ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ. ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ είναι μέρος από το βιβλίο του Αθανασίου Π. Χριστοφυλάκη Ο Θ. Κολοκοτρώνης και η Φαλαισία 

Ο κύριος Α. Π. Χριστοφυλάκης είναι Υποστράτηγος ε. α. της Ε. ΑΣ.

Η Φαλαισία είναι ένα από τα ιστορικότερα κομμάτια της Αρκαδίας. . Ξεχασμένη και σιωπηλή περιμένει καρτερικά απ’ όλους μας στην γωνία της Αρκαδίας ( Μεσσηνίας και Λακωνίας ) την άναγνώριση και έπιβράβευση. Την Φαλαισία έχουν καταγωγή οί Κολοκοτρωναίοι στην αίμματοβαμμένη γη της έζησαν ,γεννήθηκαν,ανατράφηκαν και μεγαλούργησαν αντριωμένοι αγωνιστές και πρωταγωνιστές του 21 . ( Θεόδωρος ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ – Νικίτας Σταματελόπουλος ΝΙΚΙΤΑΡΑΣ – Γρηγόριος Δικαίος ΠΑΠΑΦΛΕΣΑΣ – ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΡΑΣ – Παναγιώτης ΚΕΦΑΛΑΣ – κ.α. Η Πολιανή γενέτειρα του ΠΑΠΑΦΛΕΣΑ και ο Αγριλος γενέτειρα του Αναγνωσταρά μέχρι το 1900 περίπου ανήκαν στην Αρκαδία.

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Στη συνέχεια του παρόντος πονήματος σκοπεύομε να αποδείξουμε με αδιάσειστα επιχειρήματα τις σχέσεις και τόπο καταγωγής των ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΑΙΩΝ που τόσο έχει διαστραβλωθεί από γραφίδες πολλών είτε από πραγματική άγνοια της αληθείας είτε από διάφορους άλλους λόγους. ( Ο Θεόδωρος ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ δεν έζησε ποτέ στο ΛΙΜΠΟΒΙΣΙ σόοι του μόνο)

Επίσης διευκρινίζομε ότι δεν θά αναφερθούμε σε ολες τις πολεμικές δραστηριότητες των ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΑΙΩΝ κατά τα χρόνια της επαναστάσεως ( 1821 – 1829 ) διότι τα πάντα έχουν καταγραφεί – εξιστορηθεί.

Ολα τα βασικά στοιχεία και λεπτομέριες των γεγονότων συγκετρώθηκαν από τους κατωτέρω έλληνες διανοούμενους του 19ου και 20ου αιώνος. ΠΑΠΑΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ Κων/νος – ΤΡΙΚΟΥΠΗΣ Σπυρίδων – ΚΟΚΚΙΝΟΣ Διονύσης.

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΓΕΝΑΡΧΗ ΤΩΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΕΩΝ

Μερικοί αναφέρουν γενικά και αόριστα την καταγωγή των Κολοκοτρωνέων. Επίσημα στοιχεία χρησιμοποίησαν μόνον οι ΤΕΡΤΣΕΤΗΣ Γεώργιος ( 1800 – 1874 ) και ο Κων/νος ( κολλίνος ) ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ του Θεόδωρου ( 1811 Ζάκυνθος – 1848 Αθήνα ) Αμφότεροι έγραψσν με σιγουριά και σαφήνεια ότι ο γενάρχης των ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΕΩΝ κατήγετο από το μέχρι το έτος 1532 υπάρχον χωριό Ρουπάκι που βρισκόταν πλησίον του του χωριού ΤΟΥΡΚΟΛΕΚΑ ( γενέτειρα του ΝΙΚΙΤΑΡΑ ) ελέγονταν ΤΣΕΡΓΙΝΗΣ . Το ρουπάκι κατεστράφη από τους Οθωμανούς Τούρκους το έτος 1532

Είναι γεονός ότι η οικογένεια αύτή επί τρείς αιώνες ( 1532 – 1829 ) άλλαζε συχνά τόπους διαμονής για λόγους ασφαλείας των μελών της και επειδή ήταν πολυμελής δεν ήταν δυνατόν ούτε και σωστό όλοι να κατοικούν συγχρόνως σε ένα συγκεκριμένο τόπο οπότε κατά διαστήματα διέμεναν σε διάφορες ορεινές περιοχές του Μοριά π.χ. Μαίναλο – Φαλαισία – Μάνη – Κορινθία – Μεσσηνία κλπ. Κάποιοι απ’ αύτούς μετά από μερικές γενεές πήραν το επώνυμο ΜΠΟΤΣΙΚΑΣ και μερικοί αργότερα το επώνημο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ.

Για του λόγου το αληθές καταχωρούμε τις πρώτες σειρές της αφήγησης ( του ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ) ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ : Ενας από το Ρουπάκι πλησίον του χωριού Τουρκολέκα αφού εχάλασε το χωριό του ανεχώρισε και ήλθε στο ΛΙΜΠΟΒΙΣΙ εδώ και τριακόσιους χρόνους. Ελέγετο Τζ(σ) εργίνης.

Επίσης από το κείμενο του Κωνσταντίνου ( ΚΟΛΛΙΝΟΥ ) ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ του Θεόδωρου το οποίο έγραψε την 29.8.1840 σχετικά με τον τόπο καταγωγής του γενάρχη της οικογένειας τους προκύπτει ο κατωτέρω διάλογος μεταξύ γυιού και πατρός.

ΚΟΛΛΙΝΟΣ . Πόθεν κατάγεται η οικογενειά μας.

ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ . Κατάγεται από ένα χωριό ονομαζόμενον Ρουπάκι επαρχία Λεονταρίου. Αύτό το χωριό εχάλασεν εις το πρώτον Τουρκικό και οι κάτοικοί του εσκορπίσθησαν όσοι εγλύτωσαν εις διάφορα μέρην.

ΚΟΛΛΙΝΟΣ . Πόθεν το ηξεύρετε….

ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ. Τότε δεν ήταν ιστορία αλλά πατροπαράδοσις, το έχομεν ότι ένας απ’ εκείνους τους κατοίκους έφυγε και επήγεν εις το ΛΙΜΠΟΒΙΣΙ . Τα ανωτέρω έχουν καταχωρηθεί αυτολεξεί στο βιβλίο του Ιωάννου ΦΙΛΗΜΟΝΟΣ με τίτλο : ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ το οποίον εξεδόθη το έτος 1860.

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ

Το έτος 1770 ( ορλοφικά ) ο Οθωμανικός – Τουρκικός στρατός νίκησε τους ολιγάριθμους κλέφτες και τους επίσης ολιγάριθμους Ρώσους στρατιώτες υπό τον λοχαγό ΜΠΑΡΚΩΦ στην περιφέρια της Τριπολιτσας και οτι οι ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΑΙΟΙ άφησαν τις οικογένειές τους στα Αρκαδικά βουνά και έσπευσαν στο Νησί ( σημερινή πόλη Μεσσήνη ) της Μεσσηνίας για να αντισταθούν στην προέλαση των Αλβανών και ατάκτων που ρήμαζαν τον τόπο.

Οί Τούρκοι σκότωσαν 3.000 – 4.000 Ελληνες κατοίκους της Τριπολιτσάς και κατόπιν άρχισαν να ρημάζουν τα γύρω χωριά. Ο κόσμος πανικόβλητος έτρεχε να φθάσει όπως – όπως στα λιμάνια της δυτικής Μεσσηνίας ( Μεθώνη – Κορώνη – Πύλος ) με την ελπίδα να επιβιβαζόταν στον εκεί ναυλοχούντα Ρωσικό στόλο να σωθεί.

Μέσα σ’ αύτό το πλήθος ήταν και ή Ζαμπέτα ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ συζ. του Κων/νου ισχυρού κλεφτοκαπετάνιου της Πελοποννήσου, η οποία ήταν ετοιμόγεννη. Οι δυνατοί μιάς φάλαγγας κατατρεγμένων λίγο πριν ξημερώσει η 3 ή 5 Απριλίου του 1770 έφθασε στην τοποθεσία Ραμοβούνι. Μέσα στο πλήθος αύτό ήταν και η Ζαμπέτα ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ή Καπετάνισσα όπως την αποκαλούσαν η οποία όλη την νύχτα κοιλοπονούσε και περπάταγε με το ζόρι. Με τους φοβερούς πόνους της γέννας ζήτησε την βοήθεια κάποιων γυναικών που βρέθηκαν γύρω της , μεταξύ των οποίων ενδέχεται να ήταν και ή πεθερά της Γεωργίτσα ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ συζ. του Ιωάννου. Κάποιες την βοήθησαν όσο μπορούσαν και πριν καλά – καλά ξημερώσει ή 3 ή 5 Απριλίου του 1770 ανάσανε τον μπαρουτοκαπνισμένο αέρα της πατρίδας ο μετέπειτα ( 1821 ) πολέμαρχος του γένους Θεόδωρος ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ του Κων/νου και της Ζαμπέτας. ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Από μέρος της βιβλιογραφίας προκύπτει ότι ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ γεννήθηκε όπως άλλωστε και ο ίδιος αναφέρει εις τα 1770 Απριλίου 3 την Δευτέρα της Λαμπρής. Από άλλο μέρος της ίδιας βιβλιογραφίας προέκυψε ότι πρέπει να γεννήθηκε την 5.4.1770 διότι από πρόσφατη έρευνα προέκυψε ότι το έτος αυτό ( 1770 ) το Πάσχα ήταν στις 4 και όχι στις 2 Απριλίου.

Δεν κατέστη εφικτό να εξακριβωθεί πως διεσώθηκαν αυτοί οί άνθρωποι ούτε πότε επέστρεψαν στα Αρκαδικά βουνά και πως οι ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΑΙΟΙ συνάντησαν τα γυναικόπαιδά τους. Πάντως πριν εκπνεύσει τελείως η επαναστατική κίνηση ( τέλως Μαϊου – αρχές Ιουνίου του 1770 ) τον νεογέννητο βάφτισε στην Στεμνίτσα της Γορτυνίας ο προεστός του χωριού Γιαννάκης ΠΑΛΑΜΙΔΗΣ και το ονόμασε ΘΕΟΔΩΡΟ.

Σύμφωνα με την τοπική παράδοση η Ζαμπέτα ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ το καλοκαίρι μάλλον του 1770 θέριζε στα χωράφια τούρκου αξιωματούχου του χωριού Μεθύδριον ( τότε λεγόταν Νεμνίστα ) Μαντινείας και είχε κρεμάσει την νάκα με το γυιό της σε ενα δένδρο. Ο Τούρκος είδε έναν αετό που πήγε και κάθησε ακριβώς επάνω από το παιδί με ανοιχτές φτερούγες και το περιεργαζόταν χωρίς να το πειράξει. Φώναξε ποιανής είναι το παιδί η Ζαμπέτα απήντησε δικό της και αυτός της είπε. Αυτό το παιδί θα γίνει τρανός άνθρωπος και θα σώσει η θα καταστρέψει την Τουρκιά. Δεν κατέστη εφικτό να διασταυρωθεί εάν πρόκειται περί πραγματικότητας ή περί μύθου.

