Πολιτικό Οικονομικό Κοινωνικό Πολιτιστικό. «Κάθε λαός είναι άξιος των ανθρώπων που τον κυβερνούν . Κανείς δεν είναι πιο υποδουλωμένος από εκείνους που εσφαλμένα πιστεύουν πως είναι ελεύθεροι. Όσοι αδιαφορούν για τα κοινά είναι καταδικασμένοι να εξουσιάζονται πάντα από ανθρώπους κατώτερούς τους .» Πλάτωνας 427-347 π.Χ
ΠΟΛΥ ΧΡΗΜΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΗΝ ΤΟ ΨΑΧΝΕΤΕ……
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ !
ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΔΩΣΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ…………..
ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΝΙΚΗΣ …………….
ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΕΛΟΣ !
https://scontent.fath1-2.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/21192148_1937651006446966_2879831140641149405_n.jpg?oh=874ad729ff9596adebcfc8e23a573ffc&oe=5A5BEAD1
Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017
Πολιτικοί: Η κατάρα τού τόπου
Μαζί μέ τούς αετούς πού πολεμούσαν καί έδιναν αίμα καί ψυχή στόν αγώνα γιά τήν ανεξαρτησία, μαζεύτηκαν καί τά κοράκια. Τά κοράκια, σάν αποκλειστικό τους στόχο είχαν νά εκμηδενίσουν τή δύναμη τών καπεταναίων καί νά ενισχύσουν τούς κοτζαμπάσηδες, ώστε νά επωφεληθούν αργότερα από τήν διακυβέρνηση μίας ανεξάρτητης Ελλάδος πού θά προέκυπτε όταν έφευγαν οι Οθωμανοί. Όμως τήν ανεξάρτητη Ελλάδα θά τούς τήν παρέδιδε ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Ανδρούτσος, καί όλοι εκείνοι πού πολεμούσαν από τή νεανική τους ηλικία τούς τυράννους. Αυτούς τούς τρείς θά πολεμούσαν κυρίως οι πολιτικοί καί θά είχαν τή στήριξη τόσο τών προεστών όσο καί τών νοικοκυραίων τής Ύδρας καί τών Σπετσών.
Τόν πρώτο χρόνο πού δέν είχαν προλάβει τά κοράκια νά αναμειχθούν στά επαναστατικά δρώμενα, η Επανάσταση είχε μεγάλες επιτυχίες τίς οποίες κανένας δέν φανταζόταν ένα χρόνο πρίν. Ο Μοριάς μέ εξαίρεση μερικά κάστρα ήταν ελεύθερος καί θά ήταν ελεύθερη καί η Πάτρα, εάν οι κοτζαμπάσηδες καί οι δεσποτάδες τής Αιγιαλείας καί τής Πάτρας δέν απαγόρευαν στόν Κολοκοτρώνη νά οργανώσει τήν πολιορκία της. Η Ρούμελη, εκτός από μερικά κάστρα ήταν καί αυτή ελεύθερη, αφού οι πασάδες, μετά τήν συντριβή τών Βασιλικών, πήραν τά μάτια τους καί γύρισαν στή Λαμία. Καί όπως λέει καί ο Κολοκοτρώνης, εάν συνεχιζόταν η πορεία τής επανάστασης όπως τόν πρώτο χρόνο, θά είχαμε πάρει ακόμα καί τήν Πόλη. Δυστυχώς όμως ανέβηκαν στό προσκήνιο τών πολιτικών πραγμάτων ο Μαυροκορδάτος, ο Νέγρης, ο Κωλέττης, ο Καντακουζηνός καί ο Καρατζάς.
Όταν ο Κωνσταντίνος Σακελλίων, απεσταλμένος τόν κοτζαμπάσηδων τής Ρούμελης παρουσιάστηκε στόν Δημήτριο Υψηλάντη καί ζήτησε γιά αρχηγό τής Στερεάς Ελλάδος κάποιον από τούς Μαυροκορδάτο, Καντακουζηνό, Καρατζά καί Νέγρη, ο Υψηλάντης απέρριψε καί τούς τέσσερεις. Αυτοί όμως ικανοί στίς ραδιουργίες καί στά ύπουλα κτυπήματα, ξεκίνησαν τήν αποστολή τους από τή Στερεά Ελλάδα καί σάν στόχο είχαν αφ’ ενός τήν εκμηδένιση τού Υψηλάντη καί αφ’ ετέρου τήν πολιτική τους κυριαρχία.
