ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Κρίσιμες οι στιγμές για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό.
Κρίσιμες οι στιγμές για την Ευρώπη και τον κόσμο.

Κρίσιμη στιγμή και για την αριστερά της κοινωνικής ισότητας και της άμεσης κοινωνικής δημοκρατίας.

Καμιά δικαιολογία για σιωπή, γιατί υπάρχουν στιγμές που η σιωπή δεν είναι χρυσός, αλλά συνενοχή.

Η καλπάζουσα καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση με πρωτεργάτη τον αμερικανισμό[1] οικοδομεί ‘δια πυρός και σιδήρου’ τη Νέα Τάξη Πραγμάτων της ‘μιάς παγκόσμιας κυβέρνησης’ και της μιας και μοναδικής αλήθειας, με στόχο έναν μονοπολικό καπιταλιστικό κόσμο, στον οποίο το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού θα ελέγχει, με τη βοήθεια τω σκοταδιστικών μύθων και των εξουσιαστικών ιδεολογιών, την παγκόσμια οικονομία και θα ασκεί απόλυτη εξουσία πάνω στο υπόλοιπο 99% της ανθρωπότητας.
Για την επιτυχία αυτού του σχεδίου ο αμερικανισμός έπρεπε να βγάλει από τη μέση τον βασικό ανταγωνιστή του, την Σοβιετική Ένωση, πράγμα που το κατάφερε οικοδομώντας την αμερικανοκινεζική προσέγγιση και συνεργασία με πρωτεργάτες τον Κίσινγκερ και τον Μπρεζίνσκι[2] που όξυναν τις σινοσοβιετικές σχέσεις, διέφθειραν και αποδυνάμωσαν την αστική κρατικοκαπιταλιστική άρχουσα τάξη και τη σοβιετική νομενκλατούρα, με αποτέλεσμα αντί αυτή να κάνει από τον λεγόμενο ‘υπαρκτό σοσιαλισμό’ ένα βήμα μπροστά προς τον σοσιαλισμό της άμεσης κοινωνικής δημοκρατίας, έκανε ένα βήμα πίσω προς τον υπαρκτό καπιταλισμό. Αυτές οι εξελίξεις γιορτάστηκαν ως ο θρίαμβος της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας και του αμερικανισμού και ως θάνατος του σοσιαλιστικού οράματος με την έννοια ενός αντικαπιταλιστικού κόσμου της κοινωνικής ισότητας και της αταξικής κοινωνίας. Πολλοί πίστεψαν πως μετά την κατάρρευση του σοβιετικού πόλου του διπολισμού, ο επόμενος, ο 21ος, αιώνας θα ήταν ο αιώνας του αμερικανισμού και της οικοδόμησης ενός μονοπολικού κόσμου, αλλά τα γεγονότα τους διέψευσαν, γιατί:
· η ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας χρησιμοποίησε την αμερικανική οικονομική συνεργασία για την οικοδόμηση μιας ραγδαία αναπτυσσόμενης και αυτόνομης καπιταλιστικής Κίνας[3] το μέγεθος της οποίας σταδιακά την αναδείχνει σε μεγάλη παγκόσμια οικονομική και στρατιωτική δύναμη, διεκδικητή της παγκόσμιας ηγεμονίας,
· η Ρωσία, διατηρώντας το πυρηνικό της οπλοστάσιο σχεδόν άθικτο, κατάφερε, χάρη στις άφθονες πλουτοπαραγωγικές πηγές της και στο πείσμα του ρώσικου λαού να ανασυγκροτηθεί γρήγορα από κρατικοκαπιταλιστική σε ιδιωτικοκαπιταλιστική οικονομία και να ξαναδιεκδικήσει ρόλο μεγάλης δύναμης και τρίτον,
· η Ευρωπαϊκή Κοινότητα μετεξελίχθηκε σε Ευρωπαϊκή Ένωση με στόχο τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, το ειδικό βάρος της οποίας την καθιστούσε παράγοντα ειρήνης, προόδου και ρυθμιστή των παγκόσμιων εξελίξεων.