Το έτος 1772 οι ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΑΙΪΚΕΣ οικογένειες ευρίσκοντο στο χωριό Πεταλίδι της Μεσσηνίας είτε διότι παραχείμαζαν εκεί είτε διότι εκρύπτοντο. Πάντως τον ίδιο χρόνο οι Τούρκοι συνέλαβαν τον παππού του Ιωάννη ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ και τον θανάτωσαν στην Ανδρούσα της Μεσσηνίας. ( ο και το τραγούδι για σήκω πάνω Γιάννο μου )

Από την βιβλιογραφία προκύπτει πως όταν ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ήταν σε ηλικία κατάλληλη να μάθει γράμματα ( 5-9 ετών ) εκρύπτετο μαζί με την μάνα και τα αδέλφια του στην Ι.Μ. των Αγίων Θεοδώρων που βρισκόταν – ευρίσκεται και σήμερα μεταξύ των χωριών Πυργάκι και Μεθύδριον της Μαντινείας και εκεί από ιερομόναχο Νεόφυτο ΦΩΤΕΙΝΟΠΟΥΛΟ διδάχθηκε ανάγνωση και γραφή. Η εκδοχή αυτή ενισχύεται και από το τα απομνημονεύματά του όπου αναφέρει επί λέξει. << Το ψαλτήρι, το κτωήχι, άλλαι προφητείαι ήσαν τα βιβλία οπού ανέγνωσα >> Την ίδια εκδοχή ενισχύει και το γεγονός ότι αργότερα η αδελφή του Ελένη παντρεύθηκε στην Νεμνίστα τον Λεωνίδα ΑΝΑΣΤΟΠΟΥΛΟ.

Την άνοιξη του 1779 οι ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΑΙΪΚΕΣ οικογένειες ευρίσκοντο στο Μαίναλον γύρω από την Τριπολιτσά και αφού κατεστράφησαν από Αλβανούς οσοι γλύτωσαν συγκεντρώθηκαν στο χωριό Σιλίμνα και την 20.7.1779 ανεχώρησαν και πήγαν στους πύργους του Παναγιώταρου στην Μικρή Καστάνια της Μάνης. Εκεί ήταν τα παιδιά των έξι μπαρμπάδων του , του Παναγιώταρου και πολλών άλλων κλεφτοκαπεταναίων .

Τον Ιούλιο του 1780 ένα πρωί έφθασε στους πύργους του Παναγιώταρου ενας Μανιάτης φίλος του ΝΤΟΛΚΑ τον έλεγαν και του είπε ότι ο Τούρκος ναύαρχος βρισκόταν στο Γύθειο με πολλά καράβια ασκέρι και κανόνια και οτι ο Αλή Μπέης ετοιμαζόταν να κινηθεί εναντίον τους.

Τα γεγονότα εξελίχθησαν γρήγορα και σε δύο εβδομάδες έγινε ο χαλασμός της Μικρής Καστάνιας. Ο πατέρας του και δύο μπαρμπάδες του σκοτώθηκαν τα 4 αδέλφια του και δύο θειάδες του σκλαβώθηκαν. Σώθηκε αυτός η μάνα του η αδελφή του Ελένη και ο μπάρμπας του ο Αναγνώστης με τα 10 παιδιά του. Κούρνιασαν όλοι για δύο χρόνια περίπου στο χωριό Μηλιά της Μάνης.

Προς το τέλος της άνοιξης του 1782 εξαγόρασαν τον αδελφό του Ιωάννη ( αργότερα Ζορμπά ) από έναν Τούρκο Λεονταρίτη τον Χασάν Αγά. Οταν πλησίαζε το καλοκαίρι προς το τέλος του πήγαν οί άλλοι μπαρμπάδες του ( αδέλφια της μάνας του ) Γιώργης και Δημητρός Κωτσακης και τους πήραν στο χωριό τους την Αλωνίσταινα. Την πρώτη χρονιά που πήγαν στην Αλωνίσταινα βρέθηκε και ο τρίτος γυιός της ο Χρηστος

Κάποια μέρα ο Γιάννος μάλωσε με μερικά παιδιά της Αλωνίσταινας και κτύπησε το γυιό του Κοτσάμπαση του χωριού. Τα παιδιά της δημιούργησαν πρόβλημα και κινδύνευαν όλοι στο χωριό αν ο Πασάς πληροφορηθεί ποιοί ήταν.

Η καπετάνησα αντελήφθη τον κίνδυνο και είπε στα παιδιά της οτι έπρεπε να φύγουν από το χωριό και να πάνε προς το δάσος του Λιμποβισίου όπου ο παππούς τους είχε μιά καλύβα. Ενημέρωσε τους αδελφούς της για την απόφασή της. Την άλλη ημέρα έφυγαν ολοι μαζί προς το δάσος του Λιμποβισιού.Ο Κολοκοτρώνης είχε συμπληρώσει τα 14 και βοηθούσε τη μάνα του . Εκεί στο δάσος ζούσε η καπετάνησα με τα 4 παιδία της τρώγοντας σπαράγκια χόρτα σαλιγκάρια και κόβοντας ξήλα που τα πουλούσαν στην Τριπολιτσά και αγόραζαν που και που ψωμί.

Μιά βροχερή ημέρα στην Τριπολιτσά ενας Τούρκος τον χαστούκισε χωρίς να φταίει. Για την αφορμή του χαστουιού εχουν γραφεί – διατυπωθεί 2-3 εκδοχές τις οποίες δεν καταχωρούμε διότι σημασία εχει το αποτέλεσμα του χαστουκιού και οχι η αφορμή. Το υπερήφανο παλικαρόπουλο προσεβλήθη τόσο πολύ που ορκίστηκε στον Θεό και στον εαυτό του ότι δεν επρόκειτο να ξαναπάει σ’αυτή την πόλη.

Πράγματι τήρησε τον όρκο του και πήγε στην Τριπολιτσά μετά από 37 χρόνια όχι όμως ως γαϊδουλολάτης με γουρνοτσάρουχα στα πόδια του αλλά ως στρατηλάτης. Καβάλα στο υπερήφανο άτι του λαμπροφορεμένος πάνοπλος αγέρωχος τροπαιουχος και εκδικητής των Οθωμανών Τουρκικών ανομημάτων αιώνων.

Το 1785 προς το τέλος του καλοκαιριού τους επισκέφθηκε ο μπάρμπας του ο Αναγνώστης Κολοκοτρώνης που είχε ριζώσει στον Ακοβο Φαλαισίας με όλα τα παιδιά του είχε χτίσει σπίτι δικό του και αν είχαν προβλήματα να πάνε και αυτοί κοντά του.

Τα παιδιά χάρηκαν και απεφάσισαν και έφυγαν για τον Ακοβο προσαρμόστηκαν στον τόπο και πίστεψαν πως εκεί θα ρίζωναν.

Ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ αφού σιγουρεύτηκε οτι οί δικοί του ήταν ασφαλείς είχαν και στηρίγματα άρχισε να επιζητεί συνάντηση με κλέφτες να δράσει κατά του κατακτητή . Πληροφορήθηκε για τον κλεφτοκαπετάνιο Ζαχαριά που ήταν παλαιότερα στο σώμα του πατέρα του και είπε στην μάνα του πως αποφάσισε να πάει να τον συναντήσει. Η Ζαμπέτα το περίμενε το είχε διαισθανθεί πως έτσι θα γινόταν και του είπε. << Η εύχή μου βοηθός στο ξύπνιο σου και φρουρός στον ύπνο σου ,όπου και να πάς ,ότι και να κάνεις γυιέ μου >> Της φίλησε τα βασανισμένα χέρια και έφυγε. Πρέπει να είχε κλείσει τα 15 του χρόνια. Πήγε κατευθείαν στο χωτιό Μπαρμπίτσα του Πάρνωνα όπου ήταν ο Ζαχαριάς με το σώμα του.

Από την βιβλιογραφία προκύπτει ότι έγινε μεταξύ τους ο κατωτέρω διάλογος :

Ζαχαριάς. Είσαι παιδί του ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ?

Κολοκοτρώνης. Που το ξέρεις ?

Ζαχαριάς. Από τα σουσούμια σου . Κάτσε.

Εμεινε στο σώμα του Ζαχαριά ένα εως ενάμισυ χρόνο. Ο έμπειρος Ζαχαριάς διέγνωσε τις ηγετικές ικανότητες του νεαρού ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ από τα κατωτέρω περιστατικά.

(1) Μετά από κάποια κοπιαστική πορεία σταμάτησαν να ξεκουραστούν και όλοι ξαρματώθηκαν πλην του ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ.

(2) Κάποια ημέρα οι κλέφτες του Ζαχαριά χόρευαν στην τοποθεσία << Καρυδιά του Μανωλόγαμπρου >> πλησίον του χωριού Βρέσθαινα της Λακωνίας και όλοι είχαν ξαρματωθεί πλήν του ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ. Ο Ζαχαριάς επισήμανε την σωφροσύνη του ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ και τον επαίνεσε παρουσία όλων,προβλέψας ότι σύντομα αυτός ο νέος θα γινόταν αρχηγός. Πρόβλεψε πολύ σωστά. Η παραμονή του στο σώμα Ζαχαριά ήταν είδος φοιτήσεως σε στρατιωτικό – διπλωματική ακαδημία της εποχής.

Πρέπει να πλησιαζε τα 17 όταν γύρισε στον Ακοβο και στην αφηγησή του προς τον ΤΕΡΤΣΕΤΗ λέγει. Σαν εκαθόμασταν εκεί άλλα μπουλούκια κλέφτες μέβαλαν αρματολόν εις την επαρχίαν του Λεονταρίου κατά των κλεφτών και εμπόδιζα το βιλαέτι με χατήρι.

Ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΡΧΗΣ

Το έτος 1790 ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ παντρεύτηκε την Ακοβίτισσα Αικατερίνη ΚΑΡΟΥΤΣΟΥ του Χριστοδούλου. ( Η μάνα του ΝΙΚΗΤΑΡΑ ήταν κουνιάδα του )

Στα απομνημονεύματά του λέγει : Εγινα 20 χρονών υπανδρεύθηκα και επήρα ενός προεστού του Λεονταρίου τον οποίον τον εχάλασε ένας Πασάς εις το Ανάπλι. Εκτισα σπίτι ,επήρα προικιό, ελιές,αμπέλι,έγινα νοικοκύρης,εφύλαγα και το βιλαέτι.

Στον Ακοβο γεννήθηκαν οι κόρες Γεωργία και Ελένη,ο γυιός του Πάνος , ίσως και ο Ιωάννης ( Γεναίος ) . Από το 1790 που έγινε οικογενειάρχης έως το τέλος του έτους 1797 που οι Τούρκοι του Λεονταρίου τον κυνήγησαν ανοιχτά έζησε στον Ακοβο ασχολούμενος με όλες τις αγροτικές εργασίες. Εσπερνε,βοτάνιζε,θέριζε,αλώνιζε,διατηρούσε αμπέλι,ελιές,πρόβατα,και τον νερόμυλο που είχε πάρει προίκα στο διπλανό χωριό Κάτω Γιανναίϊκα. ( Ο νερόμυλος σώζεται μέχρι σήμερα εγκαταλελειμένος. —- Και εγώ και ο Υποστράτηγος μεγαλώσαμε τρώγοντας ψωμί από αλεσμένο σιτάρι στον Μύλο του ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ )

Το 1797μόλις αντελήφθη ότι οι Τούρκοι του Λεονταρίου επιβουλεύοντο την ζωή του,πρώτα ασφάλισε την οικογενειά του στην Μάνη και κατόπιν βγήκε κλέφτης. Οταν τον Ιανουάριο του 1806 άρχισε ο διωγμός των κλεφτών της Πελοποννήσου η οικογένειά του και η οικογένεια του αδελφού του Γιάννη ( Ζορμπά ) ευρίσκοντο στην Στεμνίτσα και αμέσως τις ασφάλισαν και απομακρύνθηκαν από την περιοχή.

Ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ΣΤΗΝ ΖΑΚΥΝΘΟ

Πρίν ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ φθάσει στην Ζάκυνθο εκεί ήταν γνωστή η πατριωτική δράση του ιδίου και των προγόνων του. Γρήγορα γνωρίστηκε φιλικά με πολλούς πνευματικούς ανθρώπους του νησιού .

Οπως : Νικόλαο ΚΑΛΥΒΑ γιατρό,ποιητή και συγγραφέα. Αντώνιο ΜΑΡΤΕΛΑΟ δάσκαλο,ιστορικό,συγγραφέα και ιεροκήρυκα. Διονύσιο ΒΑΡΒΙΑ Τους κόντε : Διονύσιο ΡΩΜΑ Κων/νο ΔΡΑΓΩΝΑ Διονύσιο ΣΩΛΟΜΟ και άλλους.

