ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

Αρκετές φορές έχω γράψει ότι η Αμερική, η Ευρώπη, Ισραήλ και η Ρωσία θα μας πουλήσουν, όχι γιατί αγαπούν την Τουρκιά, αλλά διότι τα συμφέροντά τους διαφέρουν από τα Ελληνικά, συν  ότι στην μέση υπάρχουν και κρυφοί εκβιασμοί  ηγετών εκατέρωθεν!!!

Η Ελλάδα με την αλλοπρόσαλλη εξωτερική πολιτική της και με τους άχρηστους έως προδότες ηγέτες και διπλωμάτες, βρίσκετε ανάμεσα στην Σκύλα και την Χάρυβδη.

Δυστυχώς με αυτούς τους 300+1 προδότες πολιτικούς δεν θα αποφύγουμε την φρικτή πανωλεθρία στο σχέδιο είναι και οι λαθροδολοφονοι του ΟΗΕ που κάνει τον πόντιο Πιλάτο!

Παρακάτω σας έχω τρις ανακοινώσεις την ίδια ημέρα, για να δείτε πως στήνουν την παγίδα στην Ελλάδα.

Η μόνη λύση είναι εδώ και τώρα, Εθνική Συντακτική Εθνοσυνέλευση με παύση όλου του προδοτικού πολιτικού συστήματος.

Η εξουσία στον λαό για τον λαό και την πατρίδα μας, χωρίς αρχηγούς αλλά εκλεγμένη εθνική επιτροπή διακυβέρνησης μέχρι να φτιάξουμε νέο εθνικό και Ελληνικό σύνταγμα.

ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

Σίγμα: Επετεύχθη συμφωνία Ελλάδας, Κύπρου, Ιταλίας, Ισραήλ για τον EastMed

«Αρχές του χρόνου, στην Αθήνα, θα πέσουν οι υπογραφές στη διακρατική συμφωνία για τον αγωγό EastMed» τονίζει το κυπριακό κανάλι.

 Προσθέτει μάλιστα ότι αυτή την ώρα είναι σε εξέλιξη διαβουλεύσεις στο ανώτατο δυνατό επίπεδο για μια τελετή – απάντηση στην Τουρκία

Για επίτευξη συμφωνίας Ελλάδας, Κύπρου, Ιταλίας και Ισραήλ για τον αγωγό φυσικού αερίου EastMed, η οποία μάλιστα θα υπογραφεί αρχές του έτους στην Αθήνα, έκανε λόγο την Παρασκευή το κυπριακό κανάλι Σίγμα.

Η Τουρκία έκανε τα πάντα για να διακόψει τα σχέδια για τον EastMed, ο οποίος καθυστερούσε, ωστόσο σύμφωνα με πληροφορίες του καναλιού η τουρκολιβυκή συμφωνία φέρεται να οδήγησε στο να ξεπεραστούν τα προβλήματα.

«Αρχές του χρόνου, στην Αθήνα, θα πέσουν οι υπογραφές στη διακρατική συμφωνία για τον αγωγό EastMed» τονίζει το κυπριακό κανάλι.

Προσθέτει μάλιστα ότι αυτή την ώρα είναι σε εξέλιξη διαβουλεύσεις στο ανώτατο δυνατό επίπεδο για μια τελετή – απάντηση στην Τουρκία, που θα έχει και την ισχυρή υποστήριξη των ΗΠΑ.

Συγκεκριμένα, πηγές αναφέρουν πως η  συμφωνία αναμένεται να υπογραφεί  στις 2 Ιανουαρίου  στην Αθήνα.

«Πρόκειται για ένα μεγαλεπίβολο έργο τεράστιας γεωπολιτικής σημασίας, το οποίο θα αποτελέσει την συλλογική απάντηση Ισραήλ, Κύπρου, Ελλάδας και Ιταλίας στην τουρκική βουλιμία και τις παράνομες συμφωνίες της με τη Λιβύη» τονίζεται.

Κι αυτό, γιατί «με την υπογραφή της διακρατικής συμφωνίας, που θα έχει τη σφραγίδα της ΕΕ, οι χώρες της Ανατολικής Μεσογείου στέλνουν το μνημόνιο Ερντογάν στον κάλαθο των αχρήστων» σχολιάζει το κανάλι.

Όπως αναφέρει, «δεν αποτελεί απλά μια διπλωματική ενέργεια. Είναι κάτι πολύ περισσότερο.

Πρόκειται για την κορυφαία ενάσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων από τέσσερις χώρες».

Στη συμφωνία καθορίζονται ζώνες, δικαιοδοσίες, δικαιώματα ελέγχου και έκδοσης αδειών, ενώ εξασφαλίζεται η πορεία του αγωγού που περνά μέσα από την περιοχή που η Τουρκία παράνομα θεωρεί ως γειτνιάζουσα υφαλοκρηπίδα της με τη Λιβύη.

Εξάλλου, το Σίγμα αναφέρει ότι σύντομα θα υπάρξει δημόσια στήριξη των ΗΠΑ στο έργο ως την μοναδική εναλλακτική τροφοδοσίας της ΕΕ για τη μείωση της ενεργειακής εξάρτησής της από τη Ρωσία.

…………………..

Αντίθετος ο Τραμπ στην παροχή στρατιωτικής βοήθειας σε Ελλάδα και Κύπρο

 21.12.2019

Νόμος των ΗΠΑ είναι πλέον και επίσημα το «EastMed Act», καθώς ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ υπέγραψε τον προϋπολογισμό της γενικής κυβέρνησης (appropriations bill).

