PD Dr.-Ing. Georg Chaziteodorou Bleibergweg 114 D-40885 Ratingen Tel.+Fax: 0049 2102 32513 E-Mail: chaziteo@t-online.de
20.05.2017
Γ. Θ. Χατζηθεοδωρου
Ολες οι ενδειξεις οδηγουν στο συμπερασμα οτι η ηγεσια της Ε.Ε. των θυγατερων και υιων του Αβρααμ αποτελειται απο πολιτικους χωρις οραματα και εξηγουν γιατι το κυριο προβλημα της παραμενει αμεταβλητο και η υπαρξη της βραχυβια.
Οι κυριωτεροι σταθμοι εξελιξης της ως ανω ενωσης υπηρξαν ο Ενιαιος Ευρωπα’ι’κος Φακελος (1987), η Συνθηκη του Μααστριχτ (1992)….
συμπληρωμενη με την Συμφωνια του Αμστελοδαμου (1997), η μεταβαση στην Ενιαια Νομισματικη Ενωση την 01.01.1999 μαζι με την καθιερωση του Ευρω ως Ενιαιο Νομισμα και την επεκταση της Ε.Ε. προς Ανατολας την 01.04.2004 (με εισοδο στην Ε.Ε. ακομη δεκα χωρων).
Η ψευδοδημοκρατικη ομως αυτη Ε.Ε. δεν ειναι η Ε.Ε. των ευρωπα’ι΄κων πατριδων!
Για τον λογον αυτον χρειαζεται μια καινουργια αρχη.
Τα δημοκρατικα ελλειμματα της Ε.Ε. των θυγατερων και υιων του Αβρααμ εχουν αιτια υποδομων.
Οι πολιτες της νεας Ε.Ε. θα παψουν να συρονται πανω στα τραπεζια για να ξαναποκτησουν την χαμενη πιστη τους, αυτη την φορα προς τους γνησιους πολιτικους ηγετες και οραματιστες που δεν λαμβανουν τις αποφασεις τους περιφρονωντας τους πολιτες και στα ανεξαρτητα και περιορισμενης εκτασης οργανα της νεας Ε.Ε.
Θα τιθενται στην διαθεση των πολιτων ολα τα αρχεια της Επιτροπης, του Ευρωπα’ι’κου Κοινοβουλιου και της Κομισιον χωρις τα γνωστα σημερινα εμποδια.
Αυτά τα ρεμάλια υπέγραψαν για το Μάαστριχ
Ο βαλτος, ο αποτελουμενος απο τις εγκαταστασεις των Λομπυ στις Βρυξελλαις, απο τους λαδωμενους Ευρωβουλευτες που πουλουν την ανεξαρτησια τους, απο τον Νεποτισμο, απο ενα κομματιασμενο, αντιδημοκρατικα εκλεγμενο και υπερφουσκωμενο Ευρωκοινοβουλιο, απο ενα μη ελεγχομενο συστημα οικονομικων παρεκτροπων και νεποτισμου, απο χυδαια ψευδη για την ενισχυση της αλληλεγγυης μεταξυ των λαων της Ευρωπης και οικονομικη και κοινωνικη προοδο αυτων και απο πολλα αλλα, οφειλει χωρις εξαιρεσεισ να ξηραθη.
Διοτι οι λειτουργοι του τριγωνου ισχυος απο πολιτικη, γραφειοκρατια και οικονομια λογω κοινων και αλληλοσυνδετικων συμφεροντων δημιουργησαν ενα εγκληματικο καρτελ συμφεροντων σε αντιθεση με την τελειως αδυναμη θεση των πολιτων καθε μελους κρατους της Ε.Ε.
Με την Ε.Ε. των θυγατερων και υιων των Ευρωπα’ι’κων Πατριδων νοειται μια Ε.Ε. μαζι με τις Ευρωπα’ι’κες Κολληγιες και την κοινη εξωτερικη πολιτικη και ασφαλεια και την συνεργασια στους τομεις αστυνομευσης και δικαιοσυνης.
