Σήμερα διανύω 18 ημέρες από την καταστροφή που με βρήκε.
Την δεύτερη ημέρα της καταστροφής μου, ανέβασα από άλλο ιντερνέτ τις πρώτες φωτογραφίες φρίκης.
14 ημέρες πέταγα την ζωή μου και τα υπάρχοντα μιας ζωής στην λάσπη, άρρωστος καταβεβλημένος πάλευα να επιβιώσω.
Το δικό μου ιντερνέτ είχε κοπή για 14 ημέρες, αφού είχε υποστεί μεγάλη ζημιά το δίκτυο, όταν ήρθε και εγώ σε κατάσταση ζόμπι θυμήθηκα ότι έχω μια ιστοσελίδα, μπήκα ρομποτικά, την κοίταξα ρομποτικά, είδα ένα σχόλιο, το διάβασα και έμεινα σύξυλος.
Με ταρακούνησε, με συνέφερε, έλεγε με απλά λόγια μια αλήθεια σε καθαρό ερώτημα, καλά έχεις τόσους φίλους και αναγνώστες και μάλιστα λαλίστατους, που είναι τα μηνύματα τους, να σου δώσουν ηθική συμπαράσταση στο δράμα σου;;;
Το διάβαζα, το ξανά διάβαζα, κοίταζα τα σχόλια, κανένα σχόλιο, κοίταζα τα μηνύματα, κανένα μήνυμα!!!
Μια ξένη κυρία για πρώτη φορά έγραψε στην ιστοσελίδα και μου πέταξε την αλήθεια ωμή, με έβαλε να αναρωτιέμαι, γιατί, μήπως δεν φέρθηκα σωστά απέναντι στους φίλους και αναγνώστες μου, αν πράγματι είναι έτσι, γιατί δεν μου το έγραψαν, γιατί με διάβαζαν, γιατί μου έστελναν τα άρθρα τους;;;
Αυτή η εξοχότατη κυρία που με ταρακούνησε με εμψύχωσε ηθικά, αλλά με έκανε να αναθεωρήσω και πολλά.
Αφήστε μια απάντηση