Πολιτικό Οικονομικό Κοινωνικό Πολιτιστικό. «Κάθε λαός είναι άξιος των ανθρώπων που τον κυβερνούν . Κανείς δεν είναι πιο υποδουλωμένος από εκείνους που εσφαλμένα πιστεύουν πως είναι ελεύθεροι. Όσοι αδιαφορούν για τα κοινά είναι καταδικασμένοι να εξουσιάζονται πάντα από ανθρώπους κατώτερούς τους .» Πλάτωνας 427-347 π.Χ
ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ
ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΟΥ
ΑΠΟ ΠΑΝΤΑ ΕΙΧΑΜΕ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ
ΤΙ ήταν η Ελλάδα Ιδιώτες Κράτος Φόροι και Γερμανικά Δάνεια
Τα πρώτα χρόνια μετα την έλευση του Οθωνα,
η κατανομή της γης ανάμεσα στο κράτος και τους ιδιώτες ήταν περίπου η εξής :
ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΓΗΣ ΣΕ ΣΤΡΕΜΜΑΤΑ ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΣΙΜΗ ΓΗ
α ) ΚΡΑΤΙΚΗ 6.068.000 β ) ΙΔΙΩΤΙΚΗ 2.513.566
ΑΚΑΛΛΙΕΡΓΗΤΗ α ) ΚΡΑΤΙΚΗ 10.046.000 β ) ΙΔΙΩΤΙΚΗ 3.063.188
Πάνω από το 70% της γης, δηλαδή, ανήκε στο Δημόσιο. Μόνο ένας στους έξι Έλληνες είχε δική του γη. Και μόνο ένας στους τέσσερεις είχε δικό του ζώο.
“Στη Φθιώτιδα, οι χωρικοί ζουν όχι σε σπίτια αλλά σε καλύβες χωρίς δάπεδο…”, γράφει ένας ξένος μελετητής της εποχής.
“Στη Λιβαδειά, τα σπίτια είναι χτισμένα με ταρσούς και καλάμια(…).
Στη Θήβα ακόμη και το έδαφος που είναι χτισμένα τα σπίτια είναι Εθνική γη.
Οι βοσκές, που στην τουρκοκρατία ήταν κοινοτικές, τώρα είναι κρατική περιουσία ( … ). Η γεωργία είναι νεκρή”.
Πάνω από 60.000 καλλιεργητές προτίμησαν να διασχίσουν τα χώματα που είχαν ποτίσει με το αίμα τους, να διασχίσουν τα σύνορα που είχαν φτιάξει με το σπαθί τους και να επιστρέψουν στην άθλια κατάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οπού η αυθαιρεσία δεν ήταν και τόσο μεγάλη.
Ο καλλιεργητής της Εθνικής γης πλήρωνε ποσοστό 15% ως ενοίκιο για τη γη και επιπλέον 10% ως φόρο δεκατης ( αυτόν τον πλήρωνε και επι οθωμανικής περιόδου ).. Του έμενε δηλαδή ποσοστό 75% επι της παραγωγής ( αν και στην πράξη οι αυθαιρεσίες των εισπρακτόρων των φόρων οδηγούσαν σε πραγματικό ποσοστό 60% ).
Ότι απέμενε, ο καλλιεργητής το μοίραζε με τον ιδιοκτήτη των ζώων και των εργαλείων ( μέσων παραγωγής ), μετα την αφαίρεση του σπόρου. Πρακτικά, δηλαδή δεν απέμενε ούτε το 30% της παραγωγής. Το ποσοστό υπερεργασίας ήταν πάνω από 250%, δηλαδή για κάθε μια μέρα που δούλευε για τον εαυτό του ο καλλιεργητής, χρειαζόταν άλλες δυόμιση μέρες να δουλέψει για το κράτος, τον φοροεισπράκτορα και τον ιδιοκτήτη των μέσων παραγωγής. Η επιδείνωση, σε σχέση με την οθωμανική περίοδο, ήταν εμφανής.
ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ
Έτσι, αυτός ο πάμπτωχος αγροτικός πληθυσμός, μέσα από την αγροτική φορολογία, επιβαρυνόταν με ένα από τα υψηλοτέρα φορολογικά ποσοστά στην Ευρώπη, μεγαλύτερο από εκείνο της Ρωσίας, της Σουηδίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Ιρλανδίας, της Αυστρίας.
Από 6,2 εκατομμύρια δραχμές το 1834, οι άμεσοι αγροτικοί φόροι έφτασαν τα 10,4 εκατομμύρια το 1840, ακολουθώντας τις δημοσιές δαπάνες, που από 11,1 ανέβηκαν στα 17,5 εκατομμύρια δραχμές.
