ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

PD Dr.-Ing. Georg Chaziteodorou Bleibergweg 114 D-40885 Ratingen Tel.+Fax: 0049 2102 32513 E.Mail: chaziteo@t-online.de
01.01.2020
Η Γη ειναι ο μεγαλυτεροs πλανητηs στην εσωτερικη ζωνη του ηλιακου μαs
συστηματοs και περιστρεφεται επι του επιπεδου περιστροφηs
(Εκληπτικη) τον Ηλιου μαs, διαμετρου 1.394.110 χιλιομετρων υπο μια μεση
αποσταση των 150 εκατομμυριων χιλιομετρων και αξονικη κλιση των 23
βαθμων και 27 λεπτων σε 365 1/4 ημερεs.

Ο Ηλιοs του ηλιακου μαs
συστηματοs εχει διαμετρο 109 φορεs μεγαλυτερη απο την διαμετρο τηs Γηs
(12.240 χιλιομετρα) και κατεχει εναν χωρο μεγεθουs 1 εκατομμυριου φορεs
μεγαλυτερο απο αυτον που κατεχει η Γη.

Η αποσταση του Ηλιου μαs απο το κεντρο του αξονα του Γαλαξια μαs
μετρα 28.000 ετη φωτοs (1 ετοs φωτοs = 9.461.000.000.000 χιλιομετρα)
και περιστρεφεται αυτοs γυρω απο τπ γαλακτικο κεντρο με μια ταχυτητα των
περιπου 220 χιλιομετρων ανα δευτερολεπτο σε 200 εκατομμυρια χρονια (1
κοσμικο ετοs).

Ο Ηλιοs μαs ειναι μια τεραστια δονουμενη μπαλα απο αερια με
κυριο στοιχειο το υδρογονο.

Στο εσωτερικο του Ηλιου μαs επικρατει μια τοσο μεγαλη θερμοκρασια (15 εκατομμυριων βαθμων Κελσιου) και πιεση ωστε οι πυρηνεs των ατομων υδρογονου να μεταβαλλονται σε ατομα ηλιου.

Κατα την διαδικασια αυτη απελευθερωνονται τεραστιεs ποσοτητεs Ενεργειαs με αποτελεσμα να χανει ο Ηλιοs μαs καθε δευτερολεπτο μια μαζα των 4
δισεκατομμυριων χιλιογραμμων.

Στην επιφανεια του Ηλιου μαs κυριαρχει μια θερμοκρασια περιπου των 6.000 βαθμων Κελσιου.

Η δια τηs πυρηνικηs συντηξεωs απελευθεροφθεισα Ενεργεια στον πυρηνα του Ηλιου μαs χρειαζεται εκατομμυρια ετη εωs οτου αυτη καταληξει δια ακτινοβολιαs και υλικηs δινηs στα ανωτερα στρωματα.

Η Ενεργεια αυτη μεταφερεται στην ηλιακη επιφανεια με πολυ θερμα αερια σε ενα 300 χιλιομετρων παχουs στρωματοs, την “Φωτοσφαιρα”.

Πανω απο την φωτοσφαιρα βρισκεται η χρωματοσφαιρα και η σχετικα μικρου ευρουs κορονα.

Η θερμοκρασια στην “Κορονα” του Ηλιου μαs ειναι μεγαλυτερη και μετρα πανω απο 1 εκατομμυριων βαθμων Κελσιου απο αυτην τηs φωτοσφαιραs, γεγονos που αντιβαινει στο δευτερο θερμοδυναμικο αξιωμα βασει του οποιου δεν μπορει η θερμοτητα να μεταβαινει απο μια ψυχροτερη σε μια ποιο θερμη περιοχη.

Εδω πρεπει να επιδρουν αγνωστοι ακομη μηχανισμοι που μεταφερουν κινητικη ‘η μαγνητικη ενεργεια απο την φωτοσφαιρα ‘η και ακομη απο βαθυτερεs περιοχεs προs την κορονα δια καμπυλωτων ροων αεριων ‘η μετατοπισεων μαγνητικων πεδιων.

Ο μαγνητικός βόρειος πόλος συνεχίζει να παρασύρεται με πρωτοφανή ταχύτητα.

Εωs σημερα δεν μπορεσε να εξηγηθει το πωs δημιουργουνται στον
Ηλιο μαs τα μαγνητικα πεδια που ευθυνονται και για μια σειρα δυναμικων
διαδικασιων, ωσ π.χ. οι κατα καιρουs ηλιακεs εκρηξειs που δημιουργουν στην
Γη μαγνητικεs καταιγιδεs με διακοπεs του ηλεκτρικου ρευματοs.

Προκειται για περιοχεs του Ηλιου μαs που εχουν λιγο χαμηλοτερη θερμοκρασια απο την υπολοιπη ηλιακη επιφανεια.

Καθε 11 χρονια ο Ηλιοs μαs ειναι ιδιαιτερα δραστηριοs και αυξανεται ο αριθμοs των σκοτεινων κηλιδων που ειναι προ’ι’οντα ηλεκτρομαγνητικων πεδιων.

Οταν μεταξυ των ετων 1645 εως 1715 μ.Χ. δεν εμφανισθηκαν οι σκοτεινεs ηλιακεs κηλιδεs επικρατησεν ειs την Γη ενα ψυχρο κλιμα.

Το φωs του Ηλιο μαs που εκπεμπεται απο την φωτοσφαιρα και την κορονα (υπεριωδη και υπερυπεριωδη ακτινοβολια με περιοχεs ακτινων Röntgen) φθανει σε 8 λεπτα στην Γη.

Παραλληλα δημιουργει η κορονα μια προs τα εξω κατευθυνομενη πιεση που υπερτερει τηs δυναμεωs ελξεωs των τεραστιων μαζων του Ηλιου μαs και εκτοξευει στοιχειωδη τεμαχιδια μαζοενεργειαs με ταχυτητες 300 εωs 800 χιλιομετρων ανα δευτερολεπτο προs τουs πλανητεs του ηλιακου μαs συστηματοs.

Ο Ηλιοs μαs θα διατηρει την σημερινη του κατασταση, οσο η πιεση που παραγεται απο την ακτινοβολια (εντροπια) θα βρισκεται σε ισορροπια με την δυναμη τηs βαρυτηταs.
Για την δημιουργια του πλανητη Γη απο την ενδογαλακτικο νεφοs
χρειασθηκαν 3 x 10 στην 42 κβαντοτεμαχιδια.

Η μεγιστη πηγη θερμοτηταs τηs Γηs, εαν εξαιρεσουμε τον Ηλιο μαs, ειναι το εσωτερικο τηs, το οποιο μεταφερει προs την επιφανεια καθε δευτερολεπτο 1,5 μικροθερμιδεs ανα τετραγωνικο εκατοστο τηs γηινηs επιφανειαs.

