Σχόλια (1)
-
ΠΑΤΡΙΔΑ
― Ξένε, που μόνος κι έρημος σε ξένους τόπους τρέχεις,
πες μου ποιος είν’ ο τόπος σου και ποια πατρίδα έχεις;
― Στ’ αγαπημένο μου χωριό πάντα χαρές και γέλια.
στ’ αλώνια τραγουδιών φωνές, ξεφάντωμα στ’ αμπέλια,
κι όταν χορεύει η λεβεντιά της Πασχαλιάς τη μέρα,
βροντοχτυπάει το τούμπανο και κελαηδεί η φλογέρα.
Στη μακρινή πατρίδα μου έχει ευωδιά και χάρη
το ταπεινότερο δεντρί, το πιο φτωχό χορτάρι.
στους κλώνους της αμυγδαλιάς σμίγουν ανθοί και χιόνια
και φέρνουνε την άνοιξη γοργά τα χελιδόνια.
Στων μαγεμένων της βουνών τα μαρμαρένια πλάγια
γλυκολαλούνε πέρδικες και κλαίει η κουκουβάγια.
Η ασημένια θάλασσα μ’ αφρούς την περιζώνει
κι ο ουρανός με τ’ άστρα του την χρυσοστεφανώνει.
Τη μακρινή πατρίδα μου, πριν η σκλαβιά πλακώσει,
τη δόξασε η παλικαριά, τη φώτιζεν η γνώση.
Και τώρ’ από τη μαύρη γη, τη γη τη ματωμένη,
πρόβαλε πάλ’ η Λευτεριά σαν πρώτα αντρειωμένη!
― Φτάνει!… Τη χώρα, που μου λες, τη γνώρισα, την είδα!
Τη μακρινή πατρίδα σου έχω κι εγώ πατρίδα!
(Αναγνωστικό Ε΄ Δημοτικού, Ο.Ε.Δ.Β., Αθήνα 1964, σελ. 93)
Δροσίνης Γεώργιος (1859 – 1951)
ΧΩΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ
Τώρα, που θα φύγω και θα πάω στα ξένα,
και θα ζούμε μήνες, χρόνους χωρισμένοι,
άφησε να πάρω κάτι κι από σένα,
γαλανή πατρίς μου, πολυαγαπημένη.
Άφησε μαζί μου φυλαχτό να πάρω,
για την κάθε λύπη, καθετί κακό,
φυλαχτό απ’ αρρώστια, φυλαχτό από χάρο,
μόνο λίγο χώμα, χώμα ελληνικό.
Χώμα δροσισμένο με νυχτιάς αγέρι,
χώμα βαφτισμένο με βροχή του Μάη,
χώμα μυρισμένο απ’ το καλοκαίρι,
χώμα ευλογημένο, χώμα που γεννάει
μόνο με της πούλιας την ουράνια χάρη,
μόνο με του ήλιου τα θερμά φιλιά,
το μοσχάτο κλήμα, το ξανθό σιτάρι,
τη χλωρή τη δάφνη, την πικρή ελιά.
Χώμα τιμημένο, όπου το ’χουν σκάψει,
για να θεμελιώσουν έναν Παρθενώνα,
χώμα δοξασμένο, όπου το ’χουν βάψει
αίματα στο Σούλι και στο Μαραθώνα,
χώμα, που ’χει θάψει λείψανα αγιασμένα
απ’ το Μεσολόγγι κι από τα Ψαρά,
χώμα, όπου φέρνει στον μικρόν εμένα
θάρρος, περηφάνια, δόξα και χαρά.
Θε να σε κρεμάσω φυλαχτό στα στήθια,
κι όταν η καρδιά μου φυλαχτό σε βάλει,
από σε θα παίρνει δύναμη, βοήθεια,
μην την ξεπλανέψουν άλλα ξένα κάλλη.
Η δική σου χάρη θα με δυναμώνει
κι όπου κι αν γυρίζω κι όπου κι αν σταθώ,
συ θε να μου δίνεις μια λαχτάρα μόνη:
πότε στην Ελλάδα πίσω θε να ’ρθω.
Κι αν το ριζικό μου — έρημο και μαύρο —
μου ’γραψε να φύγω και να μη γυρίσω,
το υστερνό συγχώριο εις εσένα θά ’βρω,
το υστερνό φιλί μου θε να σου χαρίσω…
Έτσι, κι αν σε ξένα χώματα πεθάνω,
και το ξένο μνήμα θα ’ναι πιο γλυκό,
σαν θαφτείς μαζί μου, στην καρδιά μου επάνω,
χώμα αγαπημένο, χώμα ελληνικό.
(Αναγνωστικό Ε΄ Δημοτικού, Ο.Ε.Δ.Β., Αθήνα 1964, σελ. 37)
Δροσίνης Γεώργιος (1859-1951)
http://paleochori-lesvos.blogspot.gr/2013/03/blog-post_765.html
ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ! ΜΟΝΑΧΑ ΕΣΥ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΣΟ Σ΄ΑΓΑΠΩ …………
Αφήστε μια απάντηση