ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ

Είναι τραγικό, όταν ζεις στην Ουάσιγκτον, να παρακολουθείς τις κινήσεις του φιλότουρκου προέδρου των ΗΠΑ και ταυτόχρονα την αδιαφορία των Ελληνοαμερικανών φίλων του για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα και Κύπρο.

Η Κίνα παραβιάζει τις ΑΟΖ πέντε γειτόνων της και οι Αμερικανοί εξαγριώνονται, αλλά ποιούν την νήσσαν, όταν οι Τούρκοι παραβιάζουν τις ΑΟΖ επίσης πέντε γειτονικών κρατών τους στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο αλλοπρόσαλλος πρόεδρος των ΗΠΑ τηλεφωνεί τακτικά στον υπερφίλαο Τούρκο ηγέτη, αλλά ο κατά τα άλλα λαλίστατος Τραμπ δεν αφιέρωσε ούτε ένα από τα δεκάδες τουίτ, με τα οποία  μας βομβαρδίζει κάθε μέρα επί παντός επιστητού, για να καταδικάσει την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί από τον φίλο του, ενώ  επέβαλε  κυρώσεις κατά της Τουρκίας για τη σύλληψη του πάστορα Αντριου Μπράνσον και αρκετοί  Ελληνοαμερικανοί οπαδοί του σιωπούν ανερυθρίαστα, για να μην τον δυσαρεστήσουν.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα έχουν από καιρό διαφωνήσει για την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, αλλά αυτή την εβδομάδα για πρώτη φορά η Ουάσιγκτον προχώρησε σε μια επίσημη αλλαγή πολιτικής για να περιορίσει τη δραστηριότητα του Πεκίνου – χαρακτηρίζοντάς την “παράνομη” και ανοίγοντας έτσι τον νομικό ασκό σε μια πιθανή στρατιωτική αντίδραση.

Τη Δευτέρα, ο υπουργός Εξωτερικών Mike Pompeo δήλωσε ότι οι ΗΠΑ “καθιστούν σαφές ότι οι ισχυρισμοί του Πεκίνου για υπεράκτιους πόρους στο μεγαλύτερο μέρος της Θάλασσας της Νότιας Κίνας είναι εντελώς παράνομοι, όπως και η εκστρατεία εκφοβισμού για τον έλεγχό τους”.

“Το Πεκίνο χρησιμοποιεί εκφοβισμό για να υπονομεύσει τα κυριαρχικά δικαιώματα των παράκτιων κρατών της Νοτιοανατολικής Ασίας στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, να τα εκφοβίσει από την διεκδίκηση των υπεράκτιων πόρων, να επιβάλει μονομερή κυριαρχία και να αντικαταστήσει το διεθνές δίκαιο με το δίκαιο του ισχυρότερου.

Η προσέγγιση του Πεκίνου ήταν ξεκάθαρη εδώ και χρόνια.

Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (ΛΔΚ) δεν έχει νομικούς λόγους να επιβάλλει μονομερώς τη βούλησή της στην περιοχή”.

Η Ουάσιγκτον με εκκωφαντικό πλέον τόνο απαιτεί από το Πεκίνο να σταματήσει να παραβιάζει την UNCLOS, στην οποίαν έχει προσχωρήσει,  αλλά αδιαφορεί για την παρόμοια παραβίαση του Δικαίου της Θάλασσας από την Άγκυρα, εφαρμόζοντας δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Διαβάστε προσεκτικά τις δηλώσεις που έκανε πρόσφατα ο David R. Stilwel, βοηθός υφυπουργός Ανατολικής Ασίας και Ειρηνικού Ωκεανού:

«Τους τελευταίους μήνες, το Πεκίνο βύθισε βιετναμέζικα αλιευτικά σκάφη, έστειλε πολεμικό πλοίο για να παρενοχλήσει την υπεράκτια ενεργειακή εξερεύνηση της Μαλαισίας και χρησιμοποίησε τη θαλάσσια πολιτοφυλακή για να περιβάλει τα φυλάκια των Φιλιππίνων.

Το Πεκίνο στρατιωτικοποίησε περαιτέρω τα τεχνητά νησιά του στο Spratlys με νέες εγκαταστάσεις αεροσκαφών.

Έχει ανακοινώσει μονομερείς απαγορεύσεις αλιείας. Έχει πραγματοποιήσει αποσταθεροποιητικές στρατιωτικές ασκήσεις σε αμφισβητούμενα ύδατα γύρω από αμφισβητούμενες περιοχές.

Και χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο τα τεχνητά νησιά του ως βάσεις για επιχειρήσεις παρενόχλησης – για να περιορίσει την πρόσβαση των παράκτιων κρατών της Νοτιοανατολικής Ασίας στο πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και την αλιεία.»

Εάν στην παραπάνω παράγραφο αφαιρέσετε την λέξη «Πεκίνο» και βάλετε την λέξη «Άγκυρα», θα περιγράψετε επακριβώς τι πράττει η Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο!

