Ήταν 1933, λίγο μετά την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία της Γερμανίας όταν άρχισε να κυκλοφορεί το «προγονικό πάσο» (Ahnenpaß), ένα πάσο που άρχισε άτυπα να χρησιμοποιείται στη καθημερινότητα, και χωρίς αυτό ουσιαστικά δεν είχε ο πολίτης τη δυνατότητα να αποτελεί ένα ισοδύναμο μέλος της κοινωνίας.
Με την ψήφιση του «εξουσιοδοτικού νόμου» (Ermächtigungsgesetz, 24.03.1933), που θυμίζει τον σημερινό «Νόμο για Προστασία από τις Λοιμώξεις», η γερμανική Βουλή (Reichstag) εξουσιοδότησε την κυβέρνηση του Χίτλερ να εκδίδει νόμους χωρίς την συγκατάθεσή της.
Δυο μέρες πριν είχε μπει σε λειτουργία το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Ντάχαου (KZ Dachau), αρχιτεκτονικό κατασκεύασμα που έμοιαζε με κατασκευές που στήνονται επίκαιρα στην Αυστραλία.
Από εκεί και πέρα, το σύνταγμα αγνοήθηκε και η κυβέρνηση έβγαζε αποφάσεις εν μία νυκτί που καταργούσαν δικαιώματα σε ομάδες ανθρώπων που ανήκαν σε διαφορετικό κοινωνικό, θρησκευτικό ή φυλετικό χώρο.
Χωρίς το πάσο όλο και μεγαλύτερος κοινωνικός αποκλεισμός επήρχετο.
Χωρίς το πάσο δεν μπορούσε κάποιος να πραγματοποιήσει τις αγορές του, δεν είχε δικαίωμα να λάβει μέρος στις εκλογές, του είχε επιβληθεί κοινωνικός αποκλεισμός και σύντομα δεν είχε πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και στην εκπαίδευση.
“Οι Εβραίοι επιτρέπεται να πραγματοποιούν τα ψώνια τους μόνο μεταξύ 4-5 η ώρα” – “Αναμνηστική” πινακίδα της απόφασης που ελήφθη στις 4.7.1940
Στις 7 Απριλίου του 1933, με το νόμο «Για την αποκατάσταση της επαγγελματικής δημόσιας διοίκησης», όποιος δεν κατείχε το “πάσο” δεν είχε δικαίωμα να εργαστεί στο δημόσιο και αργότερα στον ιδιωτικό τομέα.
Δικαίωμα στο πάσο είχαν όσοι μπορούσαν να αποδείξουν ότι είναι “Άριας καταγωγής” και ότι οι πρόγονοί τους δεν είχαν καμία σχέση με άλλες φυλές και «ράτσες».
Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, σήματα στην ενδυμασία έκαναν διακριτούς τους λόγους της κράτησης.
Από τον Σεπτέμβριο του 1941 οι Εβραίοι υποχρεώθηκαν, ακόμα και εν ελευθερία, να φορούν εμφανώς ένα κίτρινο «άστρο του Δαβιδ» στο πέτο τους.
Η εβραϊκή καταγωγή τους δεν ήταν πια προσωπική υπόθεση, αλλά στοιχείο προσβάσιμο στον καθένα και κριτήριο για την παραχώρηση ή όχι δικαιωμάτων.
Λόγω της αυξημένης ζήτησης για τα πάσα, η γενεαλογική έρευνα και αργότερα η ευγονική άνθισαν στη ναζιστική Γερμανία.
Εκατομμύρια άνθρωποι χαρακτηρίστηκαν στην αρχή «βρώμικοι», μετά τους επέρριψαν την ευθύνη ότι μεταδίδουν μολυσματικές ασθένειες, εστάλησαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου και αντιμετωπίστηκαν με τον πιο φρικτό και απάνθρωπο τρόπο.
Οι “αντι” βασανίζονταν στα υπόγεια της Γκεστάπο, τα SS είχαν “ασυλία” και ήταν υπεράνω νόμου.