Το λιλιπούτειο ελλαδικό βασίλειο συντηρούσε ένοπλες δυνάμεις που έφταναν 10% του πληθυσμού και απορροφούσαν το 40% του προϋπολογισμού.
Ένα άλλο 25% απορροφούσε η εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους.
Ελάχιστα απέμεναν, έτσι, για τις άλλες δημοσιονομικές ανάγκες, δηλαδή την Αυλή, τα ανάκτορα, τους υπουργούς, τους υπάλληλους, τους επιθεωρητές, τους δασονόμους, τους δασκάλους και τον κρατικό μηχανισμό εν γένει.
Κι ακόμη πιο λίγα για σχολεία, δρόμους και έργα υποδομής, που απλώς δεν υπήρχαν.
Ο στρατός του ελλαδικού βασιλείου δεν είχε σχηματιστεί για να πολεμήσει έναν εξωτερικό εχθρό. Κατ’ αρχάς δομήθηκε για να συμπεριλάβει αρκετούς από τους “φιλέλληνες” Βαυαρούς νέους, που ήρθαν στην Ελλάδα ονειρευομενοι ηρωικές και αποδοτικές διεξόδους για το “φιλελληνισμό” τους. Δεύτερον, επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει, σε περιορισμένο πάντως βαθμό, τα “παλικάρια”, που είχαν ξεριζωθεί από την παραγωγική διαδικασία. Τρίτον, λειτούργησε για να αντιμετωπίζει τη ληστεία, που αναπτύχθηκε επειδή ακριβώς ο στρατός, όσο μεγάλος κι αν ήταν, δε μπορούσε να συμπεριλάβει όλους όσοι ήταν διαθέσιμοι να προσφέρουν στρατιωτικές υπηρεσίες.
Όποιος δεν έμενε στις τάξεις του στρατού, περνούσε στη ληστεία. Τη δεδομένη εποχή, η ληστεία δεν αποτελούσε απλώς ένα παρεπόμενο, μια δευτερεύουσα πλευρά του πολιτικού συστήματος, αλλά την κύρια, τη βασική πλευρά του.
Ο ρυθμιστικός παράγοντας των δημοσίων οικονομικών ήταν το περίφημο δάνειο των 60.000.000, από το οποίο καταβλήθηκαν 44.000.000.
Η καταβολή του υπολοίπου υπήρξε το καρότο και το μαστίγιο των τριών “προστάτιδων” δυνάμεων απέναντι στον Οθωνα. Το δάνειο αυτό συνδυάστηκε με την έλευση του νέου βασιλιά.
Αν είχε δοθεί στον Καποδίστρια, ίσως θα απέτρεπε τη δολοφονία του και την αναρχία που επακολούθησε, αφού ο Καποδίστριας μπορούσε να κάνει καλύτερη χρήση από ότι οι Βαυαροί. Το μεγαλύτερο μέρος του δανείου απορροφηθηκε σε συσσωρευμένες υποχρεώσεις – κυρίως προς την Τουρκία- και στη συντήρηση του στρατού και της βαυαρικής ακολουθίας του μικρού πρίγκηπα Οθωνα.
Όμως, καθώς η φοροδοτική ικανότητα των ρακένδυτων χωρικών είχε φτάσει στο όριο της, ενώ η βουλιμία των μελών του κρατικού μηχανισμού ήταν ακόμη στην αρχή της, κάτω από την πίεση της διεθνούς συγκυρίας ( και ιδιαίτερα τη διακοπή του εμπορίου με την Οθωμανική Αυτοκρατορία ) η Αθήνα έφτασε στα 1841 σε αδυναμία να πληρώνει τα χρεολύσια του δανείου. Τότε , οι “προστάτιδες” δυνάμεις έχασαν την υπομονή τους, διότι αν η Ελλάδα δεν πλήρωνε τα χρεολύσια, θα έπρεπε να τα πληρώσουν αυτές , ως εγγυήτριες.
Έτσι, το δάνειο αποδείχθηκε ένας από τους κυριότερους λόγους της μεταπολίτευσης του 1843. Το Μάιο του έτους εκείνου, ειδικό συνέδριο των “προστάτιδων” δυνάμεων όρισε με πρωτόκολλο ότι το ελληνικό κράτος μπορούσε και θα έπρεπε να κάνει ετήσιες οικονομίες 3.742.000 για την αποπληρωμή του δανείου.
Το ποσόν ήταν τεράστιο ( 20-25% των δημοσίων δαπανών ) και σήμαινε ουσιαστικό περιορισμό των προσωπικών εισοδημάτων των μελών του κρατικού μηχανισμού. Σε εκείνο το σημείο, ο κρατικός μηχανισμός επαναστάτησε και υποχρέωσε τον Οθωνα να διώξει τους Βαυαρούς, πετυχαίνοντας έτσι μερικές οικονομίες.