Αλλά οι κύριοι Τραμπ και Πομπέο σιωπούν εκκωφαντικά στις τουρκικές παράνομες κινήσεις, που δεν διαφέρουν καθόλου από τις κινεζικές παράνομες ενέργειες.

Ο υφυπουργός συνεχίζοντας την ομιλία του, τόνισε:

«Όλοι γνωρίζουμε γιατί αυτό έχει σημασία. Υποστηρίζοντας «αδιαμφισβήτητη κυριαρχία» σε μια περιοχή μεγαλύτερη από τη Μεσόγειο και καταπατώντας τα δικαιώματα άλλων, το Πεκίνο απειλεί την ισχύουσα τάξη πραγμάτων, που έχει προσφέρει στην Ασία δεκαετίες ευημερίας.

Αυτή η τάξη βασίστηκε στην ελευθερία και τις ανοικτές κοινωνίες, ιδέες στις οποίες  αντιτίθεται στο Πεκίνο.

Περίπου τέσσερα  τρισεκατομμύρια δολάρια εμπορίου διέρχονται κάθε χρόνο από τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.

Περισσότερα από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια συνδέονται με την αγορά των ΗΠΑ.

Η θάλασσα φιλοξενεί ανακτήσιμο πετρέλαιο και φυσικό αέριο αξίας περίπου 2,6 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Εκεί επίσης βρίσκονται μερικά από τα πλουσιότερα αλιευτικά μέρη του κόσμου που απασχολούν περίπου 3,7 εκατομμύρια άτομα σε παράκτιες χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας.»

Με την παρακάτω παράγραφο ήταν σαν να μιλούσε και περιέγραφε την τραγωδία της δικιά μας γειτονιάς:

«Αυτοί οι πόροι αποτελούν το πατρογονικό δικαίωμα των εθνών της Νοτιοανατολικής Ασίας, τη ζωτική ζωή των παράκτιων κοινοτήτων τους και την επιβίωση εκατομμυρίων πολιτών τους.

Είναι η κληρονομιά των παιδιών και των εγγονών κάθε έθνους.

Η συμπεριφορά του Πεκίνου είναι επίθεση εναντίον του λαού της Νοτιοανατολικής Ασίας σήμερα, που εκτείνεται από γενιά σε γενιά.»

Όπως έγραψε ο Μιχάλης Ιγνατίου:

«Ο πρόεδρος Τραμπ είναι σε κατάσταση πολιορκίας, διότι δεν του πάει τίποτα καλά. Η πανδημία επέστρεψε και σαρώνει ήδη 37 πολιτείες.

Πολλοί που τον πίστεψαν, όπως ο Ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης της Οκλαχόμα και άλλοι φίλοι του, έχουν διαγνωστεί θετικοί στον ιό.

Οι δημοσκοπήσεις είναι τραγικές για τον Αμερικανό πρόεδρο και ήδη προχώρησε στην κλασική αντίδραση όλων των πολιτικών, σε όλο τον κόσμο.

Αντικατέστησε τον επικεφαλής της προεκλογικής του εκστρατείας.

Τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης τον περιγράφουν να βρίσκεται σε κατάσταση αμόκ.

Γι’ αυτό, για το γεγονός ότι τα εσωτερικά του προβλήματα αυξάνονται, δεν δίνει την σημασία που απαιτούν τα διεθνή ζητήματα.

  Σύμφωνα με τον Τζον Μπόλτον, τον πρώην σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, το χειρότερο που του συμβαίνει, είναι ότι δεν τα καταλαβαίνει, προσποιείται ότι τα ξέρει όλα και στο τέλος πέφτει στις παγίδες των ξένων ηγετών.

Η συμπεριφορά του έναντι του Βλαντιμίρ Πούτιν και του Ταγίπ Ερντογάν είναι φρικτή και δημιουργεί πρόβλημα στην ισχύ της υπερδύναμης ανά τον κόσμο. Είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη η Αμερική.»

Είναι νομίζω ώρα, κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης να στρέψει το βλέμμα του προς την χώρα,  που τον μόρφωσε και την γνωρίζει πολύ καλά.

Είναι χρήσιμο να κουβεντιάζει με τον Μακρόν, την Μέρκελ και τον Ελ Σίσι, αλλά χρειάζεται να επισκεφτεί πάραυτα τον Λευκό Οίκο, ακόμη και αν δεν συνηθίζεται εν μέσω προεκλογικής εκστρατείας στις ΗΠΑ , για να εξηγήσει στον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ τους κινδύνους που εγκυμονεί για τη διεθνή ασφάλεια και τα αμερικανικά συμφέροντα η επικίνδυνη πολιτική του φίλου του Ταγίπ Ερντογάν στην Ανατολική Μεσόγειο.

Οι μεγάλοι ηγέτες αναδεικνύονται  στις κρίσιμες στιγμές.