Η δεύτερη χρεοκοπία έσκασε στα 1843.

Εκεί έγινε και η εξέγερση της 3ης Σεπτέμβρη του 1843 που διεκδικήθηκε σύνταγμα.

Επειδή όμως το ελληνικό κράτος αδυνατούσε να πληρώσει ή να έρθει σε διευθέτηση με τους χρηματιστές του, του επιβλήθηκε η πρώτη κατοχή (σε απελευθερωμένο ελληνικό κράτος) που είναι η κατοχή του 1853 όταν Άγγλοι και Γάλλοι αποβίβασαν 15.000 πεζοναύτες στο Πειραιά, ασκήσανε κατοχή επί μια σχεδόν 10ετία που ήταν από τις πιο αιματηρές κατοχές που έζησε ο τόπος και ο λόγος ήταν το δημοσιονομικό, η καταβολή του χρέους στους τοκογλύφους, στις μεγάλες δυνάμεις.

Όποιος ξέρει από ιστορία γνωρίζει ότι είχαμε τη δική μας οκτωβριανή επανάσταση τον Οκτώβριο του 1862 όταν εξεγέρθηκε ο λαός, καθάρισε τα κόμματα της κατοχής, το αγγλικό και το γαλλικό, διέλυσε τα πάντα, έδιωξε τον Όθωνα και δημιούργησε τις προϋποθέσεις ενός νέου συντάγματος, μιας νέας συνταγματικής αρχής, που θεωρήθηκε ως η πλέον δημοκρατική της Ευρώπης εκείνη την εποχή.

Ο λαός πάντα δηλαδή έκανε το χρέος του.

Η 3η μεγάλη χρεοκοπία είναι η μόνη γνωστή (που αναφέρεται δηλαδή στα ιστορικά βιβλία), το “δυστυχώς επτωχεύσαμεν” του Χαριλάου Τρικούπη στα 1893.

Πήγε σε διαπραγμάτευση τότε η κυβέρνηση με τους ομολογιούχους, η κυβέρνηση Τρικούπη και ο Τρικούπης έλεγε, “παιδιά τι θέλετε να κάνουμε τώρα, να σας τα δώσουμε όλα άμα θέλετε, με εξαίρεση δυο πράγματα”.

“Δεν παραχωρούμε την εθνική κυριαρχία της χώρας, δεν παραχωρούμε το δημόσιο ταμείο”. Φυσικά οι ομολογιούχοι δεν το δέχτηκαν αυτό και στήσανε, έχοντας σύμμαχο το παλάτι που κατείχε ελληνικά ομόλογα, τον περίφημο πόλεμο του 1897, που ήταν στημένος από την αρχή μέχρι το τέλος μόνο και μόνο για να κερδηθεί ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος στα 1898.

Επειδή οι δανειστές της χώρας θέλανε να πληρώνονται σε χρυσάφι, πρωτομπήκε στην οικονομική φιλολογία της χώρας η ιδέα του σκληρού νομίσματος και μας έφτιαξαν τη χρυσή δραχμή.

Οπότε ξεκινάει ένας νέος φαύλος κύκλος δανεισμού, απίστευτου δανεισμού γιατί η Ελλάδα έπρεπε να εξασφαλίσει το χρυσάφι, για να στηρίξει τη χρυσή δραχμή, άρα νέα δάνεια.

Υπό το καθεστώς του ΔΟΕ και της Δημοσιονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών που είχε και αυτή αναλάβει την εποπτεία της χώρας χρεοκοπούμε ξανά το 1932.

Η χρεοκοπία του 32 είναι του Βενιζέλου, αλλά την επέβαλε ο Τσαλδάρης.

Πάλι οι ίδιες ιστορίες, πάλι λιτότητες, κλείσανε τα 2/3 των σχολείων της εποχής εκείνης για να πληρώσουν τους δανειστές, απολύσανε πάνω από τα 2/3 των εκπαιδευτικών της χώρας, οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι της διοίκησης απολύθηκαν, απαγορεύτηκε με την χρήση του ιδιώνυμου η συνδικαλιστική δράση ειδικά στο δημόσιο τομέα, στη δημόσια διοίκηση.

Είναι σκόπιμο να γνωρίζουμε πως γινόταν ο δανεισμός της χώρας: στα 100 χρυσά φράγκα δανείου ο τόκος, το επιτόκιο, έτρεχε στα 100, οι δανειστές όμως κρατούσαν ένα ποσοστό του δανείου, περίπου 20 με 30%, ανάλογα, ως “εγγύηση καλής εκτέλεσης δανείου”. Έτσι το δάνειο που εκταμίευε τελικά το κράτος έφτανε να είναι το 50% της αρχικής ονομαστικής αξίας.

Στην συνέχεια έφεραν τον βασιλιά, ο βασιλιάς φυσικά εκτέλεσε τις εντολές των Βρετανών και έφερε τη τεταρτο-αυγουστιανή δικτατορία του Μεταξά.

Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Μεταξάς ήταν να πάρει το αποθεματικό του ΙΚΑ, του νεοσύστατου τότε ΙΚΑ, μόλις 3 χρόνια είχε δημιουργηθεί, και ήταν κατάλληλα προικισμένο, πολύ σοβαρά προικισμένο, πολύ καλό, είχε μια πολύ καλή προοπτική.

Πήρε επίσης ότι βρήκε στις τράπεζες συν τα αποθεματικά στο δημόσιο ταμείο και πλήρωσε τους Γάλλους και Βρετανούς χρηματιστές.

Μετά τον 2ο ΠΠ ήταν παλλαϊκό το αίτημα προς τους συμμάχους, που υποστήριξε και ο πρώτος πρόεδρος της Τραπέζης της Ελλάδος μετά την απελευθέρωση, ο Ξενοφών Ζολώτας: να μας χαρίσουν ή να μας διαγράψουν τα προπολεμικά χρέη.

Αν μη τι άλλο, για τη προσφορά της χώρας στη νίκη των συμμάχων τουλάχιστον διαγράψτε τα χρέη τα προπολεμικά, έλεγαν.

Φυσικά όχι απλά δεν διαγράφτηκαν τα χρέη αλλά μετά από 15 χρόνια απανωτών πιέσεων και άνευ προηγουμένου εκβιασμών, φτάσαμε στο 1964 όπου έγινε η τελική ρύθμιση των προπολεμικών χρεών.

Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, υπουργός Οικονομικών Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που υπέγραψε τη χειρότερη δανειακή σύμβαση και ρύθμιση χρεών που έχει υπογράψει ποτέ η χώρα (εκτός από τη σημερινή).

Αναγνώρισε το σύνολο των προπολεμικών χρεών της χώρας από το 1881 και μετά.

Στο ακέραιο της αξίας τους, χωρίς να παίρνουμε υπόψη αυτά που πληρώθηκαν από τη χώρα ή που είχαν πληρωθεί μέχρι τότε.

Χωρίς να παίρνεται υπόψη ότι γι’ αυτά είχαμε κηρύξει 2 πτωχεύσεις επίσημες, το 1893 και το 1932.

Αναγνώρισαν επιπλέον το σύνολο των τόκων υπερημερίας που είχαν μεταφέρει φυσικά σε τιμές του 64 συν 71% προσαύξηση των τόκων υπερημερίας για το πιστωτικό κίνδυνο και φυσικά τη ψυχική οδύνη, το πρόβλημα ψυχικής γαλήνης, που είχαν υποστεί οι δανειστές. Καθορίστηκε να πληρωθούν αυτά τα χρέη σε 45 χρόνια, Δηλαδή, 1964 και 45 = 2009.

