ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

PD Dr.-Ing. Georg Chaziteodorou Bleibergweg 114 D-40885 Ratingen
Tel.+Fax: 0049 2102 32513 E-Mail: chaziteo@t-online.de
23.03.2020

Γ. Θ. Χατζηθεοδωρου
Ο ανθρωπος ειναι παντοτε κατι περισσοτερο, απ’ οτι ο ιδιος μπορει να
γνωριζει.

Το ανθρωπινο σωμα αποτελειται απο 10 στην 28 αρχικα κβαντοτεμαχιδια της ορατης υλης, που προερχονται απο τα ενδογαλακτικα συννεφα, αποτελουμενα απο υδρογονο και σκονη, δηλαδη απο μια συγκεντρωση Πρωτονιων, Νεοτρονιων και
Ηλεκτρονιων, και σχηματιζουν τα ατομα και τα μορια, απο τα οποια με φανταστικες διαδικασιες δημιουργουνται τα 10 τρισεκατομμυρια «Ευκαρια Κυτταρα», μεγεθους 5-100 μm, που περιεχουν 2 εκατομμυρια χιλιομετρα DΝΑ του ανθρωπινου σωματος.

Ευκαριοντες χαρακτηριζονται οι μορφες ζωης με κυτταρα, αποτελουμενα απο ενα Κυτταρικο Πυρηνα και διαφορα αλλα Κυτταρικα Οργανιδια (Κυτταρικα Περιεχομενα) και απο ενα Κυτοσκελετο, οπως τα Πρωτοζωα, τα Φυτα, τα Μανιταρια, τα Ζωα και ο Ανθρωπος Ολες οι γνωστες γηινες μορφες ζωης περιεχουν υψηλες μοριακες αλυσεις Πρωτε’ι’νων (Φωσφοροπρωτε’ι’δια) των
ετσι ονομασθεντων Αμινοξεων αριστερας περιστροφης, που οργανωνουν την σωματικη αναπτυξη και τον μεταβολισμο.

Μεχρι σημερα ομως παραμενει αγνωστο, εαν η Ζωη ειναι ενα προ’ι’ον των
γηινων διαδικασιων ‘η ενα ειδος αποκαλυψης της κοσμικης ουσιας, δηλαδη εαν μπορει αυτη να θεωρηθει ως μια παραμετρικη διατυπωση της κοσμικης μοριακης εξελιξης.

Το απατηλο αυτο φαινομενο, κατα τον Ξενοφανη (570-480 π.Χ.), τον ιδρυτη της σχολης των Ελεατων, ειναι παντου διαδεδομενο στην φυση.

Η υπαρξη ειναι επισης ενα απατηλο φαινομενο.που στεκεται απαναντι στην υπαρξη του Κοσμου, ειναι το σκοτεινο θεμελιο του ιδιου του ανθρωπου, το εσωτερικοτερο του εσωτερικου του Ειναι.

Στην μυθολογια και στον Πλατωνα το φαινομενο αυτο ονομαζεται Ψυχη, η οποια μονο κατα την δημιουργια πραγματοποιηται ελευθερα και παντοτε συνδεδεμενα με μια κατασταση.

Ενα κβαντοτεμαχιδιο της ορατης υλης δεν ειναι τιποτε αλλο απο την αοριστη «Δυαδα» των Πυθαγορειων, απο τον «Φανητα» των Ορφικων, απο την «Ψυχη» του Πλατωνα και απο την «Εντελεχεια» του Αριστοτελη.

Ο πλανητης Γη εζησε τις πεντε μεγαλες εποχες θανατου των ζωντων οργανισμων, στις γεωλογικες εποχες Ορδοβισιο (503-431 εκατομμυρια γηινα ετη), Δεβονιο (408-360 εκατομμυρια γηινα ετη), Περμιο ‘η Δυασιο (286-245 εκατομμυρια γηινα ετη), Τριασιο (245- 208 εκατομμυρια γηινα ετη) και Κρητιδικο (144-66,4 εκατομμυρια γηινα ετη).