Παρόλα όμως αυτά, ο Λευκός Οίκος εξέδωσε ανακοίνωση που καταγράφει τις ενστάσεις του Πρόεδρου Τραμπ για πολλές πτυχές του προϋπολογισμού, συμπεριλαμβανομένων και διατάξεων που αφορούν τον «Νόμο για την Εταιρική Σχέση Ασφάλειας και Ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο».

Click4more: Ποδαρικό στο 2020 με υπογραφές για τον αγωγό EastMed – Χατζηδάκης: “Προχωράμε ό,τι κι αν λέει ο Ερντογάν”

Οι προεδρικές ενστάσεις για το «EastMed Act» αμφισβητούν κυρίως την εξουσία του Κογκρέσου σε θέματα στρατιωτικής βοήθειας και συμμετοχής σε διεθνή φόρα. Ωστόσο το περιεχόμενο του νομοσχεδίου δεν επηρεάζεται από αυτό το γεγονός, καθώς το νομοσχέδιο είναι μέρος του προϋπολογισμού.

Στην ανακοίνωση του Λευκού Οίκου, ο Αμερικανός Πρόεδρος εμφανίζεται αντίθετος: Στην παροχή στρατιωτικής βοήθειας στην Ελλάδα, στην παροχή διεθνούς στρατιωτικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα και την Κύπρο και στη συμμετοχή των ΗΠΑ στο Ενεργειακό Φόρουμ της Ανατολικής Μεσογείου και πιθανόν στις τριμερείς (3+1)

Μετά τη συγκεκριμένη εξέλιξη, πηγή του Κογκρέσου διευκρίνισε στο ΚΥΠΕ ότι οι προεδρικές ενστάσεις έχουν να κάνουν περισσότερο με θέματα δικαιοδοσίας και διάκρισης των εξουσιών μεταξύ του Κογκρέσου και του Λευκού Οίκου, καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ θεωρεί ότι το Κογκρέσο προσπαθεί να επιβάλλει πολιτικές σε ζητήματα που αποτελούν αποκλειστικό δικαίωμα του αξιώματός του.

……………..

Ερντογάν: Η Άγκυρα δεν μπορεί να σιωπήσει απέναντι σε μισθοφόρους της Ρωσίας

Η Λιβύη επικύρωσε συμφωνία ασφάλειας και στρατιωτικής συνεργασίας με την Άγκυρα

20/12/2019

Ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε σήμερα πως η Τουρκία δεν θα μείνει σιωπηλή απέναντι σε υποστηριζόμενους από τη Ρωσία μισθοφόρους που στηρίζουν τον Χαλίφα Χάφταρ στη Λιβύη, καθώς η Μόσχα εξέφρασε ανησυχία για ενδεχόμενη αποστολή στρατευμάτων από την Τουρκία στη Λιβύη σε υποστήριξη των εχθρών του Χάφταρ.

Η Τουρκία υποστηρίζει την αναγνωρισμένη από τη διεθνή κοινότητα, υπό την ηγεσία του Φάγεζ αλ-Σάρατζ, κυβέρνηση και οι δύο πλευρές υπέγραψαν συμφωνία ασφάλειας τον προηγούμενο μήνα η οποία μπορεί να βαθύνει τη στρατιωτική συνεργασία μεταξύ τους.

Η Τουρκία έχει στείλει ήδη στρατιωτικό εξοπλισμό στη Λιβύη παραβιάζοντας ένα εμπάργκο όπλων των Ηνωμένων Εθνών, σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ που είδε το πρακτορείο Ρόιτερ τον περασμένο μήνα. Σύμφωνα με την έκθεση του ΟΗΕ, η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (ΚΕΕ) του Σάρατζ ζήτησε βοήθεια από την Τουρκία αφού ο Χάφταρ έλαβε υποστήριξη από την Ιορδανία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Η Τουρκία δεν απάντησε απευθείας για όσα αναφέρονται στην έκθεση, αλλά ο Ερντογάν είπε πως η Άγκυρα δεν μπορεί να αγνοήσει την υποστήριξη που λαμβάνει η Χάφταρ από τη συνδεόμενη με το Κρεμλίνο ιδιωτική στρατιωτική εταιρία Wagner.

«Μέσω της επονομαζόμενης Wagner, εργάζονται πραγματικά ως μισθοφόροι του Χάφταρ στη Λιβύη. Ξέρετε ποιος τους πληρώνει», είπε ο Ερντογάν, σύμφωνα με το τηλεοπτικό δίκτυο NTV, κατά την πτήση της επιστροφής από τη Μαλαισία.

«Αυτό συμβαίνει, και δεν θα ήταν σωστό εμείς να μείνουμε σιωπηλοί απέναντι σε όλο αυτό. Κάναμε ό,τι μπορούσαμε μέχρι τώρα, και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε», πρόσθεσε.

Χθες η κυβέρνηση του Σάρατζ ανακοίνωσε ότι επικύρωσε τη συμφωνία ασφάλειας και στρατιωτικής συνεργασίας που υπέγραψε τον προηγούμενο μήνα με την Άγκυρα, ανοίγοντας τον δρόμο για μεγαλύτερη τουρκική υποστήριξη, καθώς αντιμάχεται εδώ και μήνες μια επίθεση των δυνάμεων του Χάφταρ.

Νωρίτερα σήμερα, η Ρωσία ανακοίνωσε ότι της προκαλεί μεγάλη η ανησυχία μια ενδεχόμενη αποστολή στρατευμάτων από την Τουρκία στη Λιβύη και σημείωσε ότι η συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας ανάμεσα στην Άγκυρα και στην Τρίπολη εγείρει πολλά ερωτήματα για τη Μόσχα, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Interfax.