Γνωρίστηκε με τον Ιωάννη ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ με τον οποίο συζήτησε πολλά θέματα για την εθνική υπόθεση του 1806 – 1807 – και 1819. Επί πλέον γνώρισε πολλούς επίσημους ξένους Ρώσους – Γάλλους – Αγγλους και πολλούς κλεφτοκαπεταναίους Σουλιώτες και Ρουμελιώτες. Εκεί πήρε και το βάπτισμα του πολέμου στην Θάλασσα.

Την άνοιξη του 1807 από την Ζάκυνθο έστειλε στην Αρκαδία έναν από το χωριό Μαγούλιανα της Γορτυνίας ( ΓΟΝΤΙΚΑΣ ήταν το επώνυμό του ) με συγκεκριμένη αποστολή όπως προκύπτει από απομνημονεύματά του .( Για να μου φέρει όσο βιό είχα εις διαφόρους ανθρώπους και εκείνος επήγε το μαρτύρησε του ΝΤΕΛΗΓΙΑΝΝΗ και ΝΤΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ στον ΒΟΪΒΟΝΤΑ και έτσι χάθηκαν όλα μου τα πράγματα ) Τι ακριβώς ήταν το βιός του δεν κατέστη εφικτό να εξακριβωθεί.

Τον φθινόπωρο του 1807 έφτασαν στην Ζάκυνθο και οι οικογένειες του ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ και του αδελφού του Γιάννη ( Ζορμπά .) . Τότε την οικογένεια του ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ αποτελούσαν : Η μάνα του ΖΑΜΠΕΤΑ η γυναίκα του Αικατερίνη οι κόρες του Γεωργία και Ελένη οι γυιοί του Πάνος και Ιωάννης ( Γεναίος ) .Το έτος 1811 γεννήθηκε εκεί ο γυιός του Κωνσταντίνοε (Κολλίνος ) και το 1836 στο Ναύπλιο ο Παναγιωτάκης ( δεύτερος Πάνος από την δεύτερη γειναίκα του ) Πόσα και ποία άτομα αποτελούσαν την οικογένεια του αδελφού του Γιάννη δεν κατέστη εφικτό να εξακριβωθεί.

Ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ έζησε στην Ζάκυνθο περί τα 15 χρόνια και ύπηρέτησε στην Αγγλική δούλεψη περί τα 6 χρόνια και τα υπόλοιπα χρόνια ως κρεοπώλης. Αργότερα οι αντίπαλοί του ( Μακρυγιάννης το 1824 και Κωλέτης 1834 ) είχαν δημοσιεύσει οτι ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ στην Ζάκυνθο κατήντησε χασάπης.. Εκεί έστειλε τον γυιό του Πάνο και σπούδασε στην Ιόνιο Ακαδημία της Κέρκυρας. Αυτός ήταν ο σοφός της οικογένειας.

Ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ πάντα βοηθούσε τους Πελοποννήσιους πρόσφυγες ,που του ζητούσαν βοήθεια. Ηταν και κοινωνικός στην Πελοπόννησο είχε αφήσει περί τους 120 βαφτιστικούς με το όνομα Θεόδωρος, και ανάλογο αριθμό βαφτιστικές με το όνομα Θεοδώρα.

Το έτος 1820 η οικογένεια του ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ γεύτηκε μία μεγάλη χαρά και μιά μέγιστη λύπη. Ενας λεβέντης από τρανό σόϊ ο Νικίτας ΔΙΚΑΙΟΣ ( ΦΛΕΣΑΣ ) από την Πολιανή ζήτησε σε γάμο και παντρεύτηκε στον Αγιώργη των Λατίνων την κόρη του Ελένη.

Λίγους μήνες αργότερα τον Αύγουστο του 1820 ασθένησε και πέθανε η λατρευτή του σύζυγος Αικατερίνη και την έθαψαν όπως είχε ζητήσει η ίδια στο προαύβλιο της ίδιας εκκλησίας. Την 3.1.1863 ο γυιός του Ιωάννης ( Γεναίος ) έκανε αρχιερατικό μνημόσυνο στον τάφο της και ανακοδιμή των λειψάνων της τα οποία έφερε στην πατρίδα. Δεν κατέστη εφικτό να εξακριβωθεί αν τα τοποθέτησε μαζί με τα οστά του πατέρα του ή αλλού και πού.

Λίγο μετά το θάνατο της γηναίκας του εντός του 1820 ακολούθησε το γεγονός της προδοσίας του ΔΙΩΓΟΥ και η ανάλογη περιπέτειά του. Πρίν τελειώσει ο χρόνος αυτός ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ειδοποιήθηκε από τον αρχηγό της Φ. Ε. Αλέξανδρο ΗΨΗΛΑΝΤΗ να ετοιμασθεί και να επιστρέψει στην Πελοπόννησο διότι την 25.3.1821 επρόκειτο να άρχιζε η εθνεγερσία.

Την 31.12.1820 έκλεισε συμφωνία με τον καπετάνιο του πλοιαρίου που θα τον μετέφερε στην Μάνη. Το απομεσήμερο της 1.1.1821 συζητώντας με την μάνα του της είπε : Αυτές τις ημέρες έχω να κάνω κάποια σοβαρή δουλειά και θα λείψω για λίγο καιρό, δωσ’μου την ευχή σου. Πήρε τους γυιούς του Πάνο και Γιάννη ιδιαιτέρως και τους ενημέρωσε τι θα ακολουθούσε. Μετά τους είπε : Σας βάφτισα στο λάδι περιμένω να σας βαφτίσω στην φωτιά του πολέμου και αν χρειαστεί και στο αίμα.

