ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Σχόλια (1)

1. 

   Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΓΙΑΓΙΑ

   2 Απριλίου 2017 | 11:53

   Απάντηση

   ΜΕ ΑΒΑΣΤΑΧΤΟ ΠΟΝΟ ΨΥΧΗΣ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΑ ΑΦΑΝΙΖΟΥΝ
   BINTEO
   Ανεστάκι – Χάρις Αλεξίου
   https://www.youtube.com/watch?v=2QjpBs1rJug
   Δημοσιεύτηκε στις 20 Ιουλ 2012
   Δε θέλω γώ παινέματα
   παρηγοριές και ψέματα
   δεν θέλω γώ παινέματα
   να γιατροπορευτώ
   Θέλω το γιο μου το Ανεστάκι
   που ‘ναι στη ξενιτιά
   αχ το μικρό μου καπετανάκι
   που δε μου γράφει πια
   Χαρείτε τα καράβια σας
   τα πλούτη μες στα αμπάρια σας
   Χαρείτε τα καράβια σας
   δεν θα τα λιμπιστώ
   Θέλω το γιο μου το Ανεστάκι
   που ‘ναι στη ξενιτιά
   αχ το μικρό μου καπετανάκι
   που δε μου γράφει πια
   Δε θέλω γώ παινέματα
   παρηγοριές και ψέματα
   δεν θέλω γώ παινέματα
   να γιατροπορευτώ
   Θέλω το γιο μου το Ανεστάκι
   που ‘ναι στη ξενιτιά
   αχ το μικρό μου καπετανάκι
   που δε μου γράφει πια
   Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
   Μουσική: Νίκος Τάτσης
   Η θανατική καταδίκη των παιδιών της Ελλάδας
   Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017
   http://www.analyst.gr/wp-content/uploads/2017/03/115.jpg
   Οι κυβερνήσεις πρέπει να κάνουν τα πάντα για να αποφεύγουν τις υφέσεις, αφού δεν καταστρέφουν μόνο τις ζωές των ανθρώπων που αναγκάζονται να υπομένουν δυσανάλογο κόστος – αλλά, πολύ χειρότερα, υπονομεύουν τη μελλοντική ευημερία των παιδιών τους, καθώς επίσης όλες τις επόμενες γενιές.
   Σύμφωνα με την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία, η βιομηχανική παραγωγή στην Ελλάδα σημείωσε αύξηση τον Ιανουάριο του 2017 ύψους 2,5% σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα (πηγή) – ενώ η αύξηση έφτασε στο 7,4% συγκριτικά με τον Ιανουάριο του 2016. Θα επρόκειτο λοιπόν για ένα πολύ ευχάριστο γεγονός, εάν στην εικόνα ταίριαζαν οι υπόλοιποι οικονομικοί δείκτες – κάτι που όμως δεν συμβαίνει, αφού ο ρυθμός ανάπτυξης το τέταρτο τρίμηνο του 2016 ήταν αρνητικός (-1,2%), ενώ το λιανικό εμπόριο συνεχίζει να έχει προβλήματα (πηγή).
   Εκτός αυτού υπάρχει ο φόβος, στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης με τους «θεσμούς» για το κλείσιμο μία ακόμη αξιολόγησης, να επιβληθούν στην Ελλάδα νέα μέτρα λιτότητας – τα οποία θα επιβαρύνουν επί πλέον την οικονομική της εξέλιξη. Απορεί βέβαια κανείς σε σχέση με τις καθυστερήσεις που διαπιστώνονται και οι οποίες έχουν ως συνήθως αποτέλεσμα την επιβολή αυστηρότερων μέτρων – αφού οι δείκτες της οικονομίας επιβαρύνονται, οπότε απαιτείται μεγαλύτερη «αναπροσαρμογή».
   Με απλά λόγια, εάν η κυβέρνηση δεν είχε και δεν έχει την πρόθεση να προβεί σε ρήξη με τους πιστωτές, η οποία κατά την άποψη μας είναι απολύτως απαραίτητη, τότε δεν καταλαβαίνει κανείς γιατί καθυστερεί πάντοτε τις διαπραγματεύσεις, με ακόμη πιο δυσμενή αποτελέσματα για την οικονομία – εκτός εάν το μόνο που την ενδιαφέρει είναι οι θεατρικές παραστάσεις με κοινό τους ψηφοφόρους της, κατά τη διάρκεια των οποίων «αγωνίζεται ηρωικά και πέφτει στο πεδίο της μάχης, λόγω της παντοδυναμίας των εχθρών της χώρας».
