PD Dr.-Ing. Georg Chaziteodorou Bleibergweg 114 D-40885 Ratingen Tel.+Fax: 0049 2102 32513 E-Mail: chaziteo@t-online.de
15.04.2016
Σε ενα φυλο χρυσου απο τον 5ον π.Χ. αιωνα, που βρεθηκε πριν μερικα χρονια σε εναν αρχαιοελληνικο ταφο στο Υππονιο (σημερα Vipo Valentia) της Καλαβριας της Ιταλιας, ειναι γραμμενο σε αρχαιοελληνικη γλωσσα «…στην Μνημοσυνη ανηκει ο ταφος αυτος.
Εαν αναγκασθεις να πεθανης, θα σε ρωτησουν οι φυλακες:
Τι γυρευσεις στο σκοτος του φοβερου Αδη;
Απαντησε:
Ειμαι ο υιος της Γης και του Ουρανου.
Καιγομε απο Διψα και πεθαινω…Δωσε μου κρυο νερο απο τα ελη της Μνημοσυνης…Θα σου αφησουν να πιης.
Θα περπατησεις κατα μηκος του ιερου δρομου οπου και αλλοι επισημοι πληροφορουμενοι και απο τον θεο Διονυσο κυριαρχουμενοι, περπατουν…».
Ο ανθρωπος, ο οποιος βρισκεται εντος ενος περιστρεφομενου συμπατικου συστηματος, στρεφεται μαζι με τον πλανητη στον οποιο κατοικει, γυρω απο τον αξονα αυτου με ταχυτητα περιπου των 2.000 χιλιομετρων την ωρα και κινειται γυρω απο τον Ηλιο με ταχυτητα περιπου των 108.000 χιλιομετρων την ωρα και μαζι με το υπολοιπο ηλιακο μας συστημα περιστρεφεται γυρω απο το γαλακτικο κεντρο με ταχυτητα περιπου 792.000 χιλιομετρα την ωρα.
Δεν ειναι συνεπως ο χρονος που κινειται προς μια κατευθηνση, αλλα ο ανθρωπος, ο οποιος αφηνει το παρελθον χωρις επιστροφη πισω του και μονο στην μνημη του.
Ο Γαλαξιας μας κινειται εντος της τοπικης ομαδος των Γαλαξιων με ταχυτητα περιπου των 360.000 χιλιομετρα την ωρα, η οποια τοπικη ομαδα των Γαλαξιων κινειται εντος του σμηνους των Γαλαξιων με ταχυτητα περιπου των 3.600.000 χιλιομετρα την ωρα.
Ο ανθρωπος συνεπως επι της Γης και εντος του συμπαντος ειναι μονο μερος του ολου και κατεχει στον ιεραρχικα και κατα μετρο δημιουργηθεντα κοσμο την θεση του, δηλαδη δεν ειναι τιποτε αλλο απο «σκονη ενος ενδογαλακτικου νεφους».
Ειναι ενα υπεροχο πραγμα να γνωριζουμε, οτι τα ατομα σιδηρου στο ανθρωπινο αιμα προερχονται απο μια Σουπερ-Νοβα εκρηξη, απο την οποια δημιουργηθηκε πριν 4,55 δισεκατομμυρια χρονια το ηλιακο μας συστημα.
Το ανθρωπινο σωμα αποτελειται απο 10 στην 28 κβαντοτεμαχιδια, δηλαδη απο ενα αθροισμα πρωτονιων, νετρονιων και ηλεκτρονιων απο το οποιο δημιουργηθηκαν τα ατομα και τα μορια, τα οποια απο την πλευρα τους, με φανταστικα υπεροχους και περιπλοκους τροπους, δημιουργησαν τα 10 τρισεκατομμυρια ευκαρια κυτταρα του ανθρωπινου σωματος.
Ως ζωντας ευκαριος οργανισμος, ο ανθρωπος, εχει συνειδηση και υποσυνειδητο.
Ολα ομως τα οποια πραττει, σκεφθεται και πληροφορειται λαμβανουν χωρα σε καποια χωρικη περιοχη κατα την διαρκεια μιας χρονικης περιοδου.
Εαν ομως αυτα που αντιλαμβανεται ο ανθρωπος, ανταποκρινονται παντα στην πραγματικοτητα, ειναι δυσκολο να απαντιθη, διοτι για πολλα φυσιολογικα ερεθισματα απο τον γυρω κοσμο, ο ανθρωπινος οργανισμος δεν εχει τους απαραιτητους δεκτες.
Με την αναπνοη οξυγονου και τη οξυδωση με τα προ’ι’οντα του πεπτικου συστηματος που καταληγουν στο κυκλοφοριακο συστημα του αιματος, παραγεται στο ανθρωπινο σωμα ηλεκτρισμος.
Μονο 0,1 Volt ηλεκτρικης τασης μετακινειται σε αποστασεις Νανομετρων στα ανθρωπινα κυτταρα.
