Του Γιώργου Φωτεινού
Γιατί αναφέρω τον όρο «αρπαγή»; Απλώς και μόνο για λόγους πολιτικής αβρότητας, προκειμένου να μην χρησιμοποιήσω, τουλάχιστον στον τίτλο, όρους όπως «κλοπή» ή «ληστεία». Διότι ακριβώς περί αυτού πρόκειται αν το καλοσκεφτούμε.
Εισαγωγικά
Για να γίνει κατανοητό, ας υποθέσουμε ότι κάποιος σε υποχρεώνει: α) να καταργήσεις τον τραπεζικό σου λογαριασμό και να μεταφέρεις τις καταθέσεις σου σε δικό του, όπου θα έχει την πλήρη διαχείριση και θα αποφασίζει αυτός τι ποσά θα εκταμιεύεις για τις ανάγκες σου, β) να κατατίθεται σ’ αυτόν το νέο «κοινό» λογαριασμό ο μηνιαίος μισθός ή η σύνταξή σου, γ) να κατατίθενται αυτοστιγμεί σ’ αυτόν το λογαριασμό οποιοδήποτε προνοιακό επίδομα τυχόν λαμβάνεις, εσύ ή μέλη της οικογενείας σου, δ) να κατατίθενται επίσης αυτομάτως οποιεσδήποτε οφειλές τρίτων προς εσένα, ε) να του κάνεις πλήρη έκθεση των οποιωνδήποτε εκτιμώμενων εξόδων σου, από τα ψώνια του μήνα μέχρι τις καραμέλες για τα παιδιά σου που θέλεις ν’ αγοράσεις, προκειμένου να εγκρίνει τη δαπάνη και να μπορέσεις έτσι να εκταμιεύσεις τα (δικά σου!) χρήματα!

Αφήστε μια απάντηση