   Οι τραγικές εξελίξεις
   Περαιτέρω, η αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής ίσως πράγματι υποδηλώνει ότι θα ακολουθήσει ανάπτυξη στην Ελλάδα, μετά από οκτώ σχεδόν χρόνια ύφεσης – κάτι που πάντοτε συμβαίνει, αφού ακόμη και εκείνες οι χώρες που έχει καταστραφεί εντελώς η οικονομία τους, κάποια στιγμή αρχίζουν ξανά να αναπτύσσονται.
   Το θέμα είναι όμως το επίπεδο της πτώσης, από το οποίο θα ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση – όπου στην περίπτωση της Ελλάδας είναι ήδη τραγικό, αφού καμία άλλη χώρα στον πλανήτη και ποτέ στην ιστορία δεν έχει χάσει σχεδόν το 28% του ΑΕΠ της σε περίοδο ειρήνης. Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται η τριμηνιαία εξέλιξη του ΑΕΠ της Ελλάδας από τις αρχές του 2007 – η άκρως δραματική εικόνα μίας ραγδαίας κατάρρευσης, καθώς επίσης μίας τραγικής οικονομικής στασιμότητας στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο, από το 2013 και μετά (πηγή).
   http://www.analyst.gr/wp-content/uploads/2017/03/111-1140×560.jpg
   Επεξήγηση γραφήματος: Τριμηνιαία εξέλιξη του ΑΕΠ της Ελλάδας – εποχιακά αναπροσαρμοσμένη (μπλε καμπύλη), μη εποχιακά αναπροσαρμοσμένη (κόκκινη γραμμή).
   Συνεχίζοντας, η καταστροφή που υπέστη η Ελλάδα δεν φαίνεται τόσο από την πτώση του ΑΕΠ της, όσο από αυτήν των επενδύσεων – όπως στο γράφημα που ακολουθεί, από το οποίο διαπιστώνεται η κατάρρευση των ακαθάριστων επενδύσεων παγίου κεφαλαίου ανά ομάδα παγίων, από το τρίτο τρίμηνο του 2007 έως το τέταρτο τρίμηνο του 2016. Στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα η συνολική πτώση ήταν της τάξης του 68% – όπου, όσον αφορά τα μηχανήματα και τον γενικότερο εξοπλισμό των μέσων μεταφοράς (συμπεριλαμβανομένης της τεχνολογίας των επικοινωνιών, καθώς επίσης των οπλικών συστημάτων), έφτασε στο 70%, ενώ στις κατασκευές κατοικιών στο 96%!
   http://www.analyst.gr/wp-content/uploads/2017/03/112-1140×740.png
   Επεξήγηση γραφήματος: Τρίμηνη εξέλιξη των ακαθάριστων επενδύσεων παγίου κεφαλαίου ανά ομάδα – συνολικά (γαλάζια καμπύλη), κατασκευή κατοικιών (κόκκινη), μηχανές και εξοπλισμός μεταφορών (πράσινη).
   .Περαιτέρω πρόκειται για μία τρομακτική εξέλιξη – επειδή, ενώ οι καταναλωτικές δαπάνες ακόμη και μετά από μία μεγάλη ύφεση μπορούν να επανέλθουν σχετικά γρήγορα, με την πτώση των επενδύσεων εξαιτίας συνθηκών βαθιάς ύφεσης δεν συμβαίνει το ίδιο. Εν προκειμένω ισχύει το ότι, όσο πιο χρονικά εκτεταμένη και βαθύτερη είναι μία ύφεση, τόσο πιο αδύναμη είναι η οικονομική ανάκαμψη – ενώ τόσο περισσότερο επηρεάζεται αρνητικά η ακαθάριστη δημιουργία κεφαλαίων.
   Ως εκ τούτου, οι μελλοντικές μακροπρόθεσμες δυνατότητες ανάπτυξης της χώρας που πλήττεται, περιορίζονται σε πολύ μεγάλο βαθμό – κάτι που δυστυχώς συμβαίνει με το χειρότερο δυνατό τρόπο στην Ελλάδα, χωρίς να δίνεται η απαιτούμενη προσοχή από κανέναν.
