Δυό λόγια στην μνήμη του παππού μου Ωβανές Κασπαριάν που έζησε ΈΡΗΜΟΣ και ΔΥΝΑΤΌΣ.
Ο παππούς μου ο Γιοβάνης Κασπαριάν (Ωβανές στα αρμένικα Ιωάννης στα ελληνικά), ήταν Αρμένης. Ήρθε στην Ελλάδα κάποια χρόνια μετά τη σφαγή των Αρμενίων το 1915. Θεόρφανος.
Πέντε χρονών ήταν στην μέγαλη σφαγή, το στερνοπούλι μιας οικογένειας με τρία κορίτσια και ένα αγόρι ακόμη.
24-4-2021 στην Θεσσαλονίκη, γιορτή για την αναγνώριση της γενοκτονίας της Αρμενίας από την Αμερική!
Πέντε παιδιά, μιας μάνας, κάπου στον κόσμο εκεί έξω.
Όταν ξεκίνησε η σφαγή, πρόλαβε να ακούσει την μάνα του να φωνάζει “τρέξτε!” στα παιδιά της.
Οι Τούρκοι του την άρπαξαν και του την έπνιξαν στο ποτάμι. Μαζί με τον πατέρα του.
Έκαψαν και τις δύο αδερφές του μέσα στο σπίτι, κόρες ολάνθιστες, αφού πρώτα τις τυράνισσαν βρώμικα.
Η τρίτη αδερφή χάθηκε, δεν βρέθηκε ποτέ. (Αν και πάνω σε μια φωτιά σε ορφανοτροφείο της Κωνσταντινούπολης όπου πέρασε ένα μικρό διάστημα, ισχυριζόταν πως την είδε).
Αυτός και ο αδερφός του, 7 χρονών τότε, αντράκια μόνα, αρπάχθηκαν και στάλθηκαν στα βάθη της Ανατολής, στα κάτεργα που είχαν ετοιμάσει οι άτιμοι για να ατιμάσουν τους λαούς.
Δύο χρόνια μαρτύρησαν στα χέρια των Τούρκων. Ποτέ δεν μάθαμε εμείς τα εγγόνια τι πέρασαν τα κορμάκια τους.
Δεν μίλησε ποτέ ο παππούς για αυτά.
Ώσπου ένας Τούρκος που τα αναγνώρισε, φίλος του πατέρα τους στα καλά τα χρόνια, τότε που όλοι ζούσαν πλάι-πλάι ειρηνικά, τα έβγαλε από κει μέσα, πληρώνοντας ένα σωρό λίρες, στα “σκυλιά τα μαύρα” όπως τους έλεγε ο παππούς.
Χωρίστηκαν τα αδέλφια για να μην αναγνωριστούν. Μήνες κρυμμένα.
Μετά από πολλά βάσανα βρέθηκε στην Ελλάδα, χάνοντας τον αδερφό του, νομίζοντας τότε για πάντα.
Πήγε σε μια οικογένεια Ελλήνων τσομπάνων σαν ψυχοπαίδι, έμαθε τη δουλειά του τσοπάνη και μεγάλωσε σιωπηλά μαζί με τη σκιά
του.
Το 1970 θα βρει μέσω Ερυθρού Σταυρού τον αδερφό του να ζει στην Σαουδική Αραβία. Εκεί τον περάσανε για να τον σώσουν. Κρατάνε αλληλογραφία δέκα χρόνια όμως η ζωή, πάντα αυτή η ζωή, δεν καταφέρνει να τους βάλει να ανταμώσουν. Ο θάνατος τους προλαβαίνει για μία ακόμη φορά.
Ο παππούς μου ο Γιοβάνης δεν μιλούσε πολύ.
Δεν μας αγκάλιαζε, δεν μας κανάκευε. Απόμακρος μα καλός.
Πάντα σκάλιζε το χώμα στο μπαξέ ή κάποιο κούτσουρο για να το φτιάξει έπιπλο.
Τα δύσκολα για αυτόν βέβαια δεν είχαν τελειώσει. Γιατί η ζωή του είχε πολύ πικρή συνέχεια. Αγάπησε την Βασιλική μα αυτή τον άφησε για το στερνό ταξίδι μόλις στα 30 με τρεις κόρες στην αγκαλιά του.