Μεταφερομενο το ρευμα αυτο στις κατα μεσο ορο διαστασεις του ανθρωπινου σωματος, παραγεται μια ηλεκτρικη ωθηση των 20 εκατομμυριων Volt ανα μετρο και ανταποκρινεται αυτη στην ηλεκτρικη φορτωση μιας μεγαλης καταιγιδας.
Εαν για διαφορους λογους μειωνονταν η επιδραση του φυσικου γηινου ηλεκτρομαγνητικου πεδιου ‘η εξαλειφονταν ολοκληρωτικα, οι ανθρωποι θα εχαναν αυτοματα τις αισθησεις τους για την ροη του χρονου, που θα σημανε και την δημιουργια του απολυτου χαους στις διαδικασιες των ανθρωπινων δραστηριοτητων.
Ενα κβαντοτεμαχιδιο της υλης π.χ. ενα Ηλεκτρονιο με ολη την υποδομη που αυτο συνδεεται, δεν ειναι τιποτε αλλο απο τον Φανητα του Ορφεα, απο την απροσδιοριση δυαδα (Αρτεμις) των Πυθαγορειων, απο το πνευμα του Πλατωνα και απο την εντελεχεια του Αριστοτελη.
Το «Δενδρο Ζωης» του Πυθαγορα εμφανιζεται τοσο στην φαση δημιουργιας του συμπαντος, οσο και των πρωτοπλανητων και στην Ανατομια του ανθρωπινου σωματος και των αλλων ζωντων οργανισμων.
Ο κορμος του Δενδρου της Ζωης ταυτιζεται με τα κεντρα των κυματων του ενεργειακου φειδος της ραβδου του Ερμη.
Εαν ο ανθρωπος ηταν σε θεση να προγραμματιζη τα χρωμοσωματα του (DNA) ‘η κατα το δοκουν τον εγκεφαλο του, θα μπορουσε να σταθη σε μια επιθυμητη ηλικια π.χ. 20 ετων και να μην πεθανη ποτε.
Οι περισσοτεροι ανθρωποι δεν θα πεθαινουν ποτε διοτι ποτε δεν γεννηθηκαν.
Το πληθος των ανθρωπων που θα μπορουσε εξαρτωμενο απο το DNA να γεννηθη ειναι πολυ μεγαλυτερο απο αυτο των ανθρωπων που γεννηθηκαν και εις αντιθεση με την τοσο μικρη πιθανοτητα, υπαρχω Εγω και Εσυ, σαν να ειναι αυτο κατι το συνηθεισμενο.
Μονο λιγοι εκλεκτοι, παρ’ ολη την τοσο μικρη πιθανοτητα, κερδησαν στο Λαχειο της γεννησης.
Πως ειναι ποτε δυνατον να τολμουμε να πενθουμε για την επιστροφη μας στην προηγουμενη κατασταση μας.
Οπως φαινεται, δεν ειμαστε ικανοι να ζουμε χωρις αυταπατες και μεταφυσικους λογισμους σε ενα απροστατευτο συμπαν και πανω σε εναν ασημαντο πλανητη ενος μακρεων κυματων αστερα, ο οποιος πλαναται χαμενος μεταξυ δυο σπειροειδων βραχιονων στις εξωτερικες περιοχες ενος Γαλαξια.
Ο διαλογος «Τιμαιος» του Πλατωνα (Σωκρατης, Κριτιας, Τιμαιος, Χερμοκρατης) δεν ειναι τιποτε αλλο απο την διδασκαλια της αυτοανελισσης της μεγιστης λογικοτητας, η οποια αυτοανελισση περιεχει το συμπαν.
Χωρις τον ορατο κοσμο, η μεγιστη λογικοτητα στην βαση της ειναι στατικη.
Αυτη γινεται επικαιρη με την αυτοεξελιξη της ορατης φυσης.
Οι Ιδεες χωρις την πολυπληκοτητα του ορατου κοσμου, δεν μπορουν να υπαρχουν οπως και ο ορατος κοσμος δεν μπορει να υπαρχη χωρις τις Ιδεες.
Τα παντα ζουν και υφαινονται απο την «Παγκοσμια Ψυχη», τον φορεα της διαδικασιας αυτης της αυτοαναλισσης.
Οι μικροσκελεις νημοσυνες ειναι μονο τμηματα της ολικης ψυχης και η υλη παρουσιαζεται λογω των περιορισμων της ως συγκολημενη στον χωρο και στον χρονο.
Τι νοειται ομως με την «Παγκοσμια Ψυχη»;
Στις ημερες μας νοειται μια ιδιαιτερη δυναμη ζωης, η οποια φυτευθυκε απο την φυση ως η μεγιστη, δημιουργος ουσια, η οποια και ανεξαρτητα απο την φυση μπορει να νοη.