   Με απλά λόγια, σύντομα η Ελλάδα θα επανέλθει νομοτελειακά σε πορεία ανάπτυξης, λόγω της αύξησης της κατανάλωσης, αλλά θα αργήσει πάρα πολύ να φτάσει στα προηγούμενα επίπεδα του ΑΕΠ της, επειδή οι επενδύσεις έχουν υποχωρήσει κατά πολύ περισσότερο – γεγονός που σημαίνει ότι, ο ρυθμός ανάπτυξης της θα είναι «αναιμικός», χωρίς να αποκλείονται ενδιάμεσες υφέσεις που θα οδηγούν ξανά πίσω την οικονομία (ειδικά εάν μεσολαβήσουν απρόβλεπτα γεγονότα, όπως η πτώση του τουρισμού, ένα παγκόσμιο κραχ, μία μικρή σύγκρουση με την Τουρκία κοκ.).
   Οι δυσοίωνες μελλοντικές προοπτικές
   Συνεχίζοντας δυστυχώς οι οπαδοί της λιτότητας δεν κατανοούν ότι, το κόστος αυτής της πολιτικής είναι κατά πολύ ακριβότερο, από μία προσωρινή αύξηση της ανεργίας ή/και από μία χρονικά περιορισμένη μείωση των εισοδημάτων – γεγονός που σημαίνει ότι η ανεργία θα μείνει σε πολύ υψηλά επίπεδα στην Ελλάδα για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ οι μισθοί σε πολύ χαμηλά, εάν δεν μειωθούν ακόμη περισσότερο.
   Επομένως σε μακροπρόθεσμη βάση τα έσοδα του δημοσίου θα υποφέρουν, η φορολογία θα αυξηθεί, το ασφαλιστικό θα επιδεινωθεί, οι συντάξεις θα περιορισθούν ακόμη περισσότερο, οι τράπεζες θα έχουν προβλήματα κοκ. – χωρίς να φαίνεται «φως στο τούνελ» για μία πολύ μακριά χρονική περίοδο, εάν δεν ληφθούν άμεσα και μαζικά μέτρα για την αντιστροφή της τάσης.
   Αναλυτικότερα, το βραχυπρόθεσμο κόστος μίας ύφεσης είναι ασφαλώς σημαντικό – οπότε απαιτείται η γρήγορη και αποφασιστική επέμβαση του κράτους για να περιορισθούν οι ζημίες, καθώς επίσης για να μειωθεί ξανά η ανεργία στα προηγούμενα επίπεδα.
   Υπάρχει όμως ένας σπουδαιότερος λόγος, για τον οποίο πρέπει να παρεμβαίνει διορθωτικά το δημόσιο, χωρίς να χάνει καθόλου χρόνο – το ότι όσο πιο πολύ διαρκεί η ύφεση, τόσο μεγαλύτερες και περισσότερες ζημίες προκαλούνται στην οικονομία, ιδίως σε μακροπρόθεσμη βάση, οπότε τόσο υψηλότερο το κόστος που πληρώνει η χώρα και οι Πολίτες της (βιβλιογραφία).
   Όπως εύλογα καταλαβαίνει κανείς στο θέμα της Ελλάδας, όπου όχι μόνο η ύφεση έχει διαρκέσει μία αιωνιότητα αλλά, επίσης, το κράτος δεν μπορεί (επειδή είναι υπερχρεωμένο) και απαγορεύεται να επέμβει (εκ μέρους των «θεσμών»), ενώ επί πλέον επιβάλλονται νέα υφεσιακά μέτρα, η καταστροφή που συνεχίζει να προκαλείται στην οικονομία της είναι τεράστια – οπότε θα την επηρεάζει για πάρα πολλές δεκαετίες.
   Πόσο μάλλον όταν ο δρόμος μίας οικονομίας προς την ανάπτυξη εξαρτάται σχεδόν εξ ολοκλήρου από τις κεφαλαιακές επενδύσεις, καθώς επίσης από την εξέλιξη του πληθυσμού – όπου η Ελλάδα υποφέρει και από τα δύο, αφού κανείς δεν διακινδυνεύει τα χρήματα του σε μία διπλά υπερχρεωμένη χώρα (δημόσιος και ιδιωτικός τομέας), ενώ από την άλλη πλευρά όλο και περισσότεροι Έλληνες, ιδίως οι νέοι, εγκαταλείπουν τη χώρα, η υπογεννητικότητα είναι δεδομένη, το προσδόκιμο ζωής μειώνεται διαρκώς κοκ.
   Επίλογος
   Μία ύφεση που διαρκεί ένα μεγάλο χρονικό διάστημα δεν δημιουργεί μόνο βραχυχρόνια μεγάλα προβλήματα σε μία οικονομία – αλλά, πολύ χειρότερα, επιδεινώνει τις συνθήκες μελλοντικής ανάπτυξης της, καθιστώντας τη χώρα σημαντικά φτωχότερη στο διηνεκές.