Τή Δυτική Ρούμελη ανέλαβε νά τή «σώσει» ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος καί τήν Ανατολική Ρούμελη ο Θεόδωρος Νέγρης. Ο Ανδρούτσος αμέσως αντιλήφθηκε τό ρόλο τών «σωτήρων» καί είπε προφητικά:
«Βλέπετε τουτουνούς τούς καλαμαράδες; Αυτοί θά μάς φάν τό κεφάλι μιά μέρα.»
Αλλά καί ο Υψηλάντης έπνεε μένεα κατά τών τεσσάρων ανδρών, οι οποίοι χωρίς επίσημη εξουσιοδότηση ανέλαβαν τήν οργάνωση τών επαρχιών καί σέ επιστολή του τούς χαρακτήρισε απατεώνες. Συμπαραστάτη τους οι πολιτικάντηδες είχαν τόν επίσκοπο Πίζας Ιγνάτιο καί τόν πατέρα τού Κωνσταντίνου Καρατζά Ιωάννη. Αυτοί οι δύο έκαναν τήν επανάσταση από τήν Ευρώπη καί προέτρεπαν τούς Έλληνες σκλάβους νά πολεμήσουν γιά νά έρθουν αργότερα αυτοί νά τούς κυβερνήσουν!
Ο Ιγνάτιος γιά νά θίξει τό κύρος τού Υψηλάντη, κατηγορούσε τόν αδελφό του Αλέξανδρο γιά τήν αποτυχία τής επανάστασης στήν Μολδοβλαχία καί τόν χαρακτήριζε ψευδαπόστολο γιά τά όσα ψεύδη διέδιδε σχετικά μέ τήν Φιλική Εταιρεία καί τή δύναμη πού κρυβόταν από πίσω της. Ο Μαυροκορδάτος χρησιμοποιούσε τά ίδια επιχειρήματα κατηγορώντας καί αυτός τήν Φιλική Εταιρεία καί τόν Αλέξανδρο Υψηλάντη ότι «εξηπάτησε τό έθνος». Στό τέλος ο Φαναριώτης πολιτικός θά κατάφερνε όχι μόνο νά απομακρύνει όλα τά σύμβολα τής Φιλικής Εταιρείας, αλλά καί νά εκμηδενίσει καί τόν ίδιο τόν Δημήτριο Υψηλάντη.
Πρόφαση γιά τήν κατάργηση τών συμβόλων αυτών ήταν ότι η Φιλική Εταιρεία μπορούσε νά εκληφθεί από τίς κυβερνήσεις τής Ευρώπης ως μία επαναστατική δύναμη, η οποία δρούσε κατά τά πρότυπα τών Καρμπονάρων τής Ιταλίας καί απειλούσε τά μοναρχικά καθεστώτα τής Ευρώπης. Μάλιστα ο Ιγνάτιος έγραφε σέ επιστολές του, ότι οι κυβερνήσεις τών Μεγάλων Δυνάμεων ήταν αποφασισμένες νά στείλουν στρατό γιά νά βοηθήσει τήν Τουρκία νά καταστείλει τήν εξέγερση τών υπηκόων της.
Τήν απάντηση στούς κατήγορους τής Φιλικής Εταιρείας τήν δίδει ο Φιλήμων:
«Βλασφημίας φρικωδεστάτας κατά τής αληθείας τών πραγμάτων καί κατά τού εθνικού πνεύματος εξεφώνει ο Ιγνάτιος, αναιρών τήν κυρίαν αρχήν τού υπέρ ανεξαρτησίας ελληνικού αγώνος καί καταδικάζων τήν επανάστασιν ως απλούν έργον απάτης. Διά απάτης άρα συνώμωσαν οι Έλληνες κατά τού τυράννου αυτών ή εκ προαιρέσεως;
Τών μεγάλων έργων εξετάζεται τό αποτέλεσμα. Έκαμον βεβαίως οι απόστολοι τής Εταιρίας καί ψευδείς παραστάσεις κατ’ ανάγκην. Αλλ’ η αποστολή αυτών εστεφανώθη διά τής κινήσεως καί η επανάστασις εστεφανώθη διά τής επιτυχίας.»