Ο μεγαλυτερος μαζικος θανατος ελαβε χωρα στην Περμιο (Δυασιο) γεωλογικη εποχη κατα την οποια εξαφανισθηκε το 95 % ολων των μεχρι τοτε ζωντων οργανισμων.

Βιολογικα ο θανατος, ως αμειλικτο συμβαινων της ζωης ειναι κατι το φυσικο, αφου αποτελει συνεπεια της φθορας της γηινης ζω’ι’κης μορφης.

Το βεβαιο του φυσιολογικου θανατου καθιστα τα γηινα ζωντα οντα οχι θνητα αλλα
θνησκοντα.

Η αποσυνθεση ενος ανθρωπου που πεθανε φθανει στο εσχατο γενετικο υλικο (DΝΑ) και μετα στα μικροτατα κβαντοτεμαχιδια της ορατης υλης (Πρωτονια, Νεοτρονια, Ηλεκτρονια) και ισως σε ακομη μικρωτερα, που δεν ειναι ακομη
γνωστα, τα οποια επανερχονται στον κυκλο της ζωης.

Ο φυσιολογικος θανατος του ανθρωπου συνεπως, ειναι η ποιο εξωτερικη οριακη
κατασταση κατα την οποια ο ανθρωπος πληροφορειται αμεσα για την δικη του υπαρξη που βαινει προς το τελος της, ειναι ανυπερβλητος και απο κανεναν δεν μπορει να εμποδιστει.

Εαν ο ανθρωπος κατανοησει, οτι ανα πασα στιγμη μπορει να πεθανει, τοτε πρεπει να ρωτησει, οτι αυτα πουν πραττει ‘η επιθυμει να πραξη ακομη εχουν
καποια αξια.

Η φυσιολογικη ζωη καθε ανθρωπου βαινει προς το τελος της, λογω γηρατος ‘η προωρα λογω ελλειψεως των μεσων διατροφης, λογω δυσαρεστων κλιματικων καταστασεων, λογω σοβαρης Ασθενειας, Θανατοση απο ζωα ‘η απο ανθρωπους, Κατα Αναλογια ιχυουν τα ως ανω και για μια ανθρωπινη κοινωνια ως ολοτητα οπου οι δυνατοτες και οι προ’υ’ποθεσεις διατηρησης της ζωης εξαλειφονται.

Μπορει να επελθει ενας εκφυλισμος του ανθρωπινου ειδους.

Η πεινα και οι ασθενειες ως αιτια εξαφανισης του ανθρωπινου ειδους ειναι
απιθανες δυνατοτητες, εκτος απο νεους βιολογικους κινδυνους ως π.χ. απο τον Κορωνο’ι’ο, εαν δεν εντοπισθει το καταλληλο φαρμακο ‘η το εμβολιο.

Διαφορετικη ειναι η Αναλογια σε περιπτωση Ατυχηματων και Αυτοκτονιων (χρησιμοποιηση σε εμπολεμες καταστασεις βιολογικων ‘η πυρηνικων οπλων!) που θα οδηγησουν σχεδον αυτοματα στην εξαφανιση του ανθρωπινου ειδους στον πλανητη Γη.
Εινα δυσκολο πραγμα η κατανοηση της δραματικης αυτης καταστασης, δηλαδη η ανυπαρξια υπευθυνων Ανθρωπων για να αποφευχθει ενα τετοιο ενδεχομενο.

Αυτοι που σημερα ασκουν παγκοσμια εξουσια, δημιουργουν κατ’ επαναληψη απαραδεκτα τετοιες επικινδυνες καταστασεις, οι οποιες αιφνιδιως μπορουν να
ξεφυγουν απο καθε ελεγχο!

