Η διαχρονικότητα του δυτικού “φιλελληνισμού”
S. G. Howe – J. C. Juncker
Μπορεί η πρώτη, ιστορική απεικόνιση να μην είναι φωτομοντάζ όπως η δεύτερη, σημερινή του mediasoup.gr, όμως οι διαφορές ως προς την ουσία του θέματος σταματούν εκεί. Η αντιστροφή της πραγματικότητας καλά κρατεί από το 1821. Μιλάμε για τον πολιτισμικό προσανατολισμό του ελληνικού κράτους και -στη συγκεκριμένη περίπτωση- για τον όρο “φιλελληνισμός”.
Η ιστορική διάσταση του φιλελληνισμού
Κατά την διάρκεια της Επανάστασης “φιλέλληνες” ονόμαζε το κομιτάτο του Λονδίνου όσους έστελνε ή σύστηνε στην προσωρινή κυβέρνηση Κουντουριώτη (όπως οι Ellice, Napier, Villévêque, δούκας του Sussex).
Την καπηλεία και υποκρισία που συνόδευε τον όρο “φιλελληνισμός” έφτασαν να την καταγγείλλουν, ήδη από εκείνη την εποχή, απεσταλμένοι φιλελληνικών οργανώσεων όπως ο Samuel Gridley Howe (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και οι ίδιοι βρίσκονταν εκτός της ευρύτερης ομάδας).
Και μια και ανοίξαμε το θέμα, επειδή το τσουβάλιασμα των λεγόμενων φιλελλήνων είναι άστοχο, να πούμε επιγραμματικά ότι θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να εξετάζουμε τι έπραξε ο καθένας και αν ο ίδιος αυτοσυστήθηκε ως “φιλέλληνας” ή τον σύστησε ως τέτοιο το διεθνές “φιλελληνικό” κέντρο, αυτό που καθόριζε την πολιτική “δάνεια-πολίτευμα-πληροφόρηση”.
Πρέπει να πούμε ότι η πλαστότητα του όρου “φιλελληνισμός” ενώ φαινόταν να εξυπηρετεί τις εκάστοτε ιδιοτέλειες, δεν ήταν ατομικό εφεύρημα κάποιου φιλέλληνα. Είχε κεντρικό σχεδιασμό, είχε προηγηθεί της Επανάστασης και στόχος ήταν ο προσδιορισμός του όρου “ελληνισμός“.
Με άλλα λόγια, στις περισσότερες περιπτώσεις ο -συνήθως μη συνειδητός- ρόλος του “φιλέλληνα” ήταν να ορίσει τον “Έλληνα” δηλαδή το υποκείμενο της Επανάστασης και συνεπώς τον στόχο της. Έτσι, κατακυρώθηκε μεταγενέστερα ως “φιλελληνική” η Επιτροπή του Λονδίνου και “φιλέλληνες” ο Canning, ο Bentham, και ο Bowring, ενώ κρύφτηκαν επιμελώς ένα σωρό στοιχεία, ακόμα και δηλώσεις του -φερέφωνου- Ιωάννη Ορλάνδου όπως:
“Α και να ήξευρες, αδελφέ, τι θέλει να ειπή κομιτάτα!”
(μερική παραδοχή του πλαστού φιλελληνισμού κατά την περίοδο θεσμοθέτησης του γαλλικού κόμματος, 1825), “Ολίγος χρυσός διέλυσε Συνελεύσεις” (κυνική παραδοχή και της ανάδειξης Κουντουριώτη στην ύστερη απολογία του, 1841).
“Γιούνκερ, ένας μεγάλος φιλέλληνας”
Ας πάμε στο σήμερα. Ποιος είναι ο νέος πρωθυπουργός της Ευρωπαϊκής Ένωσης που προέκυψε μετά τις ευρωεκλογές του 2014; Ο Ιωάννης-Κλαύδιος Γιούνκερ, που, από πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, έφτασε μέσω προεδρίας του Euro-group να γίνει πρωθυπουργός της Ευρώπης.
Άρα το ότι πρόσφατα προτάθηκε να αποκτήσει τιμητικά την ελληνική ιθαγένεια, το ότι τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Σωτήρα, αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Το όλο σκηνικό επιβεβαιώνει ότι η πρακτική να είναι αχυράνθρωπος ο “εκλεκτός” της αφανούς πολιτικής δεν αποτελεί ελληνική αποκλειστικότητα (βλ. Μπαρόζο, Ρομπάι, βαρώνη Άστον κλπ). Όμως και πάλι το θέμα δεν είναι η αξία μόνον αυτού του πολιτικού ανδρός, αλλά η δυνατότητα των επιλογών, δηλαδή η εικονικότητα της εκλογικής διαδικασίας, που περνάει μέσα από την εικονικότητα του κομματικού σκηνικού.
Αυτή είναι που αναδεικνύει και την διαχρονικότητα του εικονικού δυτικού φιλελληνισμού. Ας δούμε ελάχιστα στιγμιότυπα από την πρόσφατη παρουσία του Γιούνκερ στην “ελληνική κρίση”: 2011 2012 2013 2014
Η συνέχεια στον σύνδεσμο παρακάτω
http://karavaki.wordpress.com/2014/07/04/philhellenism-eu/
Αφήστε μια απάντηση