Αλλά το κύριο αποτέλεσμα της 3ης Σεπτέμβριου ήταν η αναστολή του πρωτοκόλλου των 3,7 εκατομμυρίων και η παύση της πληρωμής του χρέους. Πίσω από τις ωραιολογιες για “σύνταγμα” και “ελευθερία”, η ελλαδική κρατική τάξη φρόντιζε με περίσκεψη για το εισόδημα της.
Έστω και επαναστατώντας.
Κείμενο του Προέδρου του Οικονομικού Τμήματος του ΑΠΘ, Βαγγέλη Α. Χεκιμογλου.
Ειδική Βιβλιογραφία
α ) Ανδρέα Ανδρεάδου, Έργα, τόμοι Ι και ΙΙ, Αθήνα 1938-1939
β ) Παντελής Αγιανογλου, Το πέρασμα από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό στην Ελλάδα, Αθήνα 1981
γ ) Ευάγγελος Χεκιμογλου, Η ιστορικότητα και η χωρητικότητα του πλεονάσματος: Χώρος και μηχανισμοί απόσπασης του πλεονάσματος στην Ελλάδα, 1800-1870 ( διατριβή ΑΠΘ ) Θεσσαλονίκη 1987
Σημαντική ανακοίνωση για το άρθρο; Πατήστε εδω
http://stsanoussis.blogspot.gr/2015/08/blog-post.html
Απο Ρανια Γκικοπουλου:
Δεν ξέρω ποιος το έγραψε, αλλά είναι αλήθεια!!!!!
Τι μας έμαθε ο κορονοϊός μέχρι σήμερα;
1.Η Αμερική δεν είναι πλέον το ισχυρότερο κράτος του πλανήτη.
2. Η Κίνα κέρδισε τον “3ο Παγκόσμιο Πόλεμο” δίχως να πυροβολήσει ούτε μια σφαίρα.
3. Το “προλαμβάνειν” σώζει περισσότερες ζωές από το να παίρνεις μέτρα καθυστερημένα.
4. Οι επιστήμονες υγείας αξίζουν για την κοινωνία περισσότερο από τους ποδοσφαιριστές.⚽️
5. Οι Ευρωπαίοι δεν έχουν όση παιδεία θέλουν να περηφανεύονται πως έχουν.
6. Το να ζητάς καλύτερο σύστημα δημόσιας υγείας δεν είναι παράλογο και αναχρονιστικό.
7. Το πετρέλαιο είναι άχρηστο σε μια κοινωνία που δεν κινείται.
8. Ο θάνατος δεν ξεχωρίζει φυλές, θρησκείες, εθνικότητες ή πολιτικά πιστεύω.
9. Οι άνθρωποι που δεν έχουν γνώση μιλάνε περισσότερο από εκείνους που ξέρουν. Ως γνωστόν ένας άδειος τενεκες κάνει περισσότερο θόρυβο από ένα γεμάτο…
10. Τα κοινωνικά δίκτυα μας φέρνουν πιο κοντά, αλλά μεταδίδουν και τον πανικό ευκολότερα.
11. Τα περισσότερα από τα σημερινά παιδιά δεν γνωρίζουν πως να διασκεδάζουν δίχως ίντερνετ ή τηλεόραση.
12. Τώρα κατανοούμε πως η χειραψία είναι μια κίνηση που συμβολίζει εμπιστοσύνη.
13. Δεν είναι όλοι οι πλουσιοι επιχειρηματίες ψυχροί και άσπλαχνοι ούτε όλοι οι “αγωνιστες της φιλάνθρωπιας” αγνοί και καλόκαρδοι . Κάποιοι επιχειρηματίες προσφέρουν εθελοντικά πολλά στον τόπο εδώ και χρόνια και κάποιοι δήθεν φιλάνθρωποι δεν στηρίζουν την κοινωνία ακόμα και όταν πεθαίνει.
14. Καμία θρησκεία παγκοσμίως δεν έσωσε ούτε έναν ασθενή από τον κορονοϊό.
15. Ο πλανήτης συνεχίζει να ευδοκιμεί ακόμα και χωρίς τους ανθρώπους.
16. Οι πολιτικοί θα διχάζουν πάντα το λαό για το δικό τους προσωπικό συμφέρον.
17. Υπάρχουν κλάδοι της κοινωνίας που κατά καιρούς τους έχουν προσβάλει, ταπεινώσει και ευτελισει αλλά εκείνοι σήμερα συνεχίζουν να προσφέρουν και δεν τα παρατούν.
18. Τώρα καταλαβαίνουμε πως αισθάνονται τα ζώα στα κλουβιά των ζωολογικων κηπων
Αφήστε μια απάντηση