Δοκίμιον ιστορικόν περί της Eλληνικής Eπαναστάσεως παρά Ιωάννου Φιλήμονος
Έγινε λοιπόν η πρώτη συνέλευση στό Μεσολόγγι στίς 4 Νοεμβρίου 1821 καί όρισε τά μέλη τής Γερουσίας, η οποία αποτελούσε τήν ανώτατη αρχή τής Δυτικής Χέρσου Ελλάδος. Πρόεδρός της φυσικά ήταν ο «εκλαμπρότατος» πρίγκηψ Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. Μέ τήν εκλογή τής Γερουσίας ο Μαυροκορδάτος γινόταν ο απόλυτος κυρίαρχος μέ δικαιώματα διοικητικά, στρατιωτικά καί δικαστικά, ενώ ο αρματολός Βαρνακιώτης έχανε τή δύναμή του.
Αντίστοιχα αποτελέσματα είχε καί η συνέλευση στά Σάλωνα, η οποία ξεκίνησε στίς 15 Νοεμβρίου 1821. Από αυτή προέκυψε ο Άρειος Πάγος πού θά αναλάμβανε τήν διακυβέρνηση τής Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος μέ πρόεδρο φυσικά τόν Θεόδωρο Νέγρη. Ο τυχοδιώκτης πολιτικός μπορούσε νά υπογράφει ακόμα καί συμμαχίες μέ ξένα κράτη, ενώ όρισε καί σύνορα στήν Ανατολή Ρούμελη, τά οποία γιά νά τά διαβούν ελληνικά στρατεύματα θά έπρεπε νά συνέρχεται ο Άρειος Πάγος καί νά εκδίδει διαβατήρια! Δηλαδή σέ μία περίοδο ενός αμείλικτου αγώνα επιβίωσης γιά τό ελληνικό έθνος, θά έπρεπε οι ενισχύσεις πού θά έφθαναν στήν Στερεά Ελλάδα γιά νά πολεμήσουν, νά περιμένουν νά τούς εκδώσει διαβατήρια ο Νέγρης!
Τόν άθλιο χαρακτήρα του ο Μαυροκορδάτος τόν έδειξε στόν Υψηλάντη μέ μία επιστολή πού τού έστειλε καί στήν οποία κατηγορούσε αυτόν καί τόν αδελφό του ως απατεώνες, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσε νά τούς εκθέσει στά μάτια τών υπολοίπων Ελλήνων. Η επιστολή αυτή είναι ο προάγγελος τών εξελίξεων καί τής διαμάχης πού θά ακολουθούσε μεταξύ τών καλαμαράδων καί τών κοτζαμπάσηδων από τήν μία καί τών οπλαρχηγών από τήν άλλη. Μία διαμάχη πού θά κατέληγε σέ εμφύλιο πόλεμο.
«Η εκλαμπρότης της (Δημήτριος Υψηλάντης) εγνώρισε καί δέν είναι χρεία νά τήν ειπώ, ότι ο αυτάδελφός της (Αλέξανδρος Υψηλάντης πού σάπιζε στίς αυστριακές φυλακές) ηπατήθη από ανθρώπους εις τούς οποίους δέν έπρεπεν ούτε ακρόαση νά δώση (τούς Φιλικούς Σκουφά, Ξάνθο, Τσακάλωφ). Ο Ιγνάτιος καί άλλοι πολλοί, εν οίς καί εγώ, προείδομεν τό κακόν (τήν επανάσταση), όταν εκ φήμης ηκούσαμεν ότι γίνονται διάφορα κινήματα. (Η Φιλική Εταιρεία καί η επανάσταση αποτελούν απάτη καί κακό γιά τόν Μαυροκορδάτο!)
Ηθελήσαμεν νά τό προλάβωμεν, εγράψαμε τά δέοντα. Ώστε αυτοί οι άνθρωποι (Φιλικοί) καί τήν εκλαμπρότητά της (Υψηλάντη) ηπάτησαν καί τό Γένος ακόμη περισσότερον, διότι η αποστολική των περιωρίζετο εις μίαν απέραντον ψευδολογίαν, τής οποίας τώρα βλέπομεν τά αποτελέσματα. (Δέν τού άρεσαν τά αποτελέσματα τού Μαυροκορδάτου. Η ελεύθερη Πελοπόννησος καί η ελεύθερη Στερεά Ελλάδα, τόν ενοχλούσαν διότι προήλθαν από ψευδολογίες).
