Ο καυγάς των νταβατζήδων στο πτώμα της Ελλάδος και της Κύπρου.

Με διαρκή εποπτεία υποβαθμίζουν απελπιστικά τη θέση της χώρας, ενώ δυναμώνει επικίνδυνα η παράκρουση της Δύσης.

Το σχέδιο της διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας προχωρά.

Από όαση ειρήνης η χώρα μας μπορεί να γίνει ηφαίστειο από τη μια στιγμή στην άλλη, ενώ και τα Βαλκάνια συνολικά πάνε να ξαναγίνουν «πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης», όπως παλιά.

Ο Τσίπρας υπογράφει και η αντιπολίτευση, συνολικά, ουδέποτε υπονόησε ότι θα αμφισβητήσει στο ελάχιστο την υπογραφή του σημερινού πρωθυπουργού.

 Βλάπτουν και οι τρεις και οι δεκατρείς, όλοι τους, τη χώρα το ίδιο, λέει ο Καβάφης.

Όλα όσα γίνονται στην Ελλάδα τα χρόνια των Μνημονίων οφείλονται σε στρατηγική της Γερμανίας και του ευρω-ιερατείου, σχεδιασμός που ξεκίνησε, το αργότερο, από όταν άρχισαν οι διαπραγματεύσεις ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ.

Η στρατηγική μπήκε σε εφαρμογή όταν οι δανειστές ήταν έτοιμοι, η στιγμή ήταν ώριμη και στην Ελλάδα είχαν ήδη τοποθετηθεί πρόσωπα κατάλληλα, ώστε η χώρα να υποκύψει χωρίς αντίσταση.

Η Ευρώπη και το φάσμα της ενσωμάτωσης του Ισλάμ.

Το αναδυόμενο τα τελευταία χρόνια «μουσουλμανικό ζήτημα» της Ευρώπης φαίνεται δυστυχώς πως έρχεται να πάρει εν πολλοίς τη θέση που κατείχε το «εβραϊκό ζήτημα» κατά το 19ο αιώνα και το πρώτο μισό του 20ου.

Πρόκειται για το ζήτημα της διαχείρισης της αλλόθρησκης ετερότητας εντός της – έστω κατ’ όνομα – χριστιανικής Ευρώπης, το οποίο στην περίπτωση των Εβραίων έληξε με τη ναζιστική «Τελική Λύση» κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. (γνωστή στους μη ναζιστές και ως Ολοκαύτωμα).

 Σήμερα η ρητορική κατά των μουσουλμανικών κοινοτήτων στην Ευρώπη προσπαθεί να νομιμοποιηθεί μέσω μιας φαινομενικά ορθολογικής επίκλησης στην πολιτισμική και ανθρωπιστική ασυμβατότητα του Ισλάμ με την Ευρώπη.

Ας πάρουμε εδώ ως παράδειγμα τη Γαλλία που βρίσκεται στο επίκεντρο και των δύο ζητημάτων – εβραϊκού και μουσουλμανικού – και αποτελεί επιπλέον την ιστορική μήτρα του ευρωπαϊκού φασισμού, πριν ακόμη αυτός αναδυθεί και αναρριχηθεί στην εξουσία στην ιταλική εκδοχή του.

Στη δεκαετία του ’90 η ρητορική περί του ασυμβίβαστου των ηθών των μουσουλμανικών μειονοτήτων με τη γαλλική κουλτούρα αποτελούσε την προνομιούχο περιοχή του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου του Jean-Marie Le Pen.

Αργότερα έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης από τη συντηρητική (κεντρο)δεξιά μέσω της δήθεν κοσμικιστικής εμμονής σχετικά με την απαγόρευση της μουσουλμανικής μαντίλας.

Στις μέρες μας τη βλέπουμε να εκπορεύεται ακόμη και από εξέχοντες πολιτικούς της νεοφιλελεύθερης (πρώην) σοσιαλδημοκρατίας, όπως ο επί προεδρίας Francois Hollande πρωθυπουργός Manuel Valls.

Ο τελευταίος, στην προσπάθειά του να στηρίξει τις αποφάσεις Γάλλων δημάρχων που απαγόρευσαν τα λεγόμενα μπουρκίνι στις παραλίες του δήμου τους, ισχυρίστηκε παθιασμένα ότι τα γυμνά στήθη εκπροσωπούν τη Γαλλία αλλά οι μαντίλες όχι.

Ο ισχυρισμός στόχευε να παραπέμψει στο σύμβολο της γαλλικής δημοκρατίας, τη γυναικεία μορφή της Marianne, η οποία αναπαρίσταται μεν κάποιες φορές γυμνόστηθη, αλλά, όπως επεσήμαναν αρκετοί επικριτές του Valls, ακόμη συνηθέστερα φοράει κι αυτή ένα είδος μαντίλας ή καλύμματος.