Τι έκανε η χούντα στη συνέχεια;

Έκανε τη πληρωμή των χρεών αυτών εξωλογιστική.

Γι’ αυτό εμφανίζεται ότι έχει μικρά ποσοστά χρέους η χούντα.

Τα πλήρωνε κάτω από το τραπέζι.

Και τα πλήρωσε με 2 βασικούς τρόπους.

Οι ξένοι δανειστές μας και οι μεγάλες δυνάμεις που κρύβονταν από πίσω απαίτησαν 2 πράγματα.

Πρώτον εκχώρηση ολόκληρου του Αιγαίου την οποία την προετοίμασε προσπαθώντας να επαναφέρει (αυτό που πάει να κάνει τώρα η κυβέρνηση) τον “θεσμό επιφανείας”.

Είχαν έτοιμες τις συμβάσεις, απλά έπεσε η ιστορία της μεταπολίτευσης και έχασαν αυτό το πράγμα.

Και το δεύτερο, με την εκχώρηση της Κύπρου.

Υπάρχουν χαρτιά στα αρχεία που δημοσιεύονται αυτή την εποχή όπου η παραχώρηση ή η εκχώρηση ή η τραγωδία της Κύπρου εμπεριείχε και ένα κομμάτι αποπληρωμής προπολεμικού χρέους της Ελλάδας.

Δηλαδή σε αντάλλαγμα να μας χαρίσουν ένα κομμάτι του χρέους η χούντα άνοιξε την πόρτα στην τουρκική εισβολή και στο τι συνέβη μετά στην Κύπρο.

Μετά την μεταπολίτευση οι κυβερνήσεις φορτώσανε το χρέος αυτό στις δημόσιες επιχειρήσεις.

Υπάρχει έκθεση του 1985 που λέει ότι η ΔΕΗ, η τότε κρατική ΔΕΗ, για κάθε 1000 δραχμές που δανειζόταν είχε εσωτερική ανάγκη μόνο τη μια δραχμή.

Όλο το υπόλοιπο ήταν απαιτήσεις εξωλογιστικές για πληρωμή χρεών.

Την εποχή εκείνη αρχίζουν να δανείζονται ξανά οι κυβερνήσεις για τις δικές τους ανάγκες και ο δανεισμός είναι επαχθέστατος.

Για παράδειγμα το 1977 συνάπτεται με όμιλο τραπεζών από τη Γαλλία δάνειο με την ελληνική κυβέρνηση όπου εκτός από τους τρομακτικά τοκογλυφικούς όρους που επιβάλλονται στην Ελλάδα, της επιβάλλονται και οι εξής όροι.

Πρώτον. Το πόσες φρεγάτες θα αγοράσει από τη Γαλλία.

Δεύτερον. Πόσο όγκο κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων θα αγοράσει από τη Lacoste και από τις γαλλικές επιχειρήσεις με αποτέλεσμα φυσικά την καταστροφή της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας γιατί εισάγαμε αυτά που θα μπορούσαμε να παράγουμε οι ίδιοι με έναν αναπτυγμένο κλάδο της βιομηχανίας εκείνη την εποχή.

Αργότερα έγιναν και άλλες τέτοιες δανειακές συμβάσεις, η μεγαλύτερη ήταν το 1987 η οποία ήταν με τον όμιλο της Mitsubishi Funds όπου ανάμεσα σε αυτά που μας ζητούσαν να αγοράσουμε, ήταν και τα περίφημα ιαπωνικά προγράμματα της τηλεόρασης, δηλαδή τότε άρχισε η εισβολή των Pokemοn, των Digimon και όλη αυτή την τερατολογία ας πούμε που γενιές επί γενιών ζούνε τα δικά μας παιδιά.

Από εκεί και πέρα έχουμε την δημιουργία τεράστιων ελλειμμάτων λόγω της σχέσης μας κυρίως με την ΕΟΚ που τα εκτινάσσει μετά το 1984 αλλά και μιας πολιτικής κυριολεχτικά αθώωσης των υπευθύνων για τη λεηλασία αυτού του τόπου και την καταστροφή της βιομηχανίας μέσω κυρίως των προβληματικών.

Μιλάμε για 340 περίπου ή 370 βιομηχανικές επιχειρήσεις της χώρας, την αφρόκρεμα της ελληνικής βιομηχανίας και της ελληνικής παραγωγής ευρύτερα.

Το ποσό που χρωστάγανε, το πόσο δηλαδή είχαν φορτώσει οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες αυτές τις μεγάλες βιομηχανίες και παραγωγικές επιχειρήσεις κατά μέσο όρο ήταν περίπου 12 φορές το μετοχικό κεφάλαιο των εταιρειών και είχε μετατραπεί σε δανεικά και αγύριστα.

Η κυβέρνηση λοιπόν παίρνει όλα τα χρέη αυτά στον προϋπολογισμό, αθωώνει τους παλιότερους ιδιοκτήτες και κρατάει επί μια 10ετία αυτές τις επιχειρήσεις είτε να υπολειτουργούν, είτε χωρίς να λειτουργούν καθόλου, δίνοντας απλά τον μισθό στους εργαζόμενους με αντάλλαγμα την ψήφο.

Αυτό από μόνο του εκτίναξε το δημόσιο χρέος, γιατί αυτά με τι λεφτά θα γινόντουσαν; Μόνο με δάνεια. Το αποτέλεσμα είναι να εκτιναχθεί μέσα σε 4 χρόνια στο διπλάσιο το χρέος της χώρας.

Με την πρώτη κυβέρνηση ΝΔ μετά το ΠΑΣΟΚ έχουμε την δεύτερη μεγάλη επιτυχία του κ. Μητσοτάκη.

Στα 3 χρόνια που είχε την κυβέρνηση, έχει ρεκόρ, πραγματικά παγκόσμιο ρεκόρ, 4πλασιασμού του χρέους, κυριολεκτικά μέσα σε 3 χρόνια σε απόλυτα νούμερα, δηλαδή είναι να τρελαίνεσαι.

Και όχι μόνο αυτό αλλά είναι και ο πρώτος που έκανε τι; Αντί να δανείζεται από το εσωτερικό όπως γινόταν τότε με δραχμικό χρέος από την εσωτερική αγορά, άρχισε να δανείζεται ως επί το πλείστον από τη ξένη αγορά, δηλαδή από τις ξένες αγορές σε σκληρό νόμισμα.

Και όπως ήθελα να ξέρετε και θα σας πληροφορήσω, καμία ποτέ, καμία χώρα δεν έχει χρεοκοπήσει από τον εσωτερικό της δανεισμό.

Το τρανότερο παράδειγμα είναι η Ιαπωνία με 220% χρέος, το μεγαλύτερο στον κόσμο, αλλά το 92% του χρέους αυτού είναι σε γιεν.

Πάντα χρεοκοπείς από τον εξωτερικό δανεισμό. Από το δανεισμό δηλαδή που κάνεις από τις ξένες αγορές σε σκληρό συνάλλαγμα.

Παραμονές του ευρώ οι κυβερνήσεις Σημίτη μεθοδεύουν τη μετατροπή ολόκληρου του δημόσιου χρέους και κυρίως του εσωτερικού που μέχρι τότε ήταν περίπου το 80% του δημόσιου χρέους και ήταν δραχμικό, σε εξωτερικό χρέος εκφρασμένο σε σκληρό νόμισμα, το ευρώ.

Και ξέρουμε ότι είναι πιο εύκολο να αντιμετωπίσεις το εσωτερικό χρέος γιατί τέλος πάντων κανένα κράτος δεν έχει χρεοκοπήσει από το εσωτερικό του χρέος, στο δικό του νόμισμα. Χρεοκοπείς πάντα από το εξωτερικό χρέος.