Για τον Πλατωνα ομως η ψηχη ειναι κατι το ουσιωδες, ενα ουσιωδες ον.
Υπο το πρισμα αυτο πρεπει να εξηγηθη και η ερωτηση, που εθεσε ο Τιμαιος στον Σωκρατη:
«Τι ειναι το παντοτε υπαρχον, που δεν επιτρεπει κανενα δημιουργημενο και τι ειναι το παντοτε δημιουργημενο το οποιο ποτε δεν γινεται μερος του υπαρχοντος;».
Απο τα επιχειρηματα του ως ανω διαλογου του Πλατωνα προκυπτει, οτι το Ενα με λογικη νοηση, γινεται κατανοητο, διοτι παραμενει παντοτε το ιδιο, το Αλλο ομως με ταλαντευουσα γνωμη, ειναι επισης σε μη ολοκληρωμενη μορφη κατανοητο μεσω της αισθησης της ψυχης, χωρις συμμετοχη της νοησης, διοτι βρισκεται σε μια φαση της δημιουργιας και της διαλυσης χωρις ποτε να φθαση στο παντοτε υπαρχον.
Τα παντα δημιουργηθεντα ομως εχουν ως προ’υ’ποθεση για την δημιουργια τους, καποια αιτια, διοτι χωρις αιτια τιποτε δεν μπορει να δημιουργηθη.
Ο κοσμος συνεπως πρεπει να εχη καποια Αρχη.
Ολο το συμπαν θα πρεπει να εξετασθη απο την αρχην και υπο την σκοπια, ωστε καθε εξεταση οφειλει να βασιζεται στο σημειο εξοδου στην ερωτηση, εαν σο συμπαν προυπηρχε χωρις την Αρχη της δημιουργιας του ‘η εαν αυτο δημιουργηθηκε και η δημιουργια αυτη αρχησε απο καποια αρχη.
Ειναι ομως η νοημοσυνη μας σε θεση να αναγνωριζη τον παραγματικο κοσμο;
Ειμαστε με τις παραστασεις και τις εννοιες μας σε θεση να δημιουργησουμε απο τον πραγματικο κοσμο μια σωστη απεικονιση της πραγματικοτητας;
Την απανιση στην ερωτηση αυτη την εδωσαν με τον παγκοσμιο νομο ηδη οι προσωκρατικοι φιλοσοφοι με πρωτο τον Ηρακλειτο απο την Εφεσο, τον αντιπαλο του Παρμενιδη, δηλαδη τον Λογο, «ο οποιος ειναι αιωνιος, και τον οποιο οι ανθρωποι δεν κατανοουν, τοσο προτου κατι για αυτον εχουν ακουσει, οσο και μετα απ’ οτι ακουσαν».
Η ερωτηση ως τιτλος του αρθρου, προς τα που πηγαινουμε;, δηλαδη προς τα που πηγαινει η ανθρωποτητα του 21ου μ.Χ. αιωνος; περιεχει σε περιγραμμα δυο κατευθυνσεις απαντησεων.
Η μια κατευθυνση απαντισης εχει αστρονομικο περιεχομενο, το οποιο δεν αναλυεται εδω λεπτομερως.
Υπο την σκοπια του συμπαντος μας εμφανιζονται τα επικαιρα ανθρωπινα προβληματα ως τελειως ανευ σημασιας, χωρις ομως να αποκλειονται τα εξης μοιραια:
1 Το υπο κανονικες συνθηκες και χωρις περιπλοκες τελος της ανθρωπινης ιστοριας στον πλανητη Γη
2 Ο θανατος της ανθρωποτητας απο συγκρουσεισ με την Γη αστεροειδων και κομητων
3 Ο θανατος της ανθρωποτητας απο υπερβολικο υψηλο καυσωνα ‘η ψυχος
4 Η απωλεια ολοκληρου του πλανητη Γη σε μια μαυρη τρυπα του γαλακτικου μας δισκου
5 Ο θανατος της ανθρωποτητας απο μεταβολες του γηινου μαγνητικου πεδιου
3 Ο θανατος της ανθρωποτητας απο την συνεχιζομενη απομακρυνση της Σεληνης απο την Γη.
2 Ο θανατος της ανθρωποτητας απο μεγαλες κλιματικες μεταβολες
Η δευτερη κατευθυνση απαντισης περιεχει τις δυνατες μελλοντικες κοινωνικες εξελιξεις των ανθρωπων, οι οποιες θα εξαρτηθουν απο τον αγωνα μεταξυ των δυο αιωνιων αντιπαλων, των δυο αρχηκων κοσμολογικων δυναμεων του Φωτος και του Σκοτους.
Η εως σημερα ιστορια της ανθρωποτητας, αναλυομενη σε βαθος, υπηρξε η ιστορια της συνεχους μεταμορφωσης του οντος που φερει το ονομα ανθρωπος.