Με ποια γηινη χρονικη περιοδο υπαρξης της ανθρωπινης κοινωνιας στον πλανητη Γη μπορει να υπολογισθει, οταν συνυπολογιστουν τετοιες και αλλες επικινδυνες
καταστασεις;

Κατα πολλους επιστημονες, που καταγινονται με τετοια ενδεχομενα, απο αστρονομικα, αστροφυσικα και βιολογικα αιτια εξεταζομενα, προκυπτει μια ακραια οριακη ακομη υπαρξη της ανθρωποτητας στον πλανητη μας, σε συγκριση με το παρελθον του ενος ‘η δυο εκατομμυριων γηινων ετων εξελιξης του ανθρωπινου ειδους, για 500 εως 1.000 γηινα χρονια.

Υπο γεωλογικη σκοπια εξεταζομενη, η ως ανω χρονικη περιοδος ειναι πολυ μικρη.

Εδω αθροιζεται και το γεγονος, οτι μια τεχνολογικα εξελιγμενη κοινωνια
ειναι σε καταστασεις «Ανωμαλων Εξελιξεων» ποιο ευαλωτες απο κοινωνιες σε πρωτογονη κατασταση.

Μια τεχνολογικα εξελιγμενη κοινωνια εχει μεν οργανωνισμους ταχειας και αποτελεσματικης αντιμετωπισησ επικινδυνων καταστασεων, αλλα μπορει να καταληξει γρηγορα σε αδιεξοδα που απειλουν ολη την κοινωνια.

Μπορει συνεπως σχεδον αναποφεκτα να ταρακουνηθει απο καταστασεις που
αιφνιδια εμφαβιζονται. και οι οποιες μπορουν να αντιμετωπισθουν, κατα τους υποστηρικτας της παγκοσμιοποιησης, μονο απο μια παγκοσμια διακυβερνηση.

Το κατα ποσο ισχυει η ως ανω αποψη ειναι ενα αλλο πραγμα.

Δεν ειναι ο ανθρωπος αυτος που εγινε κακος.

Ειναι το εργαλειο του, το οποιο δεν αρκει πλεον για να αντιμετωπισθει με επιτυχια η πολλαπλοτητα των καιρων μας.

Λογω των απροβλητων προβληματων και των σεναριων κρισεων, που επανεφερουν στην μνημη μας, τις δυσκολιες που αντιμετυωπιζε ο Σισυφος της ελληνικης αρχαιοτητας, αναμενεται, οτι ο ανθρωπος της σημερον αντιμετωπιζει
τις καταστασεις με αψηφια και μανια και αποκλειστικη πιστη στην ισχυ του χρηματος.

Δυστυχως βρισκεται η ισχυς αυτη, φιλοσοφικα και κοινωνικοεπιστημονικα εξεταζομενη, ακομη μεσα σε παιδικα παπουτσια.

Στις βασικες ερωτησεις της Φιλοσοφιας δεν ανηκει μονο το πως θα ζησει αλλα επισης και το πως θα πεθανει ενας ανθρωπος.

Το φιλοσοφειν συνεπως ειναι στενα συνδεδεμενο με την μαθηση του θνησκειν.

Για τον αρχαιο Ελληνα Φιλοσοφο Σωκρατη, η Φιλοσοφια υπηρξε μια χρησιμοποιουμενη τεχνη της ζωης.

Ο Σωκρατης δεν φοβοταν τον θανατο και ηταν της γνωμης, οτι αυτοι που φοβουνται τον θανατο φαντασιωνονται, οτι γνωριζουν αυτα που ειναι αδυνατο
να γνωριζουν.

Διοτι ισως να μην ειναι ο θανατος το μεγαλυτερο κακο αλλα η μεγαλυτερη τυχη.

Οπως ομως και να ειναι, για τους καλους ανθρωπως δεν υπαρχει τιποτε το κακο, τοσο στην ζωη οσο και στον θανατο.

Η πιστη στην συνειδηση ηταν για τον Σωκρατη η υψιστη επιταγη.

Οταν ακομη ζουσε εκανε τις βολτες του και συζητουσε με τους ανθρωπους, με τους φιλους του και με τους μαθητες του, οι οποιοι συγκεντρωνονταν γυρω του.