Αν, όμως, το επιχείρημα για τις μουσουλμανικές μειονότητες της Ευρώπης σήμερα στην ηπιότερη μορφή του είναι ότι δεν μπορούν (ή δε θέλουν) να αφομοιωθούν, το επιχείρημα για τις εβραϊκές μειονότητες του 19ου και του 20ου αιώνα ήταν συχνά πως, ακόμη και αν παρουσιάζονται ως αφομοιωμένοι, στην πραγματικότητα είναι ριζικά ξένοι· ακόμη και στις περιπτώσεις που έχουν απαρνηθεί τη θρησκεία τους και έχουν παντρευτεί με «Ευρωπαίους χριστιανούς», κατά βάθος το εβραϊκό στίγμα παραμένει· εν τέλει, η αφομοίωσή τους όχι μόνο είναι επίπλαστη, αλλά δεν είναι και παρά ένα τέχνασμα, το οποίο οι Εβραίοι συνειδητά μετέρχονται για να υλοποιήσουν τους σκοτεινούς σκοπούς τους.

Διαπιστώνει, λοιπόν, κανείς πως δύο διαφορετικές θρησκευτικές μειονότητες αντιμετωπίστηκαν από μεγάλα τμήματα του ευρωπαϊκού πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένης μερίδας διανοουμένων και πολιτικών, ως ο απόλυτος εσωτερικός εχθρός επί τη βάσει μιας επιχειρηματολογίας που ήταν εν πολλοίς αντικρουόμενη: το πρόβλημα με τους Εβραίους είναι ότι ενσωματώθηκαν σε μεγάλο βαθμό, ενώ με τους Μουσουλμάνους το αντίθετο.

Αυτό θα έπρεπε να μας κάνει να σκεφτούμε ότι αν μη τι άλλο το πρόβλημα πρέπει να εντοπιστεί όχι στη φύση και την ταυτότητα του ετερόδοξου Άλλου, αλλά εντός της ίδιας της ευρωπαϊκής/δυτικής νοοτροπίας, η οποία, παρά τις κατά καιρούς διακηρύξεις για το αντίθετο, δεν ανέχεται τον Άλλο στους κόλπους της Ευρώπης.

Οι τακτικές που χρησιμοποιήθηκαν για τη νομιμοποίηση της μισαλλοδοξίας και τη διάδοση της αντιεβραϊκής υστερίας στην Ευρώπη ήταν συχνά παρόμοιες με αυτές που χρησιμοποιούνται στις μέρες μας κατά των μουσουλμάνων.

Οι διώξεις ή τα πογκρόμ κατά εβραϊκών κοινοτήτων αρκετές φορές βασίστηκαν στην εξαφάνιση ή τη δολοφονία παιδιών, με την ευθύνη να αποδίδεται στους Εβραίους, που δήθεν χρησιμοποιούσαν το αίμα χριστιανοπαίδων για τελετουργίες.

Το τελευταίο διάστημα παρακολουθήσαμε σωρεία καταγγελιών για βιασμούς από πρόσφυγες ή μουσουλμάνους, με τις κατηγορίες όχι σπάνια να λειτουργούν με τη λογική του «ένοχοι μέχρι της αποδείξεως του εναντίου» και να θεωρούνται από μόνες τους επαρκή τεκμηρίωση για τη νομιμοποίηση ακραίων αντιπροσφυγικών και αντιμουσουλμανικών αντιλήψεων και πράξεων.

Οι κατηγορίες αυτές, πέρα από το ότι συχνότατα αποτελούν απλώς ανυπόστατα μυθεύματα και πολιτικά στοχευμένες πλαστογραφήσεις, συνδυάζουν τη στερεοτυπική εικόνα του παραβατικού και ζωώδη ανατολίτη με την ολοκληρωτική αποσιώπηση των αναρίθμητων κρουσμάτων σεξουαλικής παρενόχλησης και βιασμών από τους ίδιους τους Ευρωπαίους.

Χαρακτηριστικά, και στην Ελλάδα τέτοια αφηγήματα προωθούνται κυρίως από τους ίδιους που επί χρόνια προάγουν τις πιο χυδαίες μορφές σεξισμού και φαλλοκρατικής κουλτούρας, που βλέπει τη γυναίκα μόνο ως γλάστρα ή ως ημίγυμνη χορεύτρια, όπως από την εκπομπή και το έντυπο του Θέμου Αναστασιάδη.