Η Φυση δεν εχει κανεναν ηθικο χαρακτηρα, ο ανθρωπος δεν εκ φυσεως καλος ‘η κακος, εχει ομως ισχυρωτερες τασεις προς το κακο απ’ οτι προς το καλο.
«Το κακο παρουσιαζεται ως καλο στην νοηση του ανθρωπου, τον οποιον ο θεος θελει να οδηγηση προς την καταστροφη» (Χορωδια στην τραγωδια της Αντιγονης).
Εφ’ οσον η Φυση συνισταται απο κραυγες απογνωσης και απο αλληλοσφαγες, τοσο το χειροτερο ειναι αυτη για τους καλους ανθρωπους.
Η σφαγη αυτη (διχοτομηση) απεικονιζεται στο 1. Βιβλιο του Μωυση, Ο’ Γεν. ΙΕ’15.1-21 (Επαγγελια και Πιστη):
«…Μετα δε τα πραγματα ταυτα εγεννηθη ρημα Κυριου προς τον Αβρααμ…
Εγω ειμαι ο Κυριος ο εξαγων σε εκ της Ουρ των Χαλδαιων δια να σοι δωσω την γη ταυτην εις κληρονομιαν.
Ο δε Αβρααμ ειπε: Κυριε ποθεν γνωριζω οτι θελω κληρονομησε αυτην;
Και ειπεν ο Κυριος:
Λαβε δαμαλι τριων ετων, και αιγα τριων ετων, και κριο τριων ετων, και τρυγονα και περιστερα.
Και ελαβε παντα ταυτα, και διεσχισε αυτα εις το μεσον και εθεσε εκαστον τμημα απεναντι του ομοιου.
Κατεβησαν δε ορνεα επι τα πτωματα τα διχοτομημενα και συνεκαθισεν αυτοις ο Αβρααμ.
Περι δε την δυσιν του ηλιου εκστασις επεπεσεν επι του Αβρααμ και φοβος σκοτεινος μεγας επεπιπτε επ’ αυτον…Οταν δε ο ηλιος εδυσεν λαμπαδες πυρος διηλθον ανα μεσον των διχοτομημενων.
Την ημερα δε εκεινη, διαθηκη εκαμε ο Κυριος προς τον Αβρααμ λεγων: Εις το σπερμα σου εδωσα την γην ταυτην.
Απο του ποταμου της Αιγυπτου εως του ποταμου του μεγαλου, του ποταμου Ευφρατου, τους Κεναιους, τους Κενεζαιους, τους Κεδμωναιους, τους Χαιταιους, τους Φερεζαιους, τους Ραφα’ι’ν, τους Αμορραιους, τους Χαναναιους, τους Ευαιους, τους Γεργεσαιους και τους Ιεβοσαιους»
Το «διαιρει και βασιλευε» των εθνων, ειναι πολυ παλαιοτερο απ’ οτι μεχρι σημερα ο ανθρωπος πιστευε.
Τα διχοτομημενα απο τον Αβρααμ ζωα, που ολοφανερα προσφερονται βορα στα σαρκοφαγα ορνεα, αναμεσα στα οποια συνεκαθισε ο Αβρααμ, ειναι οι λαοι και τα εθνη (Κυπρος, Συρια, Αιγυπτος, Λιβυη, Ιρακ, Ιραν, Κουρδισταν, Αφγανισταν κ.α.), εναντια στα οποια στρεφει το μαγικο αυτο αναθεμα.
Οι διαμελιστικες δυναμεις εναντια στους λαους και εθνη των περιοχων, θα ενισχυονται απο τους φυσικους τους εχθρους, ΗΠΑ, Γερμανια, Γαλλια και Μεγαλη Βρεταννια (δηλαδη τα ορνια) με τους οποιους σιωπηρα πρεπει να συνεργουν.
Οι καυτες δαδες με τις οποιες περνα τελετουργικα ο Αβρααμ αναμεσα στα διχοτομημενα υπολειμματα των διχοτομημενων ζωων (λαων), ειναι οι συνεχεις «καυτηριασμοι» που θα αποκλειουν καθε δυνατοτητα επανενωσης των εθνικων υπολειμματων και θα μονιμοποιουν τον συμβολικα εδω σοσμενο διαμελισμο τους.
Η σημερινη μοντερνα ζωη διατηρει τους ανθρωπους τοσο απασχολημενους και τους παραπλανει απο τα συμβαντα τοσο ισχυρα, ωστε αυτοι να μην σκεφθονται καθ’ ολου για πραγματα που αξιζουν πραγματι να σκεφθονται οι ανθρωποι.
Ετσι απομακρυνονται συνεχως οι ανθρωποι απο την Φυση και απο τις εμπειριες που ειναι αξιοπροσεκτες.
