ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

«Η δολοφονία του Χριστού» Μια φορά στα δυο χιλιάδες χρόνια, ένας τέτοιος άνθρωπος έρχεται στη Γη για ν’ αλλάξει το πεπρωμένο της ανθρωπότητας. Καταδιώχθηκε, δυσφημίστηκε και διαστρεβλώθηκε το έργο του, ήρθε αντιμέτωπος με όλα, μέχρις…
Τα πρώτα χρόνια του Wilhelm Reich

Κάποια μέρα, θα γραφούν ολοκληρωμένες βιογραφίες και κριτικές για τον Wilhelm Reich. Η ζωή του ήταν τόσο πολύ πλούσια σε εμπειρίες, που τη σημασία τους μόνο σταδιακά θα μπορέσουν να αντιληφθούν οι άνθρωποι του κόσμου μας. Παντρεύτηκε τρεις φορές και απέκτησε τρία παιδιά. Έζησε σε έξι χώρες και η γνώση που απέκτησε για τη ζωή και τις λειτουργίες της είναι ασύγκριτη.

Σε σημαντικά πεδία γνώσης λειτούργησε ως επαγγελματίας και επιπλέον τα εξέλιξε. Οι τομείς που ασχολήθηκε περιλαμβάνουν ψυχολογία, κοινωνιολογία, θρησκεία, χημεία, γεωργία, μετεωρολογία, αστρονομία, μηχανική, ζωγραφική, γλυπτική και μουσική, ενώ υπήρξε και αξιόλογος συγγραφέας. Στα τελευταία του χρόνια μελετούσε τη νομική.

Πέρα απ’ αυτά, ίδρυσε και ανέπτυξε μια καινούρια επιστήμη, την Οργονομία. Την επιστήμη των λειτουργικών νόμων της κοσμικής ενέργειας και έναν καινούριο τρόπο σκέψης που ονόμασε «λειτουργισμό». Η κύρια αρχή τού λειτουργισμού είναι η ταυτότητα των μεταβλητών με την κοινή λειτουργική αρχή. Ο Ράιχ άφησε κληρονομιά στην ανθρωπότητα πάνω από εκατό χιλιάδες χειρόγραφες σελίδες, οι περισσότερες από τις οποίες δεν έχουν ακόμη δει το φως της δημοσιότητας. Παρόλα αυτά, γύρω στα 20 βιβλία και πάνω από 100 άρθρα έχουν ήδη εκδοθεί. Με αυτό το κείμενο ευελπιστώ να παρουσιάσω μια συνοπτική περιγραφή της ζωής και της δουλειάς του, με μερικά μόνο δείγματα από τον κάθε τομέα.

Ο Βίλχελμ Ράιχ γεννήθηκε στο ανατολικότερο μέρος της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας, στη γερμανική Ουκρανία, στις 24 Μαρτίου 1897. Οι γονείς του ήταν ευκατάστατοι κτηματίες που κατείχαν περίπου 1.000 στρέμματα γης. Τα παιδικά του χρόνια τα έζησε στο αγρόκτημά του. Παρακολουθούσε τα μαθήματα του σχολείου στο σπίτι με τη βοήθεια παιδαγωγών και πολύ νωρίς άρχισε να ενδιαφέρεται και να εξοικειώνεται με τα φαινόμενα της ζωής, τόσο στα φυτά όσο και στα ζώα, ειδικά με την αναπαραγωγή της ζωής. Είχε πολλές συλλογές εντόμων που τις μελετούσε με την καθοδήγηση του παιδαγωγού του. Η μητέρα του πέθανε όταν ο Ράιχ ήταν 11 ετών και αναμφίβολα ο θάνατός της επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη της σκέψης του. Στα 17 έχασε τον πατέρα του. Για ένα χρόνο διεύθυνε μόνος τις δουλειές του αγροκτήματος, μέχρι που η περιοχή καταστράφηκε από τους Ρώσους το 1915.