Η θερμοτητα αυτη παραγεται απο την διασπαση ραδιενεργων ατομων, που ηρθαν πριν 4,6 δισεκατομμυρια χρονια απο τα ενδοαστρικα νεφη, απο τα οποια δημιουργηθηκαν ο Ηλιοs και οι πλανητεs του ηλιακου μαs συστηματοs.

Το εσωτερικο τηs Γηs προμηθευσε τα αερια για την δημιουργια τηs γηινηs ατμοσφαιραs.

Αυτη φθανει εωs περιπου 800 χιλιομετρα υψοs και υποδιαιρειται απο κατω προs τα πανω στην Τροποσφαιρα, Στρατοσφαιρα, Μεσοσφαιρα και Ιονοσφαιρα ‘η Θερμοσφαιρα.
Η θερμοκρασια αυξανεται με το υψοs και φθανει στην Ιονοσφαιρα
(Θερμοσφαιρα) τουs 1.000 με 1.500 βαθμουs Κελσιου ωs αποτελεσμα της
υπεριωδου ακτινοβολιαs του Ηλιο μαs υπο μορφην Φωτονιων που ενισχυουν
την επεκταση των ραδιοκυματων βαθεια στο συμπαν μαs.

Τα ατομα του αεροs κρουονται στην Θερμοσφαιρα με αποτελεσμα την απελευθερωση τηs θερμοτηταs.

Η πυκνοτητα των μοριων αεροs στην Θερμοσφαιρα και κατ’ επεκταση και στην υπολοιπη Ατμοσφαιρα ειναι μεγαληs σημασιαs για τιs καιρικεs συνθηκεs που δημιουργουνται.

Αναλογα με τιs γηινεs περιοχεs η θερμανση απο τον Ηλιο μαs ειναι εξαιτερικα ανιση.

Για τουs ζωντεs οργανισμουs στην Γη μεγαληs σημασιαs ειναι η Τροποσφαιρα (παχοs στα γεωγραφικα πλατη τηs Γηs με ηπιο κλιμα 10 με 11 χιλιομετρα), η οποια περιεχει θερμοτητα και Οξυγονο.

Η στενη αυτη λωριδα περιεχει το 80% τηs μαζαs τηs Ατμοσφαιραs (8 εκατομμυρια τοννουs αεροs ανα τετραγωνικο χιλιομετρο τηs γηινηs επιφανειαs, δηλαδη συνολικα 4.160 δισεκατομμυρια κυβικα
χιλιομετρα) και το συνολο του νερου τηs Υδροσφαιραs, δηλαδη 1,33
δισεκατομμυρια κυβικα χιλιομετρα.

Απ’ αυτο το 97%, δηλαδη τα 1,29 δισεκατομμυρια κυβικα χιλιομετρα ειναι αλμυρο νερο και μονο το 3%, δηλαδη 40 εκατομμυρια κυβικα χιλιομετρα γλυκο νερο.

Απ’ αυτα τα 1,44 κυβικα χιλιομετρα βρισκονται σε λιμνεs. ποταμουs και σε αλλουs υδροφορουs οριζοντεs, 40.000 κυβικα χιλιομετρα υπο μορφην νεφων και ομιχληs και τα 38,52 εκατομμυρια κυβικα χιλιομετρα υπο μορφη παγων στην ανταρκτικη (36 κυβικα χιλιομετρα) και απο τα υπολοιπα 2,52 εκατομμυρια κυβικα χιλιομετρα το μεγαλυτερο μεροs βρισκεται στουs παγουs τηs Γροιλανδιαs.

Ηδη μικρεs μεταβολεs στιs δυναμικεs διαδικασιεs που επιδρουν στην Γη μπορουν να εχουν επιδρασειs που ουτε να φαντασθουμε μπορουμε.

Παραμενει μεχρι σημερα αγνωστο πραγμα ποια καιρικη χρονικη περιοδοs θα επικρατησει επι τηs Γηs στο μελλον, η περιοδοs του θανατηφορου ψυχουs ‘η η περιοδοs τηs θανατηφορπυ υψηληs θερμοκρασιαs.

Ολεs οι καταστροφεs που λαμβανουν χωρα στον πλανητη Γη απο περιοδουs
υψηληs θερμοκρασιαs και υψηλου ψυχουs, απο την μετακινηση και
μεταμορφωση των Ηπειρων, απο την μετακινηση των μαγνητικων Πολων και
αλλων φαινομενων, υπακουουν στον νομο του ρυθμου τηs κινησηs, η οποια
επικρατει και στην Γη.

Ολα εναλλασονται με απιστευτο τροπο, αλλα και με μια μαθηματικη συνεπεια και αυστηρουs κανονεs.

Ολα επαναλαμβανονται και εχουν την διαρκεια τουs, χωριs ομωs αυτα να ειναι τα ιδια.

Καθε τι εξελισσεται και κατοπιν εκφυλιζεται.

Ο ρυθμοs ομωs ειναι σταθεροs.

Εδω και 700 εκατομμυρια χρονια επιδρα η τεκτονικη των λιθοσφαιρικων πλακων με αποτελεσμα την ηφαιστειοτητα και οδηγει αναποφευκτα οπωs πριν 350 εκατομμυρια χρονια στην δημιουργια σε μια μοναδικη μεγαλη Ηπειρο και
ουτω καθ’ εξηs.

Ο πλανητηs μαs σημερα βρισκεται σε μια κατασταση συνεχουs ανωμαλιαs.

Ανα πασα στιγμη υφισταται ο κινδυνοs απελευθερωσηs τηs τεραστιαs ενεργειαs που περιεχει με απροβλεπτες καταστροφεs απο σεισμουs, τσουναμι, κυκλωνεs, εκρηξειs ηφαιστειων και μαζικων θανατων διαφορων ζωντων οργανισμων οπωs στιs γεωλογικεs εποχεs Ορδοβισιου.

Δεβονειου, Περμιου (Δυασιου), Τριασιου και Κρητιδικου.

Η Φυση και μαζι τηs και οι καιρικεs συνθηκεs (το Κλιμα) στομ πλανητη Γη,
ποτε δεν υπηρξαν σταθερα μεγεθη οπωs ψευδωs σημερα ισχυριζονται οι ετσι
ονομασθεντες προστατεs τηs Φυσεωs.

Εαν καποτε ειχε ο πλανητηs μαs μια σταθερη κατασταση δεν θα υπηρχαν σημερα σε αυτον οι ανθρωποι.