   Ειδικότερα, αφενός μεν σημειώνεται μείωση της συνολικής παραγωγικής της δυναμικότητας λόγω της διεξαγωγής λιγότερων επενδύσεων, αφετέρου προκαλούνται ποιοτικές ζημίες στο εργατικό της δυναμικό – επειδή οι ευκαιρίες εκπαίδευσης και ποιοτικής εξέλιξης των εργαζομένων περιορίζονται σημαντικά, οπότε μειώνεται το εργασιακό επίπεδο τους.
   Οι νέοι που δεν βρίσκουν δουλειά δεν εξελίσσονται, ενώ οι μακροχρόνια άνεργοι χάνουν ένα μεγάλο μέρος των επαγγελματικών τους δεξιοτήτων – πόσο μάλλον σε ένα εργασιακό περιβάλλον που αλλάζει διαρκώς, λόγω της τεχνολογικής εξέλιξης. Ως εκ τούτου, οι ποιοτικές ζημίες του εργατικού δυναμικού, σε συνδυασμό με την έλλειψη επενδύσεων σε νέες παραγωγικές δυνατότητες σημαίνουν ότι, οι μελλοντικές προοπτικές της χώρας περιορίζονται συνεχώς – ευθέως ανάλογα με τα χρόνια που είναι βυθισμένη στην ύφεση.
   Ολοκληρώνοντας, εφόσον είναι όλα αυτά γνωστά από την επιστήμη, οι κυβερνήσεις πρέπει να κάνουν τα πάντα, στα πλαίσια των δυνατοτήτων τους, για να αποφεύγουν τις υφέσεις – αφού δεν καταστρέφουν μόνο τις ζωές των ανθρώπων που αναγκάζονται να υπομένουν δυσανάλογο κόστος αλλά, πολύ χειρότερα, υπονομεύουν τη μελλοντική ευημερία των παιδιών τους, καθώς επίσης όλες τις επόμενες γενιές.
   Όταν όμως συμβούν όλα όσα τραγικά συνέβησαν στην Ελλάδα, αυτό που απαιτείται σήμερα, χωρίς καμία απολύτως καθυστέρηση και πάση θυσία, είναι η κατάργηση των μνημονίων, καθώς επίσης η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους, δημοσίου και ιδιωτικού – έτσι ώστε να διενεργηθούν επενδύσεις και να απαλυνθεί η τεράστια ζημία που έχει ήδη προκληθεί.
   Εάν δεν γίνει κάτι τέτοιο, τότε η χώρα μας θα έχει κυριολεκτικά καταδικαστεί σε θάνατο για πολλές δεκαετίες, ανεξάρτητα από ποιό κόμμα θα την κυβερνάει, ακόμη και αν έχει θεϊκές ικανότητες – κάτι που οφείλει να αποφευχθεί με κάθε τρόπο, πριν είναι πολύ αργά.
   Ελπίζουμε και ευχόμαστε να το καταλάβουν όλα τα κόμματα, ιδίως η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση που επιμένει στην εφαρμογή των μνημονίων θεωρώντας εσφαλμένα πως αρκεί ένα διαφορετικό μείγμα πολιτικής, τα ΜΜΕ, καθώς επίσης όλοι α ανεξαιρέτως οι Έλληνες Πολίτες – οι οποίοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να θυσιάσουν το μέλλον της πατρίδας τους και των παιδιών τους.
   Βασίλης Βιλιάρδος
   Οικονομολόγος
   http://www.analyst.gr/2017/03/31/i-thanatiki-katadiki-ton-paidion-tis-elladas/
   Βόμβα από τη Unicef: Σχεδόν ένα στα δύο Ελληνόπουλα δεν έχει τα βασικά προς το ζην!
   http://www.zougla.gr/assets/images/2172965.jpg
   Με ποσοστό 45%, η Ελλάδα είναι, με διαφορά, η χώρα όπου τα παιδιά στερούνται βασικών αγαθών και υπηρεσιών, στην ΕΕ-14 – Το ποσοστό αυτό, είναι σχεδόν διπλάσιο από εκείνο που παρουσιάζει η αμέσως επόμενη σε υλική αποστέρηση χώρα (ΕΕ-14), η Ιταλία (24,6%)
   Τη δραματική επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης των παιδιών στην Ελλάδα, καταδεικνύουν τα στοιχεία της έκθεσης που έδωσε στη δημοσιότητα η UNICEF σήμερα, Τετάρτη. Στην έκθεση, που έχει αξιοποιήσει στοιχεία των πιο πρόσφατων ερευνών της ΕΛΣΤΑΤ και της Eurostat (2009-2015),
   χαρακτηριστικό σημείο αποτελεί η καταγραφή μισού εκατομμυρίου παιδιών στην Ελλάδα, που ζουν σε φτωχές οικογένειες, διαχρονικά από το 2009 έως το 2014, με βάση το δείκτη της σχετικής φτώχειας.