Αυτές οι εξελίξεις ανάγκασαν τον αμερικανισμό να επανασχεδιάσει την στρατηγική του για την παγκόσμια ηγεμονία του. Βασικός αντίπαλός του παραμένει, μέχρι την τελευταία δεκαετία του 20 αιώνα, η Ρωσία η οποία θα μπορούσε χάρη στο μεγάλο μέγεθός της, στον τεράστιο φυσικό και ορυκτό πλούτο της με κορυφαίο τον τομέα των ορυκτών καυσίμων να εξελιχθεί σε στρατηγικό σύμμαχο της, κατά μεγάλο ποσοστό ενεργειακά εξαρτημένης από το ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, Ευρωπαϊκής Ένωσης, οπότε η απειλή της οριστικής ματαίωσης της ηγεμονίας του αμερικανισμού γινόταν ορατότερη. Συνεπώς ο αμερικανισμός έπρεπε να ματαιώσει αυτή ην πιθανότητα και γι’ αυτό ήταν αναγκαίο να εκτραπεί η Ευρωπαϊκή Ένωση από τον αρχικό στρατηγικό προσανατολισμό της, πράγμα που μπόρεσε να το επιτύχει με την ενίσχυση του ρόλου της Γερμανίας στα πλαίσια της ΕΕ, τόσο με την επανένωσή της, όσο και με την τεχνητά εσπευσμένη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε βάρος της εμβάθυνσής της, με τις πρώην ‘Σοβιετικές Δημοκρατίες’ και τις άλλες ‘σοσιαλιστικές’ χώρες της Ανατολική Ευρώπης που με τις λεγόμενες δολαριοκινούμενες ‘πορτοκαλί επαναστάσεις’ εξελίχτηκαν σε δορυφόρους και δούρειους ίππους του αμερικανισμού. Σε όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε και τη βάρβαρη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ με την υπογραφή «των προθύμων συμμάχων» και την παραχώρηση των χωρών των βοριοδυτικών Βαλκανίων στη γερμανική επιρροή, με προφανή συμφωνία τα νοτιοανατολικά Βαλκάνια να μείνουν υπό αμερικανικό έλεγχο με σκοπό την αποκοπή της Ρωσίας από το Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Έτσι γεννήθηκε ο νεογερμανισμός[4] ως εταίρος/σύμμαχος του αμερικανισμού και ως δύναμη γερμανοποίησης και στην ανάγκη ακόμα διάλυσης της ΕΕ και επιστροφής της Ευρώπης στον καταστροφικό γερμανικό εθνικισμό του 19ου και του 20ου αιώνα, για να μην μπορέσουν ποτέ οι λαοί της Ευρώπης να πραγματοποιήσουν το κοινό τους όραμα για μια ανεξάρτητη, προοδευτική, αντικαπιταλιστική Ευρώπη των Λαών και όχι των κεφαλαίων.
Σε αυτόν το σχεδιασμό έπρεπε να υπονομευτεί ο σκληρός πυρήνας της ΕΕ, οι χώρες της Ευρωζώνης και ιδιαίτερα το στοιχείο που παρά τις όποιες αδυναμίες και αντιφάσεις τις ένωνε, δηλαδή του κοινό νόμισμα, το Ευρώ (€), που άρχισε να απειλεί δυναμικά τη θέση του δολάριου ($), ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Αποτέλεσμα ήταν ο πόλεμος δολαρίου ενάντια στο Ευρώ. Όπως είναι γνωστό σε κάθε πόλεμο τα πρώτα χτυπήματα γίνονται σε βάρος των πιο αδύναμων σημείων του αντιπάλου. Εσωτερικοί και εξωτερικοί παράγοντες φρόντισαν αυτός ο αδύναμος κρίκος της ΕΕ και της Ευρωζώνης να είναι η Ελλάδα, το διαχρονικό μήλο της έριδας’, εξαιτίας της εξαιρετικής γεωστρατηγικής σημασίας θέσης της, μεταξύ των εκάστοτε μεγάλων δυνάμεων που διεκδικούν τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής. Φαίνεται πως η Γερμανία, ιδιαίτερα μετά την επιστημονική επιβεβαίωση ύπαρξης αξιοποιήσιμων κοιτασμάτων ορυκτών καυσίμων[5] στην ηπειρωτική χώρα, στα ελληνικά χωρικά ύδατα και στην ευρύτερη περιοχή, φρόντισε να εντάξει την Ελλάδα στη σφαίρα επιρροής της και προφανώς παρά την αντίθετη συμφωνία της με τις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής. Με τις αθρόες γερμανικές επενδύσεις σε στρατηγικούς τομείς της Ελληνικής οικονομίας και τις προνομιακές εμπορικές σχέσεις στη βάση καταχρηστικών δανείων, της οικονομικής και