Πωs μπορει σημερα ο ανθρωποs να ριξει αναδρομικα μια ματια στιs επικρατουσεs καιρικεs συνθηκεs του παρελθοντοs;

Υπαρχουν τρειs δυνατοτητεs, η παλαοντολογια, η ετσι ονομασθεισα μυθολογια και η γλωσσολογια.

Η τελευταια δυνατοτητα εχει σκοπημα παραμορφωθει απο κατευθυνομενουs και αγορασμενουs γλωσσολογουs.

Αποσιωπαται συστηματικα οτι η πλεον αρχεγονη γλωσσα και γραφη, δηλαδη η μητερα των γλωσσων, ειναι η ελληνικη γλωσσα και ο ελληνικοs λογοs.

Τα περι ινδοευρωπα’ι’κηs γλωσσαs και περι Φοινικων ειναι εντελωs ανιστορητα και ακρωs παραλογα πραγματα.

H χρονικη περιοδοs, που αρχιζει με την εμφανιση του πρωτοανθρωπου εωs την εποχη του Διοs περιγραφεται απο τον Ησιοδο, τον ποιητη των Μουσων, στην Θεογονια του (1020 στοιχουs) οπωs διδαχθηκε απο τιs Μουσεs (κορεs τηs Μνημοσυνηs) Κλειω (καταγραφη των πραξεων των ηγετων βασιλεων),
Ευτερπη (μουσικη Παιδεια), Μελπομενη (οι υποδυομενοι τιs ηρω’ι’κεs πραξειs
νικητεs ‘η ηττημενοι ουδενα φοβο επεδεικνυαν ουτε οικτο επιζητουσαν),
Τερψιχορη (αναλυση σπουδαιων γεγονοτων), Πολυμνια (αναπτυξη τηs
γραφηs), Καλλιοπη (γλωσσα και γραφη), Θαλεια (καλλιεργεια τηs γηs), Ερατω (εροs) και Ουρανια (λογοs) κατανεμεται ωs εξηs:

1. Γεννηση των Ορεων, των ανθρωπων θεων θηρευτων (γλωσσα)

2. Γεννηση των κυκλωπων κτηνοτροφων (ομιλια)

3. Γεννηση των ουρανιωνων και των τεχνων (εναρθροs λογοs)

4. Παρουσια του Διοs (εντεχνοs λογοs – Μουσεια) Ο πρωτανθρωποs χρειαζονταν βοηθεια, ηταν αγλωσσοs και ανικανος να αντιμετωπισει τιs καιρικεs συνθηκεs και τα αγρια ζωα.

Την βοηθεια αυτη την του παρεχωρησαν οι Θηρευτεs-Θεοι, οι μετεπειτα Κυκλωπεs-Κτηνοτροφοι με την διδασκαλια τηs γλωσσαs και την χρησιμοποιηση τηs σκεψεωs και λογικηs.

Οι ανθρωποι μαθαιναν να σκεφθονται, να κατανοουν και να λογιζονται.

Η πορεια τουs απο τιs οροσειρεs εωs τιs γεωργικεs κατοικιεs τουs
σε λοφουs και παντοτε πλησιον λιμνων, ποταμων και τηs θαλασσηs ειχε ωs
αποτελεσμα την εξελιξη τηs Γεωργιαs, τηs κατασκευαστικηs πλοιων, τηs
κατασκευηs δρομων, τηs τεχνολογικηs εξελιξηs και αλλων και την εμφανιση
του ονοματοs αυτων που ηρθαν απο τον Ουρανο (Ουρανιωνεs) για τουs κατεχοντεs την εξεχουσα θεση στην ζωη των ανθρωπων.

Οι κατα καιρουs καταστροφεs απο κατακλυσμουs, σεισμουs και ο φοβοs απο τιs βροντεs και αστραπεs και απο τα αλλα μυστηρια του Ουρανου και απο την ξαφνικη μεταβολη των καιρικων συνθηκων τοσο στο επιπεδο επιζησηs στην φυση οσο και στο επιπεδο τηs ψυχολογικηs ανακαμψηs, τον αναγκασαν να
προσαρμοστει.

Οπωs προκυπτει απο την Ιλιαδα του Ομηρου (στοιχοs Χ27) ο Ορφεαs πρεπει
να εζησε στον 18 π.Χ. Αιωνα (+-6) και ο Τρω’ι’κοs Πολεμοs να ελαβεν χωρα
το 28.000 (+-3.000 χρονια) π.Χ.

Ολεs οι αρχαιεs χρονολογησειs βασισoμενεs στο παριο μαρμαρο (ετη Σεληνηs) ειναι λανθασμενεs.

Οταν ο Πλατων ομειλει στον Τιμαιο 22,24 για Κατακλυσμο ασφαλωs δεν ενοει αυτον τηs παλαιαs Διαθηκηs του Νοε που ηταν τοπικοs και μικρηs εκτασηs και εντασηs.

Μετα τον καταστροφικο Κατακλυσμο του Δευκαλιωνοs οι Θηρευτεs και οι
Κτηνοτροφοι των Οροσειρων ηταν αυτοι που επεζησαν (Τιμαιοs 22ς).

Ως Απολιθωμα χαρακτηριζεται καθε εναπομενο μεροs ενοs οργανισμου ‘η
αντικειμενου που ειναι αρχαιοτερο απο 10.000 χρονια.

Η αρχικη υλη του απολιθωματος αντικατασταθηκε ‘η συγχωνευθηκε με ενα αλλο στοιχειο υληs με διαφορετικη χημικη περιεκτικοτητα.

Χρονολογησειs απολιθωματων εκατονταετιων μπορουν να λαβουν χωρα απο τα δακτυλια των δενδρων, χιλιετιων με το ισοτοπο ανθρακα 14, εκατομμυριων ετων με την διασπαση Ουρανιου μεσου Θωριου σε Μολυβδο και δισεκατομμυριων ετων μεσου Καλιου και Αρσενιου.

Η δευτερν ομαδα ιστορικων αποδειξεων ανηκει στιs προφορικεs και γραπτεs
πληροφοριεs που αναπαραγονται απο γενεα σε γενεα.

Στα εργα του Ιπποκρατη που γεννηθηκε το 460 π. Χ στην νησο Κω μπορει παμπαλαιεs πληροφοριεs να κατεληξαν στιs ιατρικεs πραγματειεs του Ιπποκρατη.

Σε αυτεs οι ετησιοι χρονικοι περιοδοι προσδιοριζονται ωs εξηs:
* Ανοιξη Χρονικη περιοδοs μεταξυ τηs εαρινηs ισημεριαs και ανατοληs των
Πλειαδων (επταστερα)

* Θεροs Χρονικη περιοδοs μεταξυ τηs ανατοληs των Πλειαδων και ανατοληs
τηs μεγαληs Αρκτου

* Φθινοπωρο Χρονικη περιοδοs μεταξυ τησ δυσεωs τηs μεγαληs Αρκτου και τηs δυσεωs των Πλειαδων.