   Ωστόσο, λαμβάνοντας υπ’όψιν ένα διαχρονικά σταθερό όριο φτώχειας, από το 2007, παρατηρείται μια δραματική αύξηση της παιδικής φτώχειας από το 22,6% το 2008, στο 55,1% το 2014.
   Σε σχέση με τις 14 παλαιότερες χώρες της ΕΕ, η Ελλάδα καταγράφει το τρίτο μεγαλύτερο ποσοστό παιδικής φτώχειας (26,6%), μετά από την Ισπανία (29,6%) και την Ιταλία (26,8%). Το μικρότερο ποσοστό, στην ΕΕ-14 καταγράφουν οι σκανδιναβικές χώρες, Φιλανδία (10%), Δανία (10,4%), Σουηδία (12,9%). Επιπλέον, το 2015, σχεδόν ένα στα δύο παιδιά ζούσαν σε συνθήκες υλικής αποστέρησης. Με ποσοστό 45%, η Ελλάδα είναι, με διαφορά, η χώρα όπου τα παιδιά στερούνται βασικών αγαθών και υπηρεσιών, στην ΕΕ-14. Το ποσοστό αυτό, είναι σχεδόν διπλάσιο από εκείνο που παρουσιάζει η αμέσως επόμενη σε υλική αποστέρηση χώρα (ΕΕ-14), η Ιταλία (24,6%). Επίσης χαρακτηριστικό, το ότι οι σκανδιναβικές χώρες και η Ολλανδία εμφανίζουν μονοψήφια ποσοστά στο πεδίο αυτό. Η δυσμενής κατάσταση των παιδιών στην Ελλάδα επιβεβαιώνεται και από το ποσοστό των παιδιών που ζουν σε συνθήκες φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, που από το 2013 έως το 2015 είναι σταθερά πάνω από το 35%.
   “Την περίοδο της κρίσης πλήττεται περισσότερο η ευημερία των οικογενειών με παιδιά, σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό της χώρας. Και είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι η αντιμετώπιση της παιδικής φτώχειας είναι η βοήθεια των φτωχών οικογενειών”, σχολίασε παρουσιάζοντας την έκθεση ο καθηγητής Κοινωνικής Πολιτικής, Χρήστος Παπαθεοδώρου.
   Όπως αναφέρεται στα συμπεράσματα της έκθεσης, καθίσταται επιτακτική η ανάγκη σχεδιασμού και εφαρμογής κατάλληλων πολιτικών για την υποστήριξη και ενίσχυση των οικογενειών με παιδιά, ενώ θεωρείται σημαντική η στήριξή τους μέσω ενός κατάλληλου μείγματος παροχών (σε είδος και χρήμα) και ρυθμίσεων, όπως πχ. γονικές άδειες ή διευκολύνσεις για την εναρμόνιση του εργασιακού και οικογενειακού βίου.
   “Ειναι συνολική ευθύνη της Πολιτείας να παρέχει ίσες ευκαιρίες στα παιδιά να αναπτυχθούν”, κατέληξε ο κ. Παπαθεοδώρου. Αξιζει να σημειωθεί, ότι η έρευνα και η έκθεση εκπονήθηκε για λογαριασμό της Ελληνικής Επιτροπής της UNICEF, από τον καθηγητή Κοινωνικής Πολιτικής του Πάντειου πανεπιστημίου, Χρήστο Παπαθεοδώρου και τον διδάκτορα κοινωνικής πολιτικής, Στέφανο Παπαναστασίου.
   Ραδιομαραθώνιος της UNICEF την Πέμπτη 6 Απριλίου
   Την Πέμπτη 6 Απριλίου θα πραγματοποιηθεί ο μεγάλος ετήσιος ραδιομαραθώνιος της UNICEF, από την Ελληνική Ραδιοφωνία και τη συμμετοχή ιδιωτικών και δημοσίων ραδιοσταθμών. Σε μια προσπάθεια ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης για τον κίνδυνο υποσιτισμού, καθώς 22 εκατομμύρια παιδιά στη Νιγηρία, τη Σομαλία, το Νότιο Σουδάν και την Υεμένη “έχουν αφεθεί στην τύχη τους”, όπως αναφέρει η UNICEF.