Όλα αυτά συνέβαιναν χωρίς να διακόψει την ενασχόλησή του με τη γνώση. Μετά την ερήμωση της περιουσίας του κατατάχτηκε στον αυστριακό στρατό και υπηρέτησε ως υπολοχαγός στο ιταλικό μέτωπο μέχρι τη λήξη του πολέμου. Ο αδερφός του, δύο χρόνια νεότερος, πέθανε από φυματίωση όταν ήταν στα 22 του, αμέσως με τη λήξη του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου. Επιστρέφοντας από τον πόλεμο το 1918, ξεκίνησε τις σπουδές του στην ιατρική, στο πανεπιστήμιο της Βιέννης καταφέροντας να επιβιώσει με φροντιστήρια που έκανε σε άλλους φοιτητές. Την ίδια περίοδο οργάνωσε ένα σεμινάριο στη σεξολογία. Σύντομα άρχισε να τον ενδιαφέρει ο Φρόιντ και η ψυχανάλυση και μετά από σύντομη εκπαιδευτική ανάλυση με τον Πολ Φέντερν, άρχισε να εργάζεται ως αναλυτής, ενώ το 1922 έγινε και μέλος της Ψυχαναλυτικής Εταιρείας της Βιέννης, δύο χρόνια πριν την αποφοίτησή του από την Ιατρική.

Ο Φρόιντ, αντιλήφθηκε την αναλυτική ευφυΐα του Ράιχ και τη συγγραφική του δεινότητα από τα πολλά και σημαντικά άρθρα του σχετικά με ψυχαναλυτικά θέματα και τον επέλεξε το 1922 για τη θέση του πρώτου βοηθού γιατρού στην Ψυχαναλυτική Πολυκλινική της Βιέννης. Εκείνη την περίοδο ο Ράιχ παντρεύτηκε και στη συνέχεια απέκτησε δύο κόρες. Το 1924 διορίστηκε ως εκπαιδευτής στο Ψυχαναλυτικό Ινστιτούτο και διεξήγαγε σεμινάρια τόσο στο Ινστιτούτο όσο και στην Κλινική. Οργάνωσε κυρίως τη μελέτη των αποτυχημένων περιπτώσεων στις ψυχαναλυτικές θεραπείες. Αλλάζοντας την πάγια ψυχαναλυτική πρακτική που ήθελε τον αναλυτή πίσω από το κεφάλι του ασθενή, κάθισε στο πλάι του για να τον βλέπει καλά, αλλά και για να μπορεί ο θεραπευόμενος να τον βλέπει. Έτσι εκτός από την αγωγή της νεύρωσης κατάφερνε να αποκτά επαφή με τον ασθενή.

Κατ’ επανάληψη ερχόταν αντιμέτωπος με τις αντιστάσεις των ασθενών. Η έννοια της αντίστασης δεν ήταν κάτι το καινούριο στην ψυχανάλυση, δεν ήταν όμως κατανοητό πώς να τη χειρίζονται θεραπευτικά, ιδιαίτερα τη λανθάνουσα αντίσταση, που πολλές φορές δεν αναγνωριζόταν καν. Αρχικά χρησιμοποιούσαν τη μεταβίβαση ως θεραπευτικό μέσο για να ξεπεράσουν τις αντιστάσεις κι αυτό ήταν όλο. Ο Ράιχ δείχνοντας στον ασθενή ότι αντιστεκόταν και τον τρόπο που κατάφερνε να το κάνει αυτό, ασκούσε άμεση επίθεση στην αντίσταση. Δηλαδή, περιέγραφε στον ασθενή τις συμπεριφορές του και χειριζόταν κάθε νέα αντίσταση αμέσως μόλις αναδυόταν.

Οι συνάδελφοί του διαφωνούσαν με την τακτική του, αλλά ο Ράιχ συνέχιζε. Ανακάλυψε στη συνέχεια ότι καθώς οι αντιστάσεις λύνονταν, συνέβαινε αυθόρμητη ανάδυση επώδυνου υλικού από τη ρίζα της νεύρωσης με λογική σειρά, μέχρι που κατέληγε να αντιμετωπίζει τη βασική σύγκρουση του χαρακτήρα. Όταν οι αντιστάσεις ξεπερνιόνταν ο ασθενής εμφάνιζε ουσιαστικές αλλαγές τόσο στη συμπεριφορά όσο και στη λειτουργία του και τελικά κατάφερνε να μπορεί να εκφράζει αληθινή θετική μεταβίβαση προς το θεραπευτή.

Η αρχική θετική μεταβίβαση στην πραγματικότητα ήταν η λανθάνουσα αντίσταση, προκειμένου ο ασθενής να αποφύγει να έρθει σε επαφή με επώδυνο υλικό. Ο Ράιχ βρήκε πως δεν υπάρχει πραγματική θετική μεταβίβαση στην αρχή της θεραπείας. Όταν αναλύονταν οι αντιστάσεις, ο χαρακτήρας άρχιζε να αλλάζει. Αυτό έδειχνε σαφώς πως τα συμπτώματα δεν ήταν μόνο η ένδειξη της νεύρωσης, αλλά και ότι, η ίδια η δομή του χαρακτήρα ήταν νευρωτική.