Πρίν νυχτώσει πήγε άναψε το καντήλι και άποχαιρέτησε την μακαρίτισσα την γυναίκα του μετά πήγε στο σπίτι του φίλου του Ιωάννη ΕΛΛΗΝΑ και περίμενε τον καπετάνιο που θα τον μετέφερε στην Μάνη. Μετά τα μεσάνυχτα με άλλα 4 παληκάρια επεβιβάσθησαν στο πλοιάριο προσευχήθηκαν στον Αγιο Νικόλαο και ξεκίνησαν για τον μεγάλο σκοπό να αγωνιστούν και να ελευθερωθούν ή να πεθάνουν όλοι.

Ειδοποίησε κατάλληλα τους γυιούς του Πάνο και Γιάννη οι οποίοι έφθασαν στην Πιάνα επικεφαλής 30 περίπου οπλοφόρων περί την 10 Απριλίου του 1821. Πότε ακριβώς γύρισαν στην Πελοπόννησο η μάνα του Ζαμπέτα και τα παιδιά του Γεωργία και Κων/νος ( Κολλίνος )δεν κατέστη εφικτό να διακριβωθεί. Πάντως ο τάφος της μάνας του βρίσκεται στο χωριό καταγωγής της την Αλωνίσταινα.

ΟΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ΦΙΛΙΚΟΣ

Την 10.9.1814 στην Οδησσό της Ουκρανίας ( τότε Ρωσίας ) ίδρυσαν την Φιλική Εταιρεία οι κατωτέρω Ελληνες μικρέμποροι. ΞΑΝΘΟΣ – ΣΚΟΥΦΑΣ και ΤΣΑΚΑΛΩΦ. Την ύπαρξη της Φ.Ε. πληροφορήθηκε ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ από τον Μιχαήλ ΠΑΓΚΑΛΟ ο οποίος είχε καταφύγει στα Επτάνησα και ήταν Αξιωματικός στο Γαλλικό ( 1797-1800 ) κατόπιν στον Ρωσικό στρατό ( 1800 – 1807 ) Τελικά έφθασε στην Ζάκυνθο ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΡΑΣ που του μίλησε ανοιχτά και αναλυτικά για τη Φ.Ε. και την 1.12.1818 τον όρκισε μέσα στην εκκλησία του Αγιώργη των Λατίνων.

ΟΙ ΑΔΙΚΟΙ ΚΑΤΑΤΡΕΓΜΟΙ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ

Μετά την διάλυση της στρατιάς του Δράμαλη που επέτυχε το καλοκαίρι του 1822 στα στενά των Δερβενακίων οι πρώην Κοτσαμπάσηδες και ήδη πολιτικοί άρχισαν να τον δυσφημούν να τον υποβλέπουν και να υποκάπτουν το γόητρο και την φήμη του .Δεν άργησαν να φθάσουν στα άκρα με τα κατωτέρω τρία περιστατικά .

(1) Την 12.11.1824 με πολιτική υποκίνηση εδολοφονήθη πλησίον του χωριού Θάνα της Τριπόλεως ο πρωτότοκος γυιός του Πάνος.

(2) Την 6.2,1825 χωρίς ουσιαστικό λόγο και με απίστευτη προχειρότητα τον συνέλαβαν με 13 ακόμη ηγέτες της Πελοποννήσου και τους φυλάκισαν στην Ι.Μ.του Προφήτη Ηλία της Υδρας.

(3) Την 12.2.1825 ο Ιμπραήμ Πασάς Της Αιγύπτου απεβιβάσθη στο λιμάνι της Μεθώνης-Μεσσηνίας.

ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΣΤΟΝ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟ ΤΩΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΩΝ

Το έτος 1824 ο ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ είχε πεισθεί ότι ο Τούρκικός στρατός ήταν ανίκανος να καταστείλει την Επανάσταση των Ελλήνων στην Πελοπόννησο και ζήτησε την βοήθεια του υποτελούς του σατράπη της Αιγύπτου ΜΩΧΑΜΕΤ Άλυ ή ΜΩΧΑΜΕΤ Αλή ο οποίος έφερε τον τίτλο του Αντιβασιλέως της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ως αντάλλαγμα παρεχώρησε στον ηγέτη της Αιγύπτου την νήσο Κρήτη και διόρισε Μόρα Βαλεσή ( Πασά του Μοριά ) τον ΙΜΠΡΑΗΜ Πασά ( 1789 Καβάλα–1848 Κάϊρο ) θετό γυιό του ΜΩΧΑΜΕΤ ¨Αλυ. Το καλοκαίρι του 1824 ο Τουρκικός πολεμικός στόλος ισοπέδωσε τα Ψαρά και ο Αιγυπτιακός στόλος προσπάθησε να πράξει το ίδιο στην Σάμο αλλά απέτυχε.

Την 12.2 1825 με ισχυρό στρατό απεβιβάσθη ο Ιμπραήμ ανενόχλητος στην Μεθώνη και κατέλαβε τους λιμένες : Μεθώνης , Κορώνης, και Ναβαρίνου ( Πύλου ) και ακολούθως κατέλαβε την Τριπολιτσά ενώ ο Τουρκικός στρατός κατείχε την Πάτρα . Τον Νοέμβριο μήνα του 1825 με τμήμα του στρατού του πήγε στο Μεσολόγγι να βοηθήσει τον ΚΙΟΥΤΑΧΗ Πασά στην κατάληψη της πόλεως αυτής. Την 10.4.1825 ( Κυριακή των Βαϊων ) καταλήφθη το Μεσολόγγι και ο Ιμπραήμ επέστρεψε στην Πελοπόννησο. Προσπάθησε να καταλάβει την Μάνη την Κορινθία κ.λ.π.χωρίς επιτυχία.

Πραγματοποιούσε πολεμικές εξορμήσεις από τρία κέντρα ( Πάτρα – Τριπολιτσά – και Μεθώνη ) αλλά δεν κατώρθωνε να εδραιώσει την κατοχή του. Οτι δεν κατάφερε με τα όπλα προσπάθησε να το επιτύχει με την εξαγορά συνειδήσεων. Με απειλές ,ταξίματα,χρήματα ,αξιώματα, παραχώρηση γαιών κ.λ.π. Αρχισε να εξισλαμίζει τους Ελληνικούς πληθυσμούς της Πελοποννήσου με ιδιαίτερη ένταση και επιτυχία κατά το έτος 1827.