Σε αυτους ανηκε και ενας νεος
ανδρας με το ονομα Πλατων, τοτε ηλικιας 20 ετων, ο οποιος αργοτερα εγραψε αυτα που διδασκε ο Σωκρατης διοτι ο τελευταιος δεν αφησε κανενα γραπτο κειμενο για την ανθρωποτητα.

Ο «Φαιδωρας» του Πλατωνα περιεχει την Απολογια και τον Θανατο του Σωκρατη και ανηκει κατα την γνωμη πολλων νεων Φιλοσοφων, στα αντικαταστατα
κειμενα της ανθρωποτητας.

Οι ανθρωποι διαβαζαν εως την τελευταια εκατονταετια την Απολογια του Σωκρατη και διδασκονταν με αυτην να πεθαινουν ησυχως και να δεχονται την μοιρα τους, ακομη και εαν αυτη ηταν πολυ σκληρη!

Σε ενα φυλλο χρυσου απο τον 5 ον π.Χ. αιωνα που βρεθηκε πριν μερικα
χρονια σε ενα αρχαιοελληνικο ταφο στο Υππονιο (σημερα Vipo
Valentia) της Καλαβριας της Ιταλιας, ειναι γραμμενα σε
αρχαιοελληνικη γλωσσα, που μετεφρασε κατα εννοια ο γραφων, τα
εξης: «…στην Μνημοσυνη ανηκει ο ταφος αυτος.

Εαν αναγκαστεις να πεθανεις, θα σε ρωτησουν οι φυλακες: Τι γυρευεις στο σκοτος του φοβερου Αδη; Απαντησε: Ειμαι ο υιος της Γης και του Ουρανου.

Καιγομε απο διψα και πεθαινω…Δωστε μου κρυο νερο απο τα ελη της Μνημοσυνης…Θα σου αφησουν να πιεις.

Θα περπατησεις κατα μηκος του ιερου δρομου οπου και οι αλλοι επισημοι
πληροφορημενοι και απο τον θεο Διονυσο κυριαρχουμενοι, περπατουν…».
Κατα τον Ξενοφανη, τον υδρυτη της σχολης των Ελεατων (Η Ελεα υπηρξε μια αρχαιοελληνικη περιοχη της κατω Ιταλιας νοτια της σημερινης Νεαπολης), «Οχι απο την αρχη αποκαλυπτουν οι Θεοι στους Ανθρωπους τις Αληθειες, αλλα αυτοι τις βρισκουν στην συνεχεια αναζητωντας αυτες.

Βεβαιες Αληθειες ομως, δεν γνωρισε ποτε ο ανθρωπος και ποτε δεν θα γνωρισει…»
Γ. Θ. Χατζηθεοδωρου

Διαβάστε την υποκρισία των επικυρίαρχων

 iframe width=”660″ height=”360″ src=”https://www.youtube.com/embed/miJXHtRq2ok” frameborder=”0″ allow=”accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture” allowfullscreen/iframe

PD Dr.-Ing. Georg Chaziteodorou Bleibergweg 114
D-40885 Ratingen
Tel.+Fax: 0049 2102 32513
E-Mail: chaziteo@t-online.de
22.03.2020
DER CORONA-VIRUS UND DIE LOGIK DES STERBENS.
Dr. Georg Chaziteodorou