Όπως και στην περίπτωση της εγχώριας λασπολογίας και παραπληροφόρησης σχετικά με διάφορα θέματα από τα συστημικά ΜΜΕ, η εκ των υστέρων αποκάλυψη ότι πάρα πολλές από αυτές τις καταγγελίες ήταν ψευδείς ή τα δημοσιεύματα κατασκευασμένα λίγο άλλαξε την αρνητική ατμόσφαιρα που δημιούργησε το αρχικό μπαράζ διαδόσεων και καταγγελιών.

Επιπλέον, η συνωμοσιολογική γραμμή σκέψης που βλέπει στον ενσωματωμένο Εβραίο έναν πράκτορα του διεθνούς Σιωνισμού που υποσκάπτει τον «ευρωπαϊκό πολιτισμό» εκ των ένδον αναβιώνει στις μέρες μας στη φοβία ή στη ρητορική περί σχεδίου ισλαμοποίησης της Ευρώπης.

Τέτοιες αντιλήψεις εκτρέφουν (ή εκτρέφονται από) διάφορους φορείς ανά την Ευρώπη, είτε πρόκειται για εκπροσώπους της Εκκλησίας της Ελλάδος ή του Ελληνικού Στρατού είτε πρόκειται για ακροδεξιές οργανώσεις, όπως η Pegida στη Γερμανία.

Δεν έχει νόημα να συζητήσουμε για τη φαιδρότητα τέτοιων φαινομένων στην Ελλάδα, αφ’ ης στιγμής κατά πλειοψηφία εκπορεύονται από άτομα και φορείς που είτε αδιαφορούν είτε κατ’ ουσίαν προπαγανδίζουν υπέρ της αποικιοποίησης της χώρας και της απώλειας κάθε ίχνους εθνικής κυριαρχίας, αλλά κραυγάζουν υστερικά περί ισλαμικής εισβολής και άλλα ηχηρά παρόμοια, όταν θύματα της πολιτικής που ασκεί στη Μέση Ανατολή η «πολιτισμένη Δύση» (στην οποία πρέπει πάση θυσία να ανήκουμε ακόμη και αν είμαστε κυριολεκτικά κτήμα της) καταλήγουν στην Ελλάδα.

Σε παρόμοια κατηγορία ανήκει, φυσικά, κι ο έντονος ισλαμοφοβικός και ρατσιστικός λόγος που παρατηρείται στο χώρο του ελληνικού ακραίου κέντρου, όπου επιχειρείται συστηματικά να συγκαλυφθεί το γεγονός ότι η ισλαμική τρομοκρατία αποτελεί εν μέρει κατασκεύασμα των ΗΠΑ και εν μέρει αντίδραση στις συνεχείς εισβολές και επεμβάσεις του δυτικού μπλοκ στο μουσουλμανικό κόσμο και να παρουσιασθούν όλοι οι μουσουλμάνοι ως αιμοδιψείς και φονιάδες.

Η περίπτωση της Pegida, που ιδρύθηκε το 2014, είναι όμως άξια περισσότερης προσοχής, γιατί συνιστά δείκτη δύο μεταβολών που είναι σημαίνουσες τόσο για τη Γερμανία όσο και για την Ευρώπη γενικότερα.

 Η μία μεταβολή έχει να κάνει με τη χρονική απόσταση από την εμπειρία της ναζιστικής θηριωδίας και την απόσειση από μερίδα του γερμανικού πληθυσμού της (συχνά ενοχικής) αντίληψης ότι πρέπει όχι μόνο να απέχουν αλλά και να δείχνουν πως απέχουν από κάθε εξτρεμιστική κίνηση ρατσιστικού και φασιστικού χαρακτήρα λόγω «βεβαρυμμένου παρελθόντος».

Μέσω της πολιτικής και της ρητορείας των κυβερνώντων Χριστιανοδημοκρατών τα τελευταία χρόνια διαβλέπουμε μια κανονικοποίηση του γερμανικού ρατσισμού και του αισθήματος ανωτερότητας που διακατέχει όχι μόνο αρκετούς Γερμανούς αλλά και πολίτες άλλων κρατών που βρίσκονται στο στενό πυρήνα της γερμανοκρατούμενης Ε.Ε., όπως η Ολλανδία.

Ακόμη και οι υπερβολικά και απροσδόκητα θερμές εκδηλώσεις υποδοχής των προσφύγων από γερμανούς πολίτες το πρώτο διάστημα μετά την πολιτική απόφαση της Angela Merkel να αναστείλει προσωρινά τους κανονισμούς του Δουβλίνου δεν μπορούν να γίνουν κατανοητές μόνο ως αποτέλεσμα της ύπαρξης υπολογίσιμου αριθμού ειλικρινών και συνειδητοποιημένων ανθρωπιστών.

