Λαμόγιο, η μαγική λέξη. Εσχάτως χρησιμοποιείται περισσότερο και από τη λέξη “μαλάκας”.
Αυτό σημαίνει κάτι. Σκεφτόμουν να γράψω ένα βιβλίο με αυτόν τον τίτλο. Λαμόγια, ξέρετε, ήταν οι αβανταδόροι στο παιχνίδι του παπά. Αυτοί που προσείλκυαν τους αφελείς για να παίξουν και να χάσουν» λέει ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης. Τι είναι το λαμόγιο; «Είναι το τσακαλάκι της αγοράς με τα μέτρια προσόντα και τον τυφλό πρακτικισμό. Είναι αυτός που διαχειρίζεται τα πάντα προς όφελός του, χωρίς οράματα, ούτε προσωπικά ούτε συλλογικά. Είναι το ευκαιριακό αρπακτικό που εκμεταλλεύεται τη μετριοκρατία, ό,τι έχει αποκτήσει σήμερα τα χαρακτηριστικά μιας άτυπης συμμορίας. Είναι φυσικό. Η συμμορία των μετρίων για να επιβιώσει και να γίνει καθεστώς δημιουργεί από κάτω άλλες συμμορίες υπο-μετρίων. Αυτό υπάρχει παντού, όχι μόνο στην πολιτική που έχει εκπέσει στο επίπεδο του επαρχιακού δικηγόρου».
Σας έβαλα πρώτα ένα εξαίρετο κομμάτι για να σας βάλω στο πνεύμα του συγγραφέως ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ
ΑΣΤΕΙΑΤΟΡΙΟΝ Πρωτογενές πλεόνασμα Γράφει ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης
Μεγάλε Σκαμπαρδώνη! σπανε και δακτυλα απο μνημεια οπως του Ε. ΠΑΠΠΑ
Στην κατηγορία: Μόνιμες Στήλες
Οι επαναστάτες στη Γαλλική Επανάσταση, στην εποχή της Τρομοκρατίας, είχαν τέτοιο μίσος μέσα τους, που, αν δεν έβρισκαν κάποιον να αποκεφαλίσουν, πήγαιναν οι ίδιοι και αποκεφάλιζαν τον εαυτό τους στην γκιλοτίνα.
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει εδώ και καιρό στην Ελλάδα, όπου ποικίλοι και συνοικιακοί Ροβεσπιέροι και Σεν Ζιστ, παραληρώντας από οργή (εναντίον ποίων δύσκολα να το βρεις), επιτίθενται σε ανθρώπους, καίνε μαγαζιά, ξηλώνουν πεζοδρόμια, καταστρέφουν το Ολυμπιακό στάδιο και είναι ικανοί να κόψουν και το ίδιο τους το λαρύγγι με το κόκαλο των παπουτσιών (που δεν κόβει πολύ), εφόσον η καταστροφή των άλλων κατʼ ουσίαν είναι και αφανισμός του εαυτού τους, της χώρας τους. Το θέμα σηκώνει ψυχίατρο και δεν είναι ταξικό -έχει να κάνει πιο πολύ με τις στρεβλώσεις της καταναλωτικής κοινωνίας και την ιδεολογική απέχθεια προς τη χώρα και τον Ελληνισμό, που καλλιεργούν επίμονα ορισμένες πλευρές του πολιτικού φάσματος, οι οποίες ονειρεύονται προγραφές και θωπεύουν επιδέξια το κάθε εξεγερμένο παιδάριο του ενός βιβλίου. Παρακολουθώντας κατά καιρούς τα βίντεο της καταστροφής των Αθηνών και όχι μόνον διαπιστώνεις αυτό το προφανές: το περίεργο, ακατάληπτο μίσος που έχουν αυτοί οι άνθρωποι εναντίον της πόλης στην οποία ζούνε -και για να συμβαίνει αυτό, σημαίνει καταρχήν ότι έχουν εξ υπαρχής αθωώσει τους εαυτούς τους για όλα τα δεινά που υπάρχουν και έχουν κάνει προβολή της ευθύνης μόνο στους άλλους. Αυτοί είναι οι αρχάγγελοι με το φραγγέλιο και οι άλλοι είναι οι κροκόδειλοι