Ο Ερντογάν δήλωσε προχθές, Τετάρτη, ότι η Τουρκία θα βελτιώσει τη συνεργασία με τη Λιβύη προσφέροντας στρατιωτική υποστήριξη στην ΚΕΕ και υποστηρίζοντας κοινά βήματα στην ανατολική Μεσόγειο. Η Άγκυρα είπε προηγουμένως ότι θα μπορούσε να στείλει στρατιωτική υποστήριξη στην ΚΕΕ, αν η τελευταία το ζητήσει, αλλά λέει πως δεν έχει ακόμη υποβληθεί τέτοιο αίτημα.

Το Κρεμλίνο δήλωσε την Τρίτη πως ο Ερντογάν και ο Ρώσος ομόλογός του Βλαντίμιρ Πούτιν θα συζητήσουν το ενδεχόμενο στρατιωτικής ανάπτυξης στη Λιβύη κατά τις συνομιλίες που θα έχουν τον επόμενο μήνα στην Τουρκία.

……………………………….

Η προδοσία επαναλλαμβάνετε.

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ – ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΩΝ ΣΕΒΡΩΝ – ΣΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΗΣ χρήσιμη βάση πληροφόρησης για τους βαλκανιολόγους του Indy (συμπεριλαμβάνονται παρατηρητές πρεσβειών-ΕΠΣΕ – ΕΜΣΕ ΑΕΠΙ ΒΣΑ κλπ, πολέμαρχοι, διπλωμάτες θεατές) Με δεδομένο τη μέχρι τώρα διαπιστωμένη έλλειψη ιστορικής γνώσης κι υποδομής αρκετών αρθογράφων του Indy, ξεκινά μια προσπάθεια κατάπνιξης του συναισθήματος κι ανάπτυξης της λογικής.

Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΩΝ ΣΕΒΡΩΝ Τον Σεπτέμβριο του 1918 ο ελληνικός στρατός μπήκε στην Κωνσταντινούπολη.

Λίγο αργότερα σκάφη του ελληνικού στόλου εισέπλευσαν στον Κεράτιο Κόλπο.

Το όνειρο που έτρεφε ο Ελληνισμός επί τεσσερισήμισι και πλέον αιώνες, από την άλωση της Πόλης από τους Τούρκους, το 1453, φάνηκε να μπαίνει στον δρόμο της εκπλήρωσης.

Δύο χρόνια αργότερα η Συνθήκη των Σεβρών, με τις γενναίες όσο και δίκαιες παραχωρήσεις της προς την Ελλάδα, θα έθετε και τη σφραγίδα της διεθνούς νομιμότητας σε αυτή τη μεταβολή του ονείρου σε πραγματικότητα.

Τα ελληνικά στρατιωτικά τμήματα έκαναν την είσοδο τους στην αλλοτινή Βασιλεύουσα ως μέρος των νικηφόρων συμμαχικών δυνάμεων.

Ήταν το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε ηττηθεί και η Ελλάδα ανήκε στο στρατόπεδο των νικητών.

Το κολοσσιαίο αυτό επίτευγμα υπήρξε ουσιαστικά έργο ενός μόνο ανθρώπου: του Ελευθερίου Βενιζέλου.

Από πολύ νωρίς ο διορατικός πολιτικός διείδε τις δυνατότητες που προσέφερε στην Ελλάδα η κοσμογονική παγκόσμια σύρραξη του 1914-18 για την ικανοποίηση των δικαίων αιτημάτων της και την πραγματοποίηση των εθνικών της πόθων.

Ο Βενιζέλος δεν άργησε να καταλήξει στην πεποίθηση ότι επιτακτικό καθήκον για την Ελλάδα ήταν η είσοδος της στον πόλεμο στο πλευρό του στρατοπέδου που ο ίδιος προέβλεπε ότι θα τον κέρδιζε, κίνηση που θα της εξασφάλιζε λαμπρές προοπτικές για ουσιώδεις διεκδικήσεις.

Οι προβλέψεις του Βενιζέλου επαληθεύτηκαν και το 1918 η νίκη στεφάνωσε τα όπλα των Συμμάχων, όπως τους έλεγαν, ή της Αντάντ (Entente Cordiale = Εγκάρδια Συνεννόηση), που την αποτελούσαν η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία, έχοντας στο πλευρό τους την Ιταλία, την Ιαπωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, καθώς και άλλες, μικρότερες δυνάμεις.

Η έκβαση αυτή του πολέμου επέτρεψε στην Ελλάδα να παρακαθίσει με σοβαρές αξιώσεις στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων όπου θα ξαναμοιραζόταν ο κόσμος.

Το τίμημα που χρειάστηκε να καταβάλει η Ελλάδα για να φθάσει σε αυτό το σημείο υπήρξε βαρύ, όχι τόσο στα πολεμικά μέτωπα όσο στο εσωτερικό της.

Οι προσπάθειες και οι θυσίες που το αποτελούσαν δεν σταμάτησαν εκεί.

Συνεχίστηκαν ως την τραγική μεταστροφή του θριάμβου σε καταρράκωση τέσσερα χρόνια αργότερα με τη Μικρασιατική Καταστροφή και οι συνέπειες τους σημάδεψαν τα χρόνια που την ακολούθησαν.