πολιτικής διαπλοκής, ο νεογερμανισμός οδήγησε τη χώρα στην υπερχρέωση και στα γνωστά προγράμματα λιτότητας και τελικά στην πραγματική χρεοκοπία[6]. Φαίνεται πως οι Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής προσπάθησαν να αναπροσανατολίσουν την Ελλάδα με την προώθηση του Γεωργίου Α. Παπανδρέου στην κυβέρνηση, ο οποίος ματαίωσε την κατασκευή του βουλγαροελληνικού τμήματος του ρωσοευρωπαϊκού αγωγού φυσικού αερίου (south stream) και προσανατόλισε την εκμετάλλευση των ελληνικών κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου από αμερικανικές εταιρείες στον άξονα Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ. Παράλληλα και με το πρόσχημα της έλλειψης της αναγκαίας τεχνογνωσίας για την, στα πλαίσια της ΕΕ, αντιμετώπιση του ελληνικού δημοσιονομικού προβλήματος και την ρύθμιση του εξωτερικού χρέους της Ελλάδας άνοιγε την πόρτα για να εγκατασταθεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ως διαχειριστής ευρωπαϊκών οικονομικών θεμάτων, πράγμα που καθιστούσε το ΔΝΤ και κατά συνέπεια τις ΕΠΑ ρυθμιστή των ευρωπαϊκών εξελίξεων. Η αποδοχή της πρότασης Παπανδρέου για τη συμμετοχή του ΔΝΤ στις ευρωπαϊκές υποθέσεις και στη ρύθμιση του ελληνικού χρέους από τη Γερμανία θα μπορούσε να κατανοηθεί μόνο σαν ένας αντιευρωπαϊκός αμερικανογερμανικός συμβιβασμός για συνεργασία και συνδιαχείριση της περιοχής.

Η στάση της γερμανοκρατούμενης ΕΕ στα διεθνή θέματα, όπως αυτά της Βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής, της Ασίας, της Ανατολικής Ευρώπης με επίκεντρο την Ουκρανία με προφανή στόχο τη διεθνή απομόνωση της Ρωσίας αποκαλύπτει το ρόλο της Γερμανίας να σύρει ολόκληρη την ΕΕ πίσω από το σχέδιο του αμερικανισμού να επιβάλλει με την οικονομική και την πολεμική βία την παγκόσμια ηγεμονία του με γκάουλάϊτερ τη Γερμανία στην Ευρώπη.
Δυστυχώς οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν μπόρεσαν ακόμα να συνειδητοποιήσουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ότι καλύτερο κατάφεραν στην ιστορία τους και στην ιστορία της ανθρωπότητας και γι’ αυτό την άφησαν και συνεχίζουν να την εμπιστεύονται στα ματωμένα χέρια των κεφαλαιοκρατών και στα βρώμικα μυαλά των πολιτικών υπαλλήλων τους, αντί να επεξεργαστούν ένα κοινό όραμα για μια ανεξάρτητη ΕΕ από τον αμερικανισμό με αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό στην προοπτική της κοινωνικής ισότητας, της άμεσης δημοκρατίας με περιεχόμενο την αταξική κοινωνία. Αντί γι’ αυτό και παρά την μεγάλες αγωνιστικές ουμανιστικές ευρωπαϊκές παραδόσεις ακολουθούμε θρησκευτικούς μύθους, ιδεαλιστικές φιλοσοφίες και εξουσιαστικές ιδεολογίες που μας στοιχίζουν πίσω από τις εφιαλτικότερες εμπειρίες του μεσαίωνα, του εθνικοσοσιαλισμού του φασισμού και του κρατικοκαπιταλισμού.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες ο Ελληνικός λαός, αγανακτισμένος από την ανικανότητα του καπιταλισμού να δίνει λύσεις στα κοινωνικά προβλήματα και από τη σκληρότητα του νεογερμανισμού που φέρει την κύρια ευθύνη για τη σημερινή οικονομική και κοινωνική εξαθλίωσή του, αλλά και παραπλανημένος από συστημικές πολιτικές κομματικές γραφειοκρατίες και ψευδοαριστερές εξουσιαστικές πρωτοπορίες που συνειδητά ψευδόμενοι του υπόσχονται καλύτερες μέρες σε συνθήκες καπιταλισμού, οδηγείται σε πορεία εξόδου από την ΕΕ, στον ‘παράδεισο της Δραχμής’, στη βοήθεια από το Μόσκοβο, τον κίτρινο δράκο, ή ακόμα και από την ‘πέραν του Ατλαντικού μεγάλη δημοκρατία’ που