   Συνολικά, η UNICEF έχει απευθύνει παγκόσμια έκκληση ύψους 255 εκατ. δολαρίων, για διατροφικά προγράμματα και θεραπευτικές τροφές για σοβαρά υποσιτισμένα παιδιά, προγραμμάτα υγείας (εμβολιασμών, παροχής νερού και υγιεινής για την πρόληψη θανατηφόρων ασθενειών) και προγραμματα προστασίας των εκτοπισμένων από τις συγκρούσεις παιδιών. “Είναι ο ετήσιος μαραθώνιος αλληλεγγύης”, σχολίασε ο κ. Γιουκάκης υπογραμμίζοντας τη σημασία υποστήριξης των παιδιών “δίπλα μας ή μακριά μας”.
   Πρέσβειρα Καλής Θέλησης της UNICEF η Λόλα Νταϊφά
   Την ανακήρυξη της Λόλας Νταϊφά πρέσβειρας Καλής Θέλησης της UNICEF ανακοίνωσε η πρόεδρος Τζιτζίκου, τιμώντας την για την πορεία και τη συμμετοχή της στην Ελληνική Επιτροπή της UNICEF. “Είναι δύσκολο το έργο της UNICEF, ειδικά τωρα στα χρόνια της κρίσης, που οι δύσκολες συνθήκες έχουν χτυπήσει και τη δική μας πόρτα”, σχολίασε η κ. Νταϊφά, ευχαριστώντας τη UNICEF για τη “μεγαλη τιμή” που της έκανε.
   protothema
   http://www.oxafies.com/2017/03/unicef.html
   Η νόμιμη Γενοκτονία των Ελλήνων
   https://3.bp.blogspot.com/-mEguDxqTfbY/V8R7mEqjmgI/AAAAAAAABzs/Pxw7HHvH1Y8pR0d5AAQTyKIJHn0Qz2lJACLcB/s1600/stontoixobatala1.jpg
   Η νομική έννοια της «Γενοκτονίας» εφαρμόστηκε στην δίκη της Νυρεμβέργης κατά την οποία απαγγέλθηκαν κατηγορίες στους Ναζί για την συστηματική εξόντωση άμαχου πληθυσμού λόγω φυλής, θρησκείας, πολιτικών πεποιθήσεων και σωματικής κατάστασης.
   Ο Πολωνός Εβραίος δικηγόρος Ραφαήλ Λέμκιν, ο οποίος σώθηκε καταφεύγοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κάτι που δεν κατόρθωσαν σαράντα εννέα συγγενικά του πρόσωπα τα οποία δολοφονήθηκαν από τους Ναζί, έχοντας ασχοληθεί πριν από τον πόλεμο με τον αφανισμό των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων, μετά τον πόλεμο αφοσιώθηκε στην εκστρατεία για την νομική αναγνώριση του όρου Γενοκτονία, στα αγγλικά Genocide που προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις γένος και κτείνω ή από την ελληνική λέξη γένος (με την έννοια της οικογένειας, της φυλής, του έθνους, της θρησκείας) και την λατινική cide (δολοφονία).
   Παρ’ όλες τις άκαρπες προσπάθειες του Ραφαήλ Λέμκιν για την θέσπιση Διεθνών Νόμων που ορίζουν και απαγορεύουν την Γενοκτονία στη Διάσκεψη της Μαδρίτης του 1933, για την απαγόρευση εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης Ειρήνης των Παρισίων του 1945, συμμετέχοντας και ως σύμβουλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ στη Δίκη της Νυρεμβέργης όπου κατόρθωσε η λέξη «Genocide» να περιληφθεί στο κατηγορητήριο, αλλά ως περιγραφικός και όχι ως νομικός όρος, τελικά οι ακούραστες προσπάθειές του επιβραβεύθηκαν στις 9 Δεκεμβρίου 1948, την ημέρα που τα Ηνωμένα Έθνη ενέκριναν τη Σύμβαση για την Πρόληψη και την Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας. Σύμφωνα με τον Λέμκιν:
   «Γενοκτονία δεν συνεπάγεται απαραίτητα την άμεση καταστροφή ενός έθνους, εκτός εάν επιτυγχάνεται με μαζικές δολοφονίες όλων των μελών ενός έθνους. Σκοπός είναι να επισημάνει ένα συντονισμένο σχέδιο των διαφόρων δράσεων που αποσκοπούν στην καταστροφή των βασικών θεμελίων της ζωής των εθνικών ομάδων, με στόχο να αφανίσει τις ίδιες τις ομάδες.