με τα κακά μαγαζιά και τις κανονικές δουλειές -που σημαίνει ότι έχει χαθεί κάθε αίσθημα μέτρου, αλλά και ότι ακόμη και πολιτικοί αρχηγοί διαπνέονται από το πάθος της καταστροφής, ποιος ξέρει εξαιτίας ποιου αποδομημένου, λαβωμένου «εγώ», ποιας εσωτερικής έλλειψης και ποιας στρεβλής αγωγής και ιδεολογήματος από τη μαμά τους. Είναι ένα θεματικό και παράξενο φαινόμενο -κι είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που συμβαίνει ανέκαθεν στην Ευρώπη, όπου η προστασία των κτιρίων, των δρόμων, η καθαριότητα των πάντων, ο σεβασμός στην ξένη περιουσία, στο περιβάλλον αποτελούν αφομοιωμένη κουλτούρα σε όλο τον πληθυσμό. Αυτά μαθαίνει εκεί ένα παιδί από τα γεννοφάσκια του, ενώ εδώ τα πιτσιρίκια από δέκα μεριές διδάσκονται -κυρίως από ηλίθιους γονείς- πώς να ρημάζουν την κατσίκα του γείτονα. Αυτή τους φταίει. Οι ίδιοι είναι άσπιλοι και ήρθαν με θεϊκή εντολή να δικάσουν χωρίς δικαστήριο τους εκ γενετής ενόχους. Και το θέμα δεν είναι μόνο ιδεολογικό-πολιτικό (που είναι), αλλά έχει περάσει και σε μία απολιτίκ μανία, που εκφράζεται στον αθλητισμό ή στην καθημερινότητα της γειτονιάς, όπου το κάθε κομπλεξικό παίρνει ένα σπρέι και καταστρέφει κάθε ωραίο, νεόβαφο τοίχο, καθετί που φαίνεται λευκό, καθαρό και όμορφο. Άρα πρόκειται για αρρώστια. Πρόκειται για μηχανισμούς που παράγουν επιθετικά φρικιά, νευρασθενάκια, που ηδονίζονται με την καταστροφή -αυτό εκφράζεται πρώτα στη ζωή αρκετών μεγάλων βέβαια, που ματαιώνουν οτιδήποτε καλό πάει να κάνει ο διπλανός τους. Ό,τι πάει να απογειωθεί το πυροβολούν. Αρρώστια. Πώς καταντήσαμε έτσι; Το πράγμα είναι πολύ σοβαρό και σε μία κρίση θα εμφανιστεί δολοφονικά πολλαπλασιασμένο -συνεπώς κάποιοι οφείλουν από τώρα να το ψάξουν, να βρούνε τα αίτια και τους μηχανισμούς της παθογένειας. Δεν μπορεί να παράγει αυτή η χώρα τέτοια περιστατικά, τέτοιες καταστροφικές μηχανές, που επινοούν ως συνήθως και κάποιο ιδεολόγημα, για να μεθερμηνεύσουν τη στρεβλή ψυχοδομή σε κομματικό κάλεσμα, ιδεολογική επαλήθευση, ακόμη και αφελή επαγγελία ενός καλύτερου κόσμου -έλεος πια με τους κοσμοδιορθωτές. Μας γκάστρωσαν τόσα χρόνια. Και τώρα, με την κρίση, όλες αυτές οι περιπτώσεις -εκτός εκείνων που δικαιούνται να είναι απολύτως έξαλλοι και δεν είναι λίγοι-βρήκαν και πολιτικό πάτημα, προφάσεις (άλλο που δεν ήθελαν), για να επενδύσουν τη λύσσα τους και με επικαιρικές, σωτηριολογικές ρητορικές. Η τετραπληγική ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού και η ραχιτική αντίδρασή του σε αυτά τα φαινόμενα είναι βούτυρο στο ψωμί τους. Οπότε τώρα δεν έχουμε οικονομικό πλεόνασμα, αλλά έχουμε σίγουρα πρωτογενές πλεόνασμα μίσους.
Απο: athanasios17 athanasios17@hotmail.com
Στάλθηκε: 4:13 μ.μ. Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012
Θεμα: Μεγάλε Σκαμπαρδώνη!
Αφήστε μια απάντηση