Στην νεα αυτη Ε.Ε. η δημοκρατια δεν θα περιορισθη μονο στον τομεα των εκλλογων διοτι αυτη προ’υ’ποθετει νορισμενα δεδομενα ως π.χ. ενα συμφυτο συναισθημα οτι ολοι οι Ευρωπαιοι ανηκουν στην ιδια οικογενεια και μια καθωρισμενη κοινη ευρωπα’ι’κη ταυτοτητα που θα αντικατατροπιζεται σε ολα τα ευρωπα’ι’κα κομματα και στην ευρωπα’ι’κη κοινη γνωμη και θα επισβραγιζεται με το ευρωπα’ι’κο συναισθημα του «Εμεις».
Κατι τετοιο στην σημερινη Ε.Ε. των θυγατερων και υιων του Αβρααμ ειναι ακατανοητο και απαγορευεται η υπαρξη του.
Πρεπει με καθε μεσο να αποφευχθη μια κοινη ευρωπα’ι’κη ταυτοτητα.
Αυτη ομως αποτελει την προ’υ’ποθεση για τις δημοκρατικες και πλειοψηφικες αποφασεις.
Στην σημερινη Ε.Ε, των θυγατερων και υιων του Αβρααμ λειπουν ολες οι προ’υ’ποθεσεις για την λειτουργια της γνησιας δημοκρατιας.
Το κυριο λαθος της Ελλαδος, για το οποιο σημερα πληρωνει τα σπασμενα, ηταν να γινη μελος μιας τετοιας Ε.Ε.
Γ. Θ. Χατζηθεοδωρου
Στα γερμανικά:
PD Dr.-Ing. Georg Chaziteodorou Bleibergweg 114
D-40885 Ratingen
Tel.+Fax: 0049 2102 32513
E-Mail: chaziteo@t-online.de
20.05.2017
BESTEHT DIE FÜHRUNG DER EU DER TÖCHTER UND SÖHNE ABRAHAMS AUS VISIONSLOSEN POLITIKERN ODER AUS WAHREN STAATSMÄNNERN?
Dr. Georg Chaziteodorou
Alle Hinweise deuten leider auf die visionslose Politikern und erklären auch warum das Zentralproblem dieses Gebildes unverändert bleibt und die langzeitige Existenz in Gefahr bringt. Die wichtigsten Stationen des Funktionszuwachses der EU der Töchter und Söhne Abrahams sind die Einheitliche Europäische Akte (1987), der Vertrag von Maastricht (1992), ergänzt durch den Vertrag von Amsterdam (1997), der Übergang zur Währungsunion zum 1. Januar 1999 samt Einführung des Euro als gemeinschaftlicher Währung und die Osterweiterung am 1. April 2004 (Beitritt von zehn weiteren Ländern). Diese pseudodemokratische EU ist aber nicht die EU der europäischen Vaterländer! Deshalb ist ein neuer Anlauf dringend notwendig. Das Demokratiedefizit der EU der Töchter und Söhne Abrahams hat strukturelle Ursachen. Die Bürger der neuen EU sollen nicht mehr über den Tisch gezogen werden und sollen den Glauben an die wahren Staatsmänner, die nicht über ihre Köpfe hinweg entscheiden und an die Unvoreingenommenheit der leider überdimensionierten EU-Organe, wieder gewinnen. Der Zugang eines jeden Unionsbürgers
zu den Dokumenten des Rats wie auch des Europäischen Parlaments und der Kommission soll nicht mehr mit sehr umständlichen Verfahren erschwert werden.
Der alte Sumpf aus Lobbyeinrichtungen in Brüssel, aus geschmierten Abgeordneten die ihre Unabhängigkeit verkaufen, aus Betrug und Korruption, aus Nepotismus, aus einem zersplitterten, undemokratisch gewählten und aufgeblähten europäischen scheindemokratischen Parlament, aus ein kontrolldefizitäres System finanzieller Exzesse und Vetternwirtschaft, aus unverschämten Lügen über die Stärkung der Solidarität zwischen der Völker Europas und deren wirtschaftlichen und sozialen Fortschritt und vieles anderes mehr, soll ohne Rücksicht beseitigt werden. Denn die Funktionäre des Machtdreiecks aus Politik, Bürokratie und Wirtschaft sind eine Interessensymbiose auf Gegenseitigkeit eingegangen und verketten sich immer mehr zu einem eingebunkerten verbrecherischen Machtkartell. Kehrseite ihrer demokratiefeindlichen Dominanz ist die völlige Machtlosigkeit der Bürger.