Der Mensch ist immer mehr, als er von sich wissen kann. Sein Körper
besteht aus 10 hoch 28 von der anfänglichen Quantenteilchen
intergalaktische Wolke aus Wasserstoff und Staub d.h. aus einer
Ansammlung von Protonen, Neutronen und Elektronen, die die
Atomen und Moleküle bilden, aus welchen mit phantastischen
Prozessen die 10 Trillionen Eukaryontenzellen der Größe 5-100 μm
des menschlichen Körpers gebildet werden. Als Eukaryonten werden
alle Lebewesen bezeichnet, die einen Zellkern und verschiedene
andere Zellorganellen (Zellkompartimente) sowie ein Zytoskelett
besitzen. Zu den Eukaryonten zählen Protozoen, Pflanzen, Pilze, Tiere
und der Mensch. Noch weist man nicht, ob Leben das Produkt
irdischer Prozesse oder eine Art Offenbarung der kosmischen
Substanz ist d.h. ob es als Extrapolation der kosmischen molekularen
Evolution gesehen werden kann. Den Schein, nach Xenophanes, ist
über alles gebreitet. Existenz ist ein Sein, das dem ganzen Weltsein
gegenübersteht, sie ist der dunkle Grund des Menschen selbst, das
Innerste des Inneren. Sie ist was die Mythologie Seele nennt und frei,
verwirklicht sich nur im Tun und immer mit einer Situation
verbunden.
Der Planet Erde erlebte in den geologischen Zeiten Ordovizium (503-
431 Millionen Jahre), Devon (408-360 Millionen Jahre), Perm (286-
245 Millionen Jahre), Trias (245-208 Millionen Jahre) und Kreide
(144-66,4 Millionen Jahre) die fünf «Phasen des Sterbens» der
lebenden Organismen. Der Tod ist eine äußerste Grenzsituation in die
der Mensch die eigene Existenz unmittelbar erfährt und er ist
unausweichlich und seine Bewältigung von keinem abgenommen

werden kann. Wird es jemand bewusst, dass er jeden Augenblick
sterben kann, dann muss er sich fragen, ob das, was er tut und will,
noch wesentlich ist. Das Leben des einzelnen Menschen geht zu Ende
durch den natürlichen Ablauf des Alters oder vorzeitig vor dem Ende
des natürlichen Ablaufs durch Mangel an Nahrung, klimatische
Umstände, Krankheit, Tötung durch Tiere oder durch Menschen.
Analog gilt das für die menschliche Gesellschaft als Ganzes. Die
Lebensmöglichkeiten können wegfallen. Es kann eine Degeneration
der menschlichen Art eintreten. Hunger als Ursache des Aussterbens
oder Krankheiten kommen auch nicht in Frage, wenn man von neuen
biologischen Gefährdung z.B. durch den Korona-Virus oder einem
anderen, absieht. Anders ist bei Analogie zu Unglücksfälle und
Selbstmord, denen die Beendigung der menschlichen Existenz von
eigener Hand entspräche. Es fällt schwer sich vorzustellen, dass sich
nicht alle verantwortlich Reagierenden dieses kaum ausdenkbare
Geschehen abzuwenden bemühen. Aber sie können Anfänge setzen
deren Entwicklungen ihre Hände entgleiten. Wird man damit
schließlich nicht irgendwann einmal fast sicher zu rechnen haben?
Mit welcher Lebenserwartung kann die Menschheit noch rechnen,
wenn solche und andere Möglichkeiten in Betracht gezogen
werden müssen? Aus astronomischem, astrophysikalischem und
biologischem Grund errechnen sich äußerste Grenzen für die weitere
Existenz der hoch entwickelten menschlichen Zivilisation auf der
Erde. Vergleichend mit dem ein oder zwei Millionen Jahren, die die
menschliche Art bisher auf der Erde durchlebt hat, liegen die mittleren
Lebenserwartungswerte einer hoch entwickelten technischen
menschlichen Zivilisation, die verschiedene Wissenschaftler
entwickelt haben, bei ca. 500 Jahren, die bis zu 1.000 Jahren erreichen
können. Das sind in jedem Fall, geologisch betrachtet, sehr kurze
Zeitspannen. Dazukommt, dass vielschichtigen menschlichen
Gesellschaften für eine «Störung» an fälliger als primitive
Gesellschaften sind. Die komplexe Gesellschaft hat zwar eine rascher
reagierende und weit reichende Flexibilität als die alten
Gesellschaftsordnungen, aber sie kann leichter in Engpässe geraten,
welche die ganze Gesellschaft betreffen. Sie kann also von größeren
Störungen erschüttert werden, die ihre sofortige oder kurzfristige
Anpassungsfähigkeit überwältigen und zu plötzlich auftreffen, um die
Weitreichenden Flexibilität eine Chance zu geben. Die heutige hoch