Σαν γέρασε πια, τον άκουγα που μονολογούσε και έλεγε:
“ΤΟΥΡΚΟΣ ΜΑΣ ΕΣΦΑΞΕ μικρή μου και ΤΟΥΡΚΟΣ ΜΑΣ ΕΣΩΣΕ.. τι σου είναι ο άνθρωπος ποτέ δεν θα καταλάβω.
Γέρασα με αυτή την έγνοια”.
Πέρασαν 93 ημέρες από την ορκωμοσία του για να τηλεφωνήσει ο Τζο Μπάιντεν στον τούρκο ομόλογό του και αυτά που είχε να του πει στην επικοινωνία τους δεν πρέπει να ακούστηκαν ευχάριστα στην Άγκυρα – Σε λίγες ώρες η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων
24 Απριλίου 2021, 09:52
Γενοκτονία Αρμενίων: Η τουρκική κτηνωδία και η εξόντωση ενός λαού
Η πρώτη Γενοκτονία του 20ου αιώνα, με τη συστηματική εξόντωση 1.500.000 ανθρώπων από τις Οθωμανικές αρχές την τριετία 1915-1918
Η πρώτη Γενοκτονία του 20ου αιώνα, με τη συστηματική εξόντωση 1.500.000 ανθρώπων από τις Οθωμανικές αρχές την τριετία 1915-1918. Υπήρξε ο προάγγελος του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι Αρμένιοι, ένας πανάρχαιος χριστιανικός λαός της Εγγύς Ανατολής, μοιράζονταν μεταξύ της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στην τσαρική Ρωσία ζούσαν κάτω από ένα σχετικά ανεκτικό καθεστώς (αν και δεν έλειπαν μαζικοί εκρωσισμοί), αλλά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία υφίσταντο παντός είδους διωγμούς, όπως και οι άλλοι χριστιανικοί λαοί της αυτοκρατορίας (Έλληνες, Ασσύριοι κλπ).
Με την ανάδυση των εθνικισμών, ο Σουλτάνος τους υποπτευόταν για αποσχιστικές τάσεις, ενώ και οι Ρώσοι, που εποφθαλμιούσαν εδάφη του «μεγάλου ασθενούς», υπέθαλπαν τις όποιες φιλοδοξίες τους. Έτσι, ο Αβδούλ Χαμίτ Β’ δεν δίστασε να προβεί σε άγριους διωγμούς εναντίον των Αρμενίων της επικράτειάς του, με αποκορύφωμα τις σφαγές στο Σασούν (1894), τις μαζικές εκτελέσεις της διετίας 1895-1896, που στοίχισαν τη ζωή σε 300.000 Αρμενίους.
Η επικράτηση των Νεοτούρκων τον Ιούλιο του 1908, παρά τις αρχικές ελπίδες που γέννησε, δεν άλλαξε την κατάσταση για τους χριστιανούς της αυτοκρατορίας. Αντί για τον σεβασμό των συνθηκών και την πραγμάτωση των μεταρρυθμίσεων, όπως είχε υποσχεθεί, το νέο καθεστώς προέβη σε νέους διωγμούς των Αρμενίων τον Απρίλιο του 1909 στα Άδανα και την ευρύτερη περιοχή της Κιλικίας.
Η συστηματική, όμως, εξόντωση των Αρμενίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έγινε κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο σουλτάνος και ο τσάρος βρέθηκαν σε διαφορετικά στρατόπεδα. Το σχέδιο του Υπουργού Εσωτερικών, Ταλαάτ Πασά, μπήκε σε εφαρμογή στις 24 Απριλίου του 1915, με τη σύλληψη 250 επιφανών Αρμενίων στην Κωνσταντινούπολη, οι οποίοι εκτελέστηκαν το ίδιο βράδυ. Η 24η Απριλίου έχει καθιερωθεί ως Ημέρα Μνήμης για την Αρμενική Γενοκτονία και τιμάται κάθε χρόνο από την Αρμενική διασπορά.
Αφήστε μια απάντηση