* Χειμωναs Χρονικη περιοδοs μεταξυ τηs δυσεωs των Πλειαδων και τηs
εαρινηs ισημεριαs.

Λογω τηs μεταβοληs τηs κλισεωs του αξονα τηs Γηs κατα την περιστροφην
αυτηs γυρω απο τον Ηλιο μαs, μεταβαλλεται για τον ιδιο τοπο παρατηρησηs η
ανατολη και η δυση των λαμπερων απλανων αστερων κατα 1 ημερα ανα 70,43
χρονια για την επομενη περιοδο.

Απο την γεννηση του Ιπποκρατη στην νησο Κω εωs τιs ημερεs μαs υπολογιζεται μια μεταβολη για την ανατολη και δυση των λαμπερων απλανων αστερων 2479 : 70,43 = 35,20 ημερεs.

Εαν ληφθει ως  τοποs παρατηρησηs ο ουρανιοs θολοs των Αθηνων, διαπιστωνεται, οτι οι Πλειαδεs εκει δυουν την 15η Μα’ι’ου καθε μη δισεκτου ετουs, δηλαδη 38 ημερεs προ τηs θερινηs στροφηs του Ηλιου μαs.

Στην χειμερινη περιοδο διαρκει ο χρονοs αυτοs 89 ημερεs, δηλαδη τοσο πολυ οπωs στην εποχη του Ιπποκρατη.

Τοτε εδυαν οι Πλειαδεs 38+35 = 73 ημερεs προ τηs θερινηs στροφηs του Ηλιου μαs ‘η 93-73 = 20 ημερεs μετα την εαρεινη ισημερια.

Με τα δεδομενα αυτα οφειλεν ο χειμωναs να διαρκει στην εποχη του Ιπποκρατη 320-20 = 300 ημερεs, πραγμα φυσικα αδυνατο.

Για τον λογο αυτο οι περιγραφησεs αστρονομικεs παρατηρησειs δεν ελαβαν χωρα την εποχη του Ιπποκρατη αλλα σε παλαιοτερεs εποχεs και απλωs κατεληξαν και καταγραφηκαν στις πραγματειεs του Ιπποκρατη.

Στιs ημερεs μαs οι Πλειaδεs πανω απο τον ουρανιο θολο τηs Αθηναs δυουν 38 ημερεs προ τηs θερινηs στροφηs του Ηλιου μαs ‘η 144 ημερεs μετα την χειμερινη αυτου.

Οι χρονικοι περιοδοι που θα ταιριαζαν στιs πληροφοριεs απο τα γραπτα του Ιπποκρατη υπολογιζονται κατα τον Καλαμπαλικη (1, 2) ωs εξηs:

144 x 70,43 = 10.141 χρονια.

Ο χειμωναs διαρκουσε στην Ελλαδα κατα την 9η π.Χ. χιλιετια περιπου 300
ημερεs.

Για τον υπολογισμο τηs διαρκειαs τηs Ανοιξηs την ιδια εποχη ακολουθειται απο τον Καλαμπαλικη (1) η εξηs διαδικασια:
Στιs ημερεs μαs ανατελουν οι Πλειαδεs στον ουρανιο θολο των Αθηνων την 23
Μα’ι’ου καθε μη δισεκτου ετουs, δηλαδη 30 ημερεs προ τηs θερινηs στροφηs
του Ηλιου μαs.

Στην εποχη του Ιπποκρατη ανετειλαν οι Πλειαδεs 30+35 = 65 ημερεs προ τηs θερνηs στροφηs του Ηλιου μαs. Η εαρεινη ισημερια ηταν ακριβωs οπωs σημερα, δηλαδη 93 ημερεs προ τηs θερινηs στροφηs του Ηλιου μαs.

Κατα τιs πληροφοριεs απο τα γραπτα του Ιπποκρατη, η εαρεινη περιοδοs
οφειλεν να διαρκει 93-65 = 28 ημερεs, πραγμα που επισηs δεν ειναι δυνατο.

Και αυτεs οι πληροφοριεs πρεπει να προερχονται απο αλλεs εποχεs και καταγραφθηκαν στις πραγματειεs του Ιπποκρατη.

Η ανατολη των απλανω αστερων στον ουρανιο θολο τηs Αθηναs λαμβανει χωρα, λογω τηs μεταβοληs τηs κλησεωs του αξονα τηs Γηs, παντοτε
προ των επομενων εποχιακων χρονων σε ενα ετησιο κυκλο των 365,24
ημερων.

Υπολογιζονται 365,24-30 = 335,24 ημερεs και συνεπωs 335,24 x 70,43 = 23.611 χρονια.

Η Ανοιξη στην Ελλαδα διαρκουσε στα μεσα τησ 24 χιλιετιas π.Χ. 28 ημερεs.

Η τελευταια παγετωδηs εποχη αρχισε πριν 136.000 χρονια και υπηρξε η
νεωτερη φαση τηs παγεωδουs εποχησs του Πλειοστοκαινου.

Ετσι ονομαζουν οι Γεωλογοι την εποχη τηs γηινηs ιστοριαs που αρχισε πριν περιπου 5 εκατομμυρια χρονια και εληξεν πριν περιπου 10.000 χρονια.

Η τεταρτογενη γεωλογικη εποχη υποδιαιρειται στο Παλαιοπλειστοκαινο (4 εκατομμυρια χρονια), στο Μεσοπλειοστοκαινο (1 εκατομμυριο χρονια) και στο Νεοπλειοστοκαινο (150.000χρονια).

Στην τεταρτογενη γεωλογικη εποχη ελαβεν χωρα και η κυρια εξελεκτικη πορεια του ανθρωπινου γενουs και του πολιτισμου.

Η μεγαλη σημασια τηs εξελιξηs του ανθρωπινου γενουs μπορει να
κατανοηθει, εαν παρακολουθησει καποιοs την δομη του ανθρωπινου αγωνα με τιs δυναμειs τηs φυσεωs.

Τα κυρια χαρακτηριστικα τηs τεταρτογενουs γεωλογικηs εποχηs υπηρξαν οι παγετωνεs.

Κατα την διαρκεια του Πλειοστοκαινου υπηρχαν φασειs πολυ υψηλου ψυχουs με μεγαλεs επιφανειακεs εκτασειs παγετωνων, που διακοπτονταν ομωs απο θερμεs φασειs.
Συνολικα εμφανισθηκαν τεσσεροι περιοδοι υψηλου ψυχουs και τρειs
ενδιαμεσεs θερμεs φασειs.