Η νεύρωση του χαρακτήρα ήταν νέα σύλληψη και ο Ράιχ την τεχνική του την ονόμασε χαρακτηρανάλυση. Με αυτή την τεχνική έλυσε το πρόβλημα του μαζοχισμού και απέδειξε ότι η ιδέα του ενστίκτου του θανάτου ήταν λάθος. Ξεκαθάρισε ότι η ανικανότητα τού μαζοχιστικού χαρακτήρα να θεραπευτεί δεν ήταν η ύπαρξη κάποιου βιολογικού ενστίκτου θανάτου, αλλά η αδυναμία του ν’ αντέξει τη διαστολή και την κίνηση. Η μελέτη ασθενών που είχαν θεραπευτεί και άλλων που δεν είχαν, ανεξάρτητα από τη διάρκεια της ανάλυσης, αποκάλυψε με συνέπεια ότι αυτοί που είχαν θεραπευτεί ανέπτυξαν ικανοποιητική σεξουαλική ζωή, ενώ οι άλλοι όχι. Αυτό το γεγονός ανέδειξε την ανάγκη ρύθμισης της ενέργειας του οργανισμού. Προκειμένου να θεραπευτεί ο ασθενής, έπρεπε να ξεπεράσει τη λιμπιντική λίμναση. Αυτή καθαυτή η απλή σεξουαλική δραστηριότητα δεν μπορούσε να το πετύχει, αλλά μόνο η ικανοποίηση στη σεξουαλική πράξη. Ο Ράιχ ονόμασε τη δυνατότητα για ικανοποίηση «οργασμική ικανότητα».

Προηγουμένως, τα σεξουαλικά προβλήματα θεωρούνταν απλά συμπτώματα και όχι ο πυρήνας της νεύρωσης, ενώ η στυτική δυνατότητα θεωρούνταν απόδειξη σεξουαλικής ικανότητας. Κάποιοι ψυχίατροι ακόμη και σήμερα επιμένουν πως υπάρχουν νευρωτικοί με φυσιολογική σεξουαλική ζωή. Ωστόσο, η εγκαθίδρυση της οργασμικής ικανότητας, εμφάνιζε σαφείς αλλαγές στο άτομο που από τους περισσότερους ψυχιάτρους, δεν αναγνωρίζονταν προηγουμένως, ούτε κατανοούνταν, κάτι που συμβαίνει και στις μέρες μας.

Η ανακάλυψη της οργασμικής δυσλειτουργίας και οι συνέπειες

Η αναγνώριση της οργασμικής ικανότητας αποτέλεσε το καθοριστικό εύρημα. Η ικανότητα αυτή σημαίνει δυνατότητα πλήρους εκφόρτισης της πλεονάζουσας ενέργειας, ώστε να διατηρείται σταθερό ενεργειακό επίπεδο στον οργανισμό. Ο Ράιχ, την εξελικτική διαδικασία του ενεργειακού μεταβολισμού, που πραγματοποιείται με ρυθμό τεσσάρων φάσεων (τάση, φόρτιση, εκφόρτιση, χαλάρωση), την ονόμασε «φόρμουλα του οργασμού».

Αυτό το φαινόμενο μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα ακόμη σημαντικό δεδομένο: η λίμπιντο θα έπρεπε να είναι κάτι περισσότερο από μια διανοητική σύλληψη για την ψυχή. Θα έπρεπε να είναι μια πραγματική ενέργεια. Επειδή η νεύρωση υφίσταται μόνο εξαιτίας της καταπιεσμένης και πλεονάζουσας ενέργειας ή στάσης. Ένας άνθρωπος που αναπτύσσει επαρκή σεξουαλική εκφόρτιση δεν μπορεί να διατηρήσει νευρωτική δομή. Επιπλέον, παρουσιάζει ορισμένα άλλα βασικά χαρακτηριστικά. Η συμπεριφορά του απέναντι στην κοινωνία αλλάζει και πολλά κοινωνικά ήθη τα βιώνει ως ακατανόητα.