Από εκεί και πέρα οι οικονομολόγοι ξέρανε ότι η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει.

Είναι υπόθεση συγκυρίας το πότε θα σκάσει το κανόνι.

Το δεύτερο που έγινε είναι ότι η οικονομία βίωνε μια απίστευτη κατάσταση μακροχρόνιας κρίσης ρευστότητας όπως λέμε.

Δηλαδή άρχισε να εξαφανίζεται το χρήμα από την αγορά. Αν δείτε τα στοιχεία το 2001, το 2002 μέχρι το 2004 που είχαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες είχαμε κάθε χρόνο μείωση της νομισματικής κυκλοφορίας ενώ το φυσιολογικό ήταν να αυξάνει η νομισματική κυκλοφορία ανάλογα με το ΑΕΠ.

Με την αύξηση δηλαδή του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος που παράγει η χώρα, ανάλογα αυξάνει και η νομισματική κυκλοφορία.

Αντί γι’ αυτό είχαμε μείωση. Τρομακτική ασφυξία.

Γιατί;

Γιατί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που εκδίδει το νόμισμα δεν θεωρούσε ότι έπρεπε να μας δώσει περισσότερο νόμισμα.

Πως καλύφθηκε αυτό το έλλειμμα νομισματικής κυκλοφορίας; Εμπορικά πλεονάσματα δεν είχαμε, νόμισμα δεν είχαμε.

Τι έμενε;

Ο δανεισμός.

Κάθε χρόνο, μέσα στη 10ετία, κατά μέσο όρο, το “οικονομικόν θαύμα” όπως το ονομάσανε, η “ισχυρή Ελλάς” αναπτυσσότανε κατά 4%, όντως το ποσοστό ήταν εξαιρετικά σημαντικό ακόμα και σε σχέση με το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μόνο που ξεχάσανε να μας πουν δημόσια ότι για κάθε 4% άνοδο που είχαμε τότε ο δημόσιος δανεισμός αύξανε 18%. Δηλαδή δανειζόμασταν για να υπάρξει επέκταση του ΑΕΠ.

Παράλληλα είχαμε μια οικονομία της οποίας συνθλίφτηκε κυριολεκτικά η παραγωγική της βάση. Φτάσαμε, η αγροτική οικονομία, το υπογραμμίζω, στην Ελλάδα όχι στην Ολλανδία, ή στη Γερμανία ή στη Σουηδία. Στην Ελλάδα.

Να έχει συμμετοχή στο ΑΕΠ 3%. Δηλαδή έχουμε λιγότερη συμμετοχή της αγροτικής μας οικονομίας στο ΑΕΠ από ότι έχει η Ολλανδία. Δηλαδή έλεος!

Και συμμετοχή της βιομηχανίας και της παραγωγής ευρύτερα μόλις 13%. Όταν ο μέσος όρος παραγωγής της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι 35%.

Έχουμε μια οικονομία παρασιτικών υπηρεσιών.

Μη παραγωγικών παρασιτικών υπηρεσιών.

Που διαμορφώθηκε κατά κύριο λόγο μέσα στα πλαίσια του ευρώ αλλά και νωρίτερα, μόνο που το ευρώ το επιτάχυνε πάρα πολύ.

Αυτό εκτίναξε σε ιστορικό ρεκόρ το εξωτερικό μας έλλειμμα.

Την ίδια ώρα το μέσο νοικοκυριό βιώνει μια λιτότητα που ουσιαστικά διαρκεί πάνω από δυο 10ετίες.

Ουσιαστικά από το 1984 είναι σε συστηματική λιτότητα το εργαζόμενο νοικοκυριό. Φτάσαμε στο μοναδικό, και αυτό πάλι ιστορικό ρεκόρ, την τελευταία 10ετία να έχουμε αρνητικά πρόσημα αποταμίευσης.

Μόνο το 2009 χαθήκανε 28 δισ. αποταμιεύσεις από την ελληνική οικονομία.

Και όπως γνωρίζετε, ότι καθεστώς και να έχει μια χώρα, όποιος και να κυβερνάει, αν δεν υπάρχουν αποταμιεύσεις στις τράπεζες και αν δεν υπάρχει αυξημένη ροπή προς αποταμίευση δηλαδή διαθέσιμο εισόδημα που μένει όταν πληρώνω τα βασικά μου και μπορώ να το βάλω να γίνει αποταμίευση, δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί μια αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη. Φτάσαμε στο σημείο, το μέσο διαθέσιμο εισόδημα του νοικοκυριού για μια ολόκληρη 10ετία να βρίσκεται κάτω, να υπολείπεται δηλαδή των βασικών καταναλωτικών δαπανών που πρέπει να κάνει η μέση ελληνική οικογένεια στην Ελλάδα.

Αυτό δεν συμβαίνει πουθενά αλλού στην Ευρώπη, πουθενά αλλού, ακόμα και στις κατεστραμμένες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ.

Δηλαδή με λίγα λόγια για πάνω από μια 10ετία το μέσο νοικοκυριό δεν έχει εισόδημα πραγματικό που να του ικανοποιεί τις βασικές του καταναλωτικές ανάγκες.

Οπότε αναγκάζεται και πάει στο δανεισμό.

Το αποτέλεσμα: το 2010, το 77% του μέσου διαθέσιμου εισοδήματος το χρωστάμε στις τράπεζες.

Φτάσαμε λοιπόν παραμονές του 2009 όπου είχαμε την διεθνή βόμβα, το κραχ του 2008. Πως συνέβη αυτό;

Στην παγκόσμια αγορά είχαν συσσωρευτεί τεράστια δανείσιμα κεφάλαια.

Τι εννοούμε δανείσιμο κεφάλαιο; Δανείσιμο κεφάλαιο εννοούμε εκείνο το κεφάλαιο που δεν μπορεί να επενδυθεί στη παραγωγή.

Είναι αυτό που δημιουργείται με χρηματοπιστωτικά παιχνίδια έναντι μελλοντικών αποδόσεων.

Το δανείσιμο κεφάλαιο για να φέρει κέρδος πρέπει να γίνει τοκοφόρο κεφάλαιο.

Δηλαδή να βρει κάποιον οφειλέτη να το δανειστεί και να του πληρώνει τόκους.

Ξέρετε πόσα είναι αυτά τα δανείσιμα κεφάλαια υπολογισμένα με βάση τον Απρίλη του 2010; 1.000 τρισεκατομμύρια δολάρια, δανείσιμα κεφάλαια.

Περίπου 1600 θεσμικοί επενδυτές έχουν αυτά τα δανείσιμα κεφάλαια στη παγκόσμια αγορά.

Η μέση απόδοση αυτών των κεφαλαίων μέχρι πριν τη κρίση ήταν 6.22%.

Η παγκόσμια οικονομία έχει Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν 57 τρισεκατομμύρια.

Που σημαίνει ότι τα 1.000 τρισεκατομμύρια δολάρια προσδοκούν ετήσιο κέρδος 62 τρισεκατομμύρια δολάρια από μια οικονομία που παράγει στο σύνολο της 57 τρις.

Εκεί μπλόκαρε η οικονομία και έσκασε η βόμβα το φθινόπωρο του 2008 και φυσικά άρχισαν να καταρρέουν οι τράπεζες γιατί οι τράπεζες βασικά είναι οι θεσμικοί επενδυτές που παίζουν με αυτά τα λεφτά.