Πώς νά μή δακρύση τινάς, όταν ακούη τούς αδελφούς του μέ δάκρυα καταρώμενους τούς αιτίους τής καταστροφής των; (ποιούς εννοεί ο πολιτικός; μάλλον τούς κοτζαμπάσηδες πού πάνε νά χάσουν τά πρωτεία καί τά πλούτη τους λόγω τής επανάστασης). Τώρα πάσχομεν όλοι καί ένοχοι καί μή. (Δηλαδή ένοχοι είναι αυτοί πού ξεκίνησαν τήν επανάσταση καί αθώοι αυτοί πού δέν τήν ήθελαν σάν τόν Μαυροκορδάτο).
Λέγω ένοχοι, διότι δέν ημπορώ νά ονομάσω παρά ενοχήν τήν κακοήθειαν τών ανθρώπων εκείνων, οι οποίοι εν ώ τό Γένος επροχώρει καί ελπίζετο ίσως καί αναιμωτί η ελευθερία του μετ’ ολίγους ενιαυτούς, επετάχυναν δι’ ίδια τέλη τό πράγμα (επανάσταση) εν ώ τό Γένος ήτον ακόμα ανέτοιμον. (Οι κακοήθεις Υψηλάντηδες πού θυσίασαν όλη τους τήν περιουσία, αντί νά κάτσουν στίς ανέσεις τής τσαρικής Ρωσίας τό έκαναν γιά δικό τους όφελος σύμφωνα μέ τόν Μαυροκορδάτο, ο οποίος θεωρούσε ότι αναίμακτα θά κέρδιζαν οι ραγιάδες τήν ελευθερία τους!)
Αλλά τί πρέπει νά γίνη; θέλει ειπή η εκλαμπρότης της. Τώρα τό Γένος έλαβεν εις χείρας τά όπλα, τί νά κάμωμεν; Άν θέλωμεν νά σώσωμεν τό Γένος, αν ήμεθα αληθείς πατριώται, νά κάμωμεν εκείνο, οπού ο καλός πατριώτης (εννοεί τόν Ιγνάτιο) καί ο μόνος τού οποίου τήν βοήθεια πρέπει νά ελπίσωμεν, μάς συμβουλεύει (ο Ιγνάτιος τώρα θά μάς σώσει αφού έγινε αυτή η καταραμένη επανάσταση από τούς ψεύτες τής Φιλικής Εταιρίας!). Απατεώνες είναι όσοι εψεύσθησαν καί η Ελλάς δέν ήκουσεν ακόμη παρά αληθείας από τό στόμα τού Μαυροκορδάτου. Εις τούτο καυχώμαι καί θέλω καυχηθή διά πάντα.»
Γράμμα τού Μαυροκορδάτου πρός τόν Υψηλάντη, 27 Οκτωβρίου 1821
Ήταν τώρα η σειρά μίας Εθνικής Συνελεύσεως, η οποία θά ισχυροποιούσε τούς πλούσιους προκρίτους καί τούς μορφωμένους πολιτικούς από τήν μία καί θά εκμηδένιζε τούς αγράμματους οπλαρχηγούς καί τούς φτωχούς χωρικούς από τήν άλλη. Είχε προηγηθεί στό Άργος ο Οργανισμός τής Πελοποννησιακής Γερουσίας, ο οποίος σάν προάγγελος τών εξελίξεων πού θά ακολουθούσαν είχε εκλέξει είκοσι παραστάτες στούς οποίους είχε συμπεριληφθεί ο Κωνσταντίνος Καρατζάς, αλλά όχι ο Δημήτριος Υψηλάντης! Ούτε εκεί είχε δικαίωμα εκπροσώπησης ο απλός λαός, παρά μόνον οι προεστοί. Από αυτό τό γεγονός εύκολα μπορεί κανείς νά συμπεράνει ποιά θά ήταν η έκβαση τής Α’ Εθνικής Εθνοσυνέλευσης, οι εργασίες τής οποίας ξεκίνησαν στήν Πιάδα (Νέα Επίδαυρος), στίς 20 Δεκεμβρίου 1821.