Unter der EU der Vaterländer der Töchter und Söhne Europas, versteht man die Europäische Union einschließlich der Europäischen Gemeinschaften, der Gemeinsamen Außen- und Sicherheitspolitik und der polizeilichen und juristischen Zusammenarbeit in Strafsachen.
Bei der EU der Vaterländer der Töchter und Söhne Europas, wird die Demokratie sich nicht in Wahlen erschöpfen, sondern setzt bestimmte weitere Gegebenheiten voraus wie z.B. ein
Zusammengehörigkeitsgefühl und eine gewisse europäische Identität, die sich etwa in europäischen Parteien und einer europäischen öffentlichen Meinung widerspiegelt und sich als ein gewisses europäisches «Wir-Gefühl» bezeichnet läst. Davon kann bei der EU der Töchter und Söhne Abrahams keine Rede sein, weil keine wirklich belastbare kollektive politische Identität der Europäer als Europäer geben darf. Eine gemeinsame europäische Identität aber ist und bleibt ungeschriebene Voraussetzung für demokratische
Mehrheitsentscheidungen. Bei der EU der Töchter und Söhne Abrahams fehlen also alle Voraussetzungen der Demokratie. Der Hauptfehler Hellas war, dass sie überhaupt Mitglied dieses scheinheiligen und wertlosen Bündnis geworden ist.
Dr. Georg Chaziteodorou
………………….
Μαύρη επέτειος σήμερα, καθώς συμπληρώνεται ένα τέταρτο του αιώνα από την αποφράδα εκείνη ημέρα όταν οι δώδεκα –ακόμη– ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης συμφώνησαν στις βασικές αρχές της Συνθήκης του Μάαστριχτ, που με τη σειρά της άνοιξε τον δρόμο για την υιοθέτηση του κοινού νομίσματος, δέκα χρόνια αργότερα.
Και μόνο το γεγονός ότι την Ελλάδα εκπροσώπησε ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ίσως ο πιο διακεκριμένος πολιτικός γκαντεμόσαυρος της νεότερης ελληνικής ιστορίας, θα έπρεπε να μας είχε προϊδεάσει για τις μελλοντικές συνέπειες της συγκεκριμένης συμφωνίας, που μας έβαλε στο χρυσό κλουβί του ευρώ και έβαλε τα θεμέλια για τη σημερινή μας εθνική τραγωδία.
Τότε, όμως, κανείς σχεδόν –με εξαίρεση μια χούφτα λαμπρούς οικονομολόγους, προφήτες κακών- δεν καταλάβαινε το βάρος της συγκεκριμένης υπογραφής για τις επόμενες γενιές, τόσο στις πιο αδύναμες χώρες, όσο και μεταξύ των φτωχότερων στρωμάτων στις πλουσιότερες. Ολοι, βλέπετε, κοιτούσαν το τυρί, το δέντρο με τα πεντακοσάευρα και κανείς δεν είδε τη φάκα.
Η αλήθεια είναι πως, στα λόγια τουλάχιστον, το «κομπρεμί» του Μάαστριχτ φάνταζε ειδυλλιακό.
Εχοντας να αντιμετωπίσει ένα εντελώς διαφορετικό, μεταψυχροπολεμικό πλέον παγκόσμιο σκηνικό, με το Ανατολικό Μπλοκ και την ίδια την ΕΣΣΔ να καταρρέουν και τις ΗΠΑ να αναλαμβάνουν πρόθυμα τον ρόλο του παγκόσμιου «σερίφη» ως μόνη υπερδύναμη, ξεκινώντας το θεάρεστο αυτό έργο τους με μια περιποιημένη εισβολή στο Κουβέιτ και το Ιράκ, το «βενζινάδικο του πλανήτη», η Ευρώπη ήταν υποχρεωμένη να «επανεφεύρει» τον εαυτό της και να σταθεί, υποτίθεται, στα πόδια της ως ανεξάρτητη δύναμη.