Εαν εξαιρεσουμε τις αστρονομικες δυνατοτητες θανατου της ανθρωποτητας, ποιες ειναι οι κατα μεσο ορο χρονικες προσδοκιες υπαρξης της σημερινης επιστημονικα και τεχνολογικα ανεπτυγμενης ανθρωπινης κοινωνιας;
Μια ασυνειδητη μειονοτητα ανθρωπων αποτελουμενη απο επικινδυνους ψυχοπαθεις ανθρωπους, απομυζα εδω και εκατονταετιες με πολεμους τον πλουτο των λαων του πλανητη μας.
Ο πολεμος ειναι μεν μια εμφανιση του πολιτισμου, αλλα αυτη δεν υπηρχε στη προπολιτισμικη αλλα και ουτε και στην μεταπολιτισμικη εποχη ως ενας αναγκαιος θεσμος της ανθρωπινης κοινωνιας.
Δεν υπαρχει κανενας νομος κατα τον οποιον θα επρεπε παντοτε να υπαρχουν πολεμοι!
Για τους ψυχοπαθεις που κυβερνουν σημερα τον κοσμο, η ζωη ειναι πονος, η Γη ειναι η κοιλαδα των δακρυων και το ανθρωπινο σωμα η φυλακη της ψυχης.
Οι ψυχοπαθεις αυτοι ανθρωποι σκοπημα δημιουργησαν μια κατασταση αποπροσανατολισμου των ανθρωπινων αισθησεων και των αξιων της ζωης και κατεστρεψαν την πνευματικη λειτουργια σχετικα με το ειδος και την φιλοσοφια της ζωης των ανθρωπων.
Η ανθρωπινη μαζα ειναι και παραμενει αιχμαλωτη στα πλαισια της αισθητικοτητας και μπορει να απελευθερωθη μονο με βεβαια και κατανοητα επιχειρηματα που οδηγουν στην « σωστη γνωμοδοτιση» περι της αληθειας, του δικαιου και των αρετων αλλα ποτε προς την πραγματικα ζωντανη αποψη που εξηγει τους πραγματικους στοχους της ζωης.
Κατα την αποψη των ως ανω ψυχοπαθων οι καλοι ανθρωποι αποτελουν παραμορφωση της φυσης, ειναι οι αποδοκιμαστες της φυσης και των φυσικων νομων.
Οι ανθρωποι ομως αρχισαν παροδικα να γινονται καλοι οταν εξαναγκασθηκαν να γινονται καλοι.
Και ο μοναδικος τροπος εξαναγκασμου του ανθρωπου επιτυγχανεται με το κοινωνικο και πολιτικο συστημα εντος του οποιου ζει. Ως ανευ ουδεμιας αξιας.
Οι ψυχοπαθεις, οι οποιοι σημερα κυβερνουν τον κοσμο μας, μισουν κυριολεκτικα τις αρετες, αρχες, αξιες και τα ιδανικα των ανθρωπων.
Ως αρπακτικα και διαμελιστικα ορνια που ειναι, δεν κατανοουν, οτι καθε εποχη αποτελει μια φαση της ανθρωπινης εξελιξης.
Το μεγεθος των χαρακτηριστικων εμφανισεων μιας εποχης, ριζωνουν εκει οπου με διαφορετικους τροπους παρουσιαζονται οι ανθρωπινες αξιες π.χ. της αρχαιοτητας, του μεσαιωνα και της σημερον.
Κατω απο την σκοπια αυτη τιθεται και το ερωτημα για τα αξιες της «Νεας Ταξης Πραγματων» των ως ανω ψυχοπαθων.
Προκειται δηλαδη για το πως στην ερχομενη εποχη θα παρουσιασθει το ον ανθρωπος και ποιες μεταβολες θα υποστει αυτος στην ψυχοσυνθεση του.
Σχετικα με την αναμενομεν δραση των ψυχοπαθων, αυτη περιγραφεται ξεκαθαρα στο Βιβλιο ενος τεως συμβουλου ασφαλειας του τεως προεδρου των ΗΠΑ Jimmy Carter, με τιτλο «Μεταξυ δυο Εποχων»:
«Η τεχνολογια θα διαθεσει καταλληλους τεχνικας μεθοδους στους αρχηγους των Μεγαλων Εθνων για την εκτελεση κρυφων πολεμων, οι οποιες μονο σε ενα μικρο μερος των δυναμεων ασφαλειας θα ειναι γνωστες…Τεχνικες μεθοδους για επιδραση στις καιρικες συνθηκες προς δημιουργια μεγαλης χρονικης διαρκειας ανυδριων, δηλαδη περιοδων αρνητικων κλιματικων αλλαγων με στοχο την εξασθενιση με την πεινα των δυναμεων αντιδρασης ενος εθνους, που δεν συμμορφωνεται με τις παραλογες και εκβιαστικες απαιτησεις των ορνιων κρατων».
