Δεν θέλουν να έχεις καμία κληρονομιά, θέλουν να σου στερήσουν την γη και το σπίτι που μεγάλωσες, θέλουν να σε κάνουν ξένο στον τόπο σου, θέλουν να σε βάλουν σε κλουβί για να κάνουν το σπίτι σου καζίνο και πολυκατοικίες!!!
2 Φεβρουαρίου 2020
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΤΟ ΚΥΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΟΥ ECONOMIST ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ Η ΥΠΕΡΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΚΑΙ Η ΕΜΜΟΝΗ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ !!!
Το τρομερό σφάλμα στέγασης
Η ιδιοκτησία για σπίτι είναι το μεγαλύτερο οικονομικό λάθος της Δύσης.
Είναι μια εμμονή που υπονομεύει την ανάπτυξη, τη δικαιοσύνη και τη δημόσια πίστη στον καπιταλισμό.
LeadersJan 16η έκδοση του 2020
Οι οικονομίες μπορούν να υποφέρουν τόσο από αιφνίδιες συγκρούσεις όσο και από χρόνιες ασθένειες.
Οι αγορές κατοικιών στον πλούσιο κόσμο έχουν προκαλέσει και τα δύο είδη προβλημάτων.
Ένα τρισεκατομμύριο δολάρια υποθηκευμένων δανείων ανατίναξαν το χρηματοπιστωτικό σύστημα το 2007-08.
Αλλά εξίσου επιβλαβής είναι και η υφέρπουσα δυσλειτουργία που δημιούργησε η στέγαση εδώ και δεκαετίες: ζωντανές πόλεις χωρίς χώρο για ανάπτυξη.
Γηράσκοντες ιδιοκτήτες σπιτιού που κάθονται σε μισό-κενές κατοικίες που είναι πρόθυμοι να προστατεύσουν την άποψή τους?
Και μια γενιά νέων ανθρώπων που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να νοικιάσουν ή να αγοράσουν και να σκέφτονται ότι ο καπιταλισμός τους έχει απογοητεύσει.
Όπως εξηγεί η ειδική έκθεσή μας αυτή την εβδομάδα, μεγάλο μέρος της ευθύνης έγκειται στις στρεβλές πολιτικές στέγασης που χρονολογούνται από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και οι οποίες αλληλοσυνδέονται με την αγάπη για σπίτι.
Έχουν προκαλέσει μία από τις πιο σοβαρές και μακροχρόνιες οικονομικές αποτυχίες του πλούσιου κόσμου.
Μια νέα αρχιτεκτονική χρειάζεται επειγόντως.
Στη ρίζα αυτής της αποτυχίας είναι η έλλειψη κτιρίου, ιδιαίτερα κοντά στις ακμάζουσες πόλεις όπου υπάρχουν άφθονες θέσεις εργασίας.
Από το Σύδνεϋ μέχρι το Sydenham, οι άθλιες ρυθμίσεις προστατεύουν μια ελίτ των υφιστάμενων ιδιοκτητών σπιτιού και εμποδίζουν τους κατασκευαστές να χτίσουν τους ουρανοξύστες και τα διαμερίσματα που απαιτεί η σύγχρονη οικονομία.
Τα προκύπτοντα υψηλά ενοίκια και οι τιμές των κατοικιών δυσκολεύουν τους εργαζομένους να μετακινούνται στις πιο παραγωγικές θέσεις εργασίας και επιβραδύνουν την ανάπτυξη.
Το συνολικό κόστος στέγασης στην Αμερική απορροφά το 11% του gdp, από 8% στη δεκαετία του ’70.
Εάν μόνο τρεις μεγάλες πόλεις – Νέα Υόρκη, Σαν Φρανσίσκο και Σαν Χοσέ – χαλαροί κανόνες σχεδιασμού, το gdp της Αμερικής θα μπορούσε να είναι 4% υψηλότερο.
Το πρωτότυπο παρακάτω
The horrible housing blunder
Home ownership is the West’s biggest economic-policy mistake.
It is an obsession that undermines growth, fairness and public faith in capitalism.
LeadersJan 16th 2020 edition
Economies can suffer both sudden crashes and chronic diseases. Housing markets in the rich world have caused both types of problem. A trillion dollars of dud mortgages blew up the financial system in 2007-08. But just as pernicious is the creeping dysfunction that housing has created over decades: vibrant cities without space to grow; ageing homeowners sitting in half-empty homes who are keen to protect their view; and a generation of young people who cannot easily afford to rent or buy and think capitalism has let them down. As our special report this week explains, much of the blame lies with warped housing policies that date back to the second world war and which are intertwined with an infatuation with home ownership. They have caused one of the rich world’s most serious and longest-running economic failures. A fresh architecture is urgently needed.
At the root of that failure is a lack of building, especially near the thriving cities in which jobs are plentiful. From Sydney to Sydenham, fiddly regulations protect an elite of existing homeowners and prevent developers from building the skyscrapers and flats that the modern economy demands. The resulting high rents and house prices make it hard for workers to move to where the most productive jobs are, and have slowed growth. Overall housing costs in America absorb 11% of gdp, up from 8% in the 1970s. If just three big cities—New York, San Francisco and San Jose—relaxed planning rules, America’s gdp could be 4% higher. That is an enormous prize.
https://www.kinima-ypervasi.gr/2020/02/blog-post_89.html?fbclid=IwAR2dm3r3m2liJE6yQCTkB6uwBx7Qktl7zbnwGMokSbbLoH3wy1zD6Af8LmQ
Αφήστε μια απάντηση