technisierte Gesellschaft ist differenziert und kann nur mit hohen Maß
an Integration funktionieren. Nicht der Mensch an sich ist schlecht
geworden. Es ist sein Handwerkzeug, das nicht mehr ausreicht, um
die Komplexität der Gegenwart erfolgreich zu bewältigen. Angesichts
der unüberschaubare Schwierigkeiten und Krisenszenarien, die an die
Mühsal des Sisyphus erinnern, ist es nahe liegend, dass der Mensch
sowohl mit Ignoranz als auch mit Flucht in handfeste und materielle
Kompensation reagiert. Die einzige Maßeinheit oder Lösungsillusion,
die in diesen Wirren überproportional an Bedeutung gewonnen hat, ist
das Geld. Leider steckt die philosophische und sozialwissenschaftliche
Auseinandersetzung mit diesem alles überragenden Phänomen noch in
den Kinderschuhen.
Zu den Grundfragen der Philosophie gehört nicht nur, wie das Leben
zu führen sei, sondern auch wie zu sterben sei. Philosophieren heißt
also auch sterben lernen. Für den althellenischen Philosoph Sokrates
war Philosophie vor allem angewande Lebenskunst. Er hatte keine
Furcht vor dem Tod und meinte, die den Tod fürchten, bilden sich ein
zu wissen, was man nicht wissen kann. Denn vielleicht ist der Tod
nicht das größte Übel, sondern das größte Glück. Doch wie dem auch
sei, für den guten Menschen gibt es kein Übel, weder im Leben noch
im Tod. Sokrates starb für seine Überzeugungen. Dem Gewissen zu
folgen, war für ihn oberstes Gebot. Als er lebte ging er umher und
diskutierte mit den Leuten, mit seinen Freunden und seinen Schülern
die sich um ihn versammelten. Zu ihnen gehörter auch ein junger
Mann namens Platon, damals 20 Jahre alt, der später aufschrieb, was
Sokrates lehrte, denn Sokrates selbst hat nichts aufgezeichnet. Platons
«Phaidon», seine Aufzeichnungen über die Apologie und das Sterben
des Sokrates, gehört zu den unersetzlichen Dokumenten der
Menschheit, wie so viele neue Philosophen meinen. Die Menschen
lasen die Apologie bis in späte Jahrhunderte und lernten durch diese,
zu sterben in der Ruhe des Hinnehmens, weil sie ihr Schicksal
annahmen, sei es auch noch so unheilvoll!
Auf einen erst kürzlich bei der althellenischen Hipponion (heute Vipo
Valentia, im italienischen Kalabrien) gefundenen Goldplättchen aus
dem 5. Jh. v. Chr. ließt man folgende Worte, die hier von der
althellenische Sprache sinngemäß übersetzt worden:

«…Mnemosyne (Gedächtnis bzw. Erinnerungsvermögen)
gehört dieses Grab. Wenn du sterben werden muss, werden
dich die Wächter fragen: Was suchst du in der Finsternis des
frucht erregenden Hades? Antworte du: Ich bin der Sohn der
und des Himmels. Ich brenne vor Durst und sterbe…Gebt mir
kühles Wasser aus den Sümpfen der Mnemosyne…Sie werden
dich dringen lassen und du wirst auf dem heiligen Weg eine
weitere Strecke zurücklegen, den auch die anderen
ruhmreichen Eingeweihten und von Gott Dionysos Besessenen
gehen…».
Nach Xenophanes (570-480 v. Chr.), dem Gründer der Schule der
Eleaten (Elea war eine hellenische Siedlung in Unteritalien südlich
des heutigen Neapel), «Nicht vom Beginn an enthüllten die Götter
den Sterblichen alles, aber im Laufe der Zeit finden wir suchend
das Bessere. Sichere Wahrheiten erkannte kein Mensch und wird
keiner erkennen…»
Dr. Georg Chaziteodorou