Πρόκειται για το πικρότερο ίσως κεφάλαιο της νεοελληνικής ιστορίας, τον Εθνικό Διχασμό.

Σύγκρουση βασιλιά – πρωθυπουργού Αιτία του Εθνικού Διχασμού υπήρξε η εναντίωση του βασιλιά Κωνσταντίνου Α’ στα σχέδια του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου για την είσοδο της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ.

Λόγω των συγγενικών δεσμών του με τη Γερμανία (η σύζυγος του βασίλισσα Σοφία ήταν αδελφή του Κάιζερ Γουλιέλμου Β’) αλλά και του θαυμασμού του γι’ αυτή τη χώρα και της βαθύτερης προσκόλλησης του στις όποιες αξίες της, ο Κωνσταντίνος, μη μπορώντας να κηρυχθεί αναφανδόν κατά της Αντάντ, υποστήριζε ότι η Ελλάδα όφειλε να παραμείνει ουδέτερη.

Αλλά η περίπλοκη φύση αυτής της σύρραξης που εκφραζόταν με ένα δαιδαλώδες πλέγμα συμφερόντων και επιδιώξεων καθιστούσε την ελληνική ουδετερότητα ουσιαστικά επωφελή για τους αντιπάλους της Αντάντ, τις λεγόμενες Κεντρικές Δυνάμεις, δηλαδή τη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία, που τις ακολουθούσαν οι δύο πατροπαράδοτοι εχθροί της Ελλάδας, η Τουρκία και η Βουλγαρία.

Όσο τα πολεμικά σχέδια και οι επιχειρήσεις εξαπλώνονταν, εντείνονταν και περιπλέκονταν τόσο η συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο, εκτός από συμφέρουσα, όπως τη θεωρούσε ο Βενιζέλος, γινόταν επίσης εκ των πραγμάτων όλο και περισσότερο αναπόφευκτη.

Ο Κωνσταντίνος όμως επέμενε στην παρελκυστική τακτική του και βρισκόταν σε διαρκή σύγκρουση με τον Βενιζέλο ώσπου το χάσμα ανάμεσα τους κατέστη αγεφύρωτο και ο Βενιζέλος παραιτήθηκε, πράγμα που είχε κάνει και σε άλλες περιπτώσεις, αυτή τη φορά όμως οριστικά.

Με την πάροδο του χρόνου η Ελλάδα δεχόταν αφόρητες πιέσεις από τους εμπολέμους, με επεμβάσεις στα εσωτερικά της και με ενέργειες στο έδαφος της που ισοδυναμούσαν με πολεμικές πράξεις.

Ήδη από το δεύτερο έτος του πολέμου, παρά τις διαμαρτυρίες του Κωνσταντίνου, αλλά με τις ευλογίες του Βενιζέλου, οι Σύμμαχοι είχαν αποβιβάσει στρατεύματα στη Θεσσαλονίκη, την οποία χρησιμοποίησαν ως ορμητήριο για τη δημιουργία νέου μετώπου, του μακεδονικού.

Έναν χρόνο αργότερα οι Βούλγαροι κατέλαβαν την Καβάλα και οι Γερμανοί αιχμαλώτισαν ολόκληρο σώμα ελληνικού στρατού.

Το κράτος είχε παραλύσει και πλήρης αναρχία επικρατούσε, ενώ, με τη συμμετοχή και ξένων, γίνονταν ταραχές και επεισόδια με νεκρούς και τραυματίες.

Οι κυβερνήσεις που διόριζε ο Κωνσταντίνος διαδέχονταν η μία την άλλη χωρίς να μπορούν να αναχαιτίσουν το χάος στο οποίο είχε οδηγηθεί η χώρα.

Η Ελλάδα είχε ουσιαστικά εμπλακεί ολοκληρωτικά στον πόλεμο χωρίς να το έχει αποφασίσει η ίδια επισήμως, με αποτέλεσμα να υφίσταται όλες τις ολέθριες συνέπειες του, χωρίς να είναι σε θέση να επωφεληθεί από τις ενδεχόμενες θετικές πλευρές του.

Η αντίδραση των βενιζελικών Η πρώτη αντίδραση στη χαώδη αυτή κατάσταση ήρθε από τη Θεσσαλονίκη, όταν έγινε γνωστό ότι οι Σύμμαχοι σχεδίαζαν να παραδώσουν τη διοίκηση της πόλης στους Σέρβους.

Βενιζελικοί πολιτικοί και στρατιωτικοί ίδρυσαν την Επιτροπή Εθνικής Αμύνης, η οποία στις 17 Αυγούστου 1916 ανέλαβε τη διοίκηση της Θεσσαλονίκης και συγκρότησε στράτευμα από εθελοντές και από φρουρές της Βόρειας Ελλάδας, το οποίο κατά τα μέσα Σεπτεμβρίου μαχόταν ήδη στο πλευρό των δυνάμεων της Αντάντ στο Μακεδονικό Μέτωπο.

Στις 13 Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου, ξημερώματα, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, συνοδευόμενος από τον ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη, αναχώρησε κρυφά για την Κρήτη, όπου λίγο αργότερα πήγε να τους συναντήσει ο στρατηγός Παναγιώτης Δαγκλής.

Με την υποστήριξη αρκετών χιλιάδων ενόπλων Κρητών αλλά και του συνόλου του κρητικού λαού οι τρεις τους σχημάτισαν Προσωρινή Κυβέρνηση και λίγες ημέρες αργότερα έφθασαν στη Θεσσαλονίκη, όπου η Επιτροπή Εθνικής Αμύνης ετέθη υπό τις διαταγές της Τριανδρίας, όπως ονομάστηκαν οι τρεις επαναστάτες, ενώ και άλλες ελληνικές πόλεις προσχώρησαν στο κίνημα.