Λοιπόν, όταν έσκασε το κραχ, η κυβέρνηση, η τότε κυβέρνηση μας έλεγε, θα θυμάστε φαντάζομαι, ότι υπήρχε μεν η παγκόσμια κρίση, αλλά εμείς δεν φοβόμαστε, ήμασταν «οχυρωμένοι στο ευρώ», ήμασταν «θωρακισμένοι γερά» κλπ

Το Γενάρη όμως του 2009 βγήκε να πουλήσει ομόλογα η ελληνική κυβέρνηση για να αντλήσει λεφτά όπως κάθε χρόνο για να τροφοδοτήσει τις τρομακτικές ανάγκες που έχει σαν κράτος.

Και δεν αγόραζε κανένας.

Και τότε υπήρξε ο γενικευμένος πανικός.

Ξαφνικά ο τότε πρωθυπουργός και ο τότε υπουργός Οικονομικών ανακάλυψαν ξαφνικά την κρίση.

Και αποδείχτηκε αυτό που γνωρίζαμε όλοι όσοι τουλάχιστον μελετούσαμε τα στοιχεία, ότι ο βασιλιάς είναι θεόγυμνος.

Και αποδείχτηκε όχι μόνο αυτό αλλά και ότι δεν υπήρχε δυνατότητα ανάταξης ή αντιμετώπισης του προβλήματος του χρέους.

Γιατί στην τελευταία 10ετία, στη 10ετία του ευρώ, ο συνολικός δανεισμός του ελληνικού κράτους ήταν 490 δισεκατομμύρια ευρώ.

Από αυτά ξέρετε τι πληρώσαμε; 450 δισεκατομμύρια πληρώσαμε εξυπηρέτηση χρέους.

Δηλαδή μέσα σε μια 10ετία πληρώσαμε 1,5 φορά το χρέος που είχαμε στις 31/12/2009, (340 δις Χ 1,5 = περίπου 500) Και μένουν άλλα 40.

Από αυτά τα 40 περίπου τα 18 με 20 είναι το συσσωρευμένο έλλειμμα 10ετίας του κρατικού προϋπολογισμού.

Και τα υπόλοιπα 20 δεν ξέρουμε που πήγαν.

Δεν ξέρουμε.

Γιατί υπολογιστικά βγαίνει το νούμερο αλλά δεν υπάρχει αιτιολόγηση. Κάποιοι τα πήραν.

Ποιοί τα πήραν;

Το ψάχνουμε!

Λοιπόν, τι έγινε τώρα;

Όταν κινδύνευε η χώρα, και βρέθηκε πλέον, αποκαλύφθηκε, το καθεστώς χρεοκοπίας της, η ευρωζώνη κλονίστηκε διότι εάν προχώραγε η χώρα, όπως είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει, η συνθήκη της Λισαβόνας της το επέτρεπε, να προχωρήσει σε μονομερή ρύθμιση των χρεών της εκείνη τη στιγμή, δεν θα μπορούσε κανείς να την σταματήσει.

Και δεν θα μπορούσε να την σταματήσει για τον εξής απλούστατο λόγο.

Όταν δανείζεις ιδιώτη ή επιχείρηση, νοικοκυριό ή επιχείρηση και δεν μπορεί να πληρώσει τι κάνεις;

Τον βάζεις σε εκκαθάριση, του παίρνεις τα περιουσιακά και τελειώσαμε.

Στο κράτος δεν μπορείς να το κάνεις αυτό.

Και αυτός είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης των δανειστών κρατών από τον 19ο αιώνα.

Τι γίνεται αν αποφασίσει το κράτος να μην πληρώσει;

Δεν μπορείς να του κάνεις εκκαθάριση.

Δεν μπορείς να του απαιτήσεις την περιουσία σαν δανειστής.

Γιατί; Γιατί έχει ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας.

Έτσι λένε οι νομικοί.

Και αυτό είναι στο διεθνές δίκαιο, στον σκληρό πυρήνα του διεθνούς δικαίου.

Το ήξεραν αυτό στην ευρωζώνη, οπότε τι κάνανε;

Καλέσανε τα πολιτικά κόμματα στην έδρα, στις Βρυξέλλες, τις ηγεσίες, της τότε κυβέρνησης και της μελλοντικής κυβέρνησης και τους είπαν “εδώ είμαστε σε πολύ δύσκολη θέση, προέχει το ευρώ”.

Και επειδή πίσω από την Ελλάδα έρχονταν και άλλοι, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Γαλλία, είπαν «πρέπει να φτιάξουμε έναν μηχανισμό άμεσα που να μην επιτρέπει στα κράτη και στους λαούς φυσικά να επιβάλλουν είτε διαγραφή, είτε ρυθμίσεις ή οτιδήποτε μονομερώς για να χάσουν τα λεφτά τους οι τράπεζες».

Και έτσι στήσανε την ιστορία στην Ελλάδα γιατί ξέρανε ότι έχουμε τόσο εθελόδουλο πολιτικό σύστημα που μπορούν να επιβάλλουν ότι γουστάρουν εδώ.

Και έτσι έγινε η μεταβολή, η πολιτική μεταβολή. Φυσικά επειδή κανένας δεν κάνει τίποτα με το αζημίωτο στήθηκε αυτή η λεηλασία των spreads, επιτοκίων και όλα αυτά τα πράγματα που είδαμε εκείνους τους μήνες και που απέφεραν στους κερδοσκόπους περίπου 17 δισεκατομμύρια κέρδη και από εκεί και πέρα άρχισε το γαϊτανάκι του να πάμε στο μηχανισμό στήριξης. Βεβαίως ο μηχανισμός στήριξης του ευρώ δεν έχει καμία σχέση με το μηχανισμό στήριξης της χώρας.

Εκεί λοιπόν κάνανε το εξής.

Αυτό που τους ενδιέφερε δεν ήταν να βάλουν σε εφαρμογή το μνημόνιο αλλά την δανειακή σύμβαση.

Με την δανειακή σύμβαση λοιπόν εξαναγκάσανε τη κυβέρνηση, “εξαναγκάσανε” τρόπος του λέγειν.

Επειδή τυχαίνει λόγω επαγγέλματος να γνωρίζω και στελέχη του ΔΝΤ, γελάγανε τις μέρες εκείνες.

Μου λέγανε ότι δεν είχαν προφτάσει να στείλουν τη δανειακή σύμβαση και είχε γυρίσει πίσω υπογραμμένη

Ή τα ίδια στελέχη πιστεύανε ότι θα υπήρχε διαπραγμάτευση γι’ αυτό ήταν ακραία η διατύπωση της δανειακής σύμβασης με σκοπό να κοπούνε κάποιες, οι πιο ακραίες εκδοχές, μέσα από μια διαπραγμάτευση.

Δεν υπήρξε τίποτα, υπογράφτηκε αβλεπί.

Και γράφτηκε στον διεθνή τύπο άλλωστε πολύ έντονα, κάποιοι οικονομικοί αναλυτές είπαν “τι σόι κυβέρνηση έχετε στην Ελλάδα”.

Η δανειακή σύμβαση λοιπόν προβλέπει, το πρώτο πράγμα που προβλέπει είναι ότι η Ελλάδα αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται της ασυλίας λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας.

Στις 6 Μαΐου του 2010 ψηφίζεται ο νόμος του μνημονίου από την Ελληνική Βουλή και δυο μέρες μετά, στις 8 Μαΐου, με τροπολογία σεψηφισμένο νομοσχέδιο της Βουλής, δίνεται το δικαίωμα μόνο με την υπογραφή του υπουργού να ισχύει η δανειακή σύμβαση.

