο Κόσοβο, στην Τσετσενία, στο Λίβανο και τώρα επιδιώκουν να κάνουν το ίδιο σε ολόκληρη την Αφρική (πράγμα που πετυχαίνουν με την «Αραβική Άνοιξη») αλλά και μέσα στην ίδια την Ευρώπη (επιχειρήσεις “Eurabia-Londonistan”).
   Ακόμη χειρότερα, απαγορεύεται στους Ισλαμιστές από το ίδιο το Κοράνι, να δηλώσουν πίστη και υποταγή σε μη ισλαμικές κυβερνήσεις, παρά μόνον υποκρινόμενοι. Γι’ αυτό είναι επικίνδυνο να γίνονται πολίτες της Δύσης και να υπηρετούν στους δυτικούς στρατούς.
   Τους υποχρεώνει μέσω ποικίλων απειλών (τόσο κοσμικών όπως η θανάτωση και η διαπόμπευση όσο και μεταφυσικών όπως η Κόλαση ) να πολεμούν και να πεθαίνουν για την διάδοση της πίστης του Ισλάμ αλλά και να στηρίζουν με κάθε τρόπο αυτούς που πολεμούν γι’ αυτήν (Μάρτυρες).
   Τους βεβαιώνει ότι όποιος πεθάνει πολεμώντας για το Ισλάμ θα πάει στον Παράδεισο, όπου θα έχει χαρέμια ολόκληρα από πανέμορφες λευκές παρθένες και λευκά παιδιά υπηρέτες να τον υπηρετούν. Θα έχει επίσης άφθονο κρασί και γενικά πλούσιες υλικές απολαύσεις.
   Τους βάζει ως υπέρτατο στόχο (ως την μεγαλύτερη αγαθοεργία και την πιο καλή πράξη) την παγκόσμια κυριαρχία του Ισλάμ μέσω της καταστροφής και καθυπόταξης όλων των υπολοίπων θρησκειών. Για την ακρίβεια, μέσω της αιματηρής εξολόθρευσης των απίστων λαών.
   Ως κοσμικό κίνητρο δίνει στον άνδρα το δικαίωμα του χαρεμιού : δηλ. να παντρευτεί μέχρι τέσσερις γυναίκες και να έχει όσες ερωτικές δούλες θέλει.
   Απαγορεύει την αντισύλληψη και την έκτρωση δια ποινής θανάτου (πχ Ιράν).
   Απαγορεύει αυστηρά και τιμωρεί τις προγαμιαίες σχέσεις μεταξύ μουσουλμάνων.
   Θεωρεί την γυναίκα κτήμα του άνδρα που έχει δικαίωμα να «καλλιεργεί» όσες φορές θέλει. Το ανδρικό προνόμιο φτάνει μέχρι το δικαίωμα να τιμωρεί, ακόμη και να «χτυπάει βιαιότατα» την γυναίκα του. Ενίοτε να την «σημαδεύει» στο πρόσωπο (θειικό οξύ – Πακιστάν) και αν πρέπει να την «θανατώνει».
   Ο απώτερος σκοπός αυτών των «ερωτικών – οικογενειακών» μέτρων είναι η ταχύτατη άνοδος του Ισλαμικού πληθυσμού μέσω της αστείρευτης υπεργεννητικότητας. Πχ Αίγυπτος, τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αι. , από 24 εκ σε μόλις 20 χρόνια απέκτησε 52 εκ πληθυσμό για να αγγίξει το 2012 τα 81 εκ. Το ίδιο και όλα τα Ισλαμικά κράτη.
   Το Κοράνι απαγορεύει την αρνητική κριτική και την φιλοσοφικοθρησκευτική πολυφωνία. Αποδεκτή είναι μόνο η τυφλή υποταγή και υπακοή. Αρνητική κριτική και φιλοσοφικός στοχασμός απαγορεύονται ρητά δια ποινής θανάτου (πχ Σαλμάν Ρασντί και Αποστάτες του Ισλάμ – βλ. http://www.apostatesofislam.com ).
   Ακόμη χειρότερα όμως, δεν αποδέχεται ούτε την αρνητική κριτική από μέρους μη ισλαμιστών διανοούμενων. Και για να επιτύχει τον σκοπό του χρησιμοποιεί την απειλή κατά της ζωής τους, όπου κι αν βρίσκονται (πχ Βαν Γκόγκ, Οριάνα Φαλάτσι, Δανοί σκιτσογράφοι).
   Η σκληρότητα του Ισλάμ καθώς και ο αδίστακτος χαρακτήρας αυτής της φιλοσοφίας φαίνεται και από κάτι ακόμη: Το Κοράνι διατάσσει εγκατάλειψη από τον Ισλαμιστή των γονέων του και της οικογένειάς εάν δεν ασπαστούν και αυτοί το Ισλάμ.
   Η ίδια η θρησκεία του Ισλάμ όχι μόνον αποδέχεται το φόνο ανθρώπου (17,34) αλλά το επιβάλλει κιόλας.
   Στόχος των Ισλαμιστών είναι η καταστροφή των αλλόθρησκων χωρών, η εκκένωσή τους από τους «άπιστους κατοίκους» τους και ο εποικισμός τους με ισλαμιστές (21,11). Ο Ισλαμιστής δεν είναι ποτέ «πολιτικός πρόσφυγας», δεν είναι ποτέ «οικονομικός μετανάστης». Είναι πάντα «θρησκευτικός/πολεμικός εισβολέας».
   Το Κοράνι διδάσκει την απόλυτη υποταγή στη Μοίρα. Δηλαδή, διατάσσει τον πιστό να υπομένει στωικά και κυρίως «αδιαμαρτύρητα» τη φτώχεια του, τις μιζέριες και τις αξεπέραστες υλικές δυσκολίες της ζωής του (22,36). Έτσι, το ισλαμικό σύστημα διακυβέρνησης δεν κινδυνεύει από ανταρσίες.