Σε τετοιους ηλιθιους παραμενει ακομη αγνωστο, οτι οι μεγαλυτερες πραξεις στην μεχρι σημερα ανθρωπινη ιστορια συντελεσθηκαν με τις κινητοποιησεις των λα’ι’κων μαζων, των σκλαβων, των υπηρετων, των εργαζομενων και των ξυπολυτων.
Εαν ο χρονος, οπως μερικοι φιλοσοφοι υποστηριζουν, κινειται πραγματι κυκλικα, ωστε να επαναλαμβανονται και τα γεγονοτα προηγουμενων εποχων, τοτε τα πραγματα για τους ψυχοπαθεις που κυβερνουν σημερα τον κοσμο και επιδιωκουν την «Νεα Ταξη Πραγματων», δεν θα ειναι τοσο καλα.
Ισως η αναμενομενη νεα εποχη να οδηγηση στην ολοκληρωτικη καταστροφη, ισως σε μικροψυχους συμβιβασμους, ισως ομως και σε νεες δημιουργικες νικες με γνωμονα οτι σημερα ζουμε σε μια ματαβατικη εποχη.
Στην μεταβατικη ομως αυτη περιοδο των απαιτησεων ισχυος και επιβολης αυτης απο τον διεθνη πολιτικο σιωνισμο, δια της στρατιωτικης ισχυος των ΗΠΑ, δεν μπορει η σημερινη ζωη των ανθρωπων να θεωρηυη ευτυχης.
Στην μεταβατικη αυτη περιοδο η εξουσια βασιζεται στον «Φοβο» και στην «Λογικη του Morgenster», οτι «τιποτε δεν μπορει να ειναι, που δεν επιτρεπεται να ειναι».
Ο ιδιος ο «Φοβος» βασιζεται στην τελικη ρυθμιση του οικονομικου πολιτισμου, στην διαλυση καθε στοιχειου της οικονομικης ασφαλειας και στην καταργιση και της τελευταιας διαταξης για διεθνη ασφαλεια.
Ουδεις ανθρωπος πρεπει να θεωρη τον εαυτον του ασφαλη, στο σπιτι του, στον χωρο εργασιας του, στην εταιρεια του, στην πατριδα του, στην αυτοκρατορια του, στο κρατος που ζει, στο κομμα του και σε αλλα πολλα.
Οι ψυχοπαθεις που σημερα κυβερνουν τον κοσμο μας θελουν υπακουους σκλαβους μεσα σε διαμελισμενους και διαλυσμενους λαους και εναν πνευματικα απογυμνωμενο και αμορφο παγκοσμιο πληθυσμο χωρις νοηση και καταμερισμενο σε μεγαλες οικονομικες επαρχιες, χωρις παρελθον και χωρις κανενα μελλον.
Απο τις σημερα 192 χωρες του πλανητη μας στις οποιες ζουν περιπου 2.000 λαοι μονο 20 χωρες μπορουν να χαρακτηρισθουν ως γηγενεις.
Ουδεις απο τους ανω λαους ειναι σε θεση να προβλεψη την πεινα για τον καταστροφικο νεο παγκοσμιο πολεμο των δολοφων μεσσιανικης προελευσης και οτι ο νεος αυτος παγκοσμιος πολεμος εχει ηδη αρχισει, με τους επι μερει πολεμους των ΗΠΑ στο Ιρα, με τον πολεμο Ιρακ-Ιραν, με την επεμβαση του ΝΑΤΟ στην Λιβυη και στο Αφγανισταν, με τον διαμελιστικο πολεμο στην Συρια και με τις τρομακτικες επιθεσεις και την διοχετευση μεταναστευτικων ρευματων στην Ευρωπη, με την παγκοσμια οικονικη κριση του 2008 και αυτης που ειναι ακομη καθ’ οδον.
Ξεπερνα τα ορια κατανοησης των ως ανω ψυχοπαθων που κυβερνουν σημερα τον κοσμο μας, οτι με τον νεο αυτο παγκοσμιο πολεμο που εξελισεται, σε λιγο καιρο ο πλανητης μας δεν θα κατοικειται πλεον απο ανθρωπους ενω αυτος θα συνεχιζει να κινειται στην τροχια του και ο Ηλιος μας, η Σεληνη και τα αλλα αστερια θα συνεχιζουν να φωτιζουν, χωρις να παρακολουθουν διανοουμενα οντα.
Γ. Θ. Χατζηθεοδωρου
Στα γερμανικά
PD Dr.-Ing. Georg Chaziteodorou Bleibergweg 114
D-40885 Ratingen
Tel.+Fax: 0049 2102 32513
E-Mail: chaziteo@t-online.de
14.04.2016
WOHIN GEHΕΝ WIR?