Βεβαίως όσο γνωρίζω εγώ που ασχολούμαι περίπου μια 10ετία με τα ζητήματα αυτά σας πληροφορώ ότι δεν υπάρχει παρόμοιο συμβάν ή τέτοια δανειακή σύμβαση όχι μόνο στα ελληνικά χρονικά αλλά και στα διεθνή χρονικά από τις αρχές του 19ου αιώνα, δεν υπάρχει κράτος ακόμα και αποικία που να έχει υπογράψει τέτοιο πράγμα.

Ο Τσολάκογλου στις δίκες του 46, στις δίκες δοσιλόγων του 46, χρησιμοποίησε ως επιχείρημα ότι “εγώ όταν μου ζητήθηκε από τους χιτλερικούς, από τους ναζί, να υπογράψω τη κατάλυση του ενιαίου και αδιαίρετου της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, παραιτήθηκα”. Αυτό είναι γεγονός.

Δεν τον κάνει φυσικά λιγότερο δοσίλογο Αλλά τουλάχιστον ακόμα και αυτός είχε τσίπα.

Και ‘δω μιλάμε, σε ομαλές συνθήκες, υπό καθεστώς υποτίθεται κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, έχουμε κυβέρνηση εκλεγμένη από την χώρα που παρέδωσε το σύνολο της χώρας στους ξένους δανειστές.

Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό στη πράξη;

Πρώτον.

Παραιτήθηκε η χώρα από όλα τα φυσικά δικαιώματα που έχει ένας οφειλέτης απέναντι στο δανειστή του.

Ακόμα και αυτά που έχει ένα φυσικό πρόσωπο.

Δεύτερον.

Με βάση τη δανειακή σύμβαση στην Ελλάδα δεν επιτρέπεται να πάει σε τρίτες πηγές να αναζητήσει τα χρήματα και να ξεχρεώσει τους δανειστές.

Δηλαδή αν είχαμε μια κυβέρνηση που διεκδικούσε το κατοχικό δάνειο από τους Γερμανούς, που είναι άμεσα απαιτητό, και συμφωνούσε η γερμανική κυβέρνηση να μας δώσει το κατοχικό δάνειο, τα 160 περίπου δισεκατομμύρια που υπολογίζουμε ότι είναι η σημερινή αξία του κατοχικού δανείου, δεν θα μπορούσαμε να τα χρησιμοποιήσουμε για να ξεχρεώσουμε τους κυρίους αυτούς.

Τρίτον.

Οι δανειστές έχουν όμως το δικαίωμα, μερικά ή ολικά, να εκχωρήσουν τις δικές τους χρεωστικές απαιτήσεις σε τρίτους απέναντι στην Ελλάδα.

Και σας λέω ένα σενάριο το οποίο αναφέρουν πάρα πολλοί ειδικοί.

Ακραίο σενάριο, όντως, αλλά δεν είναι απίθανο, γιατί το έχουν υπογράψει αυτό το πράγμα.

Και λέει ότι… το έχει πει ο κύριος Κασιμάτης, το έχω ακούσει και από τον κύριο Χρυσόγονο συγκεκριμένα, συνταγματολόγοι και οι δυο.

Λοιπόν είπαν το εξής.

Μπορούν να δώσουν τις χρεωστικές απαιτήσεις, πχ να δώσει η Ολλανδία τις χρεωστικές της απαιτήσεις απέναντι στην Ελλάδα στην Τουρκία, να έρθει η Τουρκία, να δεσμεύσει την Ακρόπολη και να τοποθετήσει την τούρκικη σημαία στην Ακρόπολη.

Διότι παραίτηση από την ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας σημαίνει ότι παραιτείσαι από την δημόσια περιουσία του κράτους από το σύνολο της εθνικής επικράτειας, από το εθνικό έδαφος.

Παραιτείσαι από την ιδιωτική περιουσία των πολιτών σου.

Και παραιτείσαι ακόμη και από τη δυνατότητα να μην υπάρξει δέσμευση ή υποθήκευση ακόμα και στον οπλισμό της χώρας.

Αυτό το πράγμα είναι πρωτοφανές.

Γι’ αυτό βγήκαν πάρα πολλοί αναλυτές στον κόσμο και νομικοί και λέγανε, συγκεκριμένα εγώ θυμάμαι έναν Αμερικανό χρηματιστή, ο οποίος είχε γράψει τότε στους New York Times ένα άρθρο λέγοντας “υπογράφει την εθνική της αυτοκτονία η χώρα”.

Τέταρτον και το χειρότερο.

Με βάση τα διεθνή ήθη και έθιμα, στις διεθνής αγορές η δανειακή σύμβαση αυτή εμπίπτει στο περίφημο “ίσοι όροι ανάμεσα στους δανειστές”.

Δηλαδή ότι ισχύει για έναν δανειστή υποχρεωτικά ισχύει για όλους είτε έχουν υπογράψει την δανειακή σύμβαση είτε όχι.

Αν την εκτελέσεις δηλαδή μέχρι το τέλος αυτή τη δανειακή σύμβαση, τότε οποιοσδήποτε δανειστής του ελληνικού κράτους μπορεί να το χρησιμοποιήσει ως νομικό προηγούμενο και να απαιτήσει τις ίδιες ρήτρες, τις ίδιες υποχρεώσεις του κράτους απέναντι του, έστω και αν δεν συμπεριλαμβανόταν στην δανειακή σύμβαση.

Αυτό λέγεται Pari Passu είναι ένας νομικός όρος που σημαίνει «ότι ισχύει για τον ένα, ισχύει για όλους».

Αυτό το πράγμα λοιπόν δεν έπρεπε να το μάθουμε εμείς, ούτε και η Βουλή βέβαια, γι’ αυτό και δεν πήγε ποτέ στη Βουλή, πήγε μόνο στη προπαρασκευαστική της Βουλής και έμεινε εκεί. Βεβαίως στη Βουλή μπορείτε να το βρείτε ολόκληρο, είναι αναρτημένο πλέον.

Δεν έχει κυρωθεί αλλά, με βάση το τι έχουν αποφασίσει, ισχύει γιατί εκτελείται.

Με βάση αυτά λοιπόν εφαρμόσανε τη πολιτική του μνημονίου η πολιτική του οποίου είχε σχεδιαστεί εξ’ αρχής όχι τόσο για να δημιουργήσει τα πλεονάσματα εκείνα για να πληρωθούν τα τοκοχρεολύσια.

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν πληρώνονται. Κάθε χρόνο η εξυπηρέτηση του χρέους μας κοστίζει 35 με 40% του ΑΕΠ. Αυτό το πράγμα δεν γίνεται να πληρωθεί. Είναι αδύνατο.

Το ξέρανε.

Και εφόσον λοιπόν το ξέρανε τι έπρεπε να γίνει;

Αν μας λέγανε το Γενάρη του 2010 “Θα βάλω χέρι στη δημόσια περιουσία”, θα ξεσηκωνότανε όλος ο κόσμος.

Οπότε τι κάνανε;

Έφεραν ολόκληρο τον κόσμο στην απόγνωση, στην απελπισία, μεροδούλι μεροφάι, να σκέφτεται την ανεργία, το αν θα μπορεί να επιβιώσει αυτός, το παιδί του, η οικογένεια του αύριο και να του θέσουν το εξής δίλλημα, αυτό που είπε ο κύριος Όλι Ρεν πριν 3 βδομάδες μετά την 11η του Μάρτη που αποφασίστηκε η εκποίηση των 50 δις της δημόσιας περιουσίας.

Τι είπε; “

Ή πουλάτε ή χάνετε τους υπόλοιπους μισθούς της 10ετίας”. Αυτό ήταν το δίλλημα των τοκογλύφων. Ή πουλάτε ή χάνετε ότι έχει μείνει από συντάξεις και μισθούς.