Σε κάποιο βαθμό θα πρέπει να ερμηνευθούν ως προσπάθεια απόσεισης της ενοχής για το ρόλο της Γερμανίας στην καταστροφή της ευρωπαϊκής περιφέρειας και για το γεγονός ότι η δημοφιλία του Wolfgang Schäuble εκτοξεύτηκε μετά την τιμωρητική στάση του έναντι της Ελλάδας μόλις λίγες εβδομάδες νωρίτερα.

Για κάποιους Γερμανούς ήταν ξεκάθαρα μια προσπάθεια να πείσουν τον εαυτό τους και τον κόσμο πως δεν είναι υπεύθυνοι για μια ακόμη καταστροφή στην Ευρώπη, πως δεν είναι άκαρδοι ή τέρατα, αλλά ίσα-ίσα παρέχουν τη στήριξή τους και τη βοήθειά τους αμέριστα εκεί που πραγματικά χρειάζεται, σε αυτούς που πραγματικά τους αξίζει (όχι στους «κλέφτες Ισπανούς» ή στους «αναξιόπιστους Ιταλούς», πολλώ δε μάλλον στους «τεμπέληδες Έλληνες»).

Η άλλη μεταβολή έχει να κάνει με την επαναφορά του ρατσιστικού ιδεολογήματος της Αρίας φυλής με άλλο όνομα.

Για αρκετούς φασίστες διανοούμενους της προπολεμικής εποχής ο όρος δε δήλωνε τίποτα άλλο από τους λευκούς δυτικούς και ήταν σε απόλυτη συνάρτηση με ιδεολογήματα ανωτερότητας που δημιουργήθηκαν και διαδόθηκαν μέσα στα πλαίσια της αποικιοκρατίας.

Για τους Ναζί ο όρος έλαβε μια πιο στενή αλλά συναφή έννοια για να χαρακτηρίσει τους γερμανόφωνους πληθυσμούς της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης καθώς και συγγενείς λαούς, όπως Σκανδιναβούς και Αγγλοσάξονες.

Κατά βάση, όμως, ο όρος ήταν εν πολλοίς ταυτόσημος με τους Ευρωπαίους και έτσι τον αντιλαμβάνονταν π.χ. γάλλοι διανοούμενοι που υποστήριξαν το ναζισμό επί τη βάσει του οράματος για ένα αναγεννημένο δυτικό πολιτισμό σε μια ενωμένη Ευρώπη καθαρμένη από το αλλότριο, εβραϊκό στοιχείο.

Την επανάκαμψη τέτοιων ιδεών, λοιπόν, καταδεικνύει το ίδιο το όνομα της Pegida, που αποτελεί αρκτικόλεξο της φράσης Πατριωτικοί Ευρωπαίοι ενάντια στην Ισλαμοποίηση της Δύσης (Patriotische Europäer gegen die Islamisierung des Abendlandes), καθώς και το γεγονός ότι ακροδεξιές δυνάμεις και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες αντιγράφουν το παράδειγμά της, όπως η Pegida UK, που ιδρύθηκε το 2015-16 στη Βρετανία.

Εν τέλει, όλα αυτά τα σενάρια περί εισβολής, εσωτερικού εχθρού, εβραιοποίησης ή ισλαμοποίησης, μάλλον δείχνουν περισσότερα για τον ευρωπαϊκό τρόπο σκέψης παρά για τους κατά περίπτωση «εισβολείς».

Τι γίνετε με την Ελλάδα των μνημονίων;

Ορισμένοι λένε ότι αυτά είναι «θεωρίες συνομωσίας» και καλούν τον κόσμο να κάνει θυσίες για να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες.

Καλλιεργούν αυταπάτες και λένε ψέματα.

Σταδιακά, πολλοί συνειδητοποιούν ότι όλες αυτές οι «διαπραγματεύσεις» για το χρέος με τις δήθεν διαφωνίες των εταίρων αλλά την τελική τους σύνταξη υπό τον Σόιμπλε, τα ταξίδια του Τσίπρα υποτίθεται για πολιτική λύση, οι δηλώσεις και αντιδηλώσεις, ο Τσακαλώτος με τα ελληνικά του, το δήθεν «καθήκον να σώσουμε τη χώρα», που επικαλούνται οι κυβερνητικοί για να δικαιολογήσουν την υποτέλειά τους, δεν είναι παρά ένα κακοπαιγμένο θέατρο.

Σκοπός δεν είναι να βγούμε από την κρίση, αλλά να μείνουμε χρεωμένοι και σε απόλυτη εξάρτηση από τους δανειστές, με επικεφαλής τη Γερμανία.

