Η Πολιτική ως “ιδεολογική” σύγκρουση.
Εμείς που γνωρίζουμε ελληνικά, χρησιμοποιούμε, καταχρηστικά, τον όρο “Πολιτική” για να περιγράψουμε ένα σκηνικό επαγγελματιών. Για την ελληνική γλώσσα και τον Αριστοτέλη, Πολιτική είναι η Επιστήμη των Επιστημών, η Τέχνη των Τεχνών, η Πράξη Πολιτών. Η Δύση και στη συνέχεια όλος ο πλανήτης εκχώρησε τη λέξη σε επαγγελματίες και τελικά, σε μια οικονομική Ολιγαρχία, με πυρήνα τους τραπεζίτες.
Εθνικισμός – αντιεθνικισμός(ή εθνομηδενισμός ή διεθνισμός) και η Παγκόσμια Τραπεζική Αυτοκρατορία.
Οι δύο πρώτοι είναι ιδεολογικοί όροι . Το τρίτο είναι υπαρκτή κατάσταση.
Υπάρχει και η έννοια του Έθνους, ως υπαρκτή κατάσταση, που αφορά ανθρώπους που ζουν, διαχρονικά, μαζί. Όμως, και από τον εθνικισμό και από τον αντιεθνικισμό, το Έθνος αντιμετωπίζεται ως Ιδέα. Για τους πρώτους είναι η κινητήρια ιδεολογική δύναμη της πολιτικής τους, για τους δεύτερους μια κατασκευασμένη κατάσταση. Και για τους δύο είναι ιδεατή και όχι υπαρκτή κατάσταση. Για τους Έλληνες, ως τα μέσα του 19ου αιώνα και ως ότου η πολιτική σκέψη και πραγματικότητα διαβρωθεί από τις εισαγόμενες ιδεολογίες, το Έθνος και το Γένος ήταν ο Λαός.
Η βιωμένη πολιτική σκέψη των Ελλήνων και στον όρο Πολιτική και στον όρο Έθνος εδράζεται, πατάει γερά, πάνω σε πραγματικά γεγονότα. Εξ αυτών και από την ετυμολογία της προκύπτει η λέξη Δημοκρατία, ως εξουσία του δήμου, του λαού. Οι ιδρυτές της Πολιτικής, ως Πράξη και Επιστήμη, επινόησαν τη Δημοκρατία, ως τον τρόπο, με τον οποίο απάντησαν στο πρωταρχικό ερώτημα της Πολιτικής: Ποιος αποφασίζει ή ποιος πρέπει να αποφασίζει;
Ο ελληνικός τρόπος σκέψης, η πρωτογενής ουσία της πολιτικής, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με ότι γέννησε και κληρονόμησε σε μας ο Διαφωτισμός. Μόνο που το συλλογικό υποκείμενο αυτής της σκέψης, οι Έλληνες, δεν έχουν μέσα τους τον ελληνικό τρόπο σκέψης. Έχουν εκπαιδευθεί και υιοθετήσει τις ξενόφερτες προσεγγίσεις, μεταφράσεις και ερμηνείες των ελληνικών λέξεων. Έχουν ηττηθεί στο επίπεδο των ιδεών όλα αυτά που συνέθεταν τις “Ανθρωπιστικές Σπουδές”, δυτική μετάφραση της διδασκαλίας του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Οι “Ανθρωπιστικές Σπουδές” των δυτικών ήταν οι Ελληνικές Σπουδές. Ο Έλληνας, ως πνευματική παραγωγή, ήταν ο Άνθρωπος. Ξεχάσαμε, επειδή κάποιοι φρόντισαν να ξεχάσουμε.
Όλα τα πιο πάνω διατηρήθηκαν στη λαϊκή και λόγια μνήμη των Ελλήνων, ως την Επανάσταση του 21. Μετά, εκεί που άνθιζε η φαιδρά πορτοκαλέα και η Δημοκρατία, ήρθαν οι Βαυαροί, οι Μεγάλες Δυνάμεις, οι Δανοί βασιλιάδες, η Βρετανική Αυτοκρατορία, ως επικυρίαρχοι ενός “ελληνικού βασιλείου”.
Αυτό που σήμερα θα χαρακτηρίζαμε, ως τολμηρό και υπερβολικό, για τον Διονύσιο Σολωμό ήταν αυτονόητο και αδίστακτο: Η αντίσταση μιας δράκας Ελλήνων, ο μικρός κύκλος του Μεσολογγίου, ήταν αυτός που μπορούσε να βγάλει από μέσα του τις Πανανθρώπινες Ουσίες ( “Ελεύθεροι Πολιορκημένοι”). Και τις έβγαλε. Πλην όμως, προδόθηκε.
Η συνέχεια στον παρακάτω σύνδεσμο με ένα κλικ.
Αφήστε μια απάντηση