Οι παραστάτες (αντιπρόσωποι) ήταν συνολικά 59 καί εκπροσωπούσαν τήν Πελοπόννησο, τή Δυτική Στερεά, τήν Ανατολική Στερεά καί τά νησιά. Ο Ιταλός εξόριστος Vincenzo Gallina έγραψε τό «Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος», τό οποίο θεωρείται τό πρώτο Σύνταγμα τής Ελεύθερης Ελλάδος, εμπνευσμένο από τό αντίστοιχο βελγικό. Τό Σύνταγμα τής Επιδαύρου ονομάζει τή θρησκεία τής Ανατολικής Ορθοδόξου τού Χριστού Εκκλησίας «επικρατούσα» καί συμπληρώνει ότι η Ελληνική Πολιτεία «ανέχεται πάσαν άλλην θρησκείαν». Όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι απέναντι στό νόμο, έχουν δικαίωμα ψήφου καί έχουν τή δυνατότητα νά καταλάβουν κάθε αξίωμα τού κράτους. Απαγορεύται η δουλεία καί όλοι οι σκλάβοι κηρύσσονται ελεύθεροι.
«Τό Ελληνικόν Έθνος, τό υπό τήν φρικώδη Οθωμανικήν δυναστείαν, μή δυνάμενον νά φέρη τόν βαρύτατον καί απαραδειγμάτιστον ζυγόν τής τυραννίας, καί αποσείσαν αυτόν μέ μεγάλας θυσίας, κηρύττει σήμερον διά τών νομίμων παραστατών του, εις Εθνικήν συνηγμένων Συνέλευσιν, ενώπιον Θεού καί ανθρώπων, τήν πολιτικήν αυτού ύπαρξιν καί ανεξαρτησίαν.
Aπόγονοι τού σοφού καί φιλανθρώπου Έθνους τών Eλλήνων, σύγχρονοι τών νύν πεφωτισμένων καί ευνομουμένων λαών τής Eυρώπης καί θεαταί τών καλών, τά οποία ούτοι υπό τήν αδιάρρηκτον τών νόμων αιγίδα απολαμβάνουσιν, ήτο αδύνατον πλέον νά υποφέρωμεν μέχρις αναλγησίας καί ευηθείας τήν σκληράν τού Oθωμανικού Kράτους μάστιγα, ήτις ήδη τέσσαρας περίπου αιώνας επάταξε τάς κεφαλάς ημών καί αντί τού λόγου τήν θέλησιν ως νόμον γνωρίσουσα, διώκει καί διέταττε τά πάντα δεσποτικώς καί αυτογνωμόνως.
Mετά μακράν δουλείαν ηναγκάσθημεν τέλος πάντων νά λάβωμεν τά όπλα εις χείρας καί νά εκδικήσωμεν εαυτούς καί τήν πατρίδα ημών από μίαν τοιαύτην φρικτήν καί ως πρός τήν αρχήν αυτής άδικον τυραννίαν, ήτις ουδεμίαν άλλην είχεν ομοίαν, ή κάν δυναμένην οπωσούν μετ’ αυτής νά παραβληθή δυναστείαν.
O κατά τών Tούρκων πόλεμος ημών, μακράν τού νά στηρίζεται εις αρχάς τινάς δημαγωγικάς καί στασιώδεις ή ιδιωφελείς μέρους τινός τού σύμπαντος Eλληνικού Έθνους σκοπούς, είναι πόλεμος εθνικός, πόλεμος ιερός, πόλεμος τού οποίου η μόνη αιτία είναι η ανάκτησις των δικαίων τής προσωπικής ημών ελευθερίας, τής ιδιοκτησίας καί τής τιμής, τά οποία ενώ τήν σήμερον όλοι οι ευνομούμενοι καί γειτονικοί λαοί τής Eυρώπης τά χαίρουσιν, από ημάς μόνον η σκληρά καί απαραδειγμάτιστος τών Oθωμανών τυραννία επροσπάθησεν μέ βίαν νά αφαιρέσει καί εντός τού στήθους ημών νά τά πνίξη.
Eίχομεν ημείς τάχα ολιγώτερον παρά τά λοιπά έθνη λόγον διά νά στερώμεθα εκείνων τών δικαίων, ή είμεθα φύσεως κατωτέρας καί αχρειεστέρας καί νά νομιζώμεθα ανάξιοι αυτών, καί καταδικασμένοι εις αιώνιον δουλείαν, νά έρπωμεν ως κτήνη καί αυτόματα εις τήν άλογον θέλησιν ενός απηνούς τυράννου, όστις ληστρικώς καί άνευ τινός συνθήκης ήλθεν μακρόθεν νά μάς καθυποτάξει; Δίκαια, τά οποία η φύσις ενέσπειρε βαθέως εις τήν καρδίαν τών ανθρώπων καί τά οποία οι νόμοι, σύμφωνοι μέ τήν φύσιν, καθιέρωσαν, όχι τριών ή τεσσάρων, αλλά καί χιλίων καί μυρίων αιώνων τυραννία δέν δύναται νά εξαλείψη. Kαί άν η βία ή η ισχύς πρός τόν καιρόν τά καταπλακώση, ταύτα πάλιν, απαλαίωτα καί ανεξάλειπτα καθ’ εαυτά, η ισχύς ημπορεί ν’ αποκαταστήση καί αναδείξη οία καί πρότερον καί απ’ αιώνων ήσαν, δίκαια τέλος πάντων τά οποία δέν επαύσαμεν μέ τά όπλα νά υπερασπιζώμεθα εντός τής Eλλάδος, όπως οι καιροί καί αι περιστάσεις επέτρεπον.