   Οι στόχοι ενός τέτοιου σχεδίου είναι η διάλυση των πολιτικών και κοινωνικών θεσμών, του πολιτισμού, της γλώσσας, των εθνικών αισθημάτων, της θρησκείας, της οικονομικής ύπαρξης εθνικών ομάδων καθώς και η καταστροφή της προσωπικής ασφάλειας, της ελευθερίας, της υγείας, της αξιοπρέπειας και της ζωής των ατόμων που ανήκουν σε αυτές τις ομάδες. Η Γενοκτονία στρέφεται κατά της εθνικής ομάδας ως μία οντότητα, και οι ενέργειες που πραγματοποιούνται, στρέφονται κατά ιδιωτών, όχι με την ιδιότητά τους ως ιδιώτες, αλλά ως μέλη της εθνικής ομάδας.
   H Γενοκτονία έχει δύο φάσεις:
   1) την καταστροφή του εθνικού προτύπου της καταπιεσμένης ομάδας και
   2)την επιβολή του εθνικού προτύπου του καταπιεστή.
   Μετά την επιβολή, ο καταπιεσμένος πληθυσμός αποφασίζει αν θα παραμείνει ή θα φύγει ενώ ταυτόχρονα με την απομάκρυνση του πληθυσμού πραγματοποιείται και ο Εποικισμός από τους πληθυσμούς του καταπιεστή».
   Σύμφωνα με την Απόφαση 260-ΙΙΙ-Α της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ την 9η Δεκεμβρίου 1948 – τέθηκε σε ισχύ την 12η Ιανουαρίου 1951 – Σύμβαση του ΟΗΕ για την Πρόληψη και την Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας και οι ευθύνες του θύτη, «Τα συμβαλλόμενα μέρη επιβεβαιούν ότι η Γενοκτονία, συντελουμένη είτε εν καιρώ ειρήνης είτε εν καιρώ πολέμου, τυγχάνει έγκλημα Διεθνούς Δικαίου και αναλαμβάνουν την υποχρέωσιν να προλαμβάνουν και να τιμωρούν τούτο». (Άρθρο 1)
   «Γενοκτονία σημαίνει οποιαδήποτε από τις ακόλουθες πράξεις οι οποίες διαπράττονται με την πρόθεση καταστροφής, εν όλω ή εν μέρει, μίας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας ως τέτοιας
   α) ανθρωποκτονία μελών της ομάδας,
   β) πρόκληση βαρειάς σωματικής ή διανοητικής βλάβης σε μέλη της ομάδας
   γ) με πρόθεση επιβολή επί της ομάδας συνθηκών ζωής υπολογισμένων να επιφέρουν τη φυσική καταστροφή της εν όλω ή εν μέρει,
   δ) επιβολή μέτρων που σκοπεύουν στην παρεμπόδιση των γεννήσεων εντός της ομάδας
   ε) δια της βίας μεταφορά παιδιών της ομάδας σε άλλη ομάδα». (Άρθρο 2). «Οι παρακάτω αξιόποινες πράξεις τιμωρούνται»: α) Γενοκτονία, β) συνωμοσία προς διάπραξη Γενοκτονίας, γ) άμεσα ή έμμεσα η υποκίνηση διάπραξης Γενοκτονίας, δ) απόπειρα διάπραξης Γενοκτονίας, ε) συμμετοχή σε Γενοκτονία».( Άρθρο 3).
   «Τιμωρούνται τα άτομα που συνωμοτούν και πράττουν τα προαναφερόμενα στο άρθρο 3, ανεξαιρέτως αν έδρασαν με συνταγματικότητα, με δημόσια εντολή ή ατομικά». (Άρθρο 4).
   «Τα άτομα που διέπραξαν Γενοκτονία ή μια οποιαδήποτε από τις άλλες πράξεις που απαριθμούνται στο άρθρο 3, θα τιμωρούνται ανεξάρτητα αν είναι μέλη κυβέρνησης, κρατικοί λειτουργοί ή ιδιώτες». (Άρθρο 5).
   «Τα άτομα που ευθύνονται για πράξη Γενοκτονίας ή άλλη πράξη όπως αναφέρεται στο 3ο άρθρο, πρέπει να δικαστούν στη χώρα που έχει διαπραχθεί το αδίκημα ή σε κάποιο διεθνές ποινικό Δικαστήριο που θα γίνει αποδεκτό από τους συμβαλλόμενους…..». (Άρθρο 6).