   Οι Ισλαμιστές διαθέτουν – παρ’ ότι δεν είναι – το σφρίγος και την ορμή της νέας, επιτιθέμενης φυλής. Μα ταυτόχρονα, ένα πανίσχυρο θρησκευτικό, ψυχολογικό, πολεμικό κείμενο που κατορθώνει να τους γεμίζει μαχητική ενέργεια, ένταση και φανατισμό. Αυτό είναι που τους κάνει επικίνδυνους.
   Από πού αποδεικνύονται όλα τα παραπάνω;
   Μα από το ίδιο το Κοράνι.
   Οι 150 περίπου από τις 450 σελίδες του Κορανίου, με ορμή και μένος ορίζουν αυτά που περιγράφηκαν και ακόμη περισσότερα. Δεν έχετε παρά να δείτε τα σχετικά αποσπάσματα του Κορανίου που δημοσιεύονται στο
   http://aegeanhawk.blogspot.gr/2012/10/150_812.html
   Το βασικό ερώτημα σε όλα αυτά, είναι όχι τι κάνει το Ισλάμ – αυτό είναι γνωστό εδώ και 1,400 χρόνια – , αλλά τι κάνει η Δύση και γενικά ο πολιτισμένος κόσμος απέναντι σε αυτή τη νέα «αδυσώπητη εισβολή».
   Πέραν από το να «επιτρέπει» Ισλαμικές βάσεις στην καρδιά της Ευρώπης βεβαίως….βλ. Βοσνία και Κοσυφοπέδιο…
   Γιώργος Ανεστόπουλος
   http://aegeanhawk.blogspot.gr/2012/10/150_9111.html
   Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2012
   Κοράνι: οι 150 (πιο) “θανάσιμες” σελίδες!
   Κι όποιος αντέξει ας τις διαβάσει.
   Μετά απ’ αυτό μην πεις ότι δεν ήξερες…
   (Μέρος Β’ -αποσπάσματα)
   Οι εκατόν πενήντα από τις περίπου τετρακόσιες σελίδες του Κορανίου είναι γεμάτες με Φλογερές προτροπές προς τους Πιστούς να συμβάλλουν με κάθε μέσο – «ακόμη και χύνοντας το αίμα των Απίστων» – στην Δημιουργία ενός Παγκόσμιου Χαλιφάτου του Ισλαμ. Γεγονός που φαίνεται ευδιάκριτα κυρίως στις προ του 1980 μεταφράσεις του Κορανίου που ήταν πιο «πιστές» στο «σκληρό γράμμα και νοηματική» του Αραβικού πρωτοτύπου. ( Από εκείνο το «χρονικό σημείο» κι έπειτα το Πνεύμα των Μεταφράσεων «μαλακώνει» – τυχαίο άραγε; Ή μήπως «ταυτίζεται επικοινωνιακά» με την Παλινόρθωση του «Διεθνούς Ισλαμικού Πανεθνικισμού»; Πχ Βλ. Ισλαμικό Αμερικανικό Κίνημα και «Παλαιστινιακή Αναζωπύρωση», Νασερισμός και Λιβύη, Λιβανικός Εμφύλιος και Ιράν κλπ κλπ) και βεβαίως με την έναρξη της επιχείρησης “Μαζικού εισοδισμού του Ισλάμ” στο Βορρά (μέσω όλο και διογκούμενης Λαθρομετανάστευσης). Κατάσταση που απαιτούσε να μπορεί να εμφανίζεται το Κοράνι/Ισλάμ ως Βιβλίο/Θρησκεία της Αγάπης. Έπρεπε πάση θυσία λοιπόν να “εξωραϊστεί” στις μεταφράσεις του.
   Ιδού λοιπόν, μια «σκληρή απόδοση» του Κορανίου, χωρίς «φτιασιδώματα». Μία έκδοση πριν την έναρξη της παραπάνω “επιχείρησης”.
   “Σκαλίστηκε” ξανά και ξανά γραμμή γραμμή όλο το Κοράνι – από μια έκδοση της δεκαετίας του ’70, “εξαφανισμένη” πλέον από την Ελληνική αγορά – για να εντοπιστούν και να απομονωθούν τα πιο “θανάσιμα”, τα πιο “αιματηρά” του σημεία.
   150 σελίδες αίματος και προτροπής των «Πιστών» να πνίξουν στο αίμα ΟΛΟΥΣ τους «Άπιστους» (μη Ισλαμιστές)….
   Καλό κουράγιο σε όποιον αντέξει να τις διαβάσει…
   «Κοράνι»
   ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΔΑΡΕΜΑ» Μετάφρ. Μίνας Ζωγράφου – Μεραναίου
   Επιλογές Αποσπασμάτων Κορανίου:
   Γιώργος Ανεστόπουλος
   Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ 150 (πιο) “θανάσιμες” σελίδες!
   – ΕΔΩ ………. :
   http://aegeanhawk.blogspot.gr/2012/10/150_812.html
   ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΤΟΥΣ
   ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ

   1. 

      Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΓΙΑΓΙΑ

      8 Αυγούστου 2017 | 19:32

      Απάντηση

      ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΡΘΡΑ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ – Π .Ρ .Ο .Σ .Ο .Χ .Η – ΣΑΣ……