Aπό τοιαύτας αρχάς τών φυσικών δικαίων ορμώμενοι, καί θέλοντες νά εξομοιωθώμεν μέ τούς λοιπούς συναδέλφους μας, Eυρωπαίους Xριστιανούς, εκινήσαμεν τόν πόλεμον κατά τών Tούρκων, μάλλον δέ τούς κατά μέρος πολέμους ενώσαντες, ομοθυμαδόν εκστρατεύσαμεν, αποφασίσαντες ή νά επιτύχωμεν τόν σκοπόν μας καί νά διοικηθώμεν μέ νόμους δικαίους, ή νά χαθώμεν εξ ολοκλήρου, κρίνοντες ανάξιον νά ζώμεν πλέον ημείς οι απόγονοι τού περικλεούς εκείνου Έθνους τών Eλλήνων υπό δουλείαν τοιαύτην, ιδία μάλλον τών αλόγων ζώων, παρά τών λογικών όντων.
Εν Επιδαύρω, τήν ιε’ Ιανουαρίου, έτει αωκβ’ καί α’ τής Ανεξαρτησίας»
Διακήρυξις τής Α’ Εθνοσυνέλευσης Επιδαύρου, 15 Ιανουαρίου 1822
Από τήν Εθνοσυνέλευση τής Επιδαύρου προέκυψαν δύο σώματα: τό Βουλευτικό Σώμα τό οποίο θά ψήφιζε τούς νόμους καί τό Εκτελεστικό Σώμα τό οποίο θά τούς εκτελούσε. Τό Βουλευτικό θά έδινε βαθμούς καί αξιώματα στούς στρατιωτικούς ενώ τό Εκτελεστικό εθεωρείτο η υπέρτατη αρχή. Τά σύμβολα τής Φιλικής Εταιρείας εξαφανίστηκαν καί ορίστηκε ώς εθνικό σύμβολο, η ελληνική σημαία μέ τά χρώματα λευκό καί κυανό. Οι δυνάμεις τής ξηράς καί τής θαλάσσης διευθύνονταν από τό Εκτελεστικό, ενώ ορίστηκε καί Δικαστικό Σώμα τελείως ανεξάρτητο από τά δύο προηγούμενα, τό οποίο δίκαζε βασιζόμενο σέ νόμους από τό Βυζαντινό Δίκαιο.
Στό Εκτελεστικό εκλέχθηκε πρόεδρος ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, αντιπρόεδρος ο πάμπλουτος προεστός τών Πατρών Αθανάσιος Κανακάρης, καί μέλη ο εχθρός τού Κολοκοτρώνη Αναγνώστης Παπαγιαννόπουλος (Δεληγιάννης), ο ανίκανος Ιωάννης Ορλάνδος καί ο Ιωάννης Λογοθέτης από τήν Λειβαδιά. Ο Θεόδωρος Νέγρης έγινε υπουργός τών Εξωτερικών, ο Ιωάννης Κωλέττης υπουργός τών Εσωτερικών, ο προεστός τής Κορίνθου πού δίσταζε νά επαναστατήσει Πανούτσος Νοταράς υπουργός τής Οικονομίας καί ο Σουλιώτης Νότης Μπότσαρης υπουργός τού Πολέμου. Η τελευταία ήταν ίσως καί ή μόνο σωστή επιλογή.
