Κώστα συμφωνώ ότι τελικώς χρειάζεται Αρετή και Τόλμη ν΄αφήσεις τα κοτρώνια και τα πουρνάρια και να κατακτήσεις την λογοτεχνία, που κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει. Ένα επιπρόσθετο μέτρο να αξιολογήσεις ένα ποίημα είναι η διαχρονικότητα αυτού
Με τους θερμότερους Πατριωτικούς Χαιρετισμούς
Στέργιος Σμυρλής
ΠΡΟΣ, όπου δεί!!!
Στα καλοκαιριάτικα πανηγύρια του χωριού μου, κατάγομαι από την Αγία Ευθυμία Φωκίδος (την αρχαία Μυωνία), ένα χωριό
στους πρόποδες της Γκιώνας, που ο Θεός, από καπρίτσιο ίσως, απόθεσε εκεί όλα τα κοτρώνια και τα πουρνάρια, περιμέναμε τους γύφτους με τις μαϊμούδες τους και τις αρκούδες για να γελάσουμε με τα καμώματά τους.


Αφήστε μια απάντηση