Dr. Georg Chaziteodorou
Auf einen, erst kürzlich, bei der althellenischem Hipponion (heute Vipo Valentia, im italienischen Kalabrien) ausgegrabenen Goldblättchen aus dem
5 Jh. v. Chr. ließt man folgende Worte, die hier von der althellenischen Sprache sinngemäß in Deutsch übersetzt wurden:
«…Mnemosyne (dem Gedächnis) gehört dieses Grab. Wenn du sterben
werden muss, werden dich die Wächter fragen: Was suchst du in der
Finsternis der Fruchterregenden Hades? Antworte du: Ich bin der
Sohn der Erde und des Himmels. Ich brenne vor Durst und sterbe…
Gebt mir kühles Wasser aus den Sümpfen der Mnemosyne…Sie werden
dich trinken lassen. Und du wirst auf dem heiligen Weg eine weite
Strecke zurücklegen, den auch die anderen ruhmreichen Eingeweihten
und vom Gott Dionysos Besessenen gehen…»
Der Mensch der sich im Inneren eines drehenden universalen Systems befindet, dreht sich auch mit dem Planeten Erde um dessen Achse mit einer Geschwindigkeit von etwa 2.000 km/h und rast mit dem Planeten Erde um die Sonne mit einer Geschwindigkeit von 108.000 km/h und zusammen mit dem
übrigem Sonnensystem umläuft mit dem galaktischen Zentrum mit einer
Geschwindigkeit von 792.000 km/h. Nicht die Zeit, sondern der Mensch läuft in einer Richtung und lässt er die Vergangenheit ohne Wiederkehr nur in seine Erinnerung. Die Heimatgalaxie selbst bewegt sich innerhalb der Galaxie-Gruppe
mit einer Geschwindigkeit von ca. 360.000 km/h und diese innerhalb der Galaxie-Haufen mit einer Geschwindigkeit von ca. 3.600.000 km/h. Der Mensch auf der Erde und innerhalb des Universums ist somit ein Teil des Ganzen und besitzt in der hierarchisch und nach Maßstab entstandenen Kosmos seinen Platz d.h. er ist nichts anderes als «Staub einer endogalaktischen Wolke». Es ist eine wunderbare Sache zu wissen, dass die Eisenatome des Blutes der Menschen aus einer Super-Nova Explosion kommen, auf die unseres Sonnensystem vor 4,55 Mrd. Jahren entstand. Der menschliche Körper besteht aus ca. 10 hoch 28 Quantenteilchen d.h. aus einer Ansammlung von Protonen, Neutronen und Elektronen, aus denen die Atomen und Molekühlen sich bilden, die ihrerseits
und mit phantastisch komplizierten Prozeduren die 10 Trillionen
Eukaryontenzellen entstehen lassen, die der menschlicher Körper besitzt. Als lebendige Eukaryonten hat der Mensch ein Bewusstsein, d.h. er kann wahrnehmen was durch sein Verstand gehen. Alles aber was er tut, denkt und erfährt, findet in irgendeiner Raumregion während irgendeines Zeitintervalls statt. Ob das was der Mensch wahrnimmt, auch die Wirklichkeit entspricht, ist ein schwerwiegendes Problem, weil für viele physikalische Reize der Außenwelt, der menschliche Körper keine geeigneten Rezeptoren hat. Durch die Einatmung von Sauerstoff und der Oxidation wird in menschlichen Körper Elektrizität produziert. Nur 0,1 Volt bewegt sich in Abständen die in Nanometer
gemessen werden. Extrapoliert auf die Dimensionen des mittleren menschlichen Körpers wird ein Schub von 20 Mio. Volt je Meter erzeugt, die der elektrischen Ladung eines großen Gewitters entspricht. Sollte aus manchen Gründen der Einfluss des natürlichen elektromagnetischen Kraftfeldes der Erde verändern oder sogar ausfallen, hätten die Menschen sofort ihren inneren Sinn für den Zeitverlauf verloren, was auch mit Einsatz des Chaos gleich bedeuten wurde. Ein Quantenteilchen der Materie z.B. ein Elektron mit der gesamten Struktur das ihn verbindet, ist nichts anderes als der Fanitas der Orphäer, die unbestimmte Zweiheit (Artemis) der Pythagoreer, die Seele von Plato und die Entelchie von
Aristoteles. Der «Lebensbaum» von Pythagoras erscheint sowohl in der Phase der Entstehung des Universums als auch in den Protoplaneten und der Anatomie des menschlichen Körpers und der anderen lebenden Wesen. Der Rumpf des Lebensbaums deckt sich mit den Zentren der Wellen des energetischen Schlanges des Herods von Hermes. Wenn der Mensch in der Lage wäre seine Chromosomen (DNA) zu programmieren oder nach Wohlwollen sein Gehirn,
dann könnte er bei einen gewünschte Alter z.B. 20 Jahre stehen bleiben und nicht sterben. Die meisten Menschen werden nie sterben weil sie nicht geboren wurden. Die Menge der Menschen die durch unsere DNA geboren werden können ist viel größer als die Menschen die tatsächlich geboren wurden und im Gegensatz zu der fürchterlich kleinen Wahrscheinlichkeit existieren wie Ich und Du ob dies etwas gewöhnliche ist. Nur wenige Auserwählte haben trotz der fürchterlich kleinen Wahrscheinlichkeit in der Lotterie der Geburt gewonnen. Wie ist es tatsächlich möglich, dass wir wagen zu betrauen für die unvermeidliche Rückkehr zu unserem vorherigen Zustand. Wie es scheint wir sind nicht fähig in einem ungeschützten Universum und auf einen unbedeutenden Planeten eines langwelligen Sterns, welcher verloren zwischen zwei Spiralarmen in der Außenbezirken einer Galaxie liegt, ohne Illusionen und metaphysischen Gedanken zu leben.