Για παράδειγμα, θεωρεί ακατανόητο να ζει με σύντροφο χωρίς να τον αγαπά, επειδή το ορίζει ο νόμος. Με άλλα λόγια επειδή είναι παντρεμένος, να απαιτείται πίστη, απλά και μόνο από καθήκον.
Ένας μη νευρωτικός χαρακτήρας είναι ηθικός στη βάση του, αλλά με διαφορετικές αξίες. Επιθυμεί το σεξ μόνο με κάποιον που αγαπά. Τον αφήνει αδιάφορο η ερωτική ασυδοσία. Βιώνει την πορνογραφία ως κάτι το απεχθές. Εκδηλώνει ανεκτικότητα απέναντι στη διαστροφή αλλά δυσανεξία απέναντι στην κοινωνική ακαμψία. Αναπτύσσει την ικανότητα της αυτορρύθμισης.

Επιπλέον, συμβαίνουν επιπρόσθετες συγκεκριμένες αλλαγές. Το πρόσωπό του γίνεται χαλαρό και εκφραστικό. Το σώμα του δεν είναι άκαμπτο και φαίνεται πιο ζωντανό. Έχει την ικανότητα να προσφέρει ελεύθερα και αντιδρά αυθόρμητα ανάλογα με τις περιστάσεις. Τι είναι αυτό που προκαλεί τις αλλαγές; Το σώμα χαλαρώνει, εκεί που προηγουμένως ήταν σκληρό εξαιτίας της μυϊκής συστολής, που αποτελούσε άμυνα απέναντι στο να νιώθει και να αφήνεται. Η νεύρωση ήταν αγκυροβολημένη σ’ αυτήν την ακαμψία. Η θωράκιση που δημιουργούσε και διατηρούσε το χαρακτήρα, όταν λυνόταν εμφάνιζε το αντανακλαστικό του οργασμού, την ικανότητα δηλαδή του οργανισμού να αφεθεί στη λειτουργία του. Με αυτή την ανακάλυψη έγινε κατανοητό τι σημαίνει χαρακτήρας. Έτσι, ο Ράιχ έκανε τρεις μεγάλες ανακαλύψεις την αξία των οποίων δεν μπορούμε να υποεκτιμήσουμε. Με αυτές άνοιξαν τεράστιοι και ανεκτίμητοι δρόμοι για την κατανόηση της ανθρώπινης λειτουργίας:

• την πραγματικότητα της λίμπιντο (είναι η ενεργειακή ροή)
• τη λειτουργία του οργασμού (που ρυθμίζει την ενεργειακή ροή) και
• τη μυϊκή θωράκιση (η οποία παρεμποδίζει τη ρύθμιση της ενεργειακής ροής).

Η διάκριση μεταξύ της πλήρους ικανοποίησης στη σεξουαλική ζωή και στη μη ικανοποιητική σεξουαλική ζωή, αλλά και η επίδραση της καθεμιάς κατάστασης στον οργανισμό απαιτούσε λοιπόν σοβαρή μελέτη. Ποια ήταν η διαφορά ανάμεσα στην ικανοποίηση και στην απλή σεξουαλική έκφραση; Πώς ο οργανισμός μπορούσε να παραμένει υγιής, ακόμη κι όταν η αναλυτική θεραπεία δεν είχε ολοκληρωθεί, ενώ άλλοι, που δεν είχαν αποκτήσει ικανοποιητική σεξουαλική ζωή, παρέμεναν ανέγγιχτοι ακόμα και με μακρόχρονη ανάλυση; Κατά κάποιον τρόπο, η σεξουαλική ολοκλήρωση αποστράγγιζε τη νεύρωση. Οι ιδέες και τα συμπλέγματα δεν θεωρούνταν πια καθοριστικές παράμετροι.

Στο εξής αναδεικνυόταν ο ρόλος της φυσιολογίας και όχι οι νοητικές κατασκευές. Δεν ήταν απλό θέμα σεξουαλικής έκφρασης, καθώς η εκσπερμάτιση συνέβαινε και σε μη ικανοποιητικές εμπειρίες. Ο καθοριστικός παράγοντας για την ικανοποίηση ήταν η βίωση της ηδονής στην ίδια την πράξη. Η λειτουργία της σεξουαλικής πράξης έδειχνε τώρα να είναι πρωταρχικής σημασίας για τη διατήρηση της ενεργειακής οικονομίας του οργανισμού. Αυτό μπορούσε να συμβεί αποτελεσματικά, μόνο αν δεν υπήρχε άγχος και ο οργανισμός μπορούσε να αφεθεί πλήρως στις ηδονικές αισθήσεις. Κατά την παράδοση, η πράξη ολοκληρωνόταν με καθολικούς σπασμούς ολόκληρου του σώματος και με στιγμιαία απώλεια της συνείδησης – τους οργασμικούς σπασμούς ή τον οργασμό.