Ως το καλοκαίρι του επόμενου χρόνου υπήρχαν δύο ελληνικά κράτη, της Αθήνας με τον Κωνσταντίνο και της Θεσσαλονίκης με τον Βενιζέλο.

Αλλά την 1η Ιουνίου 1917 ο Κωνσταντίνος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ελλάδα.

Στον θρόνο τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλέξανδρος, ο οποίος κάλεσε τον Βενιζέλο και του ανέθεσε τον σχηματισμό κυβέρνησης.

Έτσι αποκαταστάθηκε η ενότητα του ελληνικού κράτους, το οποίο έσπευσε να κηρύξει τον πόλεμο κατά των Κεντρικών Δυνάμεων.

Απέμενε μόλις κάτι περισσότερο από ένα έτος πολέμου.

Σε αυτό το διάστημα ο ελληνικός στρατός ανασυγκροτήθηκε ώστε να καταστεί αξιόμαχος και συμπαρατάχθηκε με τις δυνάμεις της Αντάντ στο Μακεδονικό Μέτωπο, όπου η συμβολή του αναγνωρίστηκε ως αποφασιστική.

Με τη μεγάλη επίθεση του φθινοπώρου του 1918 το πολυεθνικό στράτευμα που είχε ως ορμητήριο του τη Θεσσαλονίκη έφθασε προς Βορρά ως τον Δούναβη και προς Ανατολάς ως την Κωνσταντινούπολη.

Οι Κεντρικές Δυνάμεις συνθηκολόγησαν η μία μετά την άλλη και ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος έληξε στις 11 Νοεμβρίου 1918 με τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας.

Ο θρίαμβος των Σεβρών Αμέσως σχεδόν μετά το τέλος του πολέμου ο Βενιζέλος, εν όψει της υπογραφής της συνθήκης ειρήνης με την Τουρκία, ταξιδεύοντας και παραμένοντας για μακρά διαστήματα στο εξωτερικό, ανέπτυξε έντονη διπλωματική δραστηριότητα προσπαθώντας με υπομνήματα και παραστάσεις προς τους ισχυρούς και τα αρμόδια όργανα να επηρεάσει ευνοϊκά τα πνεύματα απέναντι στα ελληνικά αιτήματα.

Είχε άλλωστε το δίκαιο με το μέρος του καθ’ ότι τα αιτήματα αυτά εδράζονταν σε αρχές διακηρυγμένες και υιοθετημένες από τους Συμμάχους.

Γι’ αυτό και στις περισσότερες περιπτώσεις οι προσπάθειες του στέφονταν με επιτυχία.

Οι νικητές Σύμμαχοι αποφάσισαν η καθεμιά από τις ηττημένες δυνάμεις να υπογράψει χωριστή συνθήκη ειρήνης.

Τελευταία στη σειρά υπεγράφη η συνθήκη με την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Οι συνομιλίες έγιναν στις Σέβρες (Sevres),προάστιο του Παρισιού, και η υπογραφή της συνθήκης καθυστέρησε για μεγάλο διάστημα αφού δεν έγινε παρά στις 10 Αυγούστου 1920, δηλαδή 22 μήνες μετά τη λήξη του πολέμου.

Η καθυστέρηση οφειλόταν στις κωλυσιεργίες των ενδιαφερομένων μερών και ιδιαίτερα των Ιταλών.

Όλοι προσπαθούσαν να προετοιμάσουν το έδαφος ώστε να μπορέσουν να αποσπάσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερα κέρδη όταν θα έφθανε η ώρα της μοιρασιάς.

Στη διάσκεψη ήταν παρόντες αντιπρόσωποι 18 χωρών. Επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας ήταν ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Η Ελλάδα προσερχόταν στη διάσκεψη με το κύρος του νικητή, από την άλλη όμως τη θέση της βάραιναν δύο μειονεκτήματα.

Το ένα ήταν ότι είχε εισέλθει στον πόλεμο αργά και ως εκ τούτου οι θυσίες που θα μπορούσε να επικαλεστεί ως τίτλους για τις αξιώσεις της ήταν πολύ μικρές σε σύγκριση με των άλλων νικητριών χωρών.

Το δεύτερο μειονέκτημα ήταν οι ανώμαλες συνθήκες της εισόδου της στον πόλεμο, οι οποίες δεν της είχαν επιτρέψει να διαπραγματευθεί και να συμφωνήσει εκ των προτέρων τα ανταλλάγματα που θα λάβαινε ως νικήτρια δύναμη.

Έτσι το δύσκολο καθήκον για τον Βενιζέλο ήταν να κατορθώσει, μέσα στον ορυμαγδό των αρπακτικών διεκδικήσεων των ενδιαφερομένων, να αποσπάσει για τη χώρα του σε6αστό μερίδιο από τη λεία.

Ότι περί λείας επρόκειτο δεν άργησε να αποδειχθεί: η Συνθήκη των Σεβρών σήμανε τον κυριολεκτικό διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Οι δικαιούχοι, ορμώμενοι άλλοι από ωμό συμφέρον, όπως οι Μεγάλες Δυνάμεις, άλλοι, όπως οι πρώην υπόδουλοι της λαοί, από δίκαιη δίψα για την ανάκτηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους που επί αιώνες τους τα είχε στερήσει ο σουλτανικός δεσποτισμός, άφησαν από το τεράστιο σώμα της άλλοτε φοβερής και πάντοτε μισητής αυτοκρατορίας ένα στοιχειώδες σύγχρονο κράτος.