Ευνοϊκή επίδραση για τον Ιμπραήμ είχε ( ή τότε RE – POYSSY ) ή προσχώρηση στο Ισλάμ του ΝΕΝΕΚΟΥ Δημητρίου από το χωριό Ζουμπάτα της Αχαϊας τοπικού οπλαρχηργού Αλβανικής καταγωγής. Ο ΝΕΝΕΚΟΣ από το 1821 μέχρι το 1826 είχε πολλές επιτυχίες κατά του Οθωμανικού –Τουρκικού στρατού αλλά το 1827 απώλεσε τον πατριωτισμό του και τον Απρίλιο μήνα παρουσιάσθηκε μόνος του στον Ιμπραήμ και έναντι ανταλλαγμάτων προσκύνησε και ασπάσθηκε τον Ισλαμισμό. ( Sount familiar με τους σημερινούς ΝΕΝΕΚΟΥΣ )

Οι Ελληνες αποκαλούσαν τον εξισλαμισμό << ΜΟΛΕΜΑ >> που σημαίνει επικίνδυνη μόλυνση ,άφόρμισμα. Ο Ιμπραήμ κατά αφήγηση του ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ έβαλε τον ΝΕΝΕΚΟ μπροστά να κάνει να προσκυνήσουν και προσκύνησαν τα δύο μέρη ( 2/3 ) των Καλαβρύτων και ή Πάτρα όλη και μέρη της Βοστίτσας ( Αιγίου ) Επίσης προσκύνησαν και οι κάτοικοι μεγάλου μέρους της Ηλείας. Ηταν καλοκαίρι του 1827 . Ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ως Γενικός Αρχηγός των στρατευμάτων της Πελοποννήσου ευρέθη σε απόγνωση και τότε είπε στους αξιωματικούς του την ιστορική φράση:

ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ !!!!!!

Ο ΚΑΠΕΤΑΝ ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ

Καταχωρούμε μέρος απο τα απομνημονεύματα του ΓΙΩΡΓΑΡΟΥ όπως δημοσιεύθηκαν στα Ακοβίτικα Νέα .

Ο Καπετάν ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ ωνομάζετο ΓΕΩΡΓΑΝΤΑΣ Γεώργιος ήταν γέννημα και θρέμα του Ακόβου συνομίληκος και φίλος του ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ για χρονικό διάστημα 60 περίπου χρόνων. Αφιέρωσε το κύριο μέρος της αφηγήσεώς του στο σημαντικό γεγονός της μάχης στην Δραμπάλα που έγινε το πρώτο 10ήμερο του Ιουνίου του 1825 μέ το παλαιό ημερολόγιο .Τις καταδιώξεις που υπέστη από τους Τούρκους την φυγή του στην Ζάκυνθο την καταδίκη του σε θάνατο ως και τον θάνατό του που πραγματικά είχε συμβεί δύο χρόνια ενωρίτερα το έτος 1843.

Ημαστε μαζί φυλάγαμε τα πρόβατα αυτός βαραγε και τη φλογέρα. Οταν μεγαλώσαμε ο Θεοδωράκης νυφεύτηκε τη κόρη του Καρούσου την Κατερίνα να κάνει δική του φαμίλια. Μια μέρα οι αγροφυλάκοι του πήραν το κριάρι που το είχε καμάρι στο μπουλούκι του . Αυτοί πήραν και απο άλλα μπουλούκια και τα έψηναν να τα τρώνε. Επήγε ο Θεοδωράκης να ρωτήσει για το δικό του πράγμα αυτοί του έδειξαν τη σούβλα και του κρίνανε να το πάρει για το κόπο του που πήγε μέχρι εκεί.

Αυτό το έβαλε στον ώμο του και εμάκρυνε λίγο το θεώρησε ντροπή και τους έκρινε πάρτε το να το τρώτε εσείς σκυλιά. Αυτοί θύμωσαν και τούρριξαν πολλά βόλια. Ο Θεοδωράκης χώθηκε στο λόγγο και γλύτωσε . Το βράδυ οι αγροφυλλάκοι πήραν απόφαση να κόψουν το Θεοδωράκη και όλες τις φαμίλιες τους Κολοκοτρωναίους. Αλλά τους άκουσε ενας γείτονας και το έκρινε του Θεοδωράκη και αυτός στο μπάρμπα του, Και βγάλανε απόφαση να φύγουν τη νύχτα να γλυτώσουν το κακό. Τους εσυτροφέψαμε ολη τη νύχτα μέχρι την Αναστάσοβα.

Μετά από χρόνια μάθαμε οτι ο Θεοδωράκης και οι δικοί του ήταν στη Ζάκυνθο καλά. Οταν γύρισε από την Ζάκυνθο ήτανε μεγάλος τρανός και πονηρός ,και ήξερε πολλά και μας συμβούλευε τι να κάνουμε και πώς ήρθε ο καιρός να βαρέσουμε τους Τούρκους. Του το είπαν οι μεγάλοι στις Εύρώπες. Εκάναμε μπουλούκι ήρθε ο Δικαίος ο Αναγνωσταράς ο Πλαπούτας ο Σταματελόπουλος ανηψιός του Θοδωράκη ο Μούρτζινος ο Μαυρομηχάλης ο Γιατράκος και άλλοι γραμματιζούμενοι και μαζευόμαστε στο Μοναστήρι της Σολωμονής και μας έλεγαν τι θα γίνει. Αρχίσαμε τον πόλεμο στο Δυράχι στον Άκοβο στο Βαλτέτσι στα Δολιανά Τριπολιτσά Μύλους Δερβενάκια και σε πολλά άλλα μέρη όπου οι Τούρκοι έφυγαν και χάθηκαν .