«Ο δέ Μαυροκορδάτος, γενόμενος ήδη ο υπέρτατος τής Ελλάδος άρχων, συνεβούλευεν ότι εις τήν Εθνικήν Κυβέρνησιν πάντες πρέπει νά υποτάσσωνται καί ουδείς πρέπει νά μένη ανυπότακτος, πολύ δέ πλεόν οι στρατιωτικοί. Καί ορθή μέν καί σωτήριος ήθελεν είναι η τοιαύτη συμβουλή, εάν καί η διοίκησις ήθελε γίνεται ορθή κατά νόμους κειμένους καί υποτάσσεσθαι καί η κυβέρνησις αυτή αδόλως εις αυτούς.
Αλλ’ ουχ ούτως, ως κατέδειξαν αι μετέπειτα πράξεις τής κυβερνήσεως εκείνης. Τά πρόσωπα τά οποία τήν συνεκρότουν δέν είχαν εξόχους αρετάς, ειμή μόνον οδηγόν καί σύμβουλον είχον τήν φιλαρχίαν καί τήν φιλοδοξίαν των. Παρέσυραν καί τούς άλλους επίσης φιλόδοξους αλλ’ ανίκανους ολιγαρχικούς καί η εκ τούτων συγκειμένη κυβέρνησις μόνον σκοπόν πλάγιον καί μακρυνόν έθετο τήν καταδρομήν καί καταστροφήν τών ανυποτάκτων εις αυτούς πρσωπικώς στρατιωτικών.
Καί ποιοί οπλαρχηγοί; Οι μάλλον τότε καί εμπειρότεροι καί αναγκαιότατοι. Καί προεγράφησαν μήν έκτοτε ο Οδυσσεύς, ο Βαρνακιώτης, ο Κολοκοτρώνης, ο Υψηλάντης, είτα καί ο Καραϊσκάκης.
Τό Εκτελεστικό εθέσπισε έν δάνειον εσωτερικόν εκ γροσίων έξ εκατομμυρίων, περί ού καί εθνικαί ομολογίαι ετυπώθησαν ήδη. Πολλαί δέ τινες αυτών καί επραγματοποιούντο εντός τού κράτους καί εις τούς κατά τήν Ευρώπην αποσταλέντας εδόθησαν εξ αυτών ίνα πωλήσωσιν εις ομογενείς ή καί άλλους εκείσε. Καί τωόντι είχον αποστείλει ιδιορρύθμως, ο μέν Μαυροκορδάτος μετά τού Νέγρη, τόν Ανδρέαν Λουριώτην εις Ισπανίαν, Πορτογαλλίαν καί Αγγλίαν, τόν Τσαπραζλήν ιατρόν εις τόν πάπαν, τόν εν Γερμανία Θεοχάρην Κεφαλάν επεφόρτισαν νά ερευνήση καί εκεί περί δανείου καί στρατού εκ φιλελλήνων, ωσαύτως καί τόν Μ. Σχινάν καί Δίτμαρ εις Ελβετίαν καί Βιτεμβέργην περί τών αυτών ή ομοίων απέστειλε δέ καί ο Θάνος Κανακάρης τόν Σταμάτην Ψωμάν πρεσβεύσοντα εμμέσως πρός τόν αυτοκράτορα τής Ρωσσίας Αλέξανδρον, περί βοηθείας τών Ελλήνων ως ομοθρήσκων.»
Ιστορικά τής Ελληνικής Παλιγγενεσίας – Μιχαήλ Οικονόμου
Οι πολιτικοί αργότερα έκοψαν καί νομίσματα στά οποία παριστάνονταν τά μέλη τής κυβέρνησης, ενώ απουσίαζαν όλοι όσοι έχυναν τό αίμα τους στό πεδίο τών μαχών. Καί όμως οι παραγκωνισμένοι οπλαρχηγοί πού βρίσκονταν στήν Κόρινθο, Υψηλάντης, Κολοκοτρώνης, Παπαφλέσσας, Αναγνωσταράς, Γιατράκος καί Πετρόμπεης είχαν τήν δύναμη νά ανατρέψουν τούς ολιγαρχικούς καί νά πάρουν τήν κατάσταση στά χέρια τους. Δέν τό έπραξαν όμως, καί υπέγραψαν τά πρακτικά, υπογράφοντας ταυτόχρονα καί τόν πολιτικό τους θάνατο.
Πηγή: agiasofia
Εικόνα: «O Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλογεί τη σημαία της Επανάστασης», έργο του Θεόδωρου Βρυζάκη από: wikipedia
averoph
Το διαβάσαμε από το: Πολιτικοί: Η κατάρα τού τόπου http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2017/09/blog-post_4613.html#ixzz4tQXYRFip
Αφήστε μια απάντηση