Μπαίνουν οι υπογραφές Σε παλαιότερο τεύχος του περιοδικού Αρμενικά (αρ. 27, Σεπτέμβριος – Οκτώβριος 2002) ο Κασπάρ Καραμπετιάν μεταφέρει τη σκηνή της υπογραφής της συνθήκης όπως την είχε περιγράψει σε αναφορά του ο αντιπρόσωπος της Αρμενίας Αβε-ντίς Αχαρονιάν: «Η αίθουσα της υπογραφής ήταν στο κέντρο του εργοστασίου των ξακουστών κρυστάλλων της πόλης του Σεβρ.

Στο κέντρο έλαβαν θέσεις οι εκπρόσωποι των μεγάλων χωρών.

Οι θέσεις των αντιπροσώπων των μικρών χωρών βρίσκονταν δεξιά και αριστερά της αίθουσας… Μόλις προσήλθαν όλοι οι εκπρόσωποι, λίγο μετά τις τέσσερις, εισήλθε στην αίθουσα ο πρόεδρος και εκπρόσωπος της Γαλλίας κ. Α. Μιλεράν.

Απουσίαζαν μόνο οι Τούρκοι εκπρόσωποι, που περίμεναν να κληθούν στον κάτω όροφο.

Μετά την εντολή του προέδρου τους κάλεσαν και συνοδεία του κλητήρα, που τους ανήγγειλε “Οι κύριοι Πληρεξούσιοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας”, εισήλθαν στην αίθουσα.

Με τα χαρακτηριστικά κόκκινα φέσια στα κεφάλια τους, χαιρέτισαν τους παριστάμενους και έλαβαν τις θέσεις τους δίπλα από τους εκπροσώπους της Ελλάδας.

Αμέσως μετά ο πρόεδρος Μιλεράν σηκώθηκε από τη θέση του και είπε τα ακόλουθα: “Κύριοι, δηλώνω ότι η συνθήκη που θα υπογραφεί τώρα εκφράζει τις θέσεις που έχουν αποδεχθεί όλα τα μέρη”.

Αμέσως μετά κάλεσε τους πληρεξουσίους της Τουρκίας να υπογράψουν τη συνθήκη. Σηκώθηκαν όρθιοι ο γερουσιαστής στρατηγός Χαμδί Πασά, ο γερουσιαστής Ρίζα Τεβφίκ Μπέης και ο Ρεσάτ Ναλίς Μπέης και με σταθερά βήματα πλησίασαν στο κεντρικό τραπέζι που ήταν τοποθετημένη η συνθήκη, με νευρικές κινήσεις υπέγραψαν και αμέσως γύρισαν στις θέσεις τους.

Αμέσως μετά υπέγραψαν οι εκπρόσωποι της Μ. Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ιαπωνίας και αμέσως μετά κάλεσαν εμένα.

Έτσι, χάρη στην αλφαβητική σειρά κλήσης των χωρών, η Αρμενία ήταν η πρώτη από τις μικρές χώρες που υπέγραψε τη συνθήκη».

Με τη Συνθήκη των Σεβρών: – Η Οθωμανική Αυτοκρατορία έχανε τα τέσσερα πέμπτα των εδαφών της, στα οποία αναδύονταν ανεξάρτητα ή αυτόνομα κράτη και περιοχές που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αποτίναζαν την οθωμανική κυριαρχία ή επικυριαρχία: Αίγυπτος, Αρμενία, Κουρδιστάν, Χετζάτζη, Συρία, Μεσοποταμία, Παλαιστίνη κ.ά. -Διασφαλιζόταν η ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά των Δαρδανελίων και του Βοσπόρου τα οποία κηρύσσονταν ανοχύρωτα. – Προστατεύονταν τα δικαιώματα των μειονοτήτων. – Επί ευρωπαϊκού εδάφους η Τουρκία διατηρούσε μόνο την Κωνσταντινούπολη και τα περίχωρα της, αλλά οι Σύμμαχοι διατηρούσαν και αυτοί το δικαίωμα να μεταβάλουν αυτό το καθεστώς κατά τη βούληση τους σε περίπτωση που η Τουρκία δεν θα σεβόταν τους υπόλοιπους όρους της συνθήκης. – Ρυθμίζονταν πλήθος άλλα θέματα, συνοριακά, πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά, όλα σχεδόν εις βάρος της Τουρκίας.

Δύο ήπειροι και πέντε θάλασσες Η Ελλάδα δεν πέτυχε όλες τις επιδιώξεις της. Δεν της δόθηκαν η Βόρειος Ήπειρος, τα Δωδεκάνησα (δόθηκαν στην Ιταλία), ούτε η Κωνσταντινούπολη ή η Κύπρος (παρέμεινε αγγλική κτήση).

Αλλά ο Βενιζέλος διεκδίκησε τα μέγιστα για να εξασφαλίσει τα απαραίτητα. Η Ελλάδα πέτυχε την επικύρωση της κυριαρχίας της στη Δυτική Θράκη (την είχε παραδώσει η Βουλγαρία στους Συμμάχους με τη Συνθήκη του Νεϊγύ) και έλαβε την Ανατολική Θράκη ως την Τσατάλτζα, την Ιμβρο και την Τένεδο, πέτυχε την κατοχύρωση των δικαιωμάτων της επί των υπολοίπων νήσων του Αιγαίου και της ανατέθηκε η διοίκηση της Σμύρνης και της ενδοχώρας της για πέντε χρόνια, μετά την παρέλευση των οποίων το τοπικό κοινοβούλιο που θα ιδρυόταν θα μπορούσε, αν το επιθυμούσε, να ζητήσει την ένωση της περιοχής με την Ελλάδα έχοντας και τη δυνατότητα διεξαγωγής δημοψηφίσματος μεταξύ του πληθυσμού.