Κατα την διαρκεια των περιοδων υψηλου ψυχουs επεφτεν η σταθμη τηs θαλασσιαs επιφανειαs, διοτι μεγαλεs ποσοτητεs νερου δεσμευονταν στουs παγουs, ενω στιs ενδιαμεσεs θερμεs φασειs, λογω τηs τηξεωs των παγων αποδεσμευονταν οι ποσοτητεs νερου με αποτελεσμα την ανοδο τηs σταθμηs τηs θαλασσιαs επιφανειαs.

Με τουs παγετωνεs εχασαν οι ανθρωποι την δασωδη αρχικη πατριδα τουs και μετακινηθηκαν στιs στεπεs που απαιτουσαν σκληροτερεs καταστασειs για να επιζησουν και να εξελιχθουν.

Οι λογοι των καιρικων διαφορων στην τεταρτογενη γεωλογικη εποχη παραμενουν εωs τιs ημερεs μαs αγνωστοι.

Ορισμενοι επιστημονεs ειναι τηs γνωμηs οτι αυτεs οφειλονταν σε αλλαγεs στην περιφορα τηs Γηs γυρω απο τον Ηλιο μαs.

Αλλοι επιστημονεs υποστηριζουν, οτι οι αλλαγεs οφειλονταν σε διακυμανσειs
τηs εντασεωs τηs ηλιακηs ακτινοβολιαs.

Ωs δυνατα αιτια κλιματικων αλλαγων με αρνητικεs επιπτωσειs στουs
κατοικουs του πλανητη Γη, μπορει να ληφθουν οι εξηs παραγοντεs:

1. Μεταβολεs που οφειλονται σε ηλιακουs παραγοντεs, δηλαδη στο
ολικο ποσο τηs ηλιακηs ακτινοβολιαs που φθανει στην επιφανεια τηs
Γηs και μπορουν να προερχονται λογω • μεταβολων τηs ηλιακηs ακτινοβολιαs απο μεταβολεs τηs θερμοκρασιαs ‘η τηs καταστασηs που επικρατει στον Ηλιο μαs.
• Μεταβολων στην διαπερατικοτητα των ακτινων του Ηλιου μαs στο συμπαν, οταν εμφανισθουν ενδιαμεσα κοσμικα νεφη και σκονη.

2. Μεταβολεs στουs γηινουs κλιματικουs παραγοντεs, δηλαδη στην κατανομη των ηλιακων ακτινων επι τηs γηινηs επιφανειαs λογω,
* μεταβολων στην γηινη τροχια γυρω απο τον Ηλιον μαs
* μεταβολων στην διαπερατικοτητα των ηλιακων ακινων
στην γηινη ατμοσφαιρα.
* μετακινησεων των γηινων μαγνητικων πολων λογω
μετακινησεων του γηινου φλοιου ωs προs τον γηινο πυρηνα
* μετακινησεων των λιθοσφαιρικων πλακων
•

3. Γηρανση του πλανητη μαs με μειωση των αποθεματων σε ραδιενεργα
στοιχεια.

Χωριs διαφοροποιημενη θερμοκρασια απο την διασπαση
των ραδιενεργων στοιχειων κινδυνευει να σβησει η τεκτονικη και
η μαγνητικη ζωη του πλανητη μαs.

4. Επιδρασειs απο τιs γαλακτικεs κοσμικεs ακτινεs (Galaktic Cosmic
Rays, GCR), οι οποιεs διερχονται δια τηs γηινηs ατμοσφαιραs και
βομβαρδιζουν την γηινη επιφανεια και επιδρουν στο γηινο μαγνητικο
πεδιου και κατ’ επεκταση στο γηινο κλιμα.
Γ. Θ, Χατζηθεοδωρου
Βιβλιογραφια
1. Καλαμπαλικηs Δ. Επιστηνη και Αστρονομια στην Ελλαδα

20.000 χρονια π.Χ.
Δαυλοs αρ. 254, Φεβρουαρiοs 2003,
σ. 16525-16536

2.

3. Καλαμπαλικηs Δ. Αστρονομικεs πληροφοριεs στιs ιατρικεs

πραγματειεs του Ιπποκρατη.
Δαυλοs αρ. 262, Οκτωβριοs 2003
σ. 17119-17124

Και στα γερμανικά.

PD Dr.-Ing. Georg Chaziteodorou Bleibergweg 114
D-40885 Ratingen
Tel.+Fax: 0049 2102 32513
E-Mail; chaziteo@t-online.de
01.01.2020

DIE WETTERVERHÄLTNISSE IN HELLAS IM JAHRE 10.141 UND 23.611 v.
Chr.
Dr. Georg Chaziteodorou
Die Erde ist der größter Planet in der Zone der inneren Planeten
unseres Sonnensystems und umkreist auf die Bewegungsebene (Ekliptik) die Sonne in
einer mittleren Abstand von 150 Millionen km bei einer Achsenneigung von 23 grad und
27 Minuten in 365 1⁄4 Tagen. Die Sonne unseres
Sonnensystems hat einem Durchmesser von 1.394.110 km (109 Mal größer als der
Durchmesser der Erde,12.740 km), und der Raum, den sie einnimmt, ist mehr als 1
Million Mal größer als der Raum der die Erde einnimmt. Der Abstand der Sonne vom
Zentrum der Achse unserer Galaxie beträgt 28.000 Lichtjahre (1 Lichtjahr =
9.461.000.000.000 km) und umkreist das galaktische Zentrum mit einer
Geschwindigkeit von etwa 220 km/s in 200 Millionen Jahre (1 kosmisches Jahr). Sie ist
ein riesiger, wirbelnder Ball aus heißen Gasen, vor allem Wasserstoff. Im Innere der
Sonne ist die Temperatur so hoch (15 Millionen Graf Celsius) und der Druck so stark,
dass die Kerne von Wasserstoffatomen zu Heliumatomen verschmelzen. Dabei werden
ungeheure Mengen von Energie freigesetzt und die Sonne verliert dabei in jeder Sekunde
4 Milliarden kg an Masse. An der Oberfläche der Sonne herrscht eine Temperatur von
rd. 6.000 Grad Celsius. Das im Kern der Sonne durch Fusion freigesetzte Energie wird
zunächst überwiegend im Laufe von Millionen von Jahren durch Strahlung und in den
oberen Schichten durch Materialwirbel aufwärts transportiert. Auf dieser Weise verliert
sie in jeder Sekunde 4 Milliarden Kilogram an Masse. Diese Energie wird von heißen
Gasen befördert, die an die Sonnenoberfläche strömen, in eine etwa 300 km mächtigen
äußeren Schicht, die als “Photosphäre” bezeichnet wird. Die Korona der Sonne
erstreckt sich mit ihren Ausläufern bis über die Planetenbahnen unseres
Sonnensystemsund ihre Temperatur oberhalb der Photosphäre beträgt über 1 Million
Grad Celsius. Wie bereits erwähnt, die Sonne erzeugt Wärmeenergie nur in ihrem
Inneren, und dem zweite Hauptsatz der Thermodynamik zufolge kann Wärme nicht von
einer kühleren in eine heiße Regionen übergehen. Es muss also irgendeinen
Mechanismus geben, der kinetische oder magnetische Energie aus der Photosphäre oder
noch tieferen Gebiete in die Korona durch gekrümmte Gasströme oder sich
verschiebende Magnetfelder transportiert. Infolge seiner hohen Temperatur strahlt das
Plasma der Korona überwiegend im ultravioletten, im extremen ultravioletten und im
Röntgenbereich des Lichtspektrums. Parallel erzeugt die heiße Korona einen nach außen
gerichteten Druck, der die Anziehungskraft der darunter geballte Masse überwiegt und
ein unablässiges Abströmen der geladenen Partikel ermöglicht. Eine typische Sonnen-