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΣΤΗ ΣΟΛΟΜΟΝΗ

Ο Θοδωράκης πήγε στ’ Ανάπλι ,Εκεί μάλλωσε με το Δικαίο ( Παπαφλέσσα ) Και τον κλείσαν στο μπουντρούμι. Σε λίγο καιρό άρχισε πάλι το κακό πολύ μεγάλο, ένας αράπης που τον έλεγαν Μπραϊμη με πολύ ασκέρι ήρθε και άραξε στο Νιόκαστρο. Τότε ήρθε και ο Θεοδωράκης πάλι και όλοι μαζί ο Δικαίος, ο Αναγνωσταράς, Πλαπούτας, Γιατράκος, Ζαχαριάς, Μαυρομιχάληδες, Μούρτζινος, και πολλοί άλλοι που εγώ δεν τους γνώριζα. Εμαζευτήκαμε όλοι στη Σολωμονή ημέρες δέκα εφτά εκάναμε συμβούλιο ,τι να κάνουμε να γλυτώσομεν από το κακό που μας ερχότανε.

Τέλος πήραν απόφαση ο καθένας τη δική του, οι Μαυρομιχαλαίοι Γιατράκος στη Μάνη, ο Δικαίος Αναγνωσταράς στη Καλαμάτα ,Μανιάκι Πύλο, εγώ πήγα με τον Θοδωράκη και τους άλλους. Στη Βελανιδιά μας έφεραν χαμπέρι ότι ο Αράπης εξάντησε στη Πιπερίτσα με πολύ ασκέρι και πολλούς καβαλαρέους μαύρισε ο τόπος. Τότε ο Θοδωράκης μας κάλεσε όλους και μας έκρινε τα μαντάτα όλοι συμφωνήσαμε να στείλουμε χαμπέρι στον Δικαίο να έρθει κοντά μας να γλυτώσει και να βαρέσουμε τον Αράπη στη Σιρόκα.

Εκείνος δεν μας άκουσε ήτανε τρανός βλέπεις και αύτός και το είχε για ντροπή να φύγει. Την άλλη μέρα τον ζώσανε οι αραπάδες. Ο Θοδωράκης έβανε την σημαδούρα στο μάτι του και κοίταγε και μας έκρινε πως γίνεται μεγάλο κακό εμείς ακούγαμε τις μπάλες εβλέπαμε πολλούς καπνούς τη μέρα και μεγάλες φωτιές τη νύχτα. Την άλλη μέρα γαλήνη τελείωσαν όλα. Ο Θοδωράκης διάταξε να φύγομεν όλοι πήραμεν ΄τοιμασιά να ξεκινήσομεν ξάφνου βλέπομεν τον Γιώργη Πουλόπουλο να έρχεται μας μολόγησε τα καθέκαστα και τα γινόμενα στο Μανιάκι. Σκοτώθηκαν όλοι Ο δικαίος ο Κολοβός ο Κεφάλας και άλλοι. Αφήσαμε καραούλια να φυλάνε την πορεία του Αράπη και εφύγαμεν περάσαμε στη Πολιανή, ο Θοδωράκης μας συμβούλεψε ότι δεν πρέπει να μάθουν οι γυναίκες στη Πολιανή το κακό που έγινε στο Μανιάκι.

Ο ΘΟΔΩΡΑΚΗΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤ” ΑΝΑΠΛΙ

Ο Θοδωράκης πήρε και τον ανηψιό του Σταματελόπουλο ( Νικιταρά ) και φύγανε στο Ανάπλι εκεί τι κάνανε δεν ξέρω. Εμαθα σε καιρό ότι τους έκλεισαν στο μπουντρούμι για να τους κόψουν τα κεφάλια, μεγάλο κακό και αύτό αφού πολέμησαν τόσα χρόνια για την πατρίδα , αλλά ο Θεός τους φύλαξε και ο Βασιλιάς τους χάρισς τη ζωή και τους έβγαλε από το μπουντρούμι. Ηρθε ο Θοδωράκης εδώ και κάθησε μέρες οχτώ καθήσαμε στη πουρνάρα μου μολόγησε πολλά , γιατί τον βάλαν στο μπουντρούμι να του κόψουν το κεφάλι δεν μου είπε και έφυγε στην Αθήνα και πέθανε τώρα δύο χρόνια και δεν τον ξαναείδαν τα μάτια μου ο Θεός να τον αναπάψει.

Μωρέ Γιάννακα μεγάλη λύπη το έχω που δεν ξέρω γραφή, γι’ αύτό σε έστειλα στη Σολωμονή στον πάτερ Ιωακείμ και σε έμαθε γράμματα. Και τώρα θα σου δώσω την ευκή μου να συμβουλέψεις αύτούς που δεν ξέρουν να τους κάνεις να αγαπάνε όταν μαλώνουν και να τους βοηθάς άμα χρειάζονται , και να τους συμβουλέψεις να σιάξουνε το τάμα της Σωτήρος. Τα τέλεψα όλα Γιάννακα .Τα γραφτά αύτά να τα φυλάξεις να τα παραδώσεις στα παιδιά σου και αύτά στα παιδιά τους και συνέχεια να τα μολογάνε να μαθαίνουνε όλοι να πονάνε ο ένας τον άλλο να βοηθούνται και όλοι μαζί να φυλάνε σαν τα—– μάτια τους την ΠΑΤΡΙΔΑ.!!! Γράψε τώρα την ημερομηνία και το όνομά μου.

Άκοβος Κοτρωντσέϊκα Αύγουστος 10–1845

Γεωγαντάς Γεώργιος ( Γιώργαρος )

ΤΟ ΟΝΟΙΡΟ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ

Στον ύπνο του μέσα στην Εκλησία του είπαι η Παναγία. — Την βοήθεια που θές μέσα σου μόνο θα την βρείς. —– Στην πίστη σου και μόνο. — Αν λαχταράς την λευτεριά σε άλλους μήν ελπίζεις. — Μόνος σου παρ’ την αν μπορείς αλλιώς δεν την ΑΞΙΖΕΙΣ . !!!!!!

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΕΠΡΑΞΑΝ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΟΥΣ ΕΜΕΙΣ ΤΗ ΚΑΝΟΥΜΕ ?????????

Επιμελεια Peter Triantafyllos Toronto

Peter Triantafyllos petertriantafyllos@gmail.com