“Ενημερωτικό” φυλλάδιο των ναζί: “Οι Εβραίοι είναι ψείρες, μεταδίδουν τον τύφο”
Εκατομμύρια άνθρωποι εξοντώθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα πτώματά τους εξαφανίστηκαν στα κρεματόρια του ναζιστικού καθεστώτος καθώς η κυβερνητική μηχανή είχε επιλέξει να εφαρμόσει την «τελική λύση».
Πρωτοστάτες και χρηματοδότες απ την αρχή στάθηκε η χημική και φαρμακευτική βιομηχανία: Εταιρίες όπως οι BAYER, BASF, Hoechst και πολλές άλλες, ενωμένες από το 1925 στην «Κοινοπραξία Βιομηχανιών Βαφικών Υλών», (IG Farben) παρείχαν στο σύστημα ό,τι τους ένωνε, από τα «πειραματικά εμβόλια» του Δρ. Γιόζεφ Μένγκελε ως το υδροκυάνιο για τα αέρια του Άουσβιτς.
Εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρη την Ευρώπη που υποστήριξαν το μηχανισμό αργότερα δήλωσαν ότι «έκαναν απλά τη δουλειά τους» και ότι δεν ήταν σε θέση να δουν τι έρχεται καθώς είχαν «τυφλωθεί» από τη προπαγάνδα του καθεστώτος.
Η τέχνη, ο αθλητισμός, τα θέατρα, οι κινηματογράφοι, τα μπαρ, τα εστιατόρια. Όλα ήταν ελεγχόμενα από τον κρατικό μηχανισμό.
Η λογοκρισία μπήκε στην ζωή των Γερμανών. Μουσική που δεν εκπροσωπούσε το σύστημα, απαγορευόταν. Εκατομμύρια βιβλία, λογοτεχνικά, ιστορικά, πολιτικά, φιλοσοφικά, που δεν ακολουθούσαν τη γραμμή του συστήματος κάηκαν.
Συναυλίες που δεν ήταν εγκεκριμένες από το “σύστημα” απαγορεύτηκαν υπό την απειλή προστίμου ή εγκλεισμού.
Μόνο τα μέλη του “κόμματος” είχαν δικαίωμα στη κουλτούρα και τη διασκέδαση.

Αφού κατέρρευσε το σύστημα, μάθαμε ότι όλα τα μέτρα που ελήφθησαν, οι αποφάσεις των πολιτικών και οι προτάσεις των τότε «ειδικών» ήταν παράλογες, παρανοϊκές.
Οι άνθρωποι χωρίς το «πάσο» δεν ήταν ούτε υπάνθρωποι, ούτε “ψείρες” ούτε μετέδιδαν θανατηφόρες ασθένειες.
Ήταν άνθρωποι με αντίθετες πολιτικές πεποιθήσεις, διαφορετική θρησκεία ή καταγωγή.
Σε αυτούς «φορτώθηκαν» όλα τα κακά μιας αρρωστημένης κοινωνίας που έκανε φρικαλεότητες.
Αρκετοί από αυτούς που διέπραξαν τις φρικαλεότητες, αρνούνταν (ακόμα μέχρι και σήμερα) να παραδεχθούν ότι οι αποφάσεις που έλαβε ο καθένας και η απραξία, οδήγησαν σε φρικτές δολοφονίες εκατομμυρίων αθώων ανθρώπων.
Τον Ιούλιο του 2021 και ο πρωθυπουργός της Ελλάδος, Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε τα νέα περιοριστικά μέτρα για μία καινούργια «κοινωνική ομάδα», αυτή των «ανεμβολίαστων» και “αντιεμβολιαστών” όπως τους αποκαλεί.
Το σύνταγμα καταπατήθηκε και κουρελιάστηκε και η κυβέρνηση, με έγκριση της Βουλής, δημοσιεύει έκτοτε ΚΥΑ εν μία νυκτί που αφαιρούν “ελευθερίες” σε ομάδες ανθρώπων που ανήκουν σε διαφορετικό κοινωνικό, θρησκευτικό ή ιδεολογικό χώρο.
Η χρήση του «Green Pass» είναι πλέον παντού υποχρεωτική, στην εστίαση, στη διασκέδαση, στην εκπαίδευση, στον τομέα της υγείας.








Αφήστε μια απάντηση