Flare setzt die Energie von 100 Millionen Wasserstoffbomben frei und schleudert 100
Millionen Tonnen tödliche, energiereiche Teilchen in den Weltraum. Das Experiment
namens „Cosmics Leaving Outdoor Dropits“ am europäischen
Kernforschungszentrum in Genf, zeigt, dass indirekt Einfluss die schwankenden
Sonnenaktivitäten und die kosmische Strahlung auf die Wolkenbildung und auf die
Entwicklung der irdischen Durchschnittstemperaturen haben. Komplexe Magnetfelder
der Sonne
produzieren Explosionen mit der Energie von vielen Millionen Atombomben. Trotz der
rd. 150 Millionen km Distanz zwischen Erde und Sonne, solche Ereignisse bekommen
auch die Erde und die Menschen zu
spüren. Als zwischen 1645 und 1715 n. Chr. keine Sonnenflecken mehr gab, wurde es
auf der Erde kühler. Gegenwärtig streben die Sonnenaktivitäten auf nächste Maximum
zu. Da in der Zukunft eine weitere Steigerung der Sonnenaktivitäten zu erwarten ist,
womit auch die
Wahrscheinlichkeit für tatsächlich bedrohlichere Sonnen-Flares wächst,
können schwere Schäden bzw. negative Einflüsse in Wetterverhältnissen und in
menschlicher technologischen Gesellschaft nicht ausgeschlossen
werden.
Für die Entstehung der Erde, von den anfänglichen Quantenteilchen der
intergalaktischen Wolke aus Wasserstoff und Staub, waren 3 x 10 hoch 42 Teilchen
notwendig. Die größte Wärmequelle der Erde, abgesehen von der Sonne, ist ihre Inneres,
das jede Sekunde 1,5 Mikrokalorien pro Quatradzentimeter Erdoberfläche an dieser
abgibt. Diese Wärme wird durch zerfallene radioaktive Atome erzeugt, die vor 4,6
Milliarden Jahren aus den interstellaren Wolken, aus der sich die Sonne und die
Planeten in unseren Sonnensystem bildeten, kamen. Das aktive Erdinnere lieferte
die Gase, die zum Aufbau einer
Erdatmosphäre beitrugen. Diese erstreckt sich bis in eine Höhe von rd. 800 km und
besteht sie, von unten nach oben gesehen, aus der Troposphäre, Mesosphäre und
Ionosphäre oder Thermosphäre. Die Temperatur steigt mit der Höhe auf und erreicht in
der Ionosphäre (Thermosphäre) 1.000 bis 1.500 Grad Celsius. Dieser Temperaturbereich
ist auf der ionisierte Struktur der Thermosphäre und der Wirkung der ultravioletten
Strahlung der Sonne, die in Form von Photonen in diesem Atmosphärenbereich eintritt
und verstärkt die Verbreitung der Radiowellen in großen Abstände bis Tief im
Universum. Die Entstehung von Luftmolekülbewegungen absorbiert die schädliche
ultraviolette Strahlung. Die Troposphäre (am Äquator 16 km und in der gemäßigten
Breiten 10 bzw. 11 km dünnen Schicht) enthält so viel Wärme und Sauerstoff dass die
Erdbewohner zwar existieren können, zwischen diesen und der Tod aber liegt wirklich
nich viel und enthält ca. 80% der Masse der Erdatmospähre ( Millionen Tonnen Luft je
Quadratkilometer Erdoberfläche bzw. insgesamt 4,160 Millionen Tonnen Luft) sowie
das gesamte Wasser der Erdhydrosphäre von 1,33 Milliarden
Kubikkilometer. Von diesen Wassermengen 97% bzw. 1,29 Milliarden
Kubikkilometer Meereswasser und nur 3% bzw. 40 Millionen Kubikkilometer
Süßwasser. Von diese Süßwassermengen der Erdhydrosphäre befinden sich 1,44
Millionen Kubikkilometer in Seen,