Ο κινητήριος μοχλός της τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, οι ιστορικοί ηγέτες του «γαλλογερμανικού άξονα», Φρανσουά Μιτεράν και Χέλμουτ Κολ, είδαν την κρίση σαν ευκαιρία: γιατί να μη μετατρέψουμε την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα σε κάτι πολύ ριζοσπαστικότερο –μιαν Οικονομική και Νομισματική Ενωση;
Και τι μας εμποδίζει, τώρα που οι ψυχροπολεμικοί επικυρίαρχοι σιγά σιγά τα μαζεύουν και φεύγουν γι’ αλλού, να μετατραπούμε σταδιακά σε μια πολιτική Ενωση, με κοινή μεταναστευτική πολιτική (αυτό που αργότερα εξελίχθηκε στη Ζώνη Σένγκεν), κοινή εξωτερική πολιτική, κοινή αστυνομία, ακόμη και ευρω-στρατό; Γιατί να μη θάψουμε μια και καλή το τσεκούρι των δύο Παγκοσμίων και να φτιάξουμε παρέα τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης -ένα ειρηνικό περιβάλλον κοινής ανάπτυξης και ευημερίας;
Σήμερα ξέρουμε πως όλα αυτά ήταν παραμύθια της -Ολλανδέζας– Χαλιμάς. Η κρίση του 2008 γκρέμισε όλα τα χαρτονένια σκηνικά της ευρωπαϊκής Τσινετσιτά και μείναμε αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα ενός αδυσώπητου οικονομικού πολέμου.
Στην ευρωπαϊκή Φάρμα των Ζώων, που με κόπο όλοι μας κατασκευάσαμε, βλέπετε, είμαστε όλοι ίσοι, αλλά κάποια ζωάκια είναι πιο ίσα από τα άλλα –για την ακρίβεια, κάποια τρώνε τον αγλέουρα και κάποια έχουν χάσει τις δουλειές, τις συντάξεις και τα σπίτια τους και κοιμούνται κάθε βράδυ πεινασμένα.
Φυσικά, το πρόβλημα παραμένει πρωτίστως ταξικό και δευτερευόντως εθνικό: είναι λάθος να προσωποποιούμε τα όσα τρομακτικά συμβαίνουν στη χώρα και την ήπειρό μας σε έναν άνθρωπο (Σόιμπλε) ή έναν λαό, τον γερμανικό, λες και οι υπόλοιπες ελίτ είναι άμοιρες ευθυνών.
Και μάλιστα τη στιγμή που και οι λεγόμενες ισχυρές χώρες, οι κλειδοκράτορες του ευρώ σαν τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ιταλία, έχουν σήμερα πολύ περισσότερους φτωχούς απ’ ό,τι το 1991, καθώς και οι δικές τους κοινωνίες πληρώνουν το κατά Στίγκλιτς «Τίμημα της Ανισότητας».
Η ηγεμονική της δύναμη, η Γερμανία της Ανγκελα και του Σόιμπλε, έκανε επισήμως πριν από ένα μήνα ρεκόρ στους ανθρώπους που (ψευτο-)ζουν από τα βοηθήματα της πρόνοιας…
Γιατί όμως να τα λέω εγώ; Παραχωρώ ταπεινά το «μικρόφωνο» της στήλης σε έναν πραγματικό ειδικό, τον νομπελίστα Αμερικανό οικονομολόγο Τζόζεφ Στίγκλιτς, που προέβλεψε έγκαιρα όσα σήμερα συμβαίνουν, πολύ πριν συμβούν.
Αυτές τις μέρες διαβάζω με πάθος το τελευταίο του βιβλίο (με τον εύγλωττο τίτλο «ΕΥΡΩ: Πώς ένα κοινό νόμισμα απειλεί το μέλλον της Ευρώπης», που κυκλοφορεί εδώ και δύο εβδομάδες και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος), όπου ξεμπροστιάζει για πολλοστή φορά τη νεοφιλελεύθερη πολιτική:
«Σαν φλεβοτόμοι του Μεσαίωνα, η Γερμανία και οι συνεργοί της στην ευρωζώνη υποστηρίζουν ότι πρέπει να διατηρηθεί η ίδια πορεία. Αυτό που χρειάζεται, λένε, είναι περισσότερη λιτότητα και περισσότερες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Με αυτή την πορεία απλώς θα συνεχιστεί η σημερινή ταλαιπωρία.