Έτσι ώστε ο επίγειος, υπόγειος και υποθαλάσσιος πλούτος της χώρας να περάσει στα χέρια των Γερμανών και των άλλων Ευρωπαίων και η Ελλάδα να είναι εξάρτημα της γεωπολιτικής στρατηγικής του Βερολίνου.

Ο Τσίπρας υπογράφει και η αντιπολίτευση, συνολικά, ουδέποτε υπονόησε ότι θα αμφισβητήσει στο ελάχιστο την υπογραφή του σημερινού πρωθυπουργού.

Βλάπτουν και οι τρεις και οι δεκατρείς, όλοι τους, τη χώρα το ίδιο, λέει ο Καβάφης.

Η επίθεση του Σόιμπλε στην ελληνική ναυτιλία απορρέει από τη στρατηγική του Βερολίνου- «Από τον Τσίπρα στον Μακρόν, τι έχουν να δουν τα μάτια μας».

Το μέγεθος της ναυτιλίας μας, ο όγκος της ιδιοκατοίκησης και ο αριθμός των ελεύθερων επαγγελματιών ήταν εξαρχής καρφί στο μάτι των Ευρωπαίων, ειδικά των Γερμανών.

Από τη στιγμή που η στρατηγική (του Βερολίνου) εγκρίθηκε, η εφαρμογή της δεν επηρεάζεται ούτε από κυβερνήσεις ούτε από τη συγκυρία.

Είναι η στρατηγική του αλυτρωτισμού-διαμελισμού, εκεί τα ποντίκια χορεύουν ανενόχλητα και τηρείται απαρέγκλιτα.

 Όταν, λοιπόν, ο σχεδιασμός προετοιμάζει την καταστροφή μας (Σχέδιο Φαιδωρα) επί τέσσερεις δεκαετίες δεν μπορεί να ελπίζουμε ότι θα πιούμε το γνωστό διαφημιζόμενο ποτό, «θα βγάλουμε φτεράαα» και θα ξεφύγουμε.

Μετά την εκλογή Τραμπ, η πρόσφατη δήλωση της Μέρκελ για μια Ευρώπη ανεξάρτητη από τις ΗΠΑ, προμηνύει θύελλες, επαναφορά συγκρούσεων στην ήπειρο, υποτίθεται ξεχασμένων.

Η Τουρκία είναι το εργαλείο.

Να πως θα ξεκινήσει ο τρίτος παγκόσμιος, φυσικά το φιτίλι είναι πάλι η Γερμανία και τα βαλκάνια.

Εμείς υπογράφουμε 4ο Μνημόνιο-δανειακή σύμβαση, και η αμετανόητη Γερμανία ετοιμάζεται για το 4ο Ράιχ, μια ακόμα απόπειρα παγκόσμιας κυριαρχίας σε ανταγωνισμό με την Γαλλία.

Η αρχαία Σπάρτη συνένωσε τους Έλληνες καλώντας σε αγώνα απελευθέρωσης από τον Αθηναϊκό ζυγό.

Η απελευθέρωση είναι πολυφορεμένο επιχείρημα, στην εποχή μας από τις ΗΠΑ, για πόλεμο.

Πάει πολύ βέβαια να μιλάει η Γερμανία για απελευθέρωση (από τις ΗΠΑ) αλλά υπολογίζει προφανώς στη συμπαράσταση γειτόνων φίλα προσκείμενων στον φασισμό.

Η δύναμη, ακόμα και η ωμή βία, εμπνέει εξουσία σε πολλούς και η Γερμανία έχει εγγυημένο παρελθόν.

 Μιτεράν και Θάτσερ εκτιμούσαν ότι μια ενωμένη Γερμανία θα είχε εθνικοσοσιαλισμό (σε κοινοβουλευτικό πλαίσιο) και αυτό ακριβώς έχει με τη συγκυβέρνηση των Χριστιανοδημοκρατών της Μέρκελ με τους Σοσιαλιστές.

Οι ρίζες του εθνικοσοσιαλισμού εμφανίστηκαν και διαμορφώθηκαν στη Γερμανία στα μέσα του 1800 και γνώρισαν το απόγειό τους με τον Χίτλερ.

«Ανεξάρτητη Ευρώπη», κατά Μέρκελ, χωρίς διάλυση και αντικατάσταση του ΝΑΤΟ από άλλη συμμαχία, χωρίς τις ΗΠΑ, δεν γίνεται.

Το  θέμα ετέθη.

Το τραίνο κινείται πλέον με επιτάχυνση και ο εκτροχιασμός είναι στις πιθανότητες.