Να εξαναγκάσουν το λαό να πει “Ας τα κομμάτια, πούλα κάτι, προκειμένου να μην χάσω και ότι μου έχει απομείνει”.

Και την ίδια ώρα ένα ολόκληρο σύστημα προπαγάνδας προσπαθεί να πείσει το λαό ότι είμαστε πάμπλουτη χώρα ρε παιδιά.

Έχουμε πετρέλαια… Σαουδική Αραβία έχουμε πυρηνικά, έχουμε ιστορίες, πλουτώνιο, χρυσάφια… Τι είναι τώρα να δώσουμε 350 δισεκατομμύρια που είναι το χρέος; Ενώ στη πραγματικότητα δεν είναι έτσι.

Λοιπόν, από κει και πέρα η κατάσταση πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.

Σε 8 μήνες εφαρμογής του μνημονίου είχαμε υποχώρηση μιας 10ετίας στην ελληνική οικονομία και τα εισοδήματα κατέληξαν στο 1974 σε πραγματικούς όρους.

Τα επόμενα χρόνια που έρχονται θα είναι ακόμα πιο δύσκολα και πολύ χειρότερα από αυτό που έχουμε πληρώσει.

Είμαστε στη προκαταρκτική διαδικασία.

Κατά τη γνώμη μου αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι ένα πραγματικά, αυθεντικά, ρωμαλέο παλλαϊκό μέτωπο που θα απαιτήσει τον επαναπροσδιορισμό όλων των πολιτικών συνθηκών στη χώρα.

Δηλαδή την ανατροπή του πολιτικού συστήματος και τη δημιουργία νέων προϋποθέσεων μιας νέας εξουσίας που θα επιβάλλει:

Την καταγγελία της δανειακής σύμβασης και το σύνολο του οικοδομήματος που στήθηκε πάνω σ’ αυτή ώστε να μπορεί να γλυτώσει την αγχόνη και το δόκανο ο ελληνικός λαός και να οικοδομήσει μια νέου τύπου πορεία για το τόπο.

Μια νέου τύπου εξουσία που αντανακλά και πρέπει να αντανακλά τα πραγματικά συμφέροντα του μόνου αυθεντικού εκφραστή αυτού του τόπου που είναι αυτός που τον ποτίζει με τον ιδρώτα του.

Με αυτό το πράγμα θέλω να κλείσω, Κοιτάξτε.

Οι εποχές που αναθέταμε σε κάποιους άλλους την διοίκηση και την κυβέρνηση της χώρας τελειώσανε ανεπιστρεπτί.

Τελειώσανε ανεπιστρεπτί.

Είναι πολύ σοβαρό το μέλλον της χώρας το μέλλον των παιδιών μας και των οικογενειών μας για να το αναθέσουμε σε τρίτους σωτήρες.

Ή εμείς ή κανένας.

Πηγή:

kolakas.blogspot.gr

https://ellaniapili.blogspot.com/2015/07/blog-post_842.html?fbclid=IwAR0lzJpNySNytWpwBgRLndkS8b5HwSCepyQSWCoa_LKwmobpv13piUElZj4

Σχόλιο:

Οι Γύπες εφορμούν : Πάνω από ένα τρις θα εισπράξει το Υπερταμείο από την υφαρπαγή του συνόλου της περιουσίας του ελληνικού δημοσίου

Οι εισπράξεις του Υπερταμείου από την υφαρπαγή του συνόλου της περιουσίας του ελληνικού δημοσίου, εκτιμάται ότι ξεπερνούν το ένα τρις ευρώ.

Αυτό προκύπτει από τις αποφάσεις του Eurogroup με τις οποίες η χώρα μας υποχρεώνεται να καταβάλει ετησίως ποσά της τάξης των 20-37 δις ετησίως μέχρι το έτος 2060.

Με βάση τις σχετικές αποφάσεις και  ειδικότερα αυτής της 15/6/2017 [1], η εκτίμηση για είσπραξη ενός  τρις ευρώ από το Υπερταμείο, αποτελεί έναν μάλλον μετριοπαθή υπολογισμό αν ληφθεί υπόψη ότι, η κρατική περιουσία που μεταφέρεται στο σύνολό της στο Υπερταμείο για πώληση ή εκμετάλλευση, είναι πολύ μεγαλύτερη.

Επί πλέον, αν συμπεριληφθούν οι τράπεζες με τις θυγατρικές τους  στην Ελλάδα και το εξωτερικό που έχουν ήδη περάσει σε ξένα χέρια σε τιμές πολύ κατώτερες από την πραγματική τους αξία, τότε, το συνολικό μέγεθος της “ληστείας” φτάνει με ασύλληπτα ύψη, που είναι σχεδόν αδύνατον να προσδιοριστεί επακριβώς.

Σε όλα αυτά αν προστεθεί και η επικείμενη αξιοπόίηση των υδρογοναθράκων που βρίσκονται στην Ελληνική υποθαλάσσια επικράτεια,τα ποσά που θα ενθυλακώσουν οι ξένοι άρπαγες ξεπερνούν κάθε οργιώδη φαντασία.

Η στυγνή υφαρπαγή του συνόλου των περιουσιακών στοιχείων του ελληνικού δημοσίου, γίνεται έναντι των χρεών, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων είναι πλασματικό και έχει δημιουργηθεί μέσα και από την ευρωζώνη {2} {3}.

Η δημόσια περιουσία που αποτελεί συλλογικών περιουσιακό στοιχείο των Ελλήνων πολιτών και ειδικότερα των επόμενων γενεών, εκτός των άλλων, αποστερεί την χώρα μας από αναγκαία δημόσια έσοδα και την οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο ύφεσης και φτωχοποίησης.

Η πραγματικότητα αυτή, σε συνδυασμό με την υπερφορολόγηση και τη συρρίκνωση των εισοδημάτων, αποκλείει κάθε αναπτυξιακή ελπίδα και η περί του αντιθέτου εικονική αισιοδοξία είναι προπαγανδιστική ανοησία, λόγια παρηγοριάς για τον βαρειά άρρωστο.

Η λίστα της κλοπής

Περισσότερα από 100.000 κρατικά ακίνητα, όλες οι ΔΕΚΟ, το ΤΑΙΠΕΔ με τις συμμετοχές του και το ΤΧΣ αποτελούν τα περιουσιακά στοιχεία του Υπερταμείου, τα οποία θα «αξιοποιηθούν» με το νομοσχέδιο, θα πουληθούν δηλαδή ή θα ενοικιαστούν.

Όπως έχει ανακοινωθεί, για τρία χρόνια τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις θα διοχετεύονται εξ ολοκλήρου στους δανειστές, ενώ στη συνέχεια το 50% θα πηγαίνει στο ελληνικό Δημόσιο και το υπόλοιπο 50% θα χρησιμοποιείται για τη μείωση του δημόσιου χρέους.

Μετά την ολοκλήρωση των πρώτων μεταφορών στο Υπερταμείο με πολλές ή λιγότερες εκκρεμότητες (Ελληνικό, Αφάντου, ΔΕΣΦΑ, Αστέρας, κ.λπ.), σταδιακά ακολουθούν  και οι επόμενες, απαλλοτριώσεις στη λίστα του ΤΑΙΠΕΔ (Ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου).

Το  Υπερταμείο, έχοντας την μορφή και τη δομή holding εταιρείας θα αφομοιώσει όλες  τις υφιστάμενες δομές των ΤΧΣ, ΤΑΙΠΕΔ και ΕΤΑΔ.