ως αμερικανισμός μακελεύει την ανθρωπότητα επιβάλλοντας την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Οι πολιτικές δυνάμεις που συγκροτούν τη σημερινή κυβέρνηση αντί να αριστεροποιήσουν την ελληνική, και σε συνεργασία με άλλες προοδευτικές δυνάμεις της ΕΕ, και την ευρωπαϊκή κοινωνία και να την καταστήσουν ικανή να αυτοκυβερνιέται, προτίμησαν από ιδιοτέλεια ή από νοσηρή ιδεοληψία να λαϊκίσουν σε τέτοιο βαθμό υποσχόμενοι πράγματα που σε συνθήκες καπιταλισμού και στα πλαίσια της άκρως συντηρητικής φιλοσοφίας και δομής της σημερινής ΕΕ δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν, χωρίς τη συστράτευση της αποφασιστικής πλειονότητας των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού της Ενωμένης Ευρώπης που σταθερά αγωνίζονται με το ρεαλισμό των σύγχρονων κοινωνικών κινημάτων, για την κοινωνική ισότητα έξω και πέρα από τον καπιταλισμό. Οι επαναστατημένες και όχι επαναστατικές, με την έννοια της ωριμότητας της κοινωνίας να πραγματοποιήσει βαθιές οικονομικές και κοινωνικές τομές, ‘πρωτοπορίες’ αντιμετωπίζουν τώρα την αδυναμία τους όχι να κάνουν τον καπιταλισμό καλύτερο με ‘αριστερή διαχείριση’, αλλά να υπερασπιστούν αποτελεσματικά τη θέση της Ελλάδας μέσα στην ΕΕ και στη Ευρωζώνη για την ενίσχυση του κοινού αγώνα δίπλα στους άλλους λαούς της ΕΕ για την μετεξέλιξή της σε προοδευτική δύναμη απαλλαγμένεη από τον θανάσιμο αμερικανικό εναγκαλισμό, σε δύναμη αντιπαγκοσμιοποίησης, αντιηγεμονισμού, αντικαπιταλιστικής αλλαγής στην προοπτική της άμεσης δημοκρατίας σε τοπικό, εθνικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο, που θα ανοίξει το δρόμο για μια Παγκόσμια Αμεσοδημοκρατική Συνομοσπονδία στα πλαίσια ενός Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.
Μπροστά σ’ αυτή την αδυναμία της η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ προσπαθεί να μετακυλήσει την αδυναμία της να κυβερνήσει στις πλάτες του ελληνικού λαού με ένα δημοψήφισμα οπερέτα, που κάτω από τις σημερινές συνθήκες όχι μόνο δεν έχει καμιά σχέση με δημοκρατία, αλλά ανοίγει δρόμους για νέο εθνικό διχασμό, για την ενοχοποίηση κάθε προοδευτικής και αριστερής πολιτικής πρότασης και για αυταρχικές, αντιλαϊκές εξελίξεις που θα έχουν ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση της Ελλάδας από τη φυσική της οικογένεια που είναι οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί.
Το χειρότερο από όλα τα λάθη της αφύσικης κυβερνητικής συνύπαρξης σοσιαλδημοκρατών και δογματικών ακρο‘αριστερών’ με ακροδεξιούς είναι το γεγονός πως στη μανία τους να τους παραχωρηθεί η κυβερνητική εξουσία αγνόησαν ή αδιαφόρησαν για τους γεωπολιτικούς κινδύνους που καραδοκούν να κατασπαράξουν μια αποδυναμωμένη και ξεκομμένη από τους λαούς της υπόλοιπης Ευρώπης Ελλάδα. Η γειτονική Τουρκία παρά την διεθνή απομόνωσή της υποσχέθηκε χθες υποκριτικά υποστήριξη στην Ελλάδα εκτός του Ευρώ για μια «δίκαιη μοιρασιά του Αιγαίου», αργότερα και της Θράκης και τα αμερικανοφασιστικά τσακάλια στα βόρεια σύνορα της χώρας καραδοκούν και περιμένουν το σύνθημα του αμερικανισμού για να ξανακάνουν τα Βαλκάνια, την πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης, πολεμικό θέατρο του κόσμου και αφορμή για μια παγκόσμια σύρραξη με στόχο τη διάλυση της ΕΕ, την καταστροφή Ρωσίας και στο βάθος ακόμα και της Κίνας, που στέκονται για τους δικούς τους λόγους η κάθε μια εμπόδιο στην παγκόσμια ηγεμονία του αμερικανισμού με τη βοήθεια του νεογερμανισμού.
