ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους.

1ος ΜΥΘΟΣ
Ο πανίσχυρος ευρωπαϊκός βορράς

Ο γερμανός καθηγητής Οικονομικών του πανεπιστημίου του Freiburg, Bernd Raffelhueschen, δήλωσε στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt, πως η Γερμανία αποκρύπτει χρέος ύψους 5 τρις ευρώ, που έχει προκύψει από συσσώρευση ελλειμμάτων στο σύστημα ασφάλισης και στα συνταξιοδοτικά ταμεία. Επισήμως, το δημόσιο χρέος της Γερμανίας αγγίζει τα 2 τρις ευρώ. Τη δήλωση αυτή του καθηγητή δημοσίευσε κατ’ επανάληψη και το Bloomberg.

H γαλλική εφημερίδα Le Monde κάνει σύγκριση στα χρέη της Γερμανίας και της Γαλλίας με το Ελληνικό χρέος.

Οι αριθμοί που προκύπτουν είναι οι εξής:

Ελληνικό χρέος: 321 δις ευρώ.
Ελληνικό ΑΕΠ: 183 δις ευρώ.

Γαλλικό χρέος: 2031 δις ευρώ.
Γαλλικό ΑΕΠ: 2138 δις ευρώ.

Γερμανικό χρέος: 2044 δις ευρώ.
Γερμανικό ΑΕΠ: 2900 δις ευρώ.

Αναμφίβολα, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, που αναλογεί περίπου στο 175% του ΑΕΠ της, είναι το υψηλότερο στη νομισματική ένωση.

Τα νέα στοιχεία όμως, που διαρκώς ανακοινώνονται είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικά, αλλά ελάχιστοι τα εξετάζουν ενδελεχώς αν και είναι προς προβληματισμό. Αυτά έχουν σχέση με το βάρος χρέους, μία άλλη παράμετρο, που εξετάζει τις υποχρεώσεις του δημοσίου, δηλαδή τις κρατικές εγγυήσεις προς φορείς του ιδιωτικού τομέα, όπως είναι φυσικά οι τράπεζες, αλλά και οι επενδυτικές συμπράξεις δημοσίου και ιδιωτών (PPP), με τις οποίες το κράτος αναλαμβάνει την υποχρέωση να αγοράσει μελλοντικές υπηρεσίες σε αντάλλαγμα με την κατασκευή και δημιουργία υποδομών.

Η Ιρλανδία κατέχει το μεγαλύτερο βάρος χρέους (234% του ΑΕΠ). Στη δεύτερη θέση, αλλά σε μικρότερη απόσταση βρίσκεται η Γερμανία με 222% του ΑΕΠ. Οι υποχρεώσεις του γερμανικού δημοσίου είναι κατά 24 ποσοστιαίες μονάδες πιο ψηλά από τις πορτογαλικές και περίπου 30 μονάδες πιο ψηλά από τις ελληνικές.

Αν και σχεδόν όλες οι μετρήσεις χρέους επιδέχονται επιστημονικής αμφισβήτησης, λόγω του εκάστοτε τρόπου μέτρησής τους, η Le Monde καταλήγει, πως «το χρέος είναι αποτέλεσμα πολιτικών πολλών δεκαετιών χρέωσης, ενώ το ΑΕΠ μετράται κάθε χρόνο. Ωστόσο, το χρέος δεν επιστρέφεται σε ένα χρόνο. Αν οι τράπεζες υπολόγιζαν τα χρέη μιας οικογένειας (κεφάλαιο και τόκοι) σε σχέση με τα χρήματα που κερδίζουν σε έναν χρόνο δεν θα δάνειζαν ποτέ»,

Η ομοσπονδιακή στατιστική αρχή της Γερμανίας Destatis, με δήλωση στους Financial Times (FT) ισχυρίστηκε, πως αυτά τα χρέη οφείλονται σε υποχρεώσεις προς τις τράπεζες. Μία άλλη όμως μέτρηση της Eurostat επιχειρεί να διαλευκάνει το φαύλο τοπίο της δημιουργικής λογιστικής της Γερμανίας, που σύμφωνα με τους FT αποκαλύπτονται «οι αμαρτωλές συμμετοχές του δημοσίου και η εμπλοκή του γερμανικού κράτους στις τράπεζες».

Με άλλα λόγια, «οι μεγαλύτερες κρατικές υποχρεώσεις στην Ε.Ε. αφορούν τη Γερμανία, όπου ανέρχονται στο υπέρογκο 145% του ΑΕΠ. Η Ολλανδία και η Σλοβενία βρίσκονται με απόσταση στη δεύτερη και τρίτη θέση με 115% και 111% αντιστοίχως σε αντίθεση με την Ελλάδα, που βρίσκεται εξαιρετικά πίσω στην κατάταξη με το πολύ χαμηλό 17%».

Δηλαδή, τα στοιχεία της Eurostat αποκαλύπτουν, ότι το Βερολίνο εμπλέκεται και διαπλέκεται με το γερμανικό τραπεζικό κλάδο. Σύμφωνα επίσης με τον καθηγητή Λογιστικής στο πανεπιστήμιο του Aberdeen, David Heald, τα στοιχεία της Eurostat αναφέρονται και σε κρατικές εγγυήσεις και στις εκκρεμείς υποχρεώσεις του δημοσίου με τα PPP (Public, Private Partnerships) με άλλα λόγια δηλαδή τις εκκρεμείς υποχρεώσεις του δημοσίου σε τρίτους. Εδώ βλέπουμε για παράδειγμα την Αυστρία να βρίσκεται στην κορυφή τέτοιων υποχρεώσεων.

Για να μην το κουράζουμε όμως άλλο με αριθμούς και επεξηγήσεις, μπορούμε να συμπεράνουμε, πως το πρόβλημα του χρέους είναι τεράστιο μέσα στις χώρες της Ευρωζώνης ασχέτως αν με δημιουργική λογιστική και στατιστικά τερτίπια αποκρύπτεται, καμουφλάρεται και αποσιωπείται.

Αυτό θα μπορούσε εύκολα να μας οδηγήσει και στο συμπέρασμα, πως το χρέος της Ρωμιοσύνης εντέχνως διογκώθηκε για να καταδείξει το ούτως ή άλλως «κακό παιδί» της Ευρώπης με τη μόνη διαφορά όμως, πως πρόκειται για κλεφτοκοτά και όχι για σεσημασμένο κλέφτη μεγάλου βεληνεκούς, όπως είναι οι «εταίροι» μας από το βορρά.

Έγραψε στις 05.02.2016 ο/η: Μουαμάρ Ιγνάτιος

Η συνέχεια στον σύνδεσμο http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=3936