Flüssen und anderen Gewässern und 40.000 Kubikkilometer in Form von
Wolken oder Wasserdampf in der Erdatmosphäre. Der Rest von 38,52
Millionen Kubikkilometer befindet sich als Eismassen in der Antarktik
(36 Millionen Kubikkilometer) und in Grönland (2,52 Millionen Kubikkilometer). Schon
eine kleine Veränderung in den dynamischen Abläufen auf der Erde kann Auswirkungen
haben, die unsere Vorstellungskraft übersteigen. Man weiß nicht was für die Zukunft
wahrscheinlicher ist, ein Zeitalter der tödlichen Kälte oder ein Zeitalter der
tödlichen glühende Hitze.
Katastrophen die auf der Erde stattfinden, hitze und frostige Perioden, Wechsel der
Kontinente, Umkehrung der Magnetpole und andere, sind alle hörig dem Gesetz des
Rythmus der Bewegung, die die Erde vollzieht. Seit 700 Millionen Jahren drifften die
lithospärische tektonische Platten auseinander und doch irgendwann werden sie wieder
einen Kontinent bilden wie vor 350 Millionen Jahre und so fort. Der Planet Erde
befindet sich heute in einnem Zustand ständiger Unruhe. Fortwährend besteht die
Gefahr, dass sein gewaltige Energien plötzlich entfässelt werden und dass sich dann
Katastrophen wie Erdbeben, Flutwellen, Orkane, Vulkanausbrüche und Erdrutsche
ereignen, die ihren schrecklichen Tribut fordern.
Wie kann man etwas über die vergangenen Wetterverhältnissen in einer bestimmten Ort
auf der Erde erfahren, und woher weisst man, wenn etwas geschah? Mit welchen
Sehhilfen kann man einen Blick in das Theater vorzeitlichen Wetterverhältnisse werfen,
obwohl sie längst vorüber sind?
In der herkömmlichen Geschichtsforschung gibt es drei wichtige Methoden und zwar die
Archaiologie, die aufgefrischte Überreste, die selbst nicht alt sind und die Transgulation
d.h. die menschliche Sprachgeschichte. Hier aber ist von der Linguisten das Märchen der
Proto–Indoeuropäische Sprache entstanden.
Die Zeitperiode die mit der Erscheinung der Protomenschen beginnt, bis der Epoche von
Zeus wird von Hessiod, dem Dichter der Musen, in seiner Theogonie (1020 Versen) die
ihn die Musen (Töchter des Gedächnis), Klio (Geschichte), Euterpe (Tonkunst und
lyrischer Gesang), Meilpomene (Bildungswesen), Terpsichore (Analyse von wichtigen
Ereignissen), Polymnia (Entwicklung der Schrift), Kalliope (Sprache und Schrift), Thalia
(Anbau von Getreide), Erato (Erotik) und Urania (Logos) gelehrt haben, unbekannt wie
Groß, wie folgt unterteilt:
1. Geburt der Gebirgen, der Menschen Jäger-Götter
2. Geburt der Zyklopen-Viehzüchter
3. Geburt der aus dem Himmel gekommenen und Geburt der
Kunst 4. Erscheinung von Zeus
Die Protomenschen brauchten Hilfe, zumal sprachlos waren, um den Kampf gegen die
Witterungsverhältnissen und der Raubtiere zu bestehen.
Diese Hilfe gaben die Jäger-Götter, die späteren Viehzüchter, indem sie, die Sprache und
den Gebrauch der Vernunft lehrten. Der Mensch lernte denken, begreifen und überlegen.

Sein Marsch von den langgestreckten
Bergketten bis der Viehzüchtige-landwirtschaftliche Behausung in Hügel
und immer in der Nähe von Seen, Flüssen und des Meeres, hatten als Ergebnis,
zusammen mit der Entwicklung der Landwirtschaft, der Schiffbau, der Planung und der
Bau von Strassen, die Entwicklung der Technik und anderen und das erscheinen des
Namens der aus der Himmel gekommenen, für die Wesen die eine besondere Stellung
im Leben der Menschen genommen haben, nahmen einen besonderen gesellschaftlichen
Platz (Vers 502). Die zeitweisen Sintfluten, die Erdbeben, das Donnern und Blitzen, das
Mysteriun des sternenbesezten Himmels, die plötzliche Umwandlung der
Wetterverhöltnissen, produzierten bei den Menschen Angst, sowohl auf der Ebene seines
Überlebens in der Natur als auch auf der Ebene des psychologischen Auflehens.
Wie man aus der Vers X27 von Ilias Homers entnehmen kann, müste Orpheus in
18ten(+-6) Jahrhundet v. Chr. gelept haben. d.h. eine Generation vor der Generation des
trojanischenKrieges der 28.000 Jahre (+- 3.000 Jahre) v. Chr. stattfand. Wenn Plato in
Timaios 22,24 über die Sintflut von Deukalion spricht meint er wohl nicht die Sintflut
von Mesopotamien des Alten Testaments (Noe), die lokal begrenzt war, sondern eine
weltweite Katastrophe, die durch Veränderungen in der Drehachse der Erde (Timaios 22
c-d) verursacht wurde. Von dieser Katastrophe sind nur die Jäger und die Viejzüchter in
der Bergketten Hellas gerettet worden (Timaios 22d).
Als Fossil bezeichnet man üblicherweise jeden Überrest, der älter als 10.000 Jahre ist.
Das ursprüngliche Material des Fossils wurde durch einen Mineralstoff mit anderer
chemischer Zusammensetzung ersetzt oder durchtränkt. Ein Fossil ist also wie ein
archäogisches Fundstück mehr oder weniger direktes Überrest der Vergangenheit.
Aussageb quer durch das
gesamte Altersspektrum kann man von einigen hundertJahren (Baumringe)

über die Jahrtausende (C14), die Jahrmillionen und hunderte von Jhrmillionen (U-Th-
Pb) bis hin zur den Jahrmilliarfen (K-Ar) erhalten.

Die zweite Gruppe historischer Belege geben die aufgefrischten Überreste, die im Laufe
der Generationen, im Form mündlich überlieferte Augenzeugenberichte oder schriftliche
Aufzeichnungen, immer wieder kopiert werden. Die Schriften von Hippokrates z.B,
geben neben den gesundheitlichen Abhandlungen wichtige astronomische
Informationen, die nur aus überlieferungen viel älterer Generationen stammen konnten.
Bevor diese zu Hipokrates kamen, hatten eine lange Zeitperiode hinter sich gelassen. In
diesen Schriften werden die Jahresperioden wie folgt unterteilt:
* Frühjahr
Zeitperiode zwischen der Frühlingsnachtgleiche und des Aufgehens der
Plejaden (Siebengestirne).
* Sommer
Zeitperiode zwischen dem Aufgehen der Plejaden und dem Aufgehen
der Arktur.

* Herbst
Zeitperiode zwischen dem Untergehen von Arktur und dem
Untergehen der Plejaden.
* Winter
Zeitperiode zwischen dem Untergehen der Plejaden und der
Frühlingsnachtgleiche.
Wegen der Veränderung der Neigung der Erdachse bei der Bewegung um die Sonne,
verändern sich auch, für den gleichen Betrachtungsort, das
Aufgehen und Untergehen der Fixsterne um 1 Tag je 70,43 Jahren gegenüber den
nächsten Periode. Von der Geburt Hippokrates im Jahr
460 v. Chr. bis heute errechnen sich eine Veränderung auf das Aufgehen und
Untergehen der Fixsterne 2479 : 70,43 = 35,20 Tagen. Wenn man den
Himmel über Athen als Beobachtungsort betrachtet, stellt man fest, dass die Plejaden
dort am 15. Mai jedes Nichtschaltjahres untergehen d.h. 38 Tagen vor der
Sommerwende der Sonne. In der Winterperiode dauert diese Zeit 89 Tagen d.h.
Ebensoviel wie in der Zeit Hippokrates. Damals gingen die Plejaden untre 38+35 = 73
Tage vor der Sommerwende der Sonne oder etwa 93 – 73 = 20 Tage nach der
Frühlingsnachtgleiche. Nach diesen Angaben müsste der Winter in Hippokrates Zeit
320-20 = 300 Tagen dauern, was natürlich unmöglich ist. Deshalb konnte diese
astronomische
Beobachtung nicht in Hippokrates Zeit gemacht worden sein, sondern
in viel früheren Zeitperioden und wurde einfach in Hippokrates Schriften übernommen.
Zum Zeit gehen die Plejaden am Himmel Athens 38 Tagen
vor der Sommerwende der Sonne oder 144 Tage nach der Winterwende der Sonne unter.
Die Zeitperiode auf die, die astronomischen Angaben in Hippokrates Schriften passen
würden, errechnen sich nach Kalampalikis (1, 2) wie folgt:

144 x 70,43 = 10.141 Jahre

Der Winter in Hellas dauerte gegen Mitte des 9ten Jahrtausends v. Chr. 300 Tagen. Für
die Berechnung der Dauer des Frühjahrs geht Kalampalikis (1) wie folgt vor:
Zum Zeit gehen die Plejaden am Himmel Athens am 23 Mai jedes nicht Schaltjahres auf,
d.h. 30 Tagen vor der Sonnenwende der Sonne. In der
Zeit Hippokrates gimgen die Plejaden 30+35 = 65 Tagen vor der Sonnenwende der
Sonne auf.Die Frühlingsnachtgleichen waren etwa genau wie heute d.h. 93 Tagen vor
der Sommerwende der Sonne. Nach den
Angaben, die in Hippokrates Schriften enthalten sind, musste die Frühlingsperiode 93-65
= 28 Tagen lang dauern, was wiederum unmöglich ist. Auch diese Angaben mussten in
viel früheren Zeitperioden gemacht worden sein und sind einfach übernommen worden.
Das Aufgehen der Fixsterne in der gleichen Gegend findet wegen der Veränderung der
Neigung der Erdachse immer vor den nächsten Jahreszeiten bei einer Jahreszyklus von
365,24 Tagen statt. Es berechnet sich 365,24-30 = 335,24 Tagen und damit

335,24 x 70, 43 = 23.611 Jahre

Der Frühling in Hellas dauerte Mitte des 23ten Jahtausends v. Chr. nur 28 Tage.
Der heutige Zustand der Erde ist im Wesentlichen geformt worden von den
Wirkungen und Nachwirkungen der letzten Eiszeit der vor ca. 40 Millionen Jahren
begonnen hat und indem sie noch befindet und nicht von den an ihrem Ende
einsetzenden Veränderungen, die von Menschen verursacht wurden. Die letze große
Zwischeneiszeit begann vor rund 136.000 Jahren und war die jüngste Epoche des so
genannten Eiszeitalters des Pleistozäns, das vor etwa 10.000 Jahre endete. Es begannen
die großen Eisplatten und Gletscher zurückzuschmelzen, die sich heute in den
Polargebiete, auf Grönland, Island und in den Hochgebirgen finden. Die Ursache die zu
diesen entscheidenden Wetterschwankungen auf der Erde führte, liegt weiterhin im
dunkel. Der angeblich von
Menschen verursachten
Erderwärmung und damit Klimawandel (durchschnittliche Wetterverhältnisse der
Vergangenheit) sind Behauptungen, die politischen Dogmen
rütteln.
Jeder Körper der auf der Erde sich bewegt unterliegt der
Corioliskraft, die sichtbar wird, wenn die Geschwindigkeit der Körper groß ist, oder
wenn seine Bewegung lange Zeit dauert. In der nördlichen Hemisphäre weicht jeder
horizontal bewegender Körper, wegen der Energie der Coriolis-Kraft nach rechts und in
der südlichen Hemisphäre nach links ab. Das gleiche passiert mit den Winden. Die
Coriolis-Kraft kann in jedem Windstrom wirken mit dem Ergebnis dass sich Zyklonen
und Antizyklonen d.h. Windströme bilden. Diese neigen sich zu bewegen in der
Richtung eines Zentrums niedriger Druckes und in der Richtung eines Zentrums hohen
Druckes. Die Zyklonen und die Taifuns bilden sich
in irdischen Bereichen ohne Grenzen von Fronden und ohne Energie die Ströme Jet
haben. Es handelt sich dabei um koloschale thermodynamische
Maschinen die den Temperaturunterschied zwischen der warmen Meeresoberfläche und
die niedrige Temperatur der Atmosphäre halten. Diese thermodynamischen Maschinen
die sehr langsam entstehen, zerfallen, wenn die Voraussetzungen des Umfelds nicht
deren Entwicklung
fördern.
Als Ursachen der Wetterschwankungen können folgende Faktoren geltend gemacht
werden:
1. Änderung des Gesamtbetrages die auf der Erde gelangten
Strahlungsmenge aus der Sonne.
0.

a. Schwankungen der Sonnenstrahlung infolge der Temperatur-
oder Zustandsänderungen der Sonne.

b. Scwankungen in der Strahlungsdurchlässigkeit der Sonne beim
dazwischentreten kosmischer Staubwolken.
2. Änderungen der Verteilung der Sonnenstrahlung über die Erde infolge
0.
a. Schwankungen in der Bahnelemente der Erde um die Sonne.
b. Durchlässigkeitsschwankungen der Sonnenstrahlen durch die
Lufthülse der Atmosphäre infolge vulkanischen Staubs.
c. Polwanderung infolge der Verschiebungen der Erdrinde gegenüber
dem Erdkern.
d. Kontinentalverschiebungen

3.

Zyklische Strömunen auf der Erde, von Magma, Wasser oder Luft
sind auf Grund temperaturbedingter Dichtenunterschiede die
Wärmekraftmaschine des Planeten. Sie lassen lithosphärische Platten
oder Vulkane ausbrechen, mischen die Nährstoffe im Ozean und
erzeugen das Wetter. Lagsam aber schmilz der schon stark geninderte
Vorrat an radioaktiven Elemente weiter zusammen, und der von ihnen
ausgehende Wärmestrom versiegt. Ohne Temperaturgefälle muß das
tektonische und magnetische Leben des Erdballs erlöschen und damit
auch der exogene Kreislauf zum Stillstand kommen.
Dr. Georg Chaziteodorou
Literaturverzeichnis.

1. Kalampalikis D. Wissenschaft und Astronomie in Hellas 20.000
1. Jahre v. Chr,

Davlos Nr. 254/Athen, Februar 2003, S. 16525-

16536
2. Kalapalikis D. Astronomische Gegebenheiten

bis 22.000 v. Chr, in der Schriften Hippokrates

2. Davlos Nr, 262/Athen, Oktober 2003

S. 17119-17124

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση μόνο των 2-3 πρώτων παραγράφων με την προσθήκη ενεργού link για την ανάγνωση της συνέχειας στην http://arxaiaithomi.gr/ . Οι παραβάτες θα αντιμετωπίσουν νομικά μέτρα.