Στον ίδιο φορέα περιέρχονται οι μετοχές του δημοσίου  σε ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΛΠΕ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΔΕΠΑ, ΟΛΘ, «Ελ. Βενιζέλος», ΤΡΑΙΝΟΣΕ και ΕΓΝΑΤΙΑ, ακίνητα και εκτάσεις του δημοσίου, ανεξαρτήτως του σημερινού καθεστώτος ιδιοκτησίας, όλα τα Ολυμπιακά Ακίνητα μαζί με τις εγκαταστάσεις που τα περιβάλλουν, ενώ στην τελική λίστα των περιουσιακών στοιχείων θα προστίθενται και νέα.

Γενικότερα στον Υπερταμείο περνούν όλες οι  εκτάσεις του δημοσίου και  χιλιάδες ακίνητα ανεξαρτήτως του σημερινού καθεστώτος ιδιοκτησίας, δηλ. σε ποιόν φορέα του δημοσίου ανήκουν μέχρι τώρα.

Στη λίστα της «κλοπής» του αιώνα, περιέρχονται τα πακέτα των μετοχών που ελέγχει το ΤΑΙΠΕΔ και το Ελληνικό Δημόσιο στην ΔΕΗ (με προτεινόμενη πώληση του 17 % των μετοχών της επιχείρησης), τον ΟΤΕ (συνολικά ένα 10 % ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο και φορείς του), τα ΕΛΠΕ – Ελληνικά Πετρέλαια (35 % των οποίων ανήκει στο ΤΑΙΠΕΔ), την ΕΥΔΑΠ (με πώληση του 11 % των μετοχών), την ΕΥΑΘ (με προτεινόμενη λύση την πώληση του 23 % από το 74 % των μετοχών), την ΔΕΠΑ (65 % ανήκει στο ΤΑΙΠΕΔ και το άλλο 35 % στα ΕΛΠΕ), τα ΕΛΤΑ (το ΤΑΙΠΕΔ ελέγχει το 90 % των δικαιωμάτων ψήφου), τον ΟΛΘ το  Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος (πωλείται το 30 % του ΤΑΙΠΕΔ), την ΤΡΑΙΝΟΣΕ και την ΕΕΣΣΤΥ, την ΕΓΝΑΤΙΑ ΟΔΟ, τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, Ελευσίνας, Σύρου και Χαλκίδας κλπ.

Μαζί με αυτά τα μετοχικά πακέτα, μεταβιβάζονται οι ιδιοκτησίες στις μαρίνες με συμβάσεις παραχώρησης 40 ετών, τα μικρά εμπορικά και τουριστικά περιφερειακά λιμάνια, αεροδρόμια κλπ.

Αρχαιολογικοί χώροι και εκκλησιαστική περιουσία στη λίστα της «κλοπής» 

Στο Υπερταμείο μεταβιβάζονται 10.119 δημόσια ακίνητα αρχαιολογικοί χώροι, μουσεία, οικίες ιστορικών προσωπικοτήτων, εμβληματικά ιστορικά κτίρια., σχολεία, δικαστικά μέγαρα,πλατείες, δρόμοι, ποδοσφαιρικά και αθλητικά γήπεδα, πάρκα,παιδικές χαρές, βρεφονηπιακοί σταθμοί, ΚΑΠΗ, γηροκομεία, κτίρια ΑΜΕΑ, πρεσβείες στο εξωτερικό, βιβλιοθήκες,λαϊκές αγορές, νοσοκομεία,κτίρια υπουργείων, δημόσιων φορέων,Νομαρχιών, περιφερειών, αστυνομίας,πυροσβεστικής, στρατιωτικών,ναυτικών και αεροπορικών σχολών, φυλακές, αλυκές, λατομεία,ναυπηγεία, καρνάγια, στάδια, γυμναστήρια, κολυμβητήρια,τελωνεία, παλαιά βυρσοδεψεία ( ! ), καπναποθήκες, στρατόπεδα, στρατιωτικά αεροδρόμια,  νοσοκομεία κλπ.

Όσο και αν ακούγεται εξωφρενικό, στο Υπερταμείο υπάγονται επίσης αιγιαλίτιδες και παραθαλάσσιες ζώνες, δασικές εκτάσεις,γεωτεμάχεια, αγροτεμάχια, εκκλησίες, ακόμα και νεκροταφεία !

Μεταξύ πολλών άλλων, στη  λίστα της «κλοπής» και της ντροπής, περιλαμβάνονται ενδεικτικά, ο  Λευκός Πύργος, το Καυτατζόγλειο στάδιο, το Γεντι Κουλέ, η Ροτόντα το Νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς» στη Θεσσαλονίκης, η Κνωσός,τα Νεώρια, το Παγκρήτιο στάδιο στο Ηράκλειο της Κρήτης, τα Νεώρια στο παλιό λιμάνι, το στρατόπεδο Μαρκοπούλου, οι Ιταλικοί Στρατώνες, το Φρούριο Φίρμας,το Ναυτικό Μουσείο και Αρχαιολογικό Μουσείο στα Χανιά, η έκταση του Ασύρματου στον Άγιο Δημήτριο Αττικής, το Ζάππειο Μέγαρο, η κατοικία του Καποδίστρια στην Κέρκυρα,το ιστορικό σπίτι Σοφιανόπουλου στην Αλεξανδρούπολη, το σπίτι του Μιαούλη και πολλά πολλά άλλα.

Στην ίδια λίστα  προγραμματίζεται να περιέλθει και  η μισή εκκλησιαστική περιουσία, με τη σύσταση κοινής εταιρείας με μερίδιο κατά 50%, της εκκλησίας με το δημόσιο.

Εκπρόσωποι των δανειστών φρόντισαν να «πείσουν» τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο πριν συναντήσει τον Πρωθυπουργό για τον σκοπό αυτό.

Δεν αποκλείεται τελικά ακόμα και τα έσοδα από την Ακρόπολη, το νησί της Δήλου, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και από όλους τους κορυφαίους  αρχαιολογικούς χώρους, μουσεία, αρχαία θέατρα κλπ., να εισπράττονται από Υπερταμείο με δεδομένη την επίσημη ανακοίνωση του στις αρχές του 2018 όπου αναφέρεται ξεκάθαρα ότι:

“Κατόπιν της ψήφισης του νόμου 4512/2018, το Διοικητικό Συμβούλιο της Ελληνικής Εταιρείας Συμμετοχών και Περιουσίας ανακοινώνει την επίσημη μεταβίβαση των συμμετοχών του Ελληνικού Δημοσίου στο δυναμικό της“.

Είναι προφανές ότι, εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια των ξένων δανειστών, να συμπεριλάβουν οτιδήποτε έχει αφορά δημόσιο περιουσιακό στοιχείο.

 Η δομή του Υπερταμείου

Η δομή του Υπερταμείου  λειτουργεί ως εταιρεία holding από τα τέλη του 2016.

Αποφασίζει ανεξάρτητα από την κυβέρνηση με την ισχύ μιας υπερκυβέρνησης, και ελέγχει άμεσα το ΤΑΙΠΕΔ, το ΤΧΣ, την ΕΤΑΔ, καθώς και μια νέα εταιρεία, στην οποία περιλαμβάνονται όσες ΔΕΚΟ δεν έχουν περάσει στο ΤΑΙΠΕΔ.

Διοικείται από πενταμελές διοικητικό συμβούλιο, των οποίων η  αρμοδιότητα είναι η παρακολούθηση του `προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων και η κατανομή των εσόδων από αυτές.

Το Εποπτικό Συμβούλιο τα μέλη του οποίου ορίζονται με τη σύμφωνη γνώμη των πιστωτών, ( δηλ. ουσιαστικά με απόφαση του Βερολίνου), διορίζει τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, το οποίο στη συνέχεια αποφασίζει για τους επικεφαλής του ΤΑΙΠΕΔ, του ΤΧΣ, της ΕΤΑΔ και των ΔΕΚΟ.