Ευνοϊκότερο διακανονισμό δεν μπορούσε να είχε ελπίσει η Ελλάδα.

Η επιτυχία του Βενιζέλου άγγιζε τα όρια του θριάμβου.

Ο εμπνευσμένος όσο και ακαταπόνητος πολιτικός ετοιμαζόταν να επιστρέψει στην πατρίδα έχοντας πραγματοποιήσει το όνειρο του για την «Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών».

Αλλά δύο μόλις ημέρες μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών ένα θλιβερό γεγονός ήρθε να προκαλέσει τον πρώτο τριγμό στο λαμπρό ελληνικό οικοδόμημα το οποίο είχε ήδη αρχίσει να υψώνεται.

Δύο απότακτοι αξιωματικοί αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τον Ελευθέριο Βενιζέλο σε σιδηροδρομικό σταθμό του Παρισιού από όπου αυτός θα ξεκινούσε για το ταξίδι της επιστροφής του στην Ελλάδα.

Η απόπειρα απέτυχε και ο Βενιζέλος γλίτωσε με ελαφρά τραύματα. Αλλά η μεταστροφή της μοίρας τόσο του Βενιζέλου όσο και ολόκληρου του Ελληνισμού φαίνεται ότι είχε αρχίσει.

Στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920 το κόμμα του θριαμβευτή Βενιζέλου καταψηφίστηκε και ο ίδιος δεν εξελέγη καν βουλευτής.

Η αντιβενιζελική παράταξη ανήλθε στην εξουσία και ο Κωνσταντίνος επέστρεψε στην Ελλάδα και στον θρόνο (ο Αλέξανδρος είχε πεθάνει πριν από ένα μήνα).

Με εύλογη τη βαθιά απογοήτευση του ο Βενιζέλος εγκατέλειψε την πολιτική σκηνή και έφυγε αυτοεξόριστος στο εξωτερικό. Καταστροφή στη Μικρά Ασία Την ίδια εποχή δραματικές εξελίξεις είχαν δρομολογηθεί και στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Καθημαγμένη από τον πόλεμο, ταπεινωμένη από την ήττα, με το κράτος παράλυτο και με τον ελληνικό στρατό να κατέχει ζωτικό χώρο στη Μικρά Ασία και να επεκτείνει διαρκώς την παρουσία του προς Ανατολάς, η χώρα βρισκόταν στο κατώφλι της πλήρους διάλυσης.

Την κρίσιμη αυτή ώρα ως σωτήρας της Τουρκίας εμφανίστηκε ο φιλόδοξος και ευφυής, επίσης όμως και αδίστακτος, αξιωματικός Μουσταφά Κεμάλ, ο επιλεγόμενος Ατατούρκ.

Ο Κεμάλ κήρυξε επανάσταση, σχημάτισε προσωρινή κυβέρνηση (αργότερα κατάργησε το σουλτανάτο και ανακήρυξε την Τουρκική Δημοκρατία) και καταπιάστηκε αμέσως με την ανασυγκρότηση του τουρκικού στρατού θέτοντας ως πρώτιστο καθήκον του την εκδίωξη των Ελλήνων.

Βοήθεια στα σχέδια του Κεμάλ πρόσφερε άθελα της η κυβέρνηση της Αθήνας με την ασύνετη πολιτική της όταν επέτρεπε την αλόγιστη προέλαση των ελληνικών δυνάμεων προς Ανατολάς, με αποτέλεσμα την απομάκρυνση τους από τα κέντρα ανεφοδιασμού τους ως την πλήρη εξάντληση των εφοδίων τους αλλά και των φυσικών τους δυνάμεων.

Ήταν η ευκαιρία που περίμενε ο Κεμάλ. Εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση, οι δυνάμεις του έτρεψαν τους Έλληνες σε άτακτη φυγή και καταδιώκοντας τους έφτασαν ως τη Σμύρνη και την πυρπόλησαν. Βρισκόμαστε στα τέλη Αυγούστου του 1922.

Η Μικρασιατική Καταστροφή έχει συντελεστεί. Το νέο τουρκικό καθεστώς δεν αναγνωρίζει τη Συνθήκη των Σεβρών και απαιτεί νέες ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τους νικητές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι Σύμμαχοι δεν μπορούν να αρνηθούν. Δεν μπορεί να αρνηθεί ούτε το νέο ελληνικό καθεστώς, η στρατιωτική επανάσταση του Σεπτεμβρίου του 1922 υπό τους αξιωματικούς Νικόλαο Πλαστήρα και Στυλιανό Γόνατα, η οποία έχει αναλάβει την εξουσία στην Αθήνα.

Και παρακαλεί τον εξόριστο Ελευθέριο Βενιζέλο να αναλάβει το βαρύ καθήκον να την εκπροσωπήσει. Απώλειες και έντιμη ειρήνη Στο εξαίρετο βιβλίο του Η Ελλάς μεταξύ δυο πολέμων, 1923-1940 (Ικαρος, 1955) ο Γρηγόριος Δάφνης περιγράφει υποβλητικά την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία άρχισαν οι συνομιλίες για τη νέα συνθήκη: «Το απόγευμα της 24ης Ιουλίου 1923, εις την μεγάλην αίθουσαν του Πανεπιστημίου της ελβετικής πόλεως Λωζάννης, το πλέον συγκλονιστικόν επεισόδιον του πρώτου παγκοσμίου πολέμου εύρισκε την λύσιν του.