   Σύμφωνα με τη Σύμβαση η Γενοκτονία αφορά ένα έγκλημα που αποβλέπει στη συστηματική, με βίαια ως επί το πλείστον μέσα, επιδιωκόμενη εξόντωση ολόκληρης φυλής ή τμήματος αυτής σε ορισμένο τόπο και πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις. Είναι η καταστροφή ενός έθνους ή μιας εθνικής ομάδας, ένα συντονισμένο σχέδιο διαφόρων ενεργειών που τείνουν να καταστρέψουν τα ουσιαστικά θεμέλια της ζωής των εθνικών ομάδων, με στόχο να εξοντωθούν αυτές οι ομάδες. Η Γενοκτονία αποτελεί το πιο βαρύ έγκλημα, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, για το οποίο μάλιστα δεν υπάρχει παραγραφή. Αυτός ο οποίος διαπράττει τη Γενοκτονία δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι.
   Σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, το 2012, για πρώτη φορά μετά το 1941, είχαμε δέκα έξι χιλιάδες περισσότερους θανάτους από γεννήσεις στην Ελλάδα.
   Η φυσική μεταβολή του πληθυσμού (δηλαδή η μεταβολή που οφείλεται μόνον στη διαφορά γεννήσεων και θανάτων χωρίς συνυπολογισμό της μετανάστευσης) παρουσίασε αρνητική εξέλιξη, με φυσική μείωση του πληθυσμού κατά 16.299 άτομα.
   Σύμφωνα με τον επίκουρο καθηγητή Θεσσαλίας, Υγιεινής και Επιδημιολογίας του Ιατρικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Γιώργου Ραχιώτη, το γεγονός μπορεί να αποδοθεί και στις σημαντικές κοινωνικές και οικονομικές μεταβολές των τελευταίων ετών.
   Ο καθηγητής Υγιεινής και Επιδημιολογίας Χρήστος Χατζηχριστοδούλου, επεσήμανε ότι θα απαιτούνταν μακροχρόνιες μελέτες για να αποδείξουν πόσο επηρεάζουν τα επιβαλλόμενα μέτρα λιτότητας τα δημογραφικά δεδομένα, ωστόσο όλες οι ενδείξεις προκαλούν άμεση συσχέτιση.
   Στη μελέτη του Αγγ. Χατζάκη, καθηγητή Επιδημιολογίας στην Αθήνα, διαπιστώνεται εκτίναξη των κρουσμάτων AIDS μεταξύ των χρηστών ουσιών ενδοφλεβίως, στη σύγκριση προ και μετά κρίσης.
   Σήμερα το TFR (Total Fertility Rate, Συνολικό Ποσοστό Γονιμότητας) στην Ελλάδα βρίσκεται στο 1,33, αλλά για τους Έλληνες της απογραφής του 2001, υπολογίζεται πως είναι στο 1, ίσως και πιο κάτω! Γνωρίζοντας την σύνθεση του πληθυσμού ανά πενταετείς ηλικιακές ομάδες, ξέρουμε το μέσο όρο της ηλικίας τεκνοποίησης που είναι τα 29 έτη, το προσδόκιμο επιβίωσης, το δείκτη γεννητικότητας.
   Τι συμβαίνει στους πληθυσμούς με TFR κοντά στο 1; Η Κατίνκα Μπάρις του «Κέντρου για την Ευρωπαϊκή Μεταρρύθμιση» (CER) γράφει πως με δείκτη γεννητικότητας «κοντύτερα στο 1… κάθε γενιά θα φθάνει το 60% της προηγούμενης» ενώ σε άρθρο του ο Ράσελ Σόρτο των Νιου Γιορκ Τάιμς γράφει πως «για τους δημογράφους ο αριθμός αυτός(TRF κάτω του 1,3) έχει πολύ συγκεκριμένες επιπτώσεις: “Σημαίνει πως ο πληθυσμός μιας χώρας θα μειωθεί κατά 50% μέσα σε 45 χρόνια προκαλώντας ανεπανόρθωτη μείωση του πληθυσμού”.
   Μείωση κατά 50% τα επόμενα 45 χρόνια. Εάν επαληθευτούν αυτές οι προβλέψεις το 2060 οι Έλληνες κάτοικοι αυτής της χώρας θα αριθμούν κάτι λιγότερο από 5,000,000.
   Θεοδοσία Μπατάλα
   Ανώνυμος είπε…
   Όσοι Το Χάλκαιον Χέρι Βαρύ Του Φόβου Αισθάνονται ….
   Θέλει Αρετή Και Τόλμη Η Ελευθερία/Επανάσταση !!!
   28 Φεβρουαρίου 2017
   http://www.stontoixo.com/2016/08/blog-post_29.html
   Ο ΑΓΩΝΑΣ ………….
   ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ……………………..
   .ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