Τρία μέλη του διοικητικού συμβουλίου ορίζονται από την ελληνική πλευρά και δύο από τους δανειστές (συμπεριλαμβανομένου του προέδρου).

Όμως, οι αποφάσεις  λαμβάνονται με θετική γνώμη των τεσσάρων από τα πέντε μέλη με αποτέλεσμα ο ρόλος των εκπροσώπων των δανειστών να είναι καθοριστικός.

Η Διοίκηση του Υπερταμείου,έχει ασυλία από το νόμο, καθώς από το 2016 προβλέπεται πως τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΕΣΥΠ δεν υπέχουν αστική ευθύνη έναντι τρίτων για πράξεις ή παραλείψεις κατά την άσκηση των καθηκόντων τους παρά μόνο για δόλο ή βαρεία αμέλεια.

Για καλό και για κακό, υπήρξε μέριμνα για την  ασφαλιστική κάλυψη Ευθύνης Στελεχών Διοίκησης της ΕΕΣΥΠ έναντι του ποσού των 200.000 ευρώ ετησίως.

Το όριο ευθύνης θα είναι 50 εκατ. ευρώ και το ασφαλιστήριο συμβόλαιο  που ενεργοποιείται από 11/11/2018 καλύπτει τα μέλη του Εποπτικού Συμβουλίου, τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, τους Διευθυντές, τα στελέχη της Διοίκησης, αλλά και τους εργαζόμενους του Υπερταμείου.

Το ασφαλιστήριο συμβόλαιο των επίορκων αυτών στελεχών της ντροπής και της κλοπής, θα έχει αναδρομική ισχύ από την 25/10/2016 και θα περιβάλει και ασφαλισμένα άτομα που έχουν συνταξιοδοτηθεί ή παραιτηθεί ή απολυθεί.

Ραγιαδισμός

Παρόμοια υφαρπαγή του συνόλου της περιουσίας ενός κράτους, δεν έχει προηγούμενο διεθνώς.

Πρόκειται για ένα μέγιστο έγκλημα που συντελείται σε βάρος της υπό κατοχή χώρας μας, το μέγεθος του οποίου δεν φαίνεται να έχει γίνει αντιληπτό, αφού οι μέχρι σήμερα αντιδράσεις ήταν και είναι ελαχιστότατες σε σχέση με τη βαρύτητα του όλου θέματος.

Ούτε οι Ναζί στην περίοδο της κατοχής, δεν έφτασαν σε παρόμοιες ακρότητες.

Αλλά ούτε και οι αποικιοκράτες του 19ου αιώνα δεν κατέκλεψαν σε τέτοια έκταση τις αποικίες τους. Ακόμα και οι χώρες-Μπανανίες της Λατινικής Αμερικής, δεν έζησαν παρόμοια ευτελιστική εμεπιρία.

Ο αφιονισμός του 4ου Ράϊχ και ο Ραγιαδισμός των πολιτικών εκπροσώπων μας, κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, θα αποτελεί μια τεράστια μελανή κηλίδα στην παγκόσμια ιστορία.

Τιμωρία των επίορκων και των προδοτών

Η σημερινή απραξία του ελληνικού λαού δεν σημαίνει και  άφεση αμαρτιών

Η απίστευτη, ξεδιάντροπη κλοπή δημόσιας περιουσίας, που τονίζεται και πάλι, αποτελεί περιουσιακό στοιχείο της επόμενης γενιάς, δεν έχει προηγούμενο στα διεθνή χρονικά.

Όταν ο Ελληνικός λαός και ιδιαίτερα η νεολαία ξυπνήσει απο τον λήθαργο και τα αδιέξοδα και πάρει τις τύχες της χώρας στα χέρια του όπως έγινε στην Ισλανδία και αλλού, τότε όσοι υπέγραψαν και συμμετείχαν στην κολοσιαία αυτή αμαρτωλή κλοπή,πολιτικοί και υπηρεσιακά στελέχη, δεν μπορεί παρά να  υποστούν τις βαρύτατες συνέπειες της εσχάτης προδοσίας που επιτελούν, πιστεύοντας ότι θα είναι καβάλα για πάντα.

Γιατί η ζωή και η πολιτική ειδικότερα έχουν πολλά γυρίσματα.

Υποσημειώσεις

{ 1 } «The Eurogroup welcomes the commitment of Greece to maintain a primary surplus of 3.5% of GDP until 2022 and thereafter a fiscal trajectory that is consistent with its commitments under the European fiscal framework, which would be achieved according to the analysis of the European Commission with a primary surplus of equal to or above but close to 2% of GDP in the period from 2023 to 2060. The Eurogroup concluded that debt sustainability should be attained within the framework of the debt measures envisaged by the Eurogroup in May 2016. In this regard, the Eurogroup recalled the assessment of debt sustainability with reference to the agreed benchmarks for gross financing needs: GFN should remain below 15% of GDP in the medium term and below 20% of GDP thereafter so as to ensure that debt remains on a sustained downward path.» Από την τελευταία ως άνω παράγραφο διατυπώνεται με περίτεχνο τρόπο ότι, «οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες θα παραμείνουν κάτω του (ή μέχρι το )15% του ΑΕΠ σε βραχυπρόθεσμο διάστημα και κάτω του ( ή μέχρι το) 20% από εκεί και πέρα, έτσι ώστε να διασφαλιστεί ότι το χρέος παραμένει σε σταθερή καθοδική πορεία». τα ποσοστά αυτά αντιστοιχούν σε ποσά της τάξης των 27-36 δις ετησίως

{2} Το 2002 που μπήκαμε στο ευρώ, το χρέος της χώρας μας ανερχόταν σε 158 δις. Σήμερα ξεπερνά τα 340 δις και συνεχώς αυξάνεται με ποσά της τάξης των 13-15 δις ετησίως.

Με συνυπολογισμό του κουρέματος του PSI του 2012 σε βάρος κυρίως ελληνικών ιδιωτικών και δημόσιων ομολόγων, το χρέος σήμερα αγγίζει τα 400 δις.

Στα 170 χρόνια απο τη δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους, από το 1832 μέχρι το 2002, το δημόσιο χρέος ανήλθε σωρευτικά σε 158 δις. Και από το 2002, έτος ένταξής μας της ευρωζώνης, μέχρι το 2018, μόλις σε 16 χρόνια, το χρέος αυξήθηκε κατά 240 δις! 

{3} Αντίθετα από τα οργιώδη ψέματα που μεταδίδουν τα συστημικά ΜΜΕ, το χρέος των χωρών της νότιας ευρωζώνης αυξάνει με αλματώδης ρυθμούς τα τελευταία χρόνια. Συγκεκριμένα, μεταξύ 2008 και 2015 το δημόσιο χρέος εκτοξεύτηκε ως ακολούθως στις κάτωθι χώρες :

Στην Ελλάδα από 130% σε 181%. 

Στην Ιταλία από 112% σε 157%

Στην Πορτογαλία από 82% σε 149%

Στην Ιρλανδία από 47% σε 89%

Στην Κύπρο από 55% σε 110% και πάνω απ΄όλα

Στην Ισπανία  από 47% σε 110%

ΟΔΟΣ ΔΡΑΧΜΗΣ

Παρακαλούνται οι ιστοσελίδες που αναπαράγουν τα δημοσιέυματά μας να αναφέρουν την πηγή : www.odosdracmis.gr 

http://arxaiaithomi.gr