Η εκλογή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην προεδρία της γείτονος εχθρικής χώρας δεν ήταν παρά ένα στάδιο στο φιλόδοξο σχέδιό του για αλλαγή του προσώπου της Τουρκίας.
Η εκλογή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην προεδρία της γείτονος χώρας δεν ήταν παρά ένα στάδιο στο φιλόδοξο σχέδιό του για αλλαγή του προσώπου της Τουρκίας. Με αφορμή την ανάδειξή του στο ύπατο αξίωμα, το οποίο σύντομα σκοπεύει να ενισχύσει με εξουσίες, το pontos-news.gr δημοσιεύει μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση του Αμερικανού διανοουμένου και συγγραφέα Ρόμπερτ Κάπλαν και της αντιπροέδρου της Global Analysis Ρέβα Μπάλα. Το κείμενο δημοσιοποιήθηκε για πρώτη φορά από το Stratfor την 1η Μαΐου 2013, όμως επιβεβαιώνεται ακόμα και σήμερα.
Ακολουθεί το κείμενο:
Σε μια εποχή που η Ευρώπη και άλλα μέρη του κόσμου κυβερνώνται από μετριότητες που γρήγορα θα λησμονηθούν, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, πρωθυπουργός της Τουρκίας για μια δεκαετία τώρα, εξάπτεται από φιλοδοξία. Ο μόνος, ίσως, έτερος ηγέτης ενός μεγάλου κράτους, με τέτοια δυναμική είναι ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, με τον οποίον η Δύση δεν νιώθει καθόλου άνετα.
Ο Ερντογάν και ο Πούτιν είναι φιλόδοξοι διότι είναι άνδρες που εκμεταλλεύονται ανερυθρίαστα τη γεωπολιτική. Ο Πούτιν γνωρίζει ότι κάθε υπεύθυνος Ρώσος ηγέτης διασφαλίζει για τη χώρα του κάποιου είδους ζώνες προστασίας σε μέρη όπως η Ανατολική Ευρώπη και ο Καύκασος. Ο Ερντογάν ξέρει ότι η Τουρκία πρέπει να γίνει μια σημαντική δύναμη στην Εγγύς Ανατολή για να αποκτήσει βαρύτητα στην Ευρώπη. Το πρόβλημα του Ερντογάν είναι ότι η τουρκική γεωγραφική θέση ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση ενέχει τόσα τρωτά σημεία όσα και οφέλη. Αυτό τον κάνει μερικές φορές να τραβάει το σκοινί. Υπάρχει ωστόσο μια ιστορική και γεωγραφική λογική στις υπερβολές του.
Η ιστορία αρχίζει μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Επειδή η οθωμανική Τουρκία ήταν από την πλευρά των χαμένων αυτού του πολέμου (μαζί με τη Γερμανία του Γουλιέλμου Β΄ και την Αυστρία των Αψβούργων), οι νικητές Σύμμαχοι με τη Συνθήκη των Σεβρών το 1920 διέσπασαν την Τουρκία, δίνοντας εδάφη και ζώνες επιρροής στην Ελλάδα, την Αρμενία, την Ιταλία, τη Βρετανία και τη Γαλλία.
Η τουρκική αντίδραση σ’ αυτή την ταπείνωση ήταν ο κεμαλισμός, η φιλοσοφία του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ (το προσωνύμιο «Ατατούρκ» σημαίνει «Πατέρας των Τούρκων»), του μοναδικού αήττητου Οθωμανού στρατηγού ο οποίος θα ηγηθεί μιας στρατιωτικής εξέγερσης εναντίον των νέων κατοχικών δυνάμεων και θα δημιουργήσει ένα κυρίαρχο τουρκικό κράτος στην ενδοχώρα της Ανατολίας. Ο κεμαλισμός προθύμως παραχώρησε τις περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που βρίσκονταν πέραν της Ανατολίας απαιτώντας, σε αντιστάθμισμα, ένα μονοεθνικό τουρκικό κράτος στην ίδια την Ανατολία. Χαμένοι ήταν οι «Κούρδοι» για παράδειγμα. Στο εξής θα είναι γνωστοί ως «Ορεινοί Τούρκοι». Χαμένο, στην πραγματικότητα, ήταν ολόκληρο το πολυεθνικό οικοδόμημα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Η συνέχεια στον σύνδεσμο http://www.bloko.gr/kosmos/paixnidia-gewpolitikhs-apo-ton-erntogan-%E2%80%93-mathhmata-apo-ton-poytin.html
Αφήστε μια απάντηση