Η πέμπτη συνθήκη ειρήνης υπεγράφετο.

Ητο η μόνη που οι σύμμαχοι της “Εγκαρδίου Συνεννοήσεως” υπέγραφαν ως ηττημένοι. Αλλ’ από τριετίας η “Εγκάρδιος Συνεννόησις” είχε μεταβληθεί εις “εγκάρδιον διένεξιν”.

Ο Κεμάλ επωφελήθη και υπηγόρευσε τους όρους του, αφού προηγουμένως του εδόθη η ευκαιρία να εμφανισθεί ως νικητής του ελληνικού στρατού. Δύο μήνας αργότερα τα συμμαχικά στρατεύματα, που είχον εισέλθει νικηφόρα εις την βασιλίδα των πόλεων, απεχώρουν κρυφίως.

Το πρωί της 3ης Οκτωβρίου 1923 αϊ εφημερίδες της Κωνσταντινουπόλεως ανήγγελλαν ότι εις την πόλιν των δεν υπήρχε πλέον ούτε ένας ξένος στρατιώτης και, εφεξής, η παλαιά πρωτεύουσα των Σουλτάνων θα απετέλει αναπόσπαστον μέρος της Νέας Τουρκίας που είχεν ιδρύσει ο Κεμάλ Πασάς.

Εις την θέσιν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που είχε διαλύσει η Συνθήκη των Σεβρών, εδημιουργήθη ένα νέον, ισχυρόν και ανεξάρτητον μουσουλμανικόν κράτος που διετήρει προγεφύρωμα επί της Ευρώπης.

Οι εταίροι της πρώην “Εγκαρδίου Συνεννοήσεως” δεν ημπορούσαν να είναι πολύ ευχαριστημένοι, διότι το γόητρόν των είχε μειωθεί, αλλ’ ούτε και πολύ δυση-ρεστημένοι.

Το μεγαλυτερον μέρος των θυσιών το είχεν υποστεί η Ελλάς. Παρά ταύτα η Συνθήκη της Λωζάννης προσέφερε έντιμον και επωφελή ειρήνην εις την Ελλάδα.

Εννέα μηνών συζητήσεις είχον αποβεί επ’ αγαθώ της χώρας μας.

Η διάσκεψης της Λωζάννης ήρχισε την 8/21 Νοεμβρίου 1922. Της εναρκτήριου συνεδριάσεως προήδρευσε, τιμής ένεκεν, ο πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας. Παρίσταντο ο Πουανκαρέ, επικεφαλής της γαλλικής αντιπροσωπείας, εκπρόσωπος της μεγαλύτερος τότε στρατιωτικής δυνάμεως του κόσμου, ο λόρδος Κώρζον, επικεφαλής της αγγλικής, ο Μουσσολίνι, από τριών εβδομάδων μόλις πρωθυπουργός της Ιταλίας.

Την Ελλάδα αντιπροσώπευεν ο Ελ. Βενιζέλος. Ο πολιτικός που είχεν υπογράψει την Συνθήκην των Σεβρών εκα-λείτο, τώρα, να σώσει ό,τι ημπορούσε να σωθεί ύστερα από την καταστροφήν του έργου του, δια την οποίαν δεν ήτο υπεύθυνος.

Εχρειάζοντο τα ατσαλένια νεύρα του Κρητός και η ακατάβλητος μαχητικότης του δια να υπομείνει παρομοίαν μεταστροφήν της μοίρας.

Και έσωσε πολύ περισσότερα από όσα και οι πλέον αισιόδοξοι επίστευον ότι ήτο εφικτόν να σωθούν».

Οι δυσκολίες που είχε να αντιμετωπίσει αυτή τη φορά ο Βενιζέλος φάνταζαν ανυπέρβλητες.

Από την εποχή της Συνθήκης των Σε6ρών τα πνεύματα είχαν αλλάζει τόσο στις σχέσεις μεταξύ των Συμμάχων όσο και στη στάση τους απέναντι στην Ελλάδα.

Οι τριβές που είχαν προκύψει μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας, το νέο πρόσωπο της Ιταλίας, το φασιστικό, και πάνω απ’ όλα η αλαζονεία της αντιπροσωπείας των Τούρκων, που τώρα, με επικεφαλής τον Ισμέτ Ινονού, στενό συνεργάτη του Κεμάλ, προσέρχονταν στη διάσκεψη με τον αέρα των νικητών, δεν συνιστούσαν διόλου πρόσφορο έδαφος για να καρποφορήσουν οι προσπάθειες του Βενιζέλου.

Παρ’ όλα αυτά η επιμονή και η ευστροφία του έφεραν το αποτέλεσμα τους.

Η Ελλάδα, αν και έχασε την Ανατολική Θράκη (τα σύνορα της με την Τουρκία ορίστηκαν στον ποταμό Ε6ρο), την Ίμβρο και την Τένεδο και τη Σμύρνη με την ενδοχώρα της, κατόρθωσε να κατακτήσει την έντιμη ειρήνη κατοχυρώνοντας για μία ακόμη φορά τα λοιπά κεκτημένα της.

19/08/2003

από το Βήμα της προχτεσινής Κυριακής

http://arxaiaithomi.gr