Οι πλάτες της Ελλάδας μπορεί να είναι πολύ μικρές, αλλά η ιστορία της και η συμβολή της στην ανάπτυξη του ανθρώπινου πολιτισμού είναι πολύ μεγάλη για να παίξει ένα τέτοιο ρόλο και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να την σπρώξει σε ένα τέτοιο έγκλημα που θέλει μέτρο όλων των πραγμάτων τα κέρδη και την εξουσία του κεφαλαίου, γιατί η Ελλάδα δίδαξε την ανθρωπότητα να παλεύει για έναν καλύτερο κόσμο όπου μέτρο όλων των πραγμάτων δεν είναι ούτε ένας κάλπικος θεός, ούτε μια μαφιόζικη εξουσία και ένας αιματοβαμμένος πλούτος, αλλά ό άνθρωπος. Όσοι ξεκινήσανε αυτή την περιπέτεια από καλή πρόθεση και συνειδητοποιούν ότι κάνανε λάθος ή τους εκμεταλλεύτηκαν κάποιοι που θέλανε να εκθέσουν την Ελλάδα και την Ευρώπη στα επικίνδυνα σχέδιά τους, ας σταματήσουν έστω την τελευταία στιγμή αυτή την τραγική εξέλιξη και ας προσπαθήσουν με δική τους πρωτοβουλία να χτίσουν μια γνήσια εθνική ενότητα που θα επαναδιαπραγματευθεί μια καλύτερη λύση, όπως έκαναν και άλλοι λαοί, που βρέθηκαν σε κάποια αντίστοιχη θέση, με καλύτερα αποτελέσματα. Χωρίς να ξεχάσουμε ποτέ ότι όσο θα υπάρχει καπιταλισμός, ευρωπαϊκού, αμερικανικού, ρωσικού ή κινεζικού τύπου και πολύ περισσότερο παγκοσμιοποιημένου τύπου, τόσο θα υπάρχουν μνημόνια, ρεμούλες, ανεργίες, φτώχια, εκμετάλλευση, πόλεμοι και βαρβαρότητα, από τα οποία οι κοινωνίες και η εργαζόμενη ανθρωπότητα πρέπει να μάθουν ότι το έργο της απελευθέρωσής τους δεν ανήκει σε κανέναν θεό, βασιλιά, προφήτη, ηγέτη και αρχηγό και δεν μεταβιβάζεται σε πρόθυμους επαγγελματίες πολιτικούς και εξουσιαστικές πρωτοπορίες, γιατί ήταν και παραμένει αποκλειστικά δική της υπόθεση και δικό της έργο. Ας απαλλάξει η κυβέρνηση τους Έλληνες που θεωρούν το ΟΧΙ ως έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ από τη βαριά κατηγορία ότι με το ΝΑΙ επιλέγουν σοκαριστικά μνημόνια, περικοπές συντάξεων και άλλα ανατριχιαστικά πράγματα, γιατί αυτοί με το ΝΑΙ επιλέγουν παραμονή εντός της ΕΖ και της ΕΕ, αλλά και εκείνους που επιλέγουν το ΌΧΙ ότι είναι οι ολετήρες της Ελλάδας στην περίπτωση που αυτή η επιλογή οδηγήσει την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης και ΕΕ. Το μόνο που δεν χρειάζεται σήμερα ο Ελληνικός λαός είναι ένας νέος διχασμός, που όπως κάθε προηγούμενος θα οδηγήσει τη χώρα 50 χρόνια πίσω σε πατριδοκάπηλους και σε ‘μιάσματα’. Ας απαλλαγούμε από τον μηδενισμό του ‘εδώ και τώρα’, ‘όλα ή τίποτα’, γιατί τίποτα δεν χαρίζεται, αλλά όλα κατακτώνται με αγώνες και ας οργανώσουμε κοινωνικούς αγώνες για έναν καλύτερο κόσμο, για μια καλύτερη Ευρώπη για μια καλύτερη Ελλάδα, για μια καλύτερη, σύγχρονη Ουμανιστική Αριστερά της Άμεσης Δημοκρατίας.
Αυτή η πραγματικότητα ορίζει τη μορφή, το περιεχόμενο και το ρόλο κάθε αριστερού και κάθε αριστεράς στον 21ο αιώνα. Ας προλάβουμε μια νέα ήττα του προοδευτικού, του αριστερού λαϊκού κινήματος και ένα νέο ανάθεμα σε βάρος της αριστεράς και ας περισώσουμε το όραμα για ένα καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας, της άμεσης δημοκρατίας και της αταξικής κοινωνίας. Περιθώρια για άλλες ψευδαισθήσεις δεν υπάρχουν και η ιστορία διδάσκει πως ένας ρεαλιστικός τακτικός ελιγμός που θα οδηγήσει σε καλύτερους όρους αγώνα είναι προτιμότερος από μια βέβαιη ή πολύ πιθανή καταστροφή.

http://epithesh.blogspot.gr/2015/07/blog-post.html