»Ισως τα πράγματα να βελτιωθούν κάπως. Αλλά με βάση οποιοδήποτε κριτήριο –εξαιρουμένης της σύγκρισης με τον πυθμένα της ύφεσης– η επίδοση της Ευρώπης είναι θλιβερή, και δεν πρόκειται να αλλάξει.
»Στις χώρες της κρίσης πολλοί έχουν επιβιώσει μόνο και μόνο τρώγοντας τις αποταμιεύσεις τους, κάποιοι πουλώντας τα ασημικά της οικογένειας, άλλοι πουλώντας το σπίτι τους. Ομως πρόκειται για στρατηγική απλής επιβίωσης, χωρίς ελπίδα»…
Και συνεχίζει, αναφερόμενος στα βάσανα του λαού μας:
«Οπως η Ελλάδα έχει γίνει παράδειγμα προς αποφυγήν για τα μέλη της ευρωζώνης σε ό,τι αφορά τη συμπεριφορά της, έτσι και το ελληνικό πρόγραμμα έχει γίνει παράδειγμα προς αποφυγήν σε ό,τι αφορά τα λάθη της τρόικας.
»Οι κανόνες της ευρωζώνης δεν υπαγόρευαν ότι η Ελλάδα έπρεπε να διαταχτεί να περάσει από ένα τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμμα σε ένα εξωφρενικά υψηλό πλεόνασμα 4,5% μέσα σε ελάχιστα χρόνια.
»Ούτε υπαγόρευαν τις σκληρές πολιτικές κατασχέσεων, που βύθισαν όλο και μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού πληθυσμού στη φτώχεια. Το ίδιο ισχύει για τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.
»Ως εναλλακτική λύση στις επιφανειακές, παρελκυστικές και αντιπαραγωγικές μεταρρυθμίσεις που προωθούσε η τρόικα, υπήρχαν κάποιες ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που θα μπορούσαν να έχουν βάλει την Ελλάδα σε πορεία κοινής ευημερίας.
»Η χώρα δεν θα γινόταν ποτέ τόσο πλούσια όσο η Γερμανία, αλλά δεν θα αντιμετώπιζε και την απόλυτη φτώχεια και την οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει σήμερα».
(…)
«Διαβάζοντας τα διαδοχικά μνημόνια συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας και τρόικας, μένει κανείς άφωνος: οι προβλέψεις τους ήταν σταθερά εσφαλμένες, αλλά διατυπώνονταν με απόλυτη βεβαιότητα. (…) Επρόκειτο, άραγε, για παράλογη αισιοδοξία, μια πίστη ότι η κατάσταση πράγματι θα εξελισσόταν έτσι;
»Ή επρόκειτο για υποκρισία των γραφειοκρατών –που ήξεραν τι έπρεπε να πουν και ελάχιστα ενδιαφέρονταν για την ανακολουθία μεταξύ της πραγματικότητας και των λόγων τους; Πείτε το γνωστική ασυμφωνία σε γενναίες δόσεις, ή ανεντιμότητα, αν προτιμάτε».
Εμένα προσωπικά η ανεντιμότητα, μεγάλε δάσκαλε και αληθινέ προφήτη Τζόζεφ, μου κάνει καλύτερα. Και η αχόρταγη λαιμαργία των αφεντικών.
Και το απύθμενο θράσος «πολιτικών» σαν τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, τον μοναδικό από τους συνυπογράψαντες τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, ως νεαρός τότε υπουργός Οικονομικών (και μετέπειτα πρωθυπουργός για…18 χρόνια) του μεγαλύτερου ευρωπαϊκού πλυντηρίου βρόμικου χρήματος, του Λουξεμβούργου, που παραμένει και σήμερα στα πράγματα και τολμά να μιλά ακόμη για ευρωπαϊκή ιδέα και άλλα κουραφέξαλα, την ώρα που οι λαοί της Ευρώπης ακούνε πια «Βρυξέλλες» και το βάζουν στα πόδια, με τον ευρωσκεπτικισμό να χτυπάει ταβάνι!
Αφήστε μια απάντηση