ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Δεν έχει αλλάξει τίποτα μετά σχεδόν 200 χρόνια, ο ίδιος ραγιαδισμός, η ίδια δουλικότητα, η ίδια ατομικότητα!!!

Τον ζητιάνο μπορείτε να τον διαβάσετε στο τέλος

«Ποίω καθαρμώ»;
«Οι αρχές διατάχτηκαν βιαστικά να υπερασπίσουν με κάθε θυσία τα κυριαρχικά δικαιώματα των μπέηδων και να τιμωρήσουν αλύπητα τους χωριάτες. Το υπαγόρευεν η διπλωματική πολιτική… και εξακολουθεί ακόμη η Ελλάς».
(Ανδρέα Καρκαβίτσα: Ο ζητιάνος»)
Οπως το δικαπιστώνει, πριν από ενάμιση αιώνα, ουδέν καινόν υπό τον ραγιαδισμόν, ο Καρκαβίτσας: η «άψογος στάσις» των σημερινών υπομειόνων της δικομματίλας τούς υποχρεώνει «να τιμωρήσουν αλύπητα» τις συντάξεις, τα μεροκάματα, τα ροδάκινα, τα νοσοκομεία, τα σχολεία, διότι έτσι «το υπαγόρευεν η διπλωματική πολιτική», στους διπλωμένους από την διαπλοκή και την υποτέλεια «κρατούντες» της γερμανοτσολιάδικης, μνημονιακής δικομματίλας. Οπως τότε στο Νυχτερέμι.
Και εμείς, ο λαός ο μνημονιόπληκτος; Πάλι πασίγνωστον, όταν η «ύβρις φυτεύει τύραννον»: εμείς, ξέπνοα, εξαθλιωμένα μέσα σε «σακσές στόρια» μηδενικά… Για μας, «ως υμάς ίσα και το μηδέν»4, ξαναλέει ο Χορός των ανέργων και των απελπισμένων σακσές.
Τι μας μένει; Μένει ο καθαρμός. Να τους καθαρίσουμε όλους αυτούς που μας μνημονιοδέσανε, μας κατακλέψανε, μας ξεφτιλίσανε.

Ποίω καθαρμώ; Ή «ανδρηλατούντας ή φόνω φόνον λύοντας»5, απαντά ως χρυσαυγίτης ο Κρέων, στον κουβελικό Οιδίποδα. Ή ανδρηλασίαν, να τους εξορίσουμε σε Μακρονήσια, ή οφθαλμόν αντί οφθαλμού: αφού μας έβγαλαν τα μάτια, κι εμείς να τους τα εξορύξουμε. Φόνον, αυτοκτονίες λαού, φόνω, λύοντας, εμείς, διαλύοντας τους δικομματίλας σεσηπότας και σάπιους από την αποφορά τους.
Πρότινος, αριφραδής, στελεχάρα της καθ’ ημάς Σαπρίας, εδήλωσε για κείνα τα μιζαδόρικα της Μίζενς και τινά ακόμη, ότι «αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη»! Και, ως «ευθύνη», παρέμεινε υπουργός, επεδίωξε κι άλλα λούσα, έδρεψε δάφνας κομματικάς (έστω και τζούφιες). Στον δημοκρατικό μας καιρό, ω Πανσεπτοσεβαστοκράτορ Κυριεία, όταν οι ναυκρατούντες νικητές στις Αργινούσες δεν μπόρεσαν να περισυλλέξουν τους νεκρούς, εξ αιτίας της τρικυμίας, τότε, η Εκκλησία του Δήμου, τους κατελόγισε την «πολιτική ευθύνη»: τους κατεδίκασε σε θάνατο. Και τους εξετέλεσε…
– Δεν σας στείλαμε να νικήσετε. Σας στείλαμε να μαζεύετε, νικητές εσείς, τα πτώματα των νικητών. – «Πολιτική ευθύνη» σας;
– Θάνατος – …«…φόνω φόνον λύοντας».
Τέτοια είναι η σοβαρή δημοκρατία, ω κυνώπα, ω κερδαλεόφρον ημέτερον δικομματικόν, συλλογικόν σπουδαρχίδιον! Κι όχι ο ρύπος σας «περί ευθύνης υπουργών».

Ανδρέα Καρκαβίτσα: Ο ζητιάνος

O Καστοριάδης γράφει για τους διανοούμενους: «Διανοούμενος. Ουδέποτε συμπάθησα (ούτε αποδέχτηκα για λογαριασμό μου) αυτόν τον όρο, και για λόγους αισθητικούς, εξαιτίας της άθλιας και αμυντικής υπεροψίας πού αυτός ο όρος προϋποθέτει, άλλα και για λόγους λογικούς• ποιος δεν είναι διανοούμενος;», αλλά επίσης «δίνει» έναν ορισμό: «…όλους εκείνους πού, ανεξάρτητα από το επάγγελμά τους, επιχειρούν να υπερβούν τη σφαίρα της ειδίκευσής τους και ενδιαφέρονται ενεργά για ό,τι συμβαίνει στην κοινωνία. Αλλά αυτό είναι, και θα πρέπει να είναι, ο ορισμός του δημοκρατικού πολίτη, οποιαδήποτε κι αν είναι η απασχόλησή του». Κορνήλιος Καστοριάδης: Ο Θρυμματισμένος Κόσμος (εκδόσεις Ύψιλον, 1999)
[2] O υπερενενηντάχρονος και προς τιμή του Νάνος Βαλαωρίτης, δήλωσε με αφορμή το Ναζιστικό μόρφωμα: «Πολλοί από τους συναδέλφους μου διανοούμενους και συγγραφείς δεν μοιάζουν να το παίρνουν στα σοβαρά. Δεν βαριέσαι, έχουμε δει κι άλλα κι αυτό θα περάσει, λένε ελαφρά τη καρδία».
……………………………………………
Οι Έλληνες διανοούμενοι έχουν στριμωχτεί σαν κοπάδι μέσα στο μαντρί, αργά τη νύχτα, καθώς ακούνε το ούρλιασμα του λύκου…, γράφει ο συγγραφέας Δημήτρης Ελέας, στο Βήμα, και δίνει μια μαχαιριά στους σκεπτόμενους, μετριότατους και απόντες στοχαστές της χώρας.

Την επιμέλεια έκανε ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