Ένας λαός που έχασε τον δρόμο του.

Ένας λαός που ξεκίνησε να ελευθερωθεί και σκλαβώθηκε χειρότερα.

200 χρόνια μπρος πίσω, μια του ύψους μια του βάθους.

Ένας λαός ανακατεμένος με υπολείμματα από το παρελθόν, μεγαλόψυχος, βασανισμένος, δεν είχε το κουράγιο να πάρει το κόσκινο και να κοσκινίσει τα κατακάθια.

Πίστευε ότι στην διαδρομή θα έκανε εκκαθάριση η ίδια η ζωή, ότι η 400 χρόνια σκλαβιάς θα συνετού σαι τα απόβλητα κατακάθια, προεστούς, κοτζαμπάσηδες, τις θρησκευτικές βδέλλες, τους παρείσακτους, τους ανίκανους και τους άφησε να επιβιώνουν ανάμεσά του, σε μια κοινωνία που έμοιαζε με τον γόρδιο δεσμό, που δεν ήξερε πια άκρη να πιάσει για να προχωρήσει και να βγει από τον βούρκο που βούλιαζε.

Κάποιες αναλαμπές ηγετών, που έβλεπαν την κοινωνική μόλυνση να εξελίσσετε σε γάγγραινα τους έφαγαν εν τη γενέσει τους.

Και έτσι φτάσαμε στο σήμερα, ώρα μηδέν, με ένα πολιτικοθρησκευτικό συνονθύλευμα από τους παραπάνω, με μια δικαιοσύνη νοθευμένη, θρησκευτικά και πολιτικά  δογματισμένη, που δεν εκπροσωπεί ούτε τον εαυτό της, που παράγει μόνο πολιτικά παράσιτα, που μεταπηδούν στον πολιτικό βούρκο, που δεν έχει καμία σχέση με την λέξη δίκαιο, μια δικαιοσύνη που υπάρχει για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των παραπάνω, μια φράξια, που δεν υπάρχει σε καμία δικαστική κοινωνία σε όλη τη γη.

Έναν ξενοκίνητο στρατό και στρατηγούς, Κατίνες, ρόμπες, που υπάρχουν μόνο για να εξυπηρετούν το προσωπικό τους εγώ και τους πατρόνες τους, αφεντικά τους, που τους γεμίζουν άχρηστα και ψεύτικα σιρίτια στο πέτο τους,  χωρίς καμία αξία, να τα πουλήσεις ούτε στο μοναστηράκι.

Ένα στρατό που με πρωτοφανές προδοτικό ύφος δηλώνει ότι εκτελεί τις εντολές του εχθρού, ένα στρατό που έχει απαρνηθεί το σύνταγμα για την ύπαρξή του, ένα στρατό που τα καθήκοντά του, είναι να ξε σκατώνει τους αλλόφυλους δολοφόνους του Ελληνικού έθνους.

Ένα στρατό που κάνει δικτατορίες κατε εντολή των αφεντικών του, αλλά όχι εφαρμόζοντας το άρθρο 120 που του δίνει το δικαίωμα  και την υποχρέωση να επέμβει και να σώσει την πατρίδα του.

Έτσι φτάσαμε στο τώρα με ένα λαό, διχασμένο, απροσανατόλιστο, να βολοδέρνει, ανάμεσα στα λύματα, τον βούρκο και τα σκατά και να ψάχνει ποιο μυρίζει λιγότερο για να πορευτεί μαζί του.

Ένα λαό που ζει σε μια ψεύτικη εικονική πραγματικότητα, μια κοινωνία με καμία συνοχή, άλλοι σπαταλάνε τα κλεμμένα προκλητικά, την ίδια ώρα που τα θύματά τους βασανιστικά πεθαίνουν υπό το βλέμμα της δημοκρατικής πολιτείας.

Ένα λαό που εφαρμόζει κατά γράμμα ο θάνατός σου η ζωή μου, χωρίς να καταλαβαίνει, ότι ταυτόχρονα υπογράφει και τον δικό του θάνατο.

Ένα λαό πονετικό, ανθρωπιστή, πατριώτη, πολιτισμένο, ειρηνιστή, μόνο κατά φαντασία, που στην πράξη έχει επιστρέψει σε πρωτόγονες συμπεριφορές, με ανθρωποθυσίες ακόμα και τον ίδιων των μελών του, χωρίς κανένα ίχνος ηθικής και ανθρωπιάς.

Ένα λαό πρώτο σε φανφάρες, πρώτο σε αγώνες άγονους για εφέ, που απουσιάζει παντελώς το ποιοτικό υπόβαθρο της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας, της ηθικής, του δικαίου.