Ο Ράιχ κοντοστάθηκε για να αναρωτηθεί: Γιατί να είναι απαραίτητος ένας μηχανισμός σαν κι αυτόν; Γιατί – απλά – το σώμα δεν καταναλώνει την ενέργειά του; Στη φυσιολογική ροή της ζωής συγκεντρώνεται περισσότερη ενέργεια από αυτή που μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Αυτό μοιάζει με τον τραπεζικό λογαριασμό έκτακτων καταστάσεων. Σε τέτοιες συνθήκες όπως π.χ. μάχες, ανησυχίες, εξαντλητική εργασία, καταναλώνεται η πλεονάζουσα ενέργεια και ο οργανισμός γίνεται ασεξουαλικός. Παρόλα αυτά, συνήθως η ενέργεια συνεχίζει να συσσωρεύεται. Αν αυτό γινόταν συνεχώς, ο οργανισμός είτε θα αναπτυσσόταν συνεχώς, είτε θα έσκαγε, εκτός αν υπήρχε κάποιος μηχανισμός εκφόρτισης όταν το επίπεδο φόρτισης έφτανε σε ένα συγκεκριμένο σημείο.

Αυτό το σημείο είναι γνωστό ως σημείο φωταύγειας και στα υγιή άτομα βιώνεται ως σεξουαλική διέγερση. Όταν η ικανότητα διέγερσης είναι μπλοκαρισμένη, η αύξηση του επιπέδου διέγερσης γίνεται αισθητή ως ένταση, ανησυχία ή άλλου είδους δυσαρέσκεια. Η ενεργειακή εκφόρτιση είναι απαραίτητη σε μεγαλύτερα ή μικρότερα διαστήματα, που εξαρτιούνται και από άλλους μηχανισμούς διαχείρισης της ενέργειας (όπως είναι η εργασία, οι κάθε είδους σκοτούρες, η διαδικασία της ανάπτυξης, κ.λπ.) Εδώ κάποιος, ίσως ανέφερε την έννοια της μετουσίωσης τού Φρόιντ. Η μετουσίωση είναι ελάχιστα επαρκής για την πρόληψη της ενεργειακής λίμνασης στον οργανισμό τού ανθρώπου.

Τώρα, τι συμβαίνει όταν ένα άτομο έχει διδαχτεί ότι το σεξ είναι απαγορευμένο και αυτή η οδός απελευθέρωσης είναι μπλοκαρισμένη; Η ενέργεια αυξάνεται στο σημείο της σεξουαλικής διέγερσης, αλλά το άτομο έρχεται αντιμέτωπο με την ανάγκη να συγκρατηθεί. Τραβάει τη λεκάνη του προς τα πίσω, σφίγγει τους μυώνες των μηρών και των γλουτών, κρατάει την αναπνοή, σφίγγει τα δόντια και δεν επιτρέπει να έχει επαφή με τίποτα που θα μπορούσε να αναταράξει την θέση του. Τελικά, χάνει την αίσθηση της σεξουαλικής επιθυμίας αλλά εξαιτίας των σπαστικών μυώνων νιώθει το σώμα του με ένταση. Είναι θωρακισμένος. Αυτή η διαδικασία είναι δυνατό να συνεχίζεται μέχρι να συμμετέχουν όλοι οι μυώνες του σώματος, αλλά παρόλα αυτά η ενέργεια συνεχίζει να αυξάνεται. Τελικά η ενέργεια ξεχειλίζει με τη μορφή νευρωτικών συμπτωμάτων.

Η διαδικασία της θωράκισης ξεκινά με τον τοκετό, καθώς υπάρχει μια παγκόσμια αντισεξουαλική αντιμετώπιση της γέννας στην κοινωνία. Έτσι, μόνο λιγοστοί άνθρωποι μεγαλώνουν με φυσικό τρόπο και ο μέσος άνθρωπος δεν είναι υγιής, ακόμη κι αν δεν έχει φτάσει στο σημείο να εμφανίζει σαφή συμπτώματα. Με τη σεξουαλική του ζωή ο μέσος άνθρωπος, παρόλο που δεν καταφέρνει να εκτονώσει πλήρως τη συσσωρευμένη ένταση, κάθε φορά εκτονώνει μέρος της, κάτι που επιτρέπει σε πολλούς να λειτουργούν χωρίς να αναπτύσσουν έκδηλη συμπτωματολογία.

Η συνέχεια στον σύνδεσμο, αξίζει να το διαβάσετε, αν και είναι αρκετά μεγάλο

http://terrapapers.com/?p=34907