ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΩΝΑ

Όλοι εσείς οι καλλιτέχνες της μουσικής, πρέπει να αρχίσετε να αλλάζετε

τον τίτλο της μουσικής σας…

Και να μην την ονομάζετε πια (βυζαντινή μουσική)…

Να την ονομάζετε Πυθαγόρεια μουσική…

Γιατί το όνομα Βυζάντιο φέρνει μεγάλη κρίση, ταραχή και πόνο μέσα στις ψυχές

των διαβασμένων Ελλήνων…

Οι άνθρωποι ανήθικοι Προβληματικοί και βρόμικοι…

Άνθρωποι που δεν εργάζονται, να κουράσουν και να δαμάσου πνεύμα και σώμα…  εξασκούν όλες τις δυνάμεις τους. το πώς να επιβιώσουν διαμέσου

της ανηθικότητας…

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΩΝΑ!!!

Είχε δόση διαταγή τα ξίφη και τα ακόντια να τα παραδώσουν προτού, περάσου την εισόδων δια τον πυλαίων του σταδίου…

Τι μεγάλο Αίσχος; ο κακούργος, ο ύπουλος ο Φονιάς ο Ζωηκλέφτης, επιπόλαιος και ψεύτης…

Ο Άγιος Θεοδόσιος ο Μεγαλοεγκληματίας, ο αρχηγός της Ορθοδοξίας,

κλειδώνοντας, σφραγίζοντας, τας πύλες στο στάδιο της Θεσσαλονίκης!!

Έθεσε επί μαχαίρας, μονομερείς, άνω των 16,000 αόπλων Ελλήνων , κατασφάζοντάς τους, με τόση μανία και οργή, λες και του είχανε σκοτώσει, Μάνα, Πατέρα κι Αδελφή…

Γέμισε το Στάδιο  από Αίμα αθώων, αόπλων, ανυπεράσπιστων, Γνήσιων Ελλήνων!

ΤΟ ΑΙΜΑ,

Πηχτή, Κόκκινη, Λασπωμένη Λίμνη! Αυτό τό Αίμα, δεν το ρούφηξε η Μάνα Γαία!

Τρέχει μέσα στις Φλέβες μου και στις δικές σου Φλέβες!!

Μέσα στης Αδικημένης Μάνας την ώρα που σε γεννάν…

Αχ! Αγνή, Γνήσια, Μάνα μου,

Γλυκιά Ελλάδα!!!

Της Σφαγής η Αιματοχυσία, μήπως είναι το μήνυμα, της αγάπης; Αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν;

Το στάδιο, γεμάτο από γέλια και χαρές, γέμισε, από φρίκη και κραυγές…

Βλέπεις, ο Ζηλόφθονος Γιαχβέτ θεός, Δεν είχε τον χρόνο, για συλλήψεις, φυλακίσεις, ούτε,

για του ΔΙΑ,

Τις Δίκαιες

Δίκες…

Δεν διέθετε ούτε φορεία για τους τραυματίες…

 Εάν κανένας τραυματίας, σάλευε το κορμί λιγάκι, της Ορθοδοξίας

το σπαθί απευθείας τού ’κοβε το κεφάλι…

Της Ορθοδοξίας ο Χάρος, άπονος, με της αδικίας,της  βίας το Θράσος,σάρωνε

αμέτρητες, Αγνές Ελληνικές Ψυχές…

Αναποδογύρισε η Ζυγαριά της ΘΕΑΣ ΘΕΜΙΔΟΣ.

Δεν άντεξε το μεγάλο άδικο βάρος…

Βλέποντας ο Πλούτωνας, της Αδικίας τον Θάνατον(!), λυπήθηκε ο Τιτάνας

και του ήρθε μια ζαλάδα.

Ποτέ δεν είδε Τόσο πολύ αίμα να χύνεται μέσα σε όλη Ελλάδα…

Με Δάκρυα στα μάτια, έτρεξε και κλειδώθηκε με ατσάλινο κλειδί, μέσα στα Σκοτεινά, τ’ Ανάκτορά του…

Πρώτη φορά είδε τον Πλούτωνα η Περσεφόνη με δάκρυα της συμφοράς, με τόση μεγάλη λύπη!!!

Πάνω στα γόνατά της έπεσε, συνέχισε να κλαίει!!!

 Βροχή τα δάκρυα!!!

Μούσκεψε, της Περσεφόνης το Λουλουδιστό το Πράσινο Φουστάνι!

Ο Πλούτωνας ψιθύριζε να λέει.

  -Ποτέ, εγώ δεν πήρα τόσες πολλές Ψυχές, με τόση βία κι αδικία…

Με τόσο γρήγορο κι Άδικο δρεπάνι…

Πολύ λυπήθηκε Η Περσεφόνη

ΚΑΙ

από τότε, σταμάτησε, την Άνοιξη επάνω στην γη να βγαίνει…

Της Δήμητρας τα δάκρια, Στειρέψανε…

Της Ελιάς τα φύλλα πέσανε…

Μαραθήκανε στα βουνά τα Έλατα, στις λαγκαδιές οι Λυγαριές κι Δάφνες…

Της Ευρώπης το γλυκό φιλί έγινε πικρό, δηλητηριώδες…

Μαραίνονται ΚΑΙ των Ελλήνων οι Ψυχές, η καρδιά μου γέμισε,

πικρές πληγές…

Οι σφαγές του Θεοδοσίου, ξεπερνάνε τα δεκαοχτώ εκατομμύρια, Ελλήνων Αθώων Εθνικών…

Και μετά εσύ μου λες για τους Ταλιμπάνς…

Είναι πολύ εύκολο για εναν άνθρωπο κακό, να γίνει εγκληματίας…

Αλλά για ένανε καλό χρειάζεται η θρησκεία…

Απαίσιο αίσχος…

Οι σφαγές του Θεοδοσίου, ξεπερνάνε τα δεκαοχτώ εκατομμύρια, Ελλήνων Αθώων Εθνικών!

Και μετά εσύ μου λες για τους Ταλιμπάνς…

Ο Πλούτωνας στο Βασίλειο του δεν επιτρέπει στους χασικλήδες… τους στέλνει στον εβραίικο Θεό…

Και στέκετε μακριά από την ρωμιοσύνη, τα Ιερά Ανάκτορα του, είναι ανοικτά, μόνο για Καθαρούς Γνήσιους Αγνούς Έλληνες!!!

Σταύρος Σιταράς (Ομηρίδης)

“Βρέθηκε ο ομαδικός τάφος των 17.000 Ελλήνων που δολοφονήθηκαν από τον Θεοδόσιο Α

Ορφεας Λαοκοων

«Τους θέρισαν όλους!

Σαν καλαμιές στον θερισμό.

Μέσα σε λίγες ώρες έσφαξαν 17.000 άνδρες. γυναίκες, παιδιά γέροντες….» γράφει ο Θεοδώρητος Κύρου στην “Εκκλησιαστική Ιστορία”.