Ένα λαό με μισαλλόδοξες ενέργειες κατά του ιδίου του εαυτού του.

Ένα λαό που παρέδωσε χωρίς αντίτιμο την ζωή του στους δολοφόνους του.

Ένα λαό που πιστεύει στο μάνα εξ ουρανού, γονατιστώς, περιμένοντας κάποια ανύπαρκτη δύναμη να τον σώσει, ένα λαό που τον γαλούχησαν 200 χρόνια οι παραπάνω λόγιοι, να είναι δούλος της χείριστης μορφής, ένα λαό που οδεύει στον θάνατό του, ποδοσφαιρικά, αλαλάζοντας κραυγές και ασυναρτησίες μεταξύ τηλεόρασης και παραλίας.

Ένα λαό που αγαπάει τα παιδιά του, τόσο ώστε να τα σκοτώνει χωρίς ενδοιασμούς στις ποδιές των αφεντάδων του.

Μην τον ενοχλήσεις τον λαό, μην τολμήσεις να του πεις τι κάνεις ορέ, δεν δέχεται μύγα στο σπαθί του, αλλά κατεβάζει το παντελόνι του, αβίαστα στον κάθε ψυχικά πρόστυχο πολιτικό εκμεταλλευτή του.

Όταν το ηθικό ανάστημα ενός λαού, είναι 364 ημέρες, η Μεναγάκη μαζεύει ελιές, κάθετε σταυροπόδι, είναι ξάπλα, το κάννη με την μπουκάλα της σαμπάνιας, έχασε 10 γραμμάρια, τι έκανε ανάσκελα στην παραλία, φτερνίστηκε, η τάδε έμεινε έγγειος, έξυνε την μύτη της, στραμπούλιξε το δακτυλάκι της και οι γιατροί είπαν ότι αύριο θα ξέρουμε αν καλυτερεύσει η υγεία της, μας το έκρυβε ότι αυτωνόταν, δεν πήραμε χαμπάρι ότι θα βγει βόλτα και άλλα πολλά ευτράπελα από την γλάστρα TV!!!!

Αυτόν τον λαό δεν μπορείς να τον σώσεις, διότι δεν θέλει.

Αυτόν τον λαό δεν μπορείς να τον σώσεις, διότι νόθευσαν με αλλόφυλους την γηγενή καταγωγή του.

Αυτόν τον λαό δεν μπορείς να τον σώσεις, διότι απαρνήθηκε τις ρίζες του, τους προγόνους του, τα ήθη και έθιμά του, τις υποχρεώσεις του προς τους απογόνους του, διότι απαρνήθηκε την γνώση και την σύνεση, βουτηγμένος και πνιγμένος από μια θρησκεία, που σου αφαιρεί κάθε δυνατότητα, να αντιδράσεις, αφού για όλα φροντίζει ο μεγαλοδύναμος.

Μια θρησκεία, εβραϊκή, μια φράξια, γνωστή από αρχαιοτάτων χρόνων για την εχθρότητα κατά του Ελληνισμού, που σε θέλει γονατιστό με αλυσίδες να ευγνωμονείς τους δολοφόνους σου και ακόμα χειρότερα να τους συγχωρείς.

Ο Κολοκοτρώνης όταν αναφώνησε, φωτιά και τσεκούρι, μετά από 8 προδοσίες που τις έκαναν οι παραπάνω λόγιοι και θρησκευτικοί, ήταν και για τους δικούς του, φωτιά και τσεκούρι ορέ, για να σωθούμε.

Ποιοι τον κυνήγησαν, ποιοι τον μίσησαν, ποιοι τον πολέμησαν, αυτοί είναι  σήμερα αυτό που λέμε Ελληνική κοινωνία, ελληνικό έθνος, Ελληνική κυβέρνηση, Ελληνική δημοκρατία,, δεν πρόλαβε να κάνει πράξει το φωτιά και τσεκούρι, μένει σε εμάς να το τελειώσουμε, φωτιά και τσεκούρι εναπομείναντες πατριώτες, για να σώσουμε την πατρίδα μας, για να ελευθερώσουμε αληθινά την πατρίδα μας, να την παραδώσουμε στα παιδιά μας, να τους διδάξουμε ότι ανθρωπιά, δικαιοσύνη, ελευθερία, αξιοπρέπεια,  κερδίζονται με φωτιά και τσεκούρι, σε όλους τους προδότες, ένας αν θα μείνει θα μολύνει πάντα κάθε πατριωτική προσπάθεια.

ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

http://arxaiaithomi.gr/