Εάν δεν κάνουμε τίποτα τώρα, όχι αύριο, δεν υπάρχει επιστροφή από την φρίκη που μας ετοιμάζουν.
Μας οδηγούν σε εμφύλιο και ο καθένας θα αναλάβει τις ευθύνες του, αν θα είναι με τους φονιάδες και εργαζόμενος, ή με τον καταδικασμένο λαό και άνεργος;
Σε προσωπικό επίπεδο αν μου στερήσουν ένα μήνα την σύνταξη σημαίνει θάνατος Άρρωστος εγώ και η γυναίκα μου και μια σύνταξη πείνας, δηλαδή εχθρική πράξη και οφείλω να ανταποδώσω σε αυτόν που είναι κοντύτερα σε μένα.
Και στην δική μου κατάσταση είναι χιλιάδες, ποιος θα πατήσει το κουμπί του θανάτου μου, όχι ποιος έδωσε εντελή;;;;
Εδώ πλέον δεν υπάρχουν αισθήματα και ανθρωπιές, όταν κάποιος δέχεται να είναι ο εκτελεστής μου ανεξάρτητα από πού έρχεται η εντολή, ή εντολή είναι αντισυνταγματική.


Αφήστε μια απάντηση