Der Dialog «Timaios» von Platon (Sokrates, Kritias, Timaios, Hermokrates) ist nichts anders als die Lehre von der Selbstentfaltung der höchsten Vernunft, in
welche Selbstentfaltung eben das Universum besteht. Ohne die sichtbare Welt
ist diese höchste Vernunft im Grunde nur potentiell. Aktuell wird sie erst durch
die Selbstentwicklung in der sichtbaren Natur. Die Ideen können ebenso wenig existieren ohne die Mannigfaltigkeit der Sinnenwelt, wie die letztere existieren kann ohne die Ideen. Alles lebt und webt in der «Weltseele», die Trägerin dieses
Prozesses der Selbstentfaltung. Die endlichen Intelligenzen sind sozusagen nur Bruchstücke von der Gesamtseele, und die Materie erscheint infolge der
Beschränkungen, die ihr anhaften durch Raum und Zeit. Was versteht man
aber unter der Weltseele? Heutzutage versteht man eine besondere Lebenskraft, die die Natur eingepflanzt ist als oberstes, bildendes Wesen, das
sich auch getrennt von ihr denken lässt. Für Platon aber ist es offenbar etwas
Wesenhaftes, ein seelenhaftes Wesen. In diesem Zusammenhang ist auch die Frage zu klären, die Timaios an Sokrates stellte:
«Was ist das immer Seiende, welches kein Werden zulässt und was ist das
immer Werdende welches niemals des Seins teilhaftig wird?».
Der Dialog ergab dass das Eine durch vernünftiges Denken vermittelst des Verstandes erfassbar ist, denn es bleibt immerdar sich selbst gleich, das andere nur der schwankenden Meinung eben in dieser unvollkommenen Form erfassbar ist vermittelst der Sinneswahrnehmung ohne Beteiligung des Verstandes, denn es ist in beständigem Werden und Vergehen begriffen ohne je zum Sein zu gelangen. Alles Werdende aber hat notwendig irgendeine Ursache zur Voraussetzung, denn ohne Ursache kann unmöglich etwas entstehen. Das führt auf die Vorstellung des Weltbildners. Die Welt muss also einen Anfang haben.
Das ganze Weltall muss zunächst von dem Gesichtspunkt aus betrachtet werden, der jeder Betrachtung als Ausgangspunkt zugrunde gelegt werden muss, von der Frage nämlich, ob es von jeher dar war ohne einen Anfang seiner Entstehung, oder ob es geworden und von irgendwelchem Anfang ausgegangen ist. Ist aber
unser Denken imstande, die wirkliche Welt zu erkennen? Vermögen wir in unserem Vorstellungen und Begriffen von der wirklichen Welt ein richtiges Spiegelbild der Wirklichkeit zu erzeugen? Die Antwort hierbei gaben bereits die vorsokratischen Philosophen mit erstem der Heraklit von Ephesus der Widersacher des Parmenides mit dem Weltgesetz, nämlich den Logos, «der doch ewig ist, begreifen die Menschen nicht, weder bevor sie davon gehört noch sobald sie davon gehört haben».
Die Frage als Titel des Artikels, wohin gehen wir? d.h. wohin geht die
Menschheit des 21ten Jahrhunders? beinhaltet in Umriss zwei Antwortsrichtungen. Die eine Richtung hat astronomischen Inhalt, der hier nicht im Detail behandelt wird. Aus kosmischer Sicht betrachtet, erscheinen zwar die aktuellen menschlichen Belange total bedeutungslos, kann aber die Menschheit folgende Schickschallsarten erleiden:
-
Ende der Geschichte bei normalen und störungsfreien Entwicklung
-
Tod durch Asteroiden und Kometen Einschläge
-
Zeitalter der tödliche glühenden Hitze oder Vereisung
-
Tod durch Verschiebung des magnetischen Feldes der Erde
-
Opfer eines Schwarzen Loches in der galaktischen Scheibe
-
Tod durch Ereignisse die auf die ständige Entfernung des Mondes von der Erde zurückzuführen sind
-
Tod durch extreme Klimaschwankungen
Αφήστε μια απάντηση