 Αύριο; Μεθαύριο; Καμία εγγύηση για χρόνο και τρόπο.

Ο Μακρόν, ο άνθρωπος που έριξαν με αλεξίπτωτο στην προεδρική πολυθρόνα, διέρρευσε τα οικονομικά/εργατικά σχέδιά του, να βάλει τα δυο πόδια των Γάλλων σε ένα παπούτσι.

Πόσο θα μείνει άραγε στη θέση του, για πόσο καιρό και με ποιο κόστος;

Ούτε ο πιο ανόητος μπορεί να σκεφτεί πως οι ΗΠΑ θα τα παρατήσουν χωρίς αδυσώπητη μάχη.

Η σκέψη ότι η Γερμανία γίνεται επικίνδυνη είναι παλιά.

Όταν ο Μπους διαχώριζε την παλαιά από τη «νέα Ευρώπη» (τις χώρες του διαλυμένου Συμφώνου της Βαρσοβίας, υπό την ΕΣΣΔ) τη Γερμανία είχε στόχο, όχι τη Ρωσία.

Η νέα Ευρώπη (Πολωνία, Βαλτικές χώρες κ.λπ.) έπρεπε να είναι φιλοαμερικάνικη και όχι σύμμαχος του Βερολίνου και των Βρυξελλών.

Η μάχη θα είναι ανελέητη.

Η Ελλάδα στα μάτια των αντιμαχόμενων είναι «λεία πολέμου» με ιδιαίτερη αξία, αν όσα λέγονται για τεράστια κοιτάσματα υδρογονανθράκων και όχι μόνο, αλλά και άλλα πολύτιμα μεταλλεύματα αρίστης ποιότητας και αποδειχθούν βάσιμα -έστω εν μέρει.

Από όαση ειρήνης η χώρα μας μπορεί να γίνει ηφαίστειο από τη μια στιγμή στην άλλη, ενώ και τα Βαλκάνια συνολικά πάνε να ξαναγίνουν «πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης», όπως παλιά.

Το θρίλερ προ του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ποιος θα συμμαχήσει με ποιον, θα ξαναπαιχτεί, θα δούμε πράματα και θάματα- αλλά κανείς δεν έχει τα στοιχεία ώστε να κάνει βάσιμες προβλέψεις, ίσως ούτε οι κορυφαίοι ηγέτες, Πούτιν και Τραμπ, επειδή η θέση του Αμερικάνου δεν είναι σταθερή.

Δεν υπάρχει τρόπος να μιλήσουμε για την πατρίδα μας παραλείποντας τον διεθνή περίγυρο του.  

Οι εγχώριες πολιτικές δυνάμεις δεν είναι απλώς δουλοπρεπείς και προδοτικές.

 Κυρίως είναι ανίκανες.

Πρακτικά, η «νέα Κύπρος» θα είναι μια ωρολογιακή βόμβα, που θα μπορεί να μετατρέψει ανά πάσα στιγμή την Κύπρο σε Συρία, δημιουργώντας σοβαρότατα προβλήματα στην Ελλάδα και την ΕΕ.

Η Τουρκία, δια των Τουρκοκυπρίων, θα διαθέτει βέτο στην ΕΕ, καθιστάμενη από τώρα μέλος με δικαιώματα, όχι όμως και υποχρεώσεις της Ένωσης.

Ούτε κι εκείνη όμως θα ωφεληθεί στο τέλος, γιατί μια τέτοια κατάσταση δεν θα οδηγήσει παρά στο να στρέψει την Ευρώπη, αργά ή γρήγορα, εναντίον της Τουρκίας.

Ο διεθνής παράγων έχει συμφέρον να προκαλέσει τέτοιες εξελίξεις γιατί έχει ανάγκη το νησί, όχι τους κατοίκους του, που μόνο μπελάδες του δημιουργούν, αλλά και για άλλους γενικότερους λόγους.

Αυτός που κυρίως θα ωφεληθεί από τον μετασχηματισμό του κυπριακού κράτους σε μεταμοντέρνο προτεκτοράτο είναι οι δυνάμεις του Χάους, που είδαμε να δρουν στη Μέση Ανατολή, στην ελληνική κρίση, στην Ουκρανία, στην Άπω Ανατολή, στα ζητήματα του παγκόσμιου κλίματος.

Οι αιτίες της πρεμούρας Υπάρχουν γενικοί και ειδικοί λόγοι που εξηγούν αυτή την αφύσικη πρεμούρα να «λυθεί το κυπριακό»:–Η προετοιμασία ενός πολύ μεγάλου πολέμου στη Μέση Ανατολή (που επιβεβαιώθηκε και με τον βομβαρδισμό του Άσαντ από τις ΗΠΑ).

 Για να πληγεί η Συρία και οι ρωσικές δυνάμεις στη Συρία πρέπει να κυκλωθούν, δηλαδή να ελεγχθεί η Τουρκία (εξ ου και το βιαστικό και αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016) και η Κύπρος.

Η ύπαρξη στο εσωτερικό του διεθνούς κατεστημένου ενός ισχυρού «Κόμματος του Χάους», που επιδιώκει τη δημιουργία όσο περισσότερων προβλημάτων στην ΕΕ και πιθανώς τον κατακερματισμό της.

Η πολύ ευνοϊκή συγκυρία της παρουσίας Αναστασιάδη στην Κύπρο και της Ελλάδας σε καθεστώς «αποικίας χρέους» υπό ασφυκτικό έλεγχο και επιτήρηση ΗΠΑ-Βρετανίας-Ισραήλ.

Αν κάποιος πιστεύει ότι αυτά δεν είναι σωστά και ότι κάτι άλλο εξηγεί όσα γίνονται, μπορεί να το πει.

Εμείς δεν έχουμε διαβάσει καμιά άλλη ερμηνεία για όσα γίνονται.

Γιατί πρέπει να ευγνωμονούμε την Τουρκία

Κάθε φορά που διαβάζω ελληνοκυπριακές ανακοινώσεις που καταγγέλλουν την τουρκική και τουρκοκυπριακή «αδιαλλαξία», δεν ξέρω τι να πρωτοθαυμάσω σε αυτή τη φαρσοκωμωδία, που μπορεί ανά πάσα στιγμή να εξελιχθεί σε κανονική τραγωδία.

Στην πραγματικότητα, οι Ελληνοκύπριοι αντί να καταγγέλλουν την τουρκική αδιαλλαξία, θα έπρεπε μάλλον να ανεγείρουν αδριάντες στον κ. Ερντογάν και τον κ. Ακιντζί.

Κι αν δεν υπήρχαν, θα έπρεπε να τους εφεύρουν, για να παραφράσουμε κι εμείς τον κ. Νταβούτογλου.

Η Κυπριακή Δημοκρατία υφίσταται σήμερα μόνο και μόνο γιατί η Τουρκία, υπερασπιζόμενη τις δικές της βλέψεις στο νησί, δεν αποδέχεται τη μετατροπή του σε προτεκτοράτο με τους όρους που επιδιώκει ο «διεθνής παράγων».

Αν ζούσε ο Ντελακρουά, θα ζωγράφιζε πιθανώς τον πίνακα «Ο Καυγάς των Νταβατζήδων στον προθάλαμο της Οδαλίσκης».

Το κυπριακό δεν έχει λυθεί όχι γιατί τσακώνονται οι εκπρόσωποι των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, αλλά γιατί δεν τα έχουν βρει ο Ταγίπ Ερντογάν και ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου.

Μα, θα μου πει κάποιος, ή μάλλον θα το σκεφτεί, τι πειράζει να γίνει δυτικό προτεκτοράτο;

Πειράζει για πολλούς λόγους και ένας μόνο από αυτούς είναι ότι, όπως ήδη είπα, ο «διεθνής παράγων» χρειάζεται το νησί, όχι όμως τους κατοίκους, που μόνο μπελάς του είναι.

Αν οι κάτοικοι του δώσουν το κράτος τους, θα κοιτάξει να τους ξεφορτωθεί.

Και σήμερα μπορεί να το κάνει, ενώ δεν μπορούσε ούτε επί Οθωμανικής, ούτε επί Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Ελπίζει κανείς να συνεχίσουν να μην τα βρίσκουν οι Ταγίπ Ερντογάν και ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ώστε να σωθεί «από σπόντα» και η Κύπρος.

Μακροχρόνια όμως, κράτη και λαοί που δεν θέλουν να υπερασπιστούν την ύπαρξή τους, που δεν μπορούν καν να αρθρώσουν σε λόγια τη διεκδίκηση της ύπαρξής τους, το δικαίωμα της πλειοψηφίας να κυβερνά (με περιορισμούς ασφαλώς και εξαιρέσεις), το δικαίωμα στην ανεμπόδιστη κυριαρχία και στην αυτοάμυνα (το δικό τους στρατό) και δεν μπορούν να βρουν ηγέτες να το κάνουν, δεν μπορούν και δεν αξίζουν να επιβιώνουν.

Θυμάμαι τον Βάσσο Λυσσαρίδη, τον έναν από τους δύο ανθρώπους χάρη στους οποίους επέζησε το κυπριακό κράτος το 1974, να επιμένει, σε όλες τις τελευταίες συναντήσεις μας:

«Παλιά έλεγα ότι ζητείται ηγεσία.

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αλλά κι αυτό δεν είναι Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι μια ιστορία συγκρούσεων.

Μήπως σας θυμίζει το 1889, που ο γερμανός στρατηγός Κόλτ, σχεδίαζε με τους Τούρκους τον αφανισμό της Ελλάδος, συνεπικουρούμενος, από Γαλλία, Αγγλία;

Ένα είναι γεγονός, ότι η πατρίδα μας, η Ελλάδα μας για μια ακόμα φορά κινδυνεύει με αφανισμό.

Αν ακόμα δεν το έχουν κάνει οι επικυρίαρχοι δολοφόνοι, είναι, γιατί ακόμα μας θέλουν έτσι, αυτό όμως μπορεί να αλλάξει αυθημερόν.

Όλα αυτά που μας βάζουν, να κάνουμε, μηνύσεις, αγωγές, διαμαρτυρίες, στα διεθνή δικαστήρια και φόρουμ, να ικετεύουμε δολοφόνους να μας λυπηθούν, είναι εν γνώση των επικυρίαρχων, μας έχουν αφήσει να ασχολούμαστε, να φθειρόμαστε με ατελέσφορες ενέργειες, αφού όλα τα παραπάνω τα ελέγχουν εκατό τα εκατό.

Τους επικυρίαρχους αυτήν την στιγμή σε αυτόν τον γεωλογικό χώρο, ( μεσόγειος, βαλκάνια, μέση ανατολή) και μετά από τέτοιο μακροχρόνιο σχεδιασμό, το μόνο που τους τρομάζει, είναι μια ανεξέλεγκτη λαϊκή επανάσταση, ναι μεν θα έχει θύματα, αλλά θα γεννήσει ηγέτες, (φυσικά δεν μιλώ του τύπου της γαλλικής επανάστασης), για αυτό μας βασανίζουν διχάζοντάς μας, οικονομικά, με ανεργία, θέλω να δουλέψω, αλλά απαγορεύετε σε όλους, επιδόματα πείνας, συντάξεις πείνας, να μην μπορείς να συντηρείς τα άνεργα παιδιά σου, να τα έχουν στρέψη εναντίον της τρίτης ηλικίας, διότι τους στέλνουν μηνύματα, ότι τα λεφτά που παίρνουν οι συνταξιούχοι, θα μπορούσαν να τα διαθέσουν στους νέους???????????????????????????

Αποφεύγοντας επιμελώς, να αναφέρουν, ότι τα λεφτά που παίρνουν οι συνταξιούχοι, είναι δικά τους, τα έχουν πληρώσει, με στερήσεις και αιματηρούς αγώνες δεκαετίες.

Το μεγάλο όπλο των επικυρίαρχων είναι αυτό, ο διχασμός και πάντα ήταν αυτό το μεγαλύτερο όπλο τους πριν την τελική καταστροφή.

Είναι αυτό που την ώρα της επίθεσης δεν ξέρεις ποιον να αγκαλιάσεις για να σωθείς και να σώσεις την πατρίδα σου, αν δεν σε σκοτώσει αυτός που νόμιζες φίλο, θα σε σκοτώσει ο εχθρός.

Με ηγέτες προδότες-πιόνια και ΜΜΕ που δεν τα αγγίζει η ηθική και η δικαιοσύνη το μέλλον μας και της πατρίδος μας είναι σκοτεινό.

Κάποιοι θα πουν και τι να κάνουμε, να πάμε με την Ρωσία, όχι φυσικά, πρώτα είναι αργά, δεύτερον δεν μπορείς να πατάς σε δυο βάρκες, τρίτων πρέπει πρώτα να γίνεις Πολίτης, Έλληνας πολίτης, που σημαίνει, πρώτα η πατρίδα και μετά όλα τα άλλα.

Τότε μόνον θα μπορείς να εκλέξεις ηγέτες ηθικούς, πατριώτες, που θα κάνουν τρισδιάστατη εξωτερική πολιτική με τα καλά που έχει να προσφέρει στην ανθρωπότητα, δημοκρατία, πολιτισμό, παιδεία, επιστήμη, αρχαιολογία, μεσογειακή διατροφή που ισοδυναμεί με την ιατρική, ολυμπιακούς αγώνες και πολλά άλλα μοναδικά.

Καταβολεμένοι, απατεώνες, ανήθικοι, απάτριδες, προδότες, πάντα θα σας τρομάζει η λαϊκή οργή και είναι κοντά, νηστικό αρκούδι δεν χορεύει.